หยาดธารสีขาวขุ่นที่พรั่งพรูออกมาเมื่อครู่หาใช่จุดสิ้นสุดอันเป็ปลายทางทว่ามันกลับเป็เพียงอารัมภบทเริ่มต้นของมรสุมความเสียวซ่านที่แท้จริงเท่านั้นแม่ทัพเซียวหลงเหยียนผู้กุมชะตาและได้นายกองหนุ่มอย่างสมใจอยากในด่านแรกย่อมมิคิดจะหยุดอยู่เพียงเท่านี้ ในใจของจอมทัพเฒ่าหมายมั่นปั้นมือว่าจะเคี่ยวกรำและเนรมิตให้ค่ำคืนนี้กลายเป็ราตรีอันแสนวิเศษล้ำลึกของจ้าวหานเฟิงเขาจะใช้ทุกศาสตร์แห่งกามราคะหล่อหลอมให้พยัคฆ์หนุ่มรูปงามผู้นี้ลุ่มหลงมัวเมาในรสััที่เขามอบให้จนถอนตัวไม่ขึ้นอีกต่อไป
ทว่าเมื่อลมราตรีเริ่มโชยสะบัดพัดพาเอาความหนาวเหน็บแห่งขุนเขาเข้ามากัดกินผิวเนื้อคนทั้งคู่จึงจำเป็ต้องพักสนามรักชั่วคราวขยับกายแต่งองค์ทรงเครื่องและจัดแจงเสื้อผ้าอาภรณ์ให้เข้าที่เพื่อเตรียมเคลื่อนย้ายเปลี่ยนสถานที่ในการสำแดงบทรักอันเร่าร้อนบทต่อไปภายในร่มผ้าใบ
ในระหว่างทางที่เดินทอดน่องกลับคืนสู่กระโจมที่พักจ้าวหานเฟิงในยามนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากลูกนกปีกหักแข้งขาของเขาอ่อนเปลี้ยสั่นระริกจนแทบก้าวเดินไม่ไหวทุกย่างก้าวคล้ายจะทรุดฮวบลงกับผืนดินด้วยเพราะเมื่อครู่ตนเองเพิ่งถูกจอมทัพผู้เหนือหัวสูบกลืนเรี่ยวแรงและหยาดน้ำแห่งความเป็ชายออกไปอย่างหิวกระหายบ้าคลั่งสติสัมปชัญญะที่เคยองอาจดั่งนักรบแหลกสลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความซ่านเสียวที่ยังตกค้างอยู่ทุกอณูเนื้อ
"ค่อยๆ เดินเถิด..."
สุ้มเสียงทุ้มต่ำของเซียวหลงเหยียนเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวลทว่าแฝงไปด้วยความนัยอันเหนือกว่าฝ่ามือหนาอันอบอุ่นและทรงพลังยื่นเข้ามาโอบประคองร่างของนายกองหนุ่มเอาไว้ท่วงท่าทะนุถนอมราวกับกำลังประคองเครื่องแก้วเจียระไนอันล้ำค่าที่เขาเป็ผู้ตีตราจองบรรยากาศความเงียบสลัดยามค่ำคืนข่มขวัญให้จ้าวหานเฟิงได้แต่ยอมจำนนยอมปล่อยให้ร่างสูงใหญ่ประคองพากลับเข้าสู่มุมมืดของกระโจมใหญ่ที่ซึ่งบทเรียนสวาทอันดุดันกำลังรอคอยเขาอยู่เื้ัม่านพับเดี่ยว
ทันทีที่ย่างก้าวกลับเข้าสู่ความอบอุ่นภายในกระโจมใหญ่จ้าวหานเฟิงที่เนื้อตัวยังคงสั่นสะท้านจากลมหนาวและบทรักริมธารก็รีบคว้าจอกสุราขึ้นมาจิบหวังใช้ความร้อนแรงของน้ำเปลี่ยนนิสัยช่วยบรรเทาความะเืและดับความฟุ้งซ่านในอกทว่าแข้งขาของเขากลับยังคงสั่นเทา ไร้สิ้นเรี่ยวแรงจะหยัดยืนได้อย่างมั่นคงนายกองหนุ่มช้อนสายตาอันพร่าเลือนขึ้นมองผู้เหนือหัวพลางเอ่ยขอความเมตตาด้วยน้ำเสียงเว้าวอน
"ท่านแม่ทัพ... ตัวข้า... ขอพักผ่อนสักครู่ได้หรือไม่ขอรับ..."
