แม้มีอวี้เหลียนกับเวิ่นเหลียนสองสาวใช้ประคองฉีเมี่ยวยังเจ็บจนแทบจะยืนไม่มั่นคง หลังเท้าสองข้างปวดแสบปวดร้อน ที่ขาก็คล้ายถูกกระเซ็นผ่านกระโปรงรวมทั้งหลังเท้าเจ็บจนนางสูดหายใจ
นางน่าสมเพชเช่นนี้อานลู่โหวฮูหยินเห็นแล้วแอบสะใจไม่น้อย ไม่ว่าเป็สตรีที่งามเพียงใดเวลานี้ก็เสียภาพลักษณ์เสียศักดิ์ศรี ดูสิว่ายังยั่วยวนดึงดูดบุรุษอย่างไร!
แต่ความลำพองใจของอานลู่โหวฮูหยินยังไม่เกินชั่วลมหายใจก็เห็นท่าทางกระวนกระวายของไป๋หย่งชุนกับไป๋ซีมู่แล้ว
ไป๋ซีมู่ดีหน่อยขมวดคิ้วยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน
ไป๋หย่งชุนลุกขึ้นก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว“เ้าไม่เป็ไรกระมัง?!”ในความกังวลเผยให้เห็นความรักหยกถนอมบุปผาอย่างไม่ปิดบังแม้แต่น้อยอานลู่โหวฮูหยินเห็นแล้วแทบจะกระอักเืออกมา
ฉีเมี่ยวจับแขนของอวี้เหลียนกับเวิ่นเหลียนฝืนยืนมั่นคงขมวดคิ้วแน่น น้ำตาคลอเบ้า ยิ่งนุ่มนวลมีเสน่ห์ไม่อาจเทียบเทียม
ไม่ใช่ว่านางไม่ได้เื่เลยอยากร้องไห้แต่ตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายั้แ่ตื่นขึ้นมาเมื่อวานจนถึงยามนี้ความใที่ได้รับมาโดยตลอดและความไม่แน่นอนของอนาคตทำให้คนสติแตกได้เสมอความเ็ปจากแผลลวกและความน้อยใจที่ถูกรังแก ทำให้คนอยากเสียสติเหลือเกิน!
แต่อยู่ต่อหน้าคนพวกนี้นางไม่อยากยอมแพ้!
ยิ่งมีคนรอหัวเราะเยาะนางนางยิ่งไม่อาจยอมจำนน
ฉีเมี่ยวฝืนกลั้นน้ำตาและไม่สนใจไป๋หย่งชุน หันไปถามสาวใช้ที่ยื่นถาดมา “เ้าเป็คนเตรียมชานี้?”
เดิมทีนางก็หน้าตาเพริศแพร้วยามนี้แววตาเ็าเล็กน้อย เผยให้เห็นท่าทางดุดันที่ไม่อาจเพิกเฉยสาวใช้นางนั้นใก้มหน้าทันที เสียงสั่นเทาอย่างอดไม่ได้ “เรียนฮูหยิน เป็บ่าวเอง”
เสียงของฉีเมี่ยวยังคงนุ่มนวลแต่ไร้ซึ่งอารมณ์ “ท่านโหว ฮูหยิน ท่านทั้งสองก็เห็นแล้ว น้ำชาที่ความร้อนเช่นนี้ไม่เหมาะที่จะยกน้ำชาด้วยซ้ำแต่นางกลับยกมาในยามนี้ ถ้าไม่ใช่ข้าทำกาน้ำชาแตก ท่านทั้งสองดื่มชาที่เป็น้ำเดือดโดยไม่ได้ระวังผลลัพธ์จะเป็อย่างไร”
ฉีซื่อตัวดี! กล้าพูดจาตลบตะแลงต่อหน้าต่อตา!
อานลู่โหวฮูหยินยิ้มเยาะ“ข้าไม่โทษเ้าที่พลั้งมือทำกาน้ำชาใบโปรดของข้าหล่นแตกเ้ากลับโยนความผิดให้สาวใช้ ก่อนัักาน้ำชาเ้ารู้ได้อย่างไรว่าน้ำข้างในร้อนเพียงใด ยิ่งกว่านั้นเ้ามีแผลลวกจริงหรือไม่มีเพียงเ้าเท่านั้นที่รู้ เ้ากล้าถอดรองเท้าและถุงเท้าให้พวกเราดูหรือไม่”
ฉีเมี่ยวได้ยินคำพูดนี้ก็ตกตะลึงนี่นางเจอแม่สามีเช่นไร ทั้งไม่มีเหตุผลและหน้าหนาเช่นนี้?!
