“แม่มาทำไม” หย่งอิงอิงถามมารดาอย่างอารมณ์เสีย เพราะสองวันแล้วที่เธอตามหาหวังต้าซานไม่เจอ
หย่งอิงอิงไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยอย่างที่พ่อกับแม่คาดหวัง เพราะก่อนจะถึงวันสอบไม่กี่วัน หย่งอิงอิงได้ข่าวว่าแฟนหนุ่มที่เธอกำลังคบหาดูใจกันอยู่ในขณะนั้นกำลังจะย้ายตามบิดาไปอยู่ที่เมืองหลวง เป็เพราะเธอกับแฟนหนุ่มมีสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้ง และเขายังสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอ หย่งอิงอิงจึงคิดที่จะติดตามแฟนหนุ่มไปอยู่ที่เมืองหลวงด้วย
หย่งอิงอิงโกหกพ่อกับแม่ว่าไม่อยากจะไปถึงสนามสอบสายจึงขอไปค้างในเมือง ทั้งที่ความจริงแล้ว เธอไม่ได้สมัครสอบเลยด้วยซ้ำ พ่อหย่งก็อนุญาตและให้เงินลูกสาวติดตัวไปมากพอสมควร เพราะกลัวว่าหากมีเหตุฉุกเฉินลูกสาวจะมีเงินไม่พอใช้ พอได้เงินจากพ่อ หย่งอิงอิงก็เข้าเมืองไปหาแฟนหนุ่มทันที แต่พอไปถึงหน้าบ้านของเขา หย่งอิงอิงก็ไม่เจอใครอยู่ที่บ้านหลังนั้นแล้ว และเพื่อนบ้านต่างก็บอกว่าแฟนหนุ่มของเธอและครอบครัว ย้ายออกจากบ้านหลังนั้นไปหลายวันแล้ว
ตอนนั้นหย่งอิงอิงจึงรู้ว่าเธอถูกหลอก เธอกลัวจะถูกพ่อทำโทษและอยากจะหางานทำเพื่อเก็บเงินไปตามหาแฟนหนุ่มที่เมืองหลวง หย่งอิงอิงจึงไปอาศัยอยู่กับเพื่อน เธอเริ่มทำงานที่สถานบันเทิงเพื่อเลี้ยงชีพ จนในที่สุดหย่งอิงอิงก็มีโอกาสได้รู้จักกับ ‘หวังต้าซาน’ ซึ่งทุกคนในร้านที่เธอทำงานอยู่ต่างก็บอกว่าหวังต้าซานเป็ลูกชายของผู้มีอิทธิพล บวกกับใบหน้าที่หล่อเหลา ทำให้หย่งอิงอิงเลิกล้มความตั้งใจที่จะไปตามหาแฟนหนุ่มที่เมืองหลวง และหวังจะจับหวังต้าซานให้ได้ เพื่อชีวิตที่สุขสบายของเธอในวันหน้า
หย่งอิงอิงหาทางที่จะเข้าใกล้หวังต้าซานอยู่ตลอด เธอใช้เวลาเป็ปี ทั้งจ่ายเงินให้เพื่อนในร้านเพื่อที่เธอจะได้มีโอกาสเข้าไปดูแลหวังต้าซานในห้องรับรองพิเศษ แต่โอกาสก็ไม่เป็ของเธอเลยสักครั้ง เพราะหวังต้าซานช่างระมัดระวังตัวเสียเหลือเกิน จนมีอยู่วันหนึ่งที่หวังต้าซานเมามาก หย่งอิงอิงจึงมีโอกาสได้เข้าใกล้ชายหนุ่ม และทั้งคู่ก็ไปจบค่ำคืนแห่งความเร่าร้อนที่โรงแรมแถวร้านที่หย่งอิงอิงทำงานนั่นเอง