กล่าวจบชายหนุ่มก็ยกสุราขึ้นดื่มอีกจอกคล้ายจะใช้มันเป็เกราะกำบังทว่าจอมทัพผู้มากเล่ห์หาได้เปิดโอกาสให้เหยื่อได้ตั้งตัวไม่เซียวหลงเหยียนสาวเท้าสืบก้าวเข้าหาด้วยท่วงท่าคุกคามอันทรงพลังสองสายตาประสานกันในระยะประชิด ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำที่อัดแน่นไปด้วยไฟตัณหาอันแรงกล้าจะเอ่ยคำบัญชาเด็ดขาด
"ไม่ได้..."
สิ้นคำปฏิเสธร่างสูงใหญ่พลันโน้มกายลงบดเบียดมอบรสััผ่านริมฝีปากอันดุดันร้อนแรงเข้าเรียวปากของนายกองหนุ่มในทันทีจอมทัพเฒ่าแทรกเรียวลิ้นช่ำชองเข้าไปตักตวงและรับรสััของน้ำสุราที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในโพรงปากของจ้าวหานเฟิงอย่างหิวกระหายบดจูบอย่างหน่วงหนักจนเกิดเสียงเฉอะแฉะอันชวนให้ใจสั่นสะท้าน
"สุราที่ผ่านริมฝีปากของเ้านั้น... ช่างหวานล้ำเหลือเกินจ้าวหานเฟิง"
จอมทัพกระซิบพร่าชิดผิวปากก่อนจะกดจูบฝังลึก ทวีความเร่าร้อนดุดันขึ้นอีกเป็เท่าทวีคูณราวกับจะสูบิญญาของนักรบหนุ่มให้มลายสิ้นในคราเดียวยามนี้จ้าวหานเฟิงรู้สึกราวกายกำลังลอยคว้างสติสัมปชัญญะที่เคยเฉียบแหลมหลุดลอยหายไปในอากาศ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ชายชาตรีเช่นเขาไม่เคยถูกรุกรานและบดขยี้ด้วยรสจูบที่ดุร้ายคลั่งไคล้ และเต็มไปด้วยตัณหาอันหยาบโล้นเช่นนี้มาก่อน ลมหายใจของเขาติดขัดอกผึ่งผายกระเพื่อมไหวรุนแรงยอมสยบให้แก่จอมทัพพญาราชสีห์ที่กำลังละเลียดชิมหยาดน้ำหวานจากปากพยัคฆ์หนุ่มอย่างบ้าคลั่งอยู่กลางกระโจมใหญ่
จอมทัพเฒ่ามิปล่อยให้เวลาผันผ่านไปโดยไร้ความหมายมือหนาคว้าไหสุราแรงฤทธิ์ขึ้นมาก่อนจะเทราดรดลงบนแผงอกแกร่งและเรือนร่างกำยำของนายกองหนุ่มหยาดน้ำเมาสีใสไหลชโลมผ่านมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นสะท้อนแสงไฟจากตะเกียงภายในกระโจมเป็เงามันวาว เซียวหลงเหยียนไม่รอช้า โน้มกายลงใช้เรียวลิ้นอุ่นจัดลากเลียละเลียดชิมน้ำสุราสลับกับเนื้อหนังอันร้อนผ่าวของจ้าวหานเฟิงตักตวงทั้งรสชาติความร้อนแรงของน้ำเมาและกลิ่นอายบุรุษเพศวัยฉกรรจ์ไปในเวลาเดียวกัน
"อึ๊อ... ฮ้า..."