ด้วยความโกรธนางหน้าแดงก่ำริมฝีปากสีชมพูเม้มแน่น แตกต่างจากความงดงามบอบบางเมื่อครู่ทำให้ไป๋หย่งชุนมองอย่างเคลิบเคลิ้ม อดไม่ได้ที่จะพูดแทนฉีเมี่ยว
“ฮูหยิน ฉีซื่อไม่ได้ตั้งใจ เหตุใดเ้าต้องบังคับขู่เข็ญยิ่งกว่านั้นแผลลวกหรือไม่ตรวจดูก็รู้ ฉีซื่อยังโกหกได้หรือ”
ไป๋ซีมู่ก็พูดว่า“ท่านแม่ ตรวจสอบอาการาเ็ของพี่สะใภ้รองสำคัญกว่า”
สองพ่อลูกนี้เป็เหยื่อเหมือนกันโดยแท้ถูกนางปีศาจจิ้งจอกน้อยล่อลวงไปหมด!
“ท่านไม่ต้องยุ่ง!” อานลู่โหวฮูหยินยิ้มเยาะพูดว่า “ยามนั้นท่านโหวบอกว่าท่านดูแลเรือนนอกข้าดูแลเรือนในพวกบุรุษยุ่งย่ามเื่เรือนในถึงขั้นนี้ ไม่เหนื่อยหรือ”
“เ้า! ไม่มีเหตุผลโดยแท้!”ไป๋หย่งชุนสะบัดแขนเสื้อ เมื่อหันไปหาฉีเมี่ยวก็อ่อนโยนยิ่งนัก “พิธียกน้ำชานี้เป็เพียงมารยาทรองเท้าที่เ้ามอบให้ข้ากับแม่สามีของเ้ารับไว้แล้ว และเข้าใจความกตัญญูของเ้าในเมื่อวันนี้าเ็ก็พักไว้ชั่วคราวยามนี้เ้าไปในห้องด้านในดูว่าอาการาเ็เป็อย่างไรดีกว่าแผลลวกไม่ใช่เื่เล็ก”
ไป๋หย่งชุนยิ้มแย้มอ่อนโยนห่วงใยสายตาร้อนแรงราวกับ้ามองเรือนร่างโค้งเว้าของฉีเมี่ยวผ่านเสื้อผ้าของนางถ้าแผลลวกทิ้งรอยแผลเป็ไว้ ผิวขาวราวหิมะคงน่าเสียดายไม่ใช่หรือ
คราวนี้ฉีเมี่ยวขยะแขยงสามีภรรยาคู่นี้จนไม่อยากพูด
คนหนึ่งเป็มารดาที่กลัวลูกชายไม่ตายอีกคนเป็เป็บิดาที่อยากได้ลูกสะใภ้ ถ้าท่านซื่อจื่อเห็นแล้วไม่รู้จะคิดอย่างไร
คิดดูอีกทีพิษนั้นของเขาไม่แน่ว่าจะมาจากที่ใดในจวนแห่งนี้
บนเท้าเหมือนจะเจ็บกว่าเดิม
ยามนี้นางไม่เข้าใจร่างใหม่ของตนเพียงหลับหนึ่งตื่น บนร่างก็มีกลิ่นดอกไม้แปลกประหลาดเืยังมีความสามารถในการรักษาาแและรักษาโรคเพียงแต่ไม่รู้ว่าแผลลวกนี้หายสนิทอย่างรวดเร็วได้ด้วยหรือไม่
ฉีเมี่ยวหลุบตาถอนใจพูดว่า “เดิมทีข้าอยากปกปิดความผิดเพื่อครอบครัวในเมื่ออานลู่โหวฮูหยินพูดเช่นนี้ ข้าก็ไม่มีอะไรจะพูด บอกว่าทำกาน้ำชาหล่นแตกท่านน่าจะหาคนไปดูรอยแตกบนหูกาน้ำชานั้นว่ามีคนใช้เล่ห์เหลี่ยมหรือไม่” ยื่นหูกาน้ำชาในมือไปให้
ไป๋หย่งชุนสั่งคนรับไปทันที
ฉีเมี่ยวยังคงไม่สนใจไป๋หย่งชุน“ข้าบอกว่าข้าจงใจทำกาน้ำชาหล่นแตกนั่นเพื่อเห็นแก่หน้าบางคน ถ้าเื่นี้ถูกเปิดเผยจริงๆเกรงว่าสิ่งที่แปดเปื้อนคงไม่ใช่ชื่อเสียงของข้าฉีซื่อแต่เป็บางคนที่ไม่ยอมรับสะใภ้ใหม่”
อานลู่โหวฮูหยินโกรธจนหน้าซีด“ถ้าเ้าพูดเช่นนี้คงต้องตรวจสอบสักหน่อยตกลงว่ามีคนซุ่มซ่าม หรือมีคนทำร้ายเ้า! แต่เ้าเพิ่งมาที่นี่ครั้งแรกผู้ใดจะทำร้ายเ้า!”
