ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

            เจินเจินซึ่งอยู่ในอ้อมกอดของกู้อวี้ก็เงี่ยหูฟังไป๋เฮ่าพูดคุยกับพี่ชายอย่างเพลิดเพลินกระทั่งถึงตอนที่ได้ยินชื่อที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี ถึงแม้จะไร้เดียงสาแต่ก็ไม่ได้โง่กลับกันนางฉลาดมาก ขณะที่ฟังก็นำทุกเรื่องมาโยงใยไว้ด้วยกัน

            นิยายของพี่ชายถูกคนเลวขโมยไป นำไปเขียนใหม่และวางขาย ซึ่งคนเลวที่ว่านั่นก็คือหลิ่วเหวินไฉเช่นนั้นก็หมายความว่าคนที่รังแกพี่ชายนั่นคือหลิ่วเหวินไฉ!

            แววตาสุกสกาวของเจินเจินดั่งมีไฟแห่งโทสะลุกโชนขึ้นมานางต้องหักขาเจ้าคนสารเลวผู้นี้ให้จงได้!

             “เจ้าว่าเหตุใดถึงเป็นหลิ่วเหวินไฉ เขารู้เรื่องนิยายเล่มนี้ได้อย่างไร หรือต้นฉบับที่เจ้าเขียนจะหายไป”ไป๋เฮ่าเอ่ยถามหลังเดินออกจากร้าน

            กู้อวี้ส่ายหน้าพลางเอ่ย “หลังจากข้าให้ต้นฉบับแก่เจ้าไปก็ไม่มีเก็บไว้ที่ตัวอีก”เขาไม่จำเป็นต้องเก็บเอาไว้ เพราะจดจำทุกคำในนั้นได้อย่างแม่นยำ

             “อีกประการ หากหมอนั่นได้ต้นฉบับจากข้าไป จะเขียนใหม่ได้แย่ถึงเพียงนี้หรือ”ยังไม่ต้องพูดถึงว่าอีกฝ่ายควรจะเขียนให้เหนือกว่าเขา หากได้ต้นฉบับจากเขาไปจริงอย่างน้อยเปลี่ยนเนื้อเรื่องสักเล็กน้อย เปลี่ยนชื่ออีกสักหน่อยเพียงแค่นี้ก็ไม่มีผู้ใดกล้าไปเอาเรื่องได้แล้ว

             “ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า หากเป็นจริงดังนั้นหมอนั่นก็นับว่าโง่มาก”ไป๋เฮ่ายกมือเขกที่ศีรษะตนเองไม่แรงนัก “หรือหมอนั่นไปได้ยินจากที่ใดมาก็ไม่น่าใช่ เพราะหากได้ยินมาแสดงว่าคนผู้นั้นมีต้นฉบับอยู่ในมือว่าแต่เหตุใดหมอนั่นถึงกล้าทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้ได้นะ”

             “คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิด ความจริงเป็นอย่างไรมีแค่เขาเท่านั้นที่รู้”กู้อวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทำเอาไป๋เฮ่าถึงกับพูดไม่ออกฮ่องเต้ไม่ร้อนพระทัย กลับเป็นขันทีที่ร้อนใจดั่งไฟลน เช่นเดียวกับยามนี้ที่กู้อวี้มีท่าทีเรียบเฉยแต่กลับเป็นตนที่เป็นเดือดเป็นร้อนแทน

             “ทว่ามีอย่างหนึ่งที่ข้ารู้สึกมั่นใจยิ่งนัก นั่นคือเขาอยากได้ผลประโยชน์แต่ไม่อยากลงมือ

             “แต่ถึงอย่างไรอะไรที่ไม่ใช่ของเขาก็ย่อมไม่มีวันเป็นของเขาก่อนหน้านี้ได้ไปมากเท่าใดยามนี้ก็ต้องคืนกลับมามากเท่านั้น” กู้อวี้เอ่ย