จ้าวหานเฟิงถึงกับผวาเฮือกส่งเสียงร้องครางกระเส่าเครืออยู่ภายในลำคออย่างกักข่มไว้ไม่อยู่สติสัมปชัญญะในยามนี้พร่าเลือนจนแทบหลุดลอยไปไกลแสนไกลความรู้สึกเื้ัม่านกระโจมแห่งนี้ช่างเต็มไปด้วยความย้อนแย้งอันโหดร้ายยามที่เขาอยู่เรือนนอนณ บ้านเกิด เขาคือชายชาตรีผู้หยิ่งทะนงและองอาจเป็เสาหลักที่พร้อมปกป้องไป๋เหม่ยหลาน สตรีผู้เป็ดวงใจทว่ายามเมื่อย่างก้าวเข้าสู่สมรภูมิเขาเทียนหลงแห่งนี้เขากลับลดสถานะลงเป็เพียงชายหนุ่มผู้อ่อนแอที่ไร้ทางสู้ถูกท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรรุกรานและกระทำย่ำยีอย่างถึงพริกถึงขิงตามแต่ใจปรารถนา
"ท่านแม่ทัพ... ท่านแม่ทัพขอรับ..."
น้ำเสียงแหบพร่าละล่ำละลักเอ่ยเรียกผู้เหนือหัวอย่างลืมตัวร่างกายของพยัคฆ์หนุ่มบิดเร้าไปตามจังหวะการลากเลียอันหนักหน่วงแม้ในใจจะเต็มไปด้วยความละอายต่อฮูหยินรักทว่าเนื้อหนังและสัญชาตญาณดิบกลับทรยศอุดมการณ์อย่างสิ้นเชิงจ้าวหานเฟิงปล่อยใจให้จมดิ่งและเพลิดเพลินไปกับความเสียวซ่านรัญจวนจิตที่ท่านแม่ทัพปรนเปรอให้
แม่ทัพเซียวหลงเหยียนทอดสายตามองใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้บิดเบี้ยวและอาบฉาบไปด้วยความเสียวสะท้านของนายกองหนุ่มด้วยความพึงพอใจอันสูงสุดแววตาของราชสีห์ผู้เฒ่าลุกโชนด้วยประกายแห่งชัยชนะยามเมื่อกุมชะตาและร่างกายของเหยื่อล้ำค่าไว้ในอุ้งมืออย่างเบ็ดเสร็จ
"หนุ่มน้อย...ตัวเ้าจงปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับความปรารถนาที่ข้ามอบให้เถิดแล้วเ้าจะรู้ซึ้งด้วยตนเองว่า์แดนมนุษย์นั้นมีอยู่จริง"
สุ้มเสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดใบหูขณะที่ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าแนบชิดจงใจใช้แก่นกายความเป็ชายอันเขื่องแกร่งและร้อนผ่าวบดเบียดถูไถไปมาบริเวณช่องทางรักเื้ัของนายกองหนุ่มอย่างหยั่งเชิงและทรมานอารมณ์
"ขะ... ขอรับท่านแม่ทัพ... ข้ายอม... ยอมท่านแล้ว..."
จ้าวหานเฟิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วงและสั่นเครือจนแทบไม่เป็ภาษาในที่สุดพยัคฆ์หนุ่มก็จำนนต่อเพลิงกามารมณ์ที่แผดเผาจนหมดสิ้นความเสียวซ่านลึกล้ำโจมตีเข้าใส่ทุกอณูเนื้อจนเขารู้สึกราวกายกำลังลอยล่องคล้ายจะหลุดลอยไปเข้าเฝ้าองค์เง็กเซียนฮ่องเต้บนชั้นฟ้าสติสตังรวนเรไร้การควบคุม
จนกระทั่งในวินาทีถัดมาจอมทัพเฒ่ากดสะโพกสอบส่งสิ่งสืบทอดแห่งบุรุษเพศอันเป็ความภาคภูมิใจแทรกซึมผ่านและรุกรานเข้าสู่ภายในร่างของนายกองหนุ่มรวดเดียวจนสุดทาง!
"อ๊า...!"
จ้าวหานเฟิงดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนจุกเสียดและเสียวซ่านอย่างรุนแรงสุดแสนจะพรรณนาสติที่เคยพร่าเลือนพลันขาวโพลนไปชั่วขณะ ร่างกายแกร่งกระตุกเกร็งแนบหน้าลงกับผืนฟูกนอนอย่างหมดทางต่อต้านความรู้สึกในยามนี้ราวกับเขาได้ก้าวข้ามผ่านประตูมิติไปสู่ดินแดนใหม่...ดินแดนแห่งตัณหาอันไร้ขอบเขต ศีลธรรม และกฎเกณฑ์ใดๆที่ซึ่งเขาไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิตและยากที่จะหันหลังกลับคืนสู่วิถีเดิมได้อีกต่อไป
738