“งั้นก็มีเพียงคนลงมือที่รู้ ท่านพ่อเป็คนเฉลียวฉลาดมีฝีมือคิดว่าคงไม่นิ่งดูดาย”
“แน่นอนอยู่แล้ว”วันนี้ในที่สุดหญิงงามก็พูดกับเขาหนึ่งประโยค ไป๋หย่งชุนใจแทบอ่อนยวบ รีบพูดว่า “ไปห้องด้านในพักผ่อนก่อนดีกว่า เชิญหมอมาดูเถอะ สองสามวันนี้ก็ไม่ต้องมาคารวะพักผ่อนให้มากถึงจะถูก”
นางหวังขึ้นมาทันทีว่าบนเท้าหายช้าหน่อยคงดี
หายช้าเดินไม่ได้ ก็มีเหตุผลไม่มาปรนนิบัติทั้งเช้าเย็นเพิ่มอีกหลายวัน จะได้ไม่ต้องเห็นคนพวกนี้แล้วอารมณ์เสีย
มีท่านโหวออกปากคนอื่นก็ไม่กล้าพูดมาก
ต่อให้ฉีเมี่ยวรังเกียจไป๋หย่งชุนจนแทบอาเจียนแต่ไม่จงใจหาเื่ตนเองเด็ดขาด
แต่นางจะไม่พักผ่อนที่นี่
“ข้ากลับเรือนชิ่นหยวนก่อนดีกว่า”ทำความเคารพเหล่าไท่จวิน อานลู่โหวและภรรยา รวมทั้งพี่น้องสามีและพี่สะใภ้ “พี่ชายพี่สะใภ้ น้องชายน้องสาวโปรดให้อภัย”
ไป๋ซีมู่และคนอื่นๆรีบทำความเคารพตอบตามมารยาท
เดิมทีอานลู่โหวฮูหยินไม่คิดจะให้เกี้ยวแก่นางแต่ไป๋ซีมู่ออกไปสั่งหญิงรับใช้กุลี “ไปหามเกี้ยวหามส่งซื่อจื่อฮูหยินกลับไปอย่างมั่นคงปลอดภัย ค่อยเชิญหมอไปตรวจดู”
“เ้าค่ะ”
ฉีเมี่ยวรังเกียจไป๋หย่งชุนและภรรยาระแวงเหล่าไท่จวิน แต่น้องชายสามีท่านนี้กลับรักษามารยาทกับนางมาโดยตลอดซ้ำยังเอาใจใส่ยิ่งนัก นางจึงยิ้มให้เขาอย่างซาบซึ้ง “รบกวนน้องสามแล้ว”
ไป๋ซีมู่ใจเต้นตึกตักหลุบตาพูดว่า “พี่สะใภ้รองพูดเกินไปแล้วท่านอย่าได้คิดเล็กคิดน้อยกับท่านแม่ข้า ท่านแม่มิได้นิสัยเลวร้ายเพียงแต่อารมณ์ไม่ค่อยดี”
ฉีเมี่ยวอยากพูดว่าที่จริงไม่ใช่แค่อารมณ์ไม่ดีจิตใจก็ไม่ดีด้วยกระมัง
แต่อย่างไรเสียเช้านี้ก็เป็ไป๋ซีมู่ช่วยหาเกี้ยวให้ไป๋ซีอวิ๋นนั่งยามนี้เขาก็ช่วยอีก นางจึงกลืนคำพูดต่อว่ามารดาของเขาลงไป
หลังจากที่ฉีเมี่ยวนั่งเกี้ยวจากไปไป๋หย่งชุนกับจางซื่อก็ทะเลาะกันใหญ่โต
จางซื่อพูดจาหยาบคายยิ่งนักแต่กลัวเสียหน้าจึงลดเสียงลงไม่ให้บ่าวได้ยิน สุดท้าย ไป๋หย่งชุนพูดจารุนแรงจะตรวจสอบให้ได้ว่ากาน้ำชาเกิดอะไรขึ้น จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อเดินออกไป
จางซื่อน้ำตาเปื้อนสาบเสื้อครู่ใหญ่สั่งคนเรียกเหมยซานกับเหมยหลันสองคนมา “วันหน้าพวกเ้าไปรับใช้ซื่อจื่อเช่นเดิมข้าแต่งตั้งพวกเ้าสองคนเป็อนุภรรยาของเขา ออกไปเถอะ”