             “เจ้านี้ช่างใจกว้างเสียจริง” ไป๋เฮ่าพึมพำ

            กู้อวี้ไม่ตอบคำ แววตาเปลี่ยนเป็นครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยทว่าเป็นรอยยิ้มที่ดูเย็นชายิ่งนัก เขาไม่ได้ใจกว้างเลยสักนิด กลับกัน...เขาเป็นคนใจแคบมาก

            กู้อวี้ทราบดีว่าหลิ่วเหวินไฉพักอาศัยอยู่ในจวนหลังหนึ่งในอำเภอ แต่ยามนี้เขาไม่มีอารมณ์จะไปดูว่าอีกฝ่ายมีจุดจบเช่นไรกลับเป็นไป๋เฮ่าที่กลับมีเปลวไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นลุกโชนอย่างต่อเนื่อง ถึงขั้นถามที่อยู่ของฝ่ายนั้นจากกู้อวี้จากนั้นจึงจ้างคนแบกเกี้ยวให้ไปส่ง

             “พี่ชาย พวกเราจะไปที่ใดกันดี” หลังไป๋เฮ่าจากไปแล้ว เจินเจินเอ่ยถามออกมา

             “ไปซื้อเป็ดหมักสมุนไพรรมควันแล้วเจ้าอยากกินอะไรอีกหรือไม่” กู้อวี้ถาม ยามนี้เมื่อไป๋เฮ่าไปที่จวนของหลิ่วเหวินไฉแล้วอีกประเดี๋ยวก็คงจะไปที่จวนของเขาต่อ ถึงตอนนั้นหากไม่ชวนอีกฝ่ายร่วมกินข้าวด้วยก็ดูจะกระไรอยู่

            ครั้นพูดถึงของกิน แววตาเจินเจินเป็นประกายขึ้นในทันใด“ข้าอยากกินขาหมูหมัก แล้วก็อยากกินปลา!”

             “ได้เช่นนั้นพวกเราไปซื้อกัน จะได้แวะไปดูพี่น้องหยางด้วย”กู้อวี้จูงมือเจินเจินแล้วพาออกเดิน เด็กหญิงกระโดดขึ้นลงพร้อมกับยิ้มกว้างไปตลอดทาง

            ต้องขอบคุณสวรรค์ เวลานี้หยางเม่าหลินพ้นขีดอันตรายแล้ว หมอเหยาบอกว่าอาการไข้ของเขาครึ่งหนึ่งอาศัยยาอีกครึ่งอาศัยที่หยางเม่าหลินยังอยากมีชีวิตอยู่อย่างแรงกล้า กู้อวี้จึงจ่ายเงินค่ารักษาให้แก่หมอเหยาแล้วมอบเงินให้สองพี่น้องหยางไว้ใช้อีกก้อน โดยกำชับให้หยางเม่าเฉวียนพาพี่ชายไปหาที่พักเพื่อพักฟื้นร่างกายหากหายดีแล้วค่อยไปหาเขาที่จวน

            หยางเม่าหลินดึงดันจะเขียนสัญญาขายตัวแก่กู้อวี้ โดยให้เหตุผลว่าตนไม่ทราบอนาคตข้างหน้าว่าจะเป็นเช่นไรหยางเม่าเฉวียนยังอายุน้อย เกิดวันหนึ่งถูกคนพิการที่บ้านทั้งสองคนเอาตัวไปขายให้แก่ผู้อื่นไม่สู้ขายให้กู้อวี้ตั้งแต่ตอนนี้จะดีกว่า

            กู้อวี้ก็ไม่ได้ปฏิเสธความตั้งใจนั้น หลังจากถามความเห็นของหยางเม่าเฉวียนเป็นที่เรียบร้อยก็เขียนสัญญาขายตัวในร้านไป๋เฉ่าถังนั้นเลยคนทั้งหมดไม่ได้ไปยังที่ว่าการ แต่ว่าจ้างคนของนายหน้าไปทำเรื่องให้แทน

            ด้วยเพราะคนของนายหน้ามีความสัมพันธ์อันดีกับเจ้าหน้าที่ที่ดูแลเรื่องสัญญาขายตัวในที่ว่าการหากดำเนินการโดยมีนายหน้าไปทำ เจ้าหน้าที่ย่อมไม่มีทางถามอันใดมาก แต่ถ้าเป็นชาวบ้านธรรมดาไปทำเองอาจจะถูกเจ้าหน้าที่สร้างความลำบากให้ และเป็นไปได้ว่าจะถูกซักคำถามมากมาย

