⭐ บทที่ 31: มือที่พึ่งพาในยามวิกฤต
ลมเย็นกลางดึกพัดผ่านตำหนัก
ราวกับมีสิ่งที่ “ตื่น” ขึ้นจากใต้ดิน
กำลังสูดอากาศเป็ครั้งแรกในรอบพันปี
ซูอินนั่งพิงเสา
มือยังสั่นไม่หยุด
ใบหน้าเครียดจนแทบหายใจไม่ออก
องค์ชายฉีอวิ้นยืนอยู่ข้าง ๆ
เงียบ…แต่ดวงตาคมลึกของเขากำลังมองเธออย่างห่วงใยที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะมอบให้ได้
เขาถอดผ้าคลุมบ่าของตน
คลุมตัวเธอไว้
แล้วนั่งลงข้าง ๆ ในระยะ…ใกล้มาก
จนไหล่ทั้งสองเกือบแตะกัน
“ยังรู้สึกหนาวหรือไม่?”
ซูอินส่ายหน้า
แต่สายตายังคงว่างเปล่า
“ไม่หนาวเพคะ”
เสียงเธอเบาลงกว่าปกติ
“แต่ข้ากลัว…”
องค์ชายก้มลงเล็กน้อย
ยื่นมือให้อย่างช้า ๆ
“จับมือข้า”
ซูอินมองมือนั้น
มือใหญ่ อบอุ่น และมั่นคง
เต็มไปด้วยาแจากการต่อสู้เมื่อครู่
เธอเอื้อมมือไปแตะ
ปลายนิ้วทั้งสองัักันเบา ๆ
ทันทีที่ัั—
หัวใจของทั้งคู่เต้นแรงขึ้นพร้อมกัน
ไม่ใช่เพราะความหวาน
แต่เพราะความหวาดกลัวและอบอุ่น
ที่พันกันจนแยกไม่ออก
⭐ 1) ความจริงที่น่ากลัวค่อย ๆ ถูกเปิดเผย
“ซูอิน” องค์ชายเอ่ยอย่างจริงจัง
“ข้าต้องรู้ความจริงเกี่ยวกับพลังของเ้า
มิใช่เพราะข้าสงสัย
แต่เพราะข้า…กลัวว่าเ้าจะาเ็”
ซูอินหลุบตา
มือกำชายเสื้อจนแน่น
“เมื่อครู่…ข้ารู้สึกเหมือนมีใครบางคน
กำลังใช้ร่างข้าเป็ภาชนะ”
องค์ชายมองเธอทันที
“ใคร?”
ซูอินส่ายหน้า
“ไม่รู้จัก แต่เสียงนั้น…เหมือนผู้หญิง
พูดเบา ๆ ว่า ‘เ้า…กลับมาสักที’”
เธอกัดริมฝีปาก
สั่นจนต้องกุมมือแน่น
“ข้าไม่รู้ว่าเป็ใคร
แต่ข้า—ไม่อยากให้เขาออกมาผ่านร่างข้าอีก”
องค์ชายจับมือเธอแน่นขึ้น
เสียงหนักแน่นมาก
“ไม่มีสิ่งใดออกจากร่างเ้าได้
ตราบใดที่เ้ายังอยู่ในมือข้า”
ประโยคนั้นทำซูอินหน้าแดง
แต่ไม่ใช่แค่เขิน—
มันอุ่น
และปลอดภัยจนหัวใจปวดหนึบ
⭐ 2) “มือที่พึ่งพา” ครั้งแรก
(โรแมนซ์แบบละมุน–อุ่น–ซึมลึก)
องค์ชายค่อย ๆ ยื่นมือซ้าย
จับมือของเธอทั้งสองข้างไว้
กระชับเบา ๆ
ให้เธอรู้ว่าตนยังอยู่ตรงนี้
พอเห็นว่าเธอยังตัวสั่นไม่หยุด
เขาทำสิ่งที่ไม่เคยทำกับใครเลยในวังหลวง
วางมือบนศีรษะเธอ
แล้วลูบเบา ๆ
ช้า
นุ่ม
อ่อนโยน
เหมือนปลอบเด็กที่กลัวฟ้าผ่า
ซูอินตัวแข็งทื่อ
เธอชินกับท่าทางแบบนี้ในโลกปัจจุบัน
แต่ในยุคโบราณ—นี่มัน “สนิทกันเกินไป”
“ท่าน…ทำอะไรเพคะ?”