เหมยหลันกับเหมยซานตื่นตะลึงยิ่งนัก
ไม่ต้องพูดถึงว่าร่างกายของซื่อจื่อไหวหรือไม่เพียงพูดว่าฮูหยินใหม่เพิ่งแต่งเข้ามาแม่สามีก็ยัดคนเข้าไปในห้องของลูกชายเห็นได้ว่าซื่อจื่อฮูหยินไม่เข้าตาโหวฮูหยินมากเพียงใด
• ••
ในเรือนชิ่นหยวนฉีเมี่ยวกลัวว่าจะรบกวนไป๋ซีอวิ๋นพักผ่อน จึงนั่งลงบนเตียงหลัวฮั่น[1]ที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่างห้องถัดไปสั่งสาวใช้ปรนนิบัตินางถอดรองเท้าและถุงเท้า พับชายกางเกงขึ้นก็เห็นบนหลังเท้างามดุจหยกสองข้างเกิดตุ่มน้ำแล้วแต่รอยแดงเล็กๆ บนขาไม่ร้ายแรงนัก
“ฮูหยิน นี่จะทำอย่างไรดี เหตุใดเจ็บหนักเช่นนี้น้ำชากานั้นเป็น้ำเดือดจริงด้วย!อีกเดี๋ยวหมอมาแล้วต้องตรวจดูให้ดี”อวี้เหลียนมองแผลลวกแดงก่ำและตุ่มน้ำโปร่งใสบนผิวพรรณขาวหิมะ รู้สึกเพียงน่าใ
“ไม่ต้อง ข้าไม่ใช้หมอผู้นั้น”ฉีเมี่ยวขมวดคิ้วพูดว่า “อีกเดี๋ยวท่านหมอโจวผู้นั้นมาให้เขาไปได้เลยวันหน้าโรคของซื่อจื่อก็ไม่ให้เขารักษาแล้ว”
อวี้เหลียนขานรับฉีเมี่ยวสั่งให้นางไปเตรียมพู่กันและกระดาษซ้ำยังเรียกเวิ่นเหลียนไปหาน้ำเย็นมาล้างแผลลวกบนเท้า
ใคร่ครวญเล็กน้อยฉีเมี่ยวก็เขียนใบรายการบนกระดาษ
หวงปั้ว[2] หวงเชิน[3]เซิงต้าหวง[4]...
ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็เขียนรายการยาที่ไป๋ซีอวิ๋นใช้ได้ออกมาให้อวี้เหลียนไปซื้อสมุนไพร
“เ้าระวังให้มากขึ้นสืบข่าวเพิ่มว่าร้านขายยาใดในเมืองไม่เกี่ยวข้องกับจวนโหว เช่นนั้นน่าไว้ใจที่สุด”
“ฮูหยินไม่รู้อะไร ในมือคุณชายลั่วก็มีร้านขายยา บ่าวไปที่นั่นก็พอแล้ว”
ไม่นึกว่าลั่วหย่งนอกจากเปิดหอจวี้เสียนแล้วยังทำการค้าสมุนไพรในเมื่ออวี้เหลียนรู้ เห็นได้ว่าถ้าไม่ใช่เพราะอวี้เหลียนเป็คนสนิทก็เพราะลั่วหย่งทำการค้าใหญ่เกินไป
อวี้เหลียนรีบออกไป
ฉีเมี่ยวก็หยิบเข็มปักผ้ามาทาสุราฆ่าเชื้อก่อนสะกิดตุ่มน้ำบนเท้าทีละตุ่ม
บนเท้านางยังคงเจ็บอยู่าแก็ไม่ดีขึ้น ทำให้นางเริ่มสงสัยเืของตนขึ้นมา
หรือว่าเช้านี้ทั้งรักษาปลาทั้งทำให้ซื่อจื่อมีแรงเต็มเปี่ยมพวกนั้นล้วนเป็ภาพหลอน?