หลังจากที่ทั้งคู่มีสัมพันธ์กัน หวังต้าซานก็ไม่ค่อยมาใช้บริการที่ร้านอีก เขาจะนัดเจอกับหย่งอิงอิงที่โรงแรมแถวชานเมืองแทน โดยหวังต้าซานให้เหตุผลว่าเขายังไม่อยากให้คนอื่นรู้เื่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหย่งอิงอิง เพราะกลัวพ่อของเขาจะรู้เื่ และท่านจะต้องไม่ยอมให้เขากับหย่งอิงอิงคบหากันแน่
หวังต้าซานจึงให้สัญญากับหย่งอิงอิงว่า เขาจะต้องพยายามทำงานช่วยกิจการของที่บ้านพื่อให้พ่อกับแม่ไว้วางใจเสียก่อน หลังจากนั้นเขาถึงจะพาหย่งอิงอิงเข้าไปแนะนำให้คนในครอบครัวรู้จัก
หย่งอิงอิงไม่มีทางเลือก เธอกับหวังต้าซานจึงหาเวลาไปเจอกันที่โรมแรมแถวชานเมืองแค่สัปดาห์ละครั้งเท่านั้น
แต่ก็มีบางครั้งที่เพื่อนร่วมงานของหย่งอิงอิงมักจะมาเล่าให้ฟังว่าพวกเขาเห็นหวังต้าซานที่ตลาดผลไม้บ่อยๆ และเพื่อนๆ ต่างก็คอยเตือนให้หย่งอิงอิงคอยจับตาดูหวังต้าซานให้ดี ไม่แน่เขาอาจจะไปติดใจผู้หญิงคนใหม่ที่ตลาดผลไม้ก็ได้
และบังเอิญที่เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน หย่งอิงอิงตั้งใจจะไปซื้อผลไม้เพื่อกลับไปเยี่ยมพ่อกับแม่ เธอก็ไปเจอหวังต้าซานยืนคุยอยู่กับหลินเม่ยลูกจ้างของร้านผลไม้เข้าพอดี และสายตาที่หวังต้าซานใช้มองหลินเม่ยนั้นมันช่างดูอบอุ่นและอ่อนโยน ซึ่งต่างจากสายตาที่เขาใช้มองเธอมาก
หย่งอิงอิงเกิดความอิจฉาและหึงหวงขึ้นมาทันที เธอเดินเข้าไปกระชากผมของหลินเม่ยและตบหน้าหลินเม่ยไปหลายครั้ง เถ้าแก่เนี้ยของร้านผลไม้รีบเข้ามาห้ามและดึงตัวหย่งอิงอิงออก หย่งอิงอิงหวังจะหันไปหาหวังต้าซานเพื่ออ้อนขอความเห็นใจ แต่กลายเป็ว่าหวังต้าซานไม่ได้อยู่ในบริเวณนั้นแล้ว
หย่งอิงอิงถามคนในร้านไปทั่วว่าหวังต้าซานหายไปไหน แต่ก็ไม่มีใครรู้ เธอจึงหันไปคาดโทษกับหลินเม่ยว่าหากยังมายุ่งกับหวังต้าซานอีก เธอจะมาอาละวาดที่ร้านผลไม้ทุกวัน ซึ่งก็เป็อย่างที่หย่งอิงอิงขู่ไว้ เธอมาหาเื่หลินเม่ยที่ร้านทุกวัน แม้คนในร้านขายผลไม้จะบอกว่า พวกเขาไม่เคยเจอหวังต้าซานอีกเลยั้แ่วันนั้น แต่หย่งอิงอิงก็ไม่ จนในที่สุดหลินเม่ยก็ลาออก
“ฉันก็หาเยี่ยมลูกสาวฉันบ้างน่ะสิ แล้วนี่แกหงุดหงิดอะไรั้แ่เช้า” แม่หย่งถามลูกสาว
“ก็พี่ต้าซานน่ะสิแม่ ไม่รู้่นี้เขาหายไปไหน ฉันไม่เจอเขาหลายวันแล้ว หรือว่าเขาจะแอบไปอยู่กับนังหลินเม่ย”
