ตอนที่ 8 : มอนสเตอร์ประหลาด
แม้ว่าทางข้างหน้าจะเริ่มมองเห็นแนวต้นไม้หนาทึบของ ป่าแห่งภูติ อยู่ไม่ไกลนัก แต่ในความเป็จริง ขบวนเกวียนยังต้องใช้เวลาเดินทางอีกพอสมควรกว่าจะไปถึง
เรนที่ลอยอยู่เหนือขบวนเกวียนเหลือบมองดวงอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำ
“ถึงจะดูใกล้… แต่กว่าจะไปถึงจริง ๆ ก็คง เย็นพอดี”
ลูคัสที่ลอยอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าเล็กน้อย
เขาหรี่ตามองเข้าไปยังเงามืดของป่าที่อยู่ไกลออกไป
“กลิ่นอายในป่านั้น…”
เขาพูดเบา ๆ
“…ไม่เหมือนมอนสเตอร์ธรรมดาเลย”
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศของขบวนเกวียนเงียบลงทันที
นักผจญภัยหลายคนหันมามองกัน
ทุกคนเคยได้ยิน ข่าวลือเกี่ยวกับมอนสเตอร์กลายพันธุ์ ที่เริ่มปรากฏตัวใกล้ป่าแห่งภูติ
แต่ส่วนใหญ่ก็คิดว่าเป็แค่เื่เล่าหรือข่าวลือเท่านั้น
ไม่มีใครคาดคิดว่าพวกมันอาจจะมีอยู่จริง
ในที่สุด เมื่อพระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า
ขบวนเกวียนก็เดินทางมาถึง ชายป่าแห่งภูติ
ต้นไม้สูงใหญ่เรียงตัวหนาแน่นจนแทบมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ลึกเข้าไปภายใน
หมอกบาง ๆ ลอยคลุมพื้นดิน
อากาศบริเวณนี้เย็นกว่าปกติเล็กน้อย
แซมสั่งหยุดขบวนเกวียน
“คืนนี้เราจะพักแรมที่นี่!”
พ่อค้าเริ่มลงจากเกวียนเพื่อจัดเตรียมที่พัก
นักผจญภัยช่วยกันตั้งเต็นท์และจัดเวรยาม
ส่วนนักเวทในขบวน วันนี้ดูจะไม่สบายใจนัก
พวกเขาจึงร่วมกันร่ายเวทสร้าง วงเวทป้องกัน รอบค่ายพัก
แสงเวทสีฟ้าอ่อน ๆ ปรากฏเป็วงกลมล้อมรอบค่าย
เพื่อเตือนหากมีสิ่งผิดปกติเข้ามาใกล้
ไม่นานกองไฟหลายกองก็ถูกจุดขึ้น
ผู้คนเริ่มนั่งพักผ่อนและกินอาหารหลังจากเดินทางมาทั้งวัน
เรนกับลูคัสนั่งอยู่ข้างกองไฟกองหนึ่ง ห่างจากเกวียนประมาณสองเมตร
เรนมองเข้าไปในป่ามืดครู่หนึ่ง
ก่อนจะพูดขึ้นเบา ๆ
“พวกมัน…ตัวไม่ใหญ่มาก”
“แต่พลังแข็งแกร่งมากทีเดียว”
ลูคัสที่นั่งข้าง ๆ เพียงพยักหน้า
สีหน้าของเขาไม่ได้ดูทุกข์ร้อนอะไร
เหมือนกำลังฟังเื่ธรรมดา
ใกล้ ๆ กันนั้น มีกลุ่มนักผจญภัยอีกกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่
พวกเขาได้ยินบทสนทนาและฟังเงียบ ๆ
ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มจึงพูดขึ้น
“คุณเรน… คุณลูคัส”
เขามีน้ำเสียงสุภาพ
“พวกคุณเห็นอะไรเหรอครับ”
ชายหนุ่มคนนั้นชื่อ เร
เขาเป็นักดาบหนุ่มที่ดูสุภาพและสุขุม
จากท่าทางแล้ว ความแข็งแกร่งของเขาก็ไม่ธรรมดา
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังดูระมัดระวังตัวอยู่ตลอด
เรนหันไปมองเขา
ก่อนจะถามกลับอย่างเรียบ ๆ
“คุณอยากเห็นไหมล่ะครับ”
เรชะงักเล็กน้อย
ก่อนจะพยักหน้า
“อยากครับ”
“คุณจะพาผมออกไปดูเหรอครับ คุณเรน”
เรนส่ายหัวเบา ๆ
“ไม่จำเป็”
ทันใดนั้น
ดวงตาของเรนก็เปลี่ยนสี
ม่านตากลายเป็ สีแดงอมม่วง
พลังบางอย่างแผ่ออกมาเบา ๆ
นักผจญภัยหลายคนที่เห็นถึงกับตกตะลึง
“นะ…เนตรพิเศษงั้นเหรอ…”
ในโลกนี้ ผู้ที่สามารถปลุก เนตรพิเศษ ของตัวเองได้
ต้องผ่านการฝึกฝนอย่างหนักและผ่านสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน
แม้แต่ยอดนักรบหลายคนก็ยังไม่สามารถปลุกมันได้
แต่ชายคนนี้กลับมีมันอย่างเป็ธรรมชาติ
เรนยกมือขึ้นเล็กน้อย
ดีดนิ้ว
พลังบางอย่างแผ่กระจายออกไป
จากนั้นเรก็รู้สึกเหมือนโลกตรงหน้าของเขา เปลี่ยนไป
มุมมองการมองเห็นของเขาถูกขยายออกอย่างผิดปกติ
สายตาของเขามองทะลุความมืดของป่า
ไกลออกไป… หลายร้อยเมตร
เขาเห็นบางอย่าง
กลุ่มสิ่งมีชีวิตกำลังเคลื่อนไหวอยู่ระหว่างต้นไม้
ประมาณ…
สามสิบ… สี่สิบตัว
รูปร่างของพวกมันดูผิดปกติ
ถ้ามองผ่าน ๆ
พวกมันดูคล้าย มนุษย์
แต่ถ้ามองดี ๆ
โครงสร้างร่างกายกลับบิดเบี้ยวเหมือน มอนสเตอร์
แขนยาวผิดธรรมชาติ
ิัสีคล้ำหยาบ
ดวงตาเรืองแสงจาง ๆ ในความมืด
และที่สำคัญ—
พลังที่แผ่ออกมาจากร่างพวกมัน
หนักหน่วงมาก
เรเบิกตากว้างทันที
“นะ…นี่มัน…”
เหงื่อเย็นไหลลงข้างแก้ม
พลังของสิ่งมีชีวิตพวกนั้น
แข็งแกร่งมาก
แข็งแกร่งถึงขนาดว่า…
สามารถต่อสู้กับนักผจญภัยแรงค์ A แบบตัวต่อตัวได้เลย
เรหันกลับมามองเรนอย่างใ
“พวกนั้น…”
เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย
“…มันคืออะไรกันแน่ครับ”
ในขณะที่ค่ายพักยังคงดูสงบ
ลึกเข้าไปในป่ามืด
สิ่งมีชีวิตประหลาดหลายสิบตัว
กำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่เงียบ ๆ
ราวกับกำลังรอเวลา…
ที่จะเริ่มล่าเหยื่อ…
684