“ฮูหยิน เหมยซานกับเหมยหลันกลับมาแล้ว ท่านหมอโจวก็มาถึงแล้ว”
ฉีเมี่ยวพูด“ให้ท่านหมอโจวกลับไปเถอะ ถามเหมยหลันกับเหมยซานว่ากลับมาทำอะไร”
ไม่นานเวิ่นเหลียนก็กลับมาพูดด้วยสีหน้าดูไม่ดีอย่างยิ่ง “ท่านโหวฮูหยินให้เหมยหลันกับเหมยซานสองคนมาเป็อนุของซื่อจื่อเมื่อครู่สาวใช้ใหญ่ข้างกายอานลู่โหวพูดด้วยตนเองบอกว่าให้พักที่ห้องข้างโถงตะวันออก ส่วนท่านหมอโจวเชิญเขากลับไปแล้ว”
“ช่างน่าสนใจจริงๆ” ฉีเมี่ยวโกรธจนแทบหัวเราะออกมาเพิ่งแต่งงานเมื่อครู่ ภายใต้ความลำบากเช่นนี้แม่สามียังจัดหาอนุให้นี่มันดูถูกนางชัดๆ!
ขณะที่กำลังคิดกลับได้ยินเสียงฝีเท้าถี่กระชั้นข้างนอก ปิงเหลียนยืนอยู่หน้าประตูหอบหายใจพูดว่า “ฮูหยิน ซื่อจื่อตื่นแล้วเ้าค่ะ พอรู้ว่าท่านถูกน้ำร้อนลวกก็จะมาเยี่ยมท่านให้ได้บ่าวห้ามอย่างไรก็ห้ามไม่อยู่!”
“เขารู้ได้อย่างไร!”
“เมื่อครู่สาวใช้ใหญ่ข้างกายอานลู่โหวฮูหยินเป็คนไปบอก!”
“ข้าบอกว่าไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้ซื่อจื่อไม่ใช่หรือ!”ป้องกันได้ยากโดยแท้ พวกเขาอยากทรมานไป๋ซีอวิ๋นให้ตายโดยสิ้นเชิง!
ปิงเหลียนเหมือนจะร้องไห้“เป็ความผิดของบ่าวพี่หญิงท่านนั้นเพียงพูดคุยกันหน้าประตู บ่าวไม่ได้ระวังผู้ใดจะรู้ว่านางพูดเื่ท่านถูกน้ำร้อนลวกเสียงดังขึ้นมา เดิมทีซื่อจื่อนอนอยู่บ่าวก็ไม่รู้เขาตื่นมายามใด จึงได้ยินทั้งหมด”
“อย่าเพิ่งพูดเื่พวกนี้ ประคองข้าลุกขึ้นก่อน”
ฉีเมี่ยวเพิ่งลงพื้นไม่ทันได้สวมรองเท้าปักลาย ข้างนอกก็แว่วเสียงทุ้มต่ำอ่อนแอของไป๋ซีอวิ๋น “ถูกน้ำร้อนลวกจริงๆ?”
[1] เตียงหลัวฮั่น เป็เครื่องเรือนสมัยโบราณของจีนลักษณะคล้ายตั่งขนาดใหญ่ ใช้สำหรับนั่งรับแขกหรือนอนเล่น
[2] หวงปั้ว ชื่อยาจีนมีฤทธิ์ในการขจัดความร้อนและความชื้น ช่วยล้างพิษและรักษาแผล
[3] หวงเชิน ชื่อยาจีนมีฤทธิ์ในการขจัดความร้อนและความชื้น ล้างพิษ ห้ามเื และป้องกันการแท้งบุตร
[4] เซิงต้าหวง ชื่อยาจีนมีสรรพคุณรักษาอาการท้องผูก และรักษาแผลไฟไหม้
145