องค์ชายตอบเรียบง่าย
“ทำให้เ้าหยุดสั่น”
“มัน…ไม่ได้ลามกใช่ไหมเพคะ?”
องค์ชายชะงัก
มองหน้าเธออย่างเหลือเชื่อ
ก่อนจะหลุดหัวเราะแบบที่ไม่เคยหัวเราะมาก่อน
“ซูอิน เ้าเป็หญิงแรกที่ทำให้ข้าหัวเราะเพราะคำว่า ‘ลามก’ ”
ซูอินหน้าแดง
“ข้าแค่ถามเพื่อความมั่นใจ!”
เขายิ้มในแบบที่มีเพียงเธอคนเดียวเคยเห็น
“ข้าทำเพราะ…ข้าห่วงเ้า
ไม่ใช่อื่นใด”
ลมหายใจทั้งคู่เลยเริ่มใกล้กันมากขึ้น
ใจเต้นแรงขึ้น
และบรรยากาศอุ่นขึ้นกว่าเดิม
⭐ 3) ลางร้ายแรก—“มือปีศาจ” ที่ยื่นขึ้นมาจากเงา
ขณะที่ทั้งสองนั่งใกล้กัน
เงาด้านหลังเสาก็เริ่มบิดเบี้ยว
เสียงเหมือนเล็บขูดพื้นดังเบา ๆ
กึก…กึก…กึก…
ซูอินสะดุ้ง
แต่ไม่กล้าพูด
เพียงแค่บีบมือองค์ชายแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
องค์ชายขยับตัว
โอบไหล่เธอในทันที
“กลัวหรือ?”
ซูอินส่ายหน้าแรงเกินเหตุ
“เปล่าเพคะ…แค่รู้สึกเหมือนมี…อะไรมองพวกเราอยู่”
องค์ชายหยุดลูบผม
สายตาเปลี่ยนเป็สีเข้มดั่งเหล็กเย็น
ชั่วพริบตาเดียว
“จับมือข้าไว้ ซูอิน
อย่าปล่อย”
เธอพยักหน้า
แต่มือยิ่งสั่นกว่าเดิม
เงาด้านหลังกระพือลึก
เหมือนมี “มือสีดำ” ขยับออกมาอย่างช้า ๆ
เล็บไม่ยาว
แต่แหลมราวเข็มโลหะ
เล็บนั้นเลื้อยมาจนเกือบแตะชายกระโปรงของซูอิน—
ทันใดนั้น
ดาบขององค์ชายฟาดลง!
เคร้ง!!
มือปีศาจแตกเป็เงาควัน
เลือนหายไปเหมือนไม่เคยมี
ซูอินผวา
รีบดึงตัวเข้าไปในอกองค์ชายเองโดยไม่รู้ตัว
องค์ชายชะงัก
ก่อนจะกอดเธอแน่น—
แน่นจนเหมือนกลัวเธอจะหายไป
“ไม่ต้องกลัว
ข้าอยู่ตรงนี้”
เสียงเขาทุ้มต่ำ
อุ่นแต่สั่นเล็กน้อยอย่างคุมไม่อยู่
ซูอินยังไม่ยอมผละออกจากอกเขา
แต่เธอรู้สึกได้ว่า—
ลมหายใจขององค์ชายยังไม่สม่ำเสมอ
มือที่โอบเธอไว้
แข็งเกร็งกว่าปกติเล็กน้อย
“ท่าน…”
เธอเงยหน้าขึ้นมอง
“ท่านาเ็ใช่ไหมเพคะ?”
องค์ชายกำลังจะปฏิเสธ
แต่ซูอินชิงขยับตัวก่อน
ดันเขาให้นั่งลงกับพื้นหินเย็น
“นั่งก่อนค่ะ”
น้ำเสียงเธอจริงจังกว่าที่เขาเคยได้ยิน
เธอหยิบกระบอกน้ำเล็ก ๆ จากแขนเสื้อ
เปิดฝาออก
ไออุ่นลอยขึ้นมาพร้อมกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ
“นี่คือซุปฟื้นลมปราณ”
ซูอินพูดเบา ๆ
“ข้าแอบทำไว้…เผื่อท่านฝืนใช้พลังอีก”
องค์ชายชะงัก
มองเธอเหมือนมองสิ่งล้ำค่า
“เ้า…เตรียมไว้เพื่อข้าหรือ?”