            อีกทั้งเนื่องจากก่อนหน้านี้หยางเม่าหลินเคยไปมอบตัวกับที่ว่าการด้วยเหตุนี้กู้อวี้จึงต้องทำเรื่องนี้อย่างระมัดระวังและรอบคอบที่สุดหากจ่ายเงินแล้วสามารถจัดการเรื่องนี้จนเรียบร้อยได้ก็ยินดี

            ช่วงใกล้ค่ำ ไป๋เฮ่ามาหากู้อวี้ตามที่คาดไว้จริงๆทันทีที่เจินเจินเห็นชายหนุ่ม แววตาพลันเปล่งประกาย นางนั่งอยู่บนตักกู้อวี้ รอฟังเรื่องเล่าจากอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ

            แล้วไป๋เฮ่าก็ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ เขาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างออกรสออกชาติ“เจ้าคงไม่ทราบ มารดาของหลิ่วเหวินไฉนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้น ก่อนจะถูกสาวใช้ของร้านหนังสือฉีซั่นจิกผมลากไปตามทางจากนั้นกดหน้าจุ่มลงไปในกองขี้วัว ส่วนหลิ่วเหวินไฉถูกทำร้ายจนไม่เหลือสภาพ ได้ยินมาว่าเขาขาหักด้วยใช่ มิหนำซ้ำเถ้าแก่ร้านหนังสือฉีซั่นยังเข้าไปค้นเงินภายในจวนของเขาอีก ไม่ว่าจะเจอเท่าไหร่ก็เอาไปทั้งหมดทั้งยังบังคับให้หลิ่วเหวินไฉชดใช้เงินตามที่เขียนไว้ในสัญญา ตอนที่ข้าไปถึงก็เห็นว่าเขานอนแน่นิ่งอยู่หน้าประตูจวนบนตัวเปื้อนไปด้วยน้ำลายที่ฝ่ายนั้นถ่มถุยใส่”

             “ดี มันต้องอย่างนี้สิ” เจินเจินที่ฟังอยู่ตบมือหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจ

            สมน้ำหน้า ใครใช้ให้อีกฝ่ายมารังแกพี่ชายของนาง จะน่าเสียดายอยู่บ้างก็ที่เดิมทีนางคิดจะเป็นคนหักขาอีกฝ่ายด้วยตัวเองแต่สุดท้ายกลับถูกผู้อื่นแย่งทำหน้าที่นี้ไปเสียได้

            หลังจากที่ทุกคนกินมื้อเย็นเสร็จแล้วกู่ซื่อพาเจินเจินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะพาไปเข้านอนเจินเจินอ้อนขอให้กู้อวี้เล่านิทานให้ฟัง ชายหนุ่มนั่งบนเตียงเจินเจินเห็นเช่นนี้ก็ตาโตอย่างรอคอย ดึงแขนชายหนุ่มมากอดไว้กู้อวี้จึงเล่าเรื่องในคัมภีร์ซานไห่จิง[1] ให้ฟัง

            เจินเจินฟังด้วยสีหน้าตื่นตะลึงพร้อมกับตั้งคำถามไม่หยุด เช่นปลาคุน[2] รสชาติอร่อยหรือไม่นางยังไม่เคยกินเนื้อปลาคุนมาก่อนเลย หรือไม่ก็ระหว่างนกเผิง[3] กับนกกระจอกนกชนิดใดมีรสชาติอร่อยกว่ากัน

            กู้อวี้ “…”

        เคราะห์ดีที่ฟังได้ไม่นานเด็กหญิงก็ผล็อยหลับไป กู้อวี้เอาแขนของนางสอดเข้าไปใต้ผ้าห่มจากนั้นก็หันไปดับเทียน

        ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเชื่อในเรื่องชะตาลิขิต แต่ทว่ายามนี้เขาเชื่อแล้ว