“แต่นังนั่นมันแต่งงานไปแล้วนะ แกแน่ใจหรือว่าลูกเขยจะไปติดพันหล่อนจริงๆ”
“ไม่รู้สิแม่ ก็พี่ตาซานหายไปพร้อมๆ กับที่นังนั่นมันลาออกจากร้าน แล้วแม่พอจะรู้ไหมว่าบ้านของนังนั่นอยู่ที่ไหน”
“อยู่หมู่บ้านซาน สามีหล่อนชื่อจงเว่ย เป็ลูกจ้างที่ไร่ผลไม้ของสามีนังลี่อัน” แม่หย่งพูดอย่างไม่พอใจทันทีที่พูดชื่อลูกติดสามีขึ้นมา
แม่หย่งมักจะได้ยินคนพูดถึงความร่ำรวยของหย่งลี่อันและหลินเจิ้งฉีอยู่เป็ประจำ และคนในหมู่บ้านต่างก็มาพูดกระทบนางที่ยอมทำหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์กับลูกเลี้ยงไป ถ้าไม่อย่างนั้น ป่านนี้นางคงสบายได้ค่าเลี้ยงดูจากลูกเลี้ยงเดือนละหลายตังค์แล้วเป็แน่
“พูดถึงนังลี่อัน ฉันก็อดที่จะอิจฉามันไม่ได้นะแม่ ใครจะไปคิดว่านายหลินเจิ้งฉีอะไรนั่นจะร่ำรวยมีมรดกเยอะแยะขนาดนั้น ก็วันๆ เห็นแต่ปั่นสามล้อถีบรับจ้างไปทั่ว ถ้ารู้อย่างนี้ฉันจะไม่ยอมให้นังลี่อันได้แต่งงานกับคนรวยอย่างนั้นไปแน่” หย่งอิงอิงพูดถึงพี่สาวต่างมารดาอย่างเกลียดชังไม่แพ้กัน
“หยุดพูดถึงเื่ของนังลี่อันก่อนเถอะ แม่ว่าตอนนี้แกลองคิดูดีๆ ว่าตอนนี้ลูกเขยอยู่ที่ไหน หรือว่าแกจะไปหาเขาที่บ้านเลย ถ้าแกไม่กล้าไปคนเดียว ให้แม่พาไปก็ได้นะ บ้านลูกเขยอยู่ที่ไหนล่ะ”
“ฉันก็ไม่รู้ ั้แ่คบกันมา พี่ต้าซานยังไม่เคยพาฉันไปที่บ้านของเขาสักครั้ง ฉันเคยถามเพื่อนที่ร้านอยู่เหมือนกันว่าในเมืองนี้มีธุรกิจอะไรที่เป็ของครอบครัวหวังบ้าง ทุกคนก็ตอบมาเหมือนกันหมดเลยนะแม่ว่าถ้าจะพูดถึงตระกูลหวังที่ร่ำรวยที่สุด ก็คงเป็ตระกูลหวังเ้าของธุรกิจสินค้านำเข้าน่ะ”
“ร้านหรูๆ ที่ขายเสื้อผ้า กระเป๋า แล้วก็น้ำหอมที่มาจากต่างประเทศใช่ไหม โอ้โห...ลูกสาวแม่ช่างโชคดีอะไรอย่างนี้ มีคนรักเป็ถึงลูกชายร้านขายสินค้านำเข้า ถ้าแกได้แต่งงานกับลูกเขยเมื่อไหร่ คนในหมู่บ้านจะต้องอิจฉาบ้านเรา และจะได้เลิกเปรียบเทียบลูกกับนังลี่อันนั่นเสียที”
“เื่นั้นมันแน่นอนอยู่แล้วล่ะแม่ แต่เราต้องรอก่อน เพราะพี่ต้าซานบอกว่าเขาต้องช่วยงานที่บ้านจนพ่อกับแม่ของเขาวางใจเสียก่อน หลังจากนั้นเขาถึงจะพาฉันไปแนะนำให้พ่อกับแม่ของเขารู้จัก พอถึงตอนนั้นนะ เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า แม่อยากได้อะไร ฉันจะขนไปให้แม่ใส่ทุกอย่างเลย” หย่งลี่อันพูดกับมารดา “แต่ว่านะแม่ ฉันว่าเราควรหาโอกาสไปหมู่บ้านซานสักครั้ง ฉันอยากจะรู้ว่าพี่ต้าซานได้ไปหานังหลินเม่ยนั้นไหม อีกอย่าง ฉันอยากไปดูนังลี่อันให้เห็นกับตาว่าบ้านมันรวยอย่างที่คนอื่นเขาพูดจริงไหม”
