วันรุ่งขึ้นยามเหม่า หลี่หวังฟางตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ พรางรู้สึกเหมือนมีหนัก ๆ พาดอยู่ตรง่เอวทำให้ขยับตัวไม่ได้ พอตื่นเต็มตาก็พบหน้าอกของใครบางคน พอคนตัวเล็กเลื่อนสายตาขึ้นไปอีกก็พบหน้าของจินไห่ที่กำลังหลับใหลอยู่ ส่วนที่ทับเอวของตนอยู่นั้นก็คือมือของจินไห่นั้นเอง
คำถามแรกในวันนี้คือ ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี้? พอขยับตัวจะลุกจินไห่ที่หลับอยู่ก็รัดท่อนแขนแน่นขึ้น นั้นทำให้หลี่หวังฟางต้องแนบชิดกับอกของจินไห่มากยิ่งขึ้น ไม่รู้ว่าแกล้งหลับอยู่หรือหลับจริงคนตัวเล็กเลยลองสะกิดเรียก
"นี้ๆ พี่ไห่?"
"..." แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะตื่น
"พี่ไห่ พี่ไห่"
"..." ไม่ตื่นจริงๆ แต่ตอนนี้ตัวเขาเริ่มหายใจไม่ออกเพราะจินไห่รัดแน่นเกินไป
"พี่ไห่!! ตื่นเดี๋ยวนี้นะ!!!" ตัดสินใจะโเรียกมันซะเลยและดูเหมือนมันจะได้ผล
"!?"
"ถ้าท่านตื่นแล้ว ก็ปล่อยข้าด้วยขอรับ" แกล้งทำเสียงไม่พอใจ
"หือ? อ่าาข้าขอโทษด้วย" จินไห่บอกพร้อมเอามือออกอย่างช้าๆ เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง
"ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนหรือขอรับพี่ไห่? แล้วพี่แบกข้ามาไกลหรือไม่? แล้วพวกนั้นมันตามเรามาหรือเปล่า? แล้วเด็กคนอื่นๆ ละ? แล้ว--" พอเป็อิสระ หลี่หวังฟางไม่รอช้ารีบถามทุกอย่างที่ตนสงสัยอย่างรวดเร็ว
"เดี๋ยวๆๆ ฟางเอ๋อร์ใจเย็น ๆ พี่จะตอบให้ทุกคำถาม แต่ขอทีละข้อได้หรือไม่?" จินไห่ยกมือขึ้นเพื่อบอกให้ตัวเขาใจเย็น ๆ
"อือๆ .." คนตัวเล็กพยักหน้าเข้าใจ
"งั้นคำถามแรก?"
"เราอยู่ที่ไหน?"
"ตอนนี้เราอยู่โรงเตี๊ยมในเมืองมี่อี้"
"พี่แบกข้ามาถึงนี้เลยหรือ?"
"อืม"จินไห่พยักหน้าตอบ เป็ความจริงแต่ไม่ใช่ทั้งหมด
"ข้า...ขอโทษ...." หน้าสลดลงอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้จินไห่ต้องลำบาก ตัวเองก็ไม่ใช่เบา ๆ เด็กห้าขวบกำลังโตและกินเยอะเช่นเขาคงหนักมากแน่ ๆ ขนาดพี่ใหญ่เขายังเห็นแอบนวดมือเบา ๆ เลย แล้วจินไห่ตัวแค่นี้กลับต้องมาแบกตัวเขาเดินไกล..