ซูอินหน้าแดง
แต่ยังส่งกระบอกให้
“ก็…ท่านชอบทำเหมือนไม่เป็อะไร
ทั้งที่เืแทบไหลออกมาเป็ลิตรแล้ว”
องค์ชายหลุดหัวเราะเบา ๆ
รับกระบอกมาดื่มหนึ่งอึก
ความอุ่นแผ่ลงอก
ลมปราณที่ปั่นป่วนจากการฟาดดาบเมื่อครู่
ค่อย ๆ สงบลงอย่างชัดเจน
“อร่อย”
เขาพูดเสียงต่ำ
“และ…อุ่นกว่าที่ข้าคิด”
ซูอินนั่งลงใกล้เขา
ใกล้จนเข่าัักัน
เธอเอื้อมมือไปแตะหลังมือเขา
นิ้วเล็ก ๆ ลูบเบา ๆ ตรงรอยแผล
“ต่อไป…อย่าฝืนคนเดียวอีกนะเพคะ”
เสียงเธอสั่น
“ข้าไม่อยากเสียท่านไป”
คำนี้ทำองค์ชายนิ่งไป
ก่อนจะวางกระบอกลง
แล้วเอื้อมมือมาจับมือเธอแน่น
“ซูอิน”
เขาพูดช้า ๆ
ชัดเจนทุกคำ
“ั้แ่คืนนี้ไป—
ข้าจะไม่สู้เพื่อตัวเองอีกแล้ว”
เธอเงยหน้าขึ้น
หัวใจเต้นแรง
“ข้าจะสู้…เพื่อเ้า”
ระยะห่างระหว่างใบหน้าหายไปจนแทบไม่มี
ลมหายใจอุ่นปะทะกัน
ใกล้เกินกว่าจะเรียกว่า “ปลอบใจ”
แต่ก่อนที่อะไรจะเกิดขึ้น—
ประกายแสงสีทองก็เริ่มก่อตัวขึ้นในอากาศ…
⭐ 4) คำเตือนที่แท้จริง—จากคนของแสง์
ทันใดนั้น
เสียงผู้หญิงแ่เบาดังขึ้นจากอากาศ
ไม่ใช่ปีศาจ
ไม่ใช่ความทรงจำเก่า
แต่เป็พลัง์บริสุทธิ์
ที่องค์ชายเองก็ต้องชะงัก
“เ้า…ระวังตัวเขาให้ดี
เพราะเืของเขาจะเป็กุญแจเปิดผนึกที่สอง”
ซูอินตัวแข็ง
“ใคร…ใครพูด!?”
เสียงเบาเหมือนลมพัดผ่านต้นไม้
แต่ชัดเจนอย่างน่าขนลุก
“เ้าใกล้ตายครั้งที่สอง…เร็วเกินไปแล้ว”
องค์ชายตวัดดาบ
“แสดงตัว!!”
แต่ไม่มีสิ่งใดโผล่ออกมา
มีเพียงประกายแสงสีทองที่จางหายไปราวละอองฝุ่น
ตกลงบนไหล่ซูอิน
ซูอินลูบแขน
ขนลุกไปทั้งตัว
เธอเงยหน้ามององค์ชาย
เสียงสั่น
“องค์ชาย…ข้ากลัว”
องค์ชายดึงเธอเข้ามากอดแน่นขึ้น
โอบทั้งไหล่ ทั้งเอว
ซ่อนเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาทั้งหมด
“ไม่ว่าเสียงใดจะพูด
อสูรใดจะออกมา
หรือผนึกไหนจะเปิด
ข้าจะไม่ปล่อยมือเ้า
ไม่มีวัน”
ซูอินซ่อนหน้าในอกเขา
มือกำเสื้อเขาไว้แน่นจนแทบขาด
นี่ไม่ใช่อ้อมกอดเพื่อปกป้องอีกต่อไป
แต่เป็อ้อมกอดที่เต็มไปด้วย—
ความหวาดกลัว
ความห่วงหา
และความผูกพันที่ลึกลงเรื่อย ๆ
⭐ จบบทที่ 31: มือที่พึ่งพาในยามวิกฤต
1K