        เจินเจินคือคนที่นำพาโชคดีมาสู่เขา

        เจินเจินคือดาวนำโชคของเขา

        ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ลำพังแค่เรื่องซุนเซิ่ง อีกฝ่ายเป็นถึงบุตรชายของนายอำเภอแม้จะเป็นลูกอนุก็ตาม แต่เนื่องจากสอบได้เป็นหลิ่นเซิงนายอำเภอจึงให้ความสำคัญกับบุตรชายคนนี้มาก หากกู้อวี้คิดจะแก้แค้นก็นับเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยากจึงทำได้แค่ค่อยๆ วางแผน ด้วยเหตุนี้เขาจึงต้องปิดบังเรื่องที่ขาหายดีแล้วเอาไว้ก่อน

        ทว่าต่อมาเป็นเพราะต้องออกไปตามหาเจินเจินเมื่อครานั้น จึงเปิดเผยเรื่องนี้ออกมาเร็วกว่าที่คิดซึ่งหากซุนเซิ่งทราบเรื่องนี้จะต้องคิดหาทางเล่นงานเขาอีกเป็นแน่ เดิมทีกู้อวี้ก็คิดถึงผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดเอาไว้แล้วแต่เรื่องที่เกิดขึ้นกับเจินเจินในวันงานเทศกาลโคมไฟทำให้เขาบังเอิญไปรู้ความลับของซุนเซิ่งเข้าพอดี นั่นคืออีกฝ่ายได้วางแผนเล่นงานบุตรชายที่เกิดจากฮูหยินของนายอำเภอ!

        หลังจากที่กู้อวี้พยายามหาทางทำให้ฮูหยินนายอำเภอรู้เรื่องนี้ซุนเซิ่งก็ถูกส่งออกจากจวนไปตามที่คาดไว้ เขาเชื่อว่าฮูหยินนายอำเภอไม่มีทางปล่อยคนที่หมายจะเอาชีวิตบุตรชายไปง่ายๆ แน่ หากยอมง่ายๆมีหรือจะพาซุนอวี้กลับบ้านเดิม อีกทั้งบ้านเดิมของนางก็ไม่ใช่คนโง่ ย่อมไม่มีทางยอมปล่อยฝ่ายนั้นไปง่ายๆดังเช่นที่ไป๋เฮ่าคาดเดาแน่ งูพิษไม่มีทางสำนึกในบุญคุณ หากไม่ฆ่ามันให้ตาย ในอนาคตมันต้องหาโอกาสกลับมาแว้งกัดอย่างแน่นอน

        เขาคิดว่าสำหรับคนที่สร้างฐานะจนร่ำรวยขึ้นมาได้ย่อมไม่มีทางเป็นคนโง่แน่

        ถึงอย่างไรทั้งหมดนี้ก็ไม่นับเป็นสำคัญ ยามนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสองพี่น้องที่เจินเจินเคยช่วยชีวิตไว้บนเขาต่างหากขอแค่หยางเม่าหลินรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาให้แก่ฝ่ายตรวจการที่มาตรวจงานได้ทราบถึงตอนนั้นนายอำเภอซุนจะต้องหลุดจากตำแหน่งและกลายเป็นนักโทษเมื่อเป็นเช่นนี้บุตรชายก็จะหมดโอกาสเข้ารับราชการไปด้วย ถึงตอนนั้นซุนเซิ่งก็จะมีชีวิตอยู่ไม่สู้ตาย!

[1]คัมภีร์ซานไห่จิงหรือคัมภีร์ภูเขาและมหาสมุทรเป็นคัมภีร์ที่รวบรวมเรื่องเล่าตำนานปรัมปราในสมัยก่อนที่จีนจะรวมเป็นแผ่นดินรวมถึงตำนานกำเนิดโลก

[2]ปลาคุนคือพญามัจฉาที่อาศัยอยู่ใต้ท้องทะเลลึก มีรูปร่างใหญ่โตหลายพันลี้ เมื่อทะยานขึ้นฟ้าจะมีปีกงอกออกมากลายร่างเป็นนกเผิง

[3]นกเผิงอีกร่างของปลาคุน