"เ้าไม่ต้องคิดมากหรอก ข้าไม่เป็อะไรจริงๆ"
พอจินไห่เห็นว่าหลี่หวังฟางเงียบไปก็เลยยกมือขึ้นมาลูบหัวคนตัวเล็กกว่าและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มกว่าปกติราวกับรู้ว่าคนเด็กกังวลเื่อะไร
"เ้าอย่าโทษตัวเองไปเลย ตัวเ้าเบากว่าปุยนุ่นเสียอีก และตอนที่เ้าหลับไปก็ใกล้จะถึงเมืองมี่อี้อยู่แล้วด้วย"
ก็รู้หรอกว่าจินไห่โกหก แต่เขารู้ว่าจินไห่โกหกเพราะอยากให้ตนสบายใจ พอรู้แบบนี้ก็อดที่จะขำออกมาไม่ได้
"โอ๊ยๆ" จินไห่พอเห็นคนตัวเล็กกว่าหัวเราะก็เกิดอาการหมั่นไส้ขึ้นมา เลยขยี้หัวเ้าตัวเล็กแรง ๆ ก่อนยกมือออก
"ส่วนเื่โจร พวกนั้นยังไม่ได้ตามมาและพวกเด็กคนอื่นๆ ก็พักอยู่ที่นี้แหละ เอาละเ้าไปอาบน้ำก่อนเลย จะได้ลงไปกินข้าวกัน"
หลี่หวังฟางพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน ตามด้วยจินไห่ที่รอต่อ กว่าจะจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็ถึงยามเฉินพอดี พวกเราที่เห็นว่าควรลงไปทานข้าวเช้ากันได้แล้ว จึงเดินลงไปข้างล่างเพื่อหาอะไรกิน พอลงมาก็เจอเด็กคนอื่น ๆ ที่ติดตามมาด้วยเมื่อคืน
" พวกเ้ากินอะไรกันหรือยัง?"จินไห่ถามทุกคนเมื่อเดินมานั่งร่วมวงด้วย
"ยัง พวกข้ารอพวกเ้าอยู่"ซิ่นซินตอบ
"คงรอนานสินะ มา ๆ สั่งอาหารกัน" หลังจากนั้นจินไห่ก็เรียกเสี่ยวเอ้อเพื่อมาสั่งอาหาร
หลังจากที่ทุกคนทานอาหารเสร็จเรียบร้อยก็ยังไม่มีใครลุกออกไปไหน ภายในโต๊ะเงียบลงเรื่อย ๆ จนหลี่หวังฟางรู้สึกอึดอัด จินไห่ที่สังเกตเห็นเลยเอ่ยทำลายความเงียบ
"เราออกไปเดินชมเมืองกันดีหรือไม่? จะได้ค่อยหาทางกลับบ้านไปด้วย"
"ข้าว่าดีนะขอรับ งั้นเราไปกันดีกว่า" หลี่หวังฟางที่ไม่อยากนั่งอึดอัดอยู่ตรงนี้รีบตอบรับคำชวนของจินไห่ทันที แต่พอกำลังจะลุกอยู่ ๆ ซิ่นซินก็พูดขึ้น
"เอ่อ จินไห่..คือ พวกข้ามีอะไรอยากจะบอกเ้า"
"หือ? อะไรละ?" จินไห่หันไปให้ความสนใจคำพูดของซิ่นซิน
หลังจากที่ทั้งสี่ทำท่าทางเหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูดอยู่นาน จนสุดท้ายทั้งสี่คนตัดสินใจลุกขึ้นลงไปนั่งกับพื้น หลี่หวังฟางกับจินไห่ที่เห็นมองด้วยความใ
"พวกข้าอยากขอบคุณเ้า" ทั้งสี่พูดออกมาพร้อมกันเสียงดังทำให้คนรอบ ๆ หันมามองด้วยความใและสนใจ
"ห๊ะ?" จินไห่อุทานขึ้นด้วยความงง
"พวกท่านขึ้นมานั่งดีๆ ก่อนขอรับ" แต่ก่อนที่จะมีใครพูดอะไรหลี่หวังฟางก็บอกให้ทั้งสี่ลุกขึ้นมานั่งดีๆ เพราะตัวเขาเริ่มรู้สึกกระด้างอาย ตอนนี้คนมองพวกเขากันเต็มร้านแล้ว
หลังจากที่ทั้งสี่คนลุกขึ้นมานั้งตามที่บอกแล้ว ซิ่นซินก็พูดต่อ "พวกข้าอยากขอบคุณที