“ไปสิ แกพร้อมเมื่อไหร่ก็บอก แม่จะไปเป็เพื่อนแกเอง แม่ก็อยากไปดูหน้านังลูกไม่รักดีนั่นเหมือนกันว่าพอร่ำรวยแล้วทำไมมันถึงใจดำไม่ส่งเงินให้พ่อมันใช้บ้าง”
“ว่าไงคุณชายต้าซาน รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ แกกล้าดียังไงถึงมาขโมยเสื้อผ้าฉันไปใส่ ฉันเคยบอกแกแล้วใช่ไหมว่านอกเหนือจากเื่งาน แกไม่มีสิทธิ์เอาเสื้อผ้าดีๆ พวกนี้ไปใช้” หวังเฉิงพูดกับหวังต้าซาน
“ผมขอโทษครับ ต่อไปผมจะไม่ทำอีกแล้วครับนาย” หวังต้าซานรีบขอโทษ
หวังเฉิงเป็ลูกชายของร้านขายสินค้านำเข้าตัวจริง เขามีคู่หมั้นเป็ถึงลูกสาวของนายตำรวจระดับสูง แต่เพราะเขาเป็คนเ้าชู้ และมักจะไปมีสัมพันธ์กับสาวๆ คนอื่นอยู่เสมอ หวังเฉิงจึงมักจะจ้างให้หวังต้าซาน ลูกคนสวนในบ้านแต่งตัวเลียนแบบเขาและแกล้งไปนั่งดื่มเหล้าที่ร้านประจำเพื่อตบตาคู่หมั้นอยู่บ่อยๆ
ซึ่งหวังต้าซานก็ทำงานได้ดีมาก คู่หมั้นของหวังเฉิงไม่เคยจับผิดเขาได้เลยสักครั้ง จนมีวันหนึ่งที่หวังต้าซานถูกหย่งอิงอิงเสิร์ฟเหล้าให้ไม่หยุด เขาแทบจะไม่ได้สติอยู่แล้ว แต่ผู้ชายทั้งแท่งอย่างเขาเมื่อได้ัักับหญิงสาวผิวเนียนมาคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ มีหรือที่เขาจะห้ามใจไหว ความสัมพันธ์ของหวังต้าซานและหย่งอิงอิงจึงเริ่มขึ้นั้แ่วันนั้น
หวังต้าซานคิดจะสนุกกับหย่งอิงอิงแค่ชั่วคราวเท่านั้น แต่พอคบกันไปนานเข้า หย่งอิงอิงก็เริ่มที่จะพูดถึงเื่แต่งงานและอยากจะไปพบพ่อกับแม่ของเขา หวังต้าซานกลัวว่าหากเขายังคบหาอยู่กับหย่งอิงอิงต่อ งานที่หวังเฉิงมอบหมายให้เขาทำจะเกิดความผิดพลาดขึ้น หากเป็อย่างนั้น เขาไม่กล้าคิดเลยว่าทั้งเขาและพ่อกับแม่จะต้องเจอกับบทลงโทษใดของเ้านายหนุ่มคนนี้
ดังนั้นวันนี้หวังต้าซานตั้งใจจะยืมเสื้อผ้าเ้านายใส่ไปหาหย่งอิงอิงเพื่อบอกเลิกกับเธอ แต่ยังไม่ทันจะได้ออกจากบ้าน หวังเฉิงก็กลับมาเห็นเข้าเสียก่อน หวังต้าซานจึงถูกหวังเฉิงซ้อมจนแทบลุกไม่ขึ้น
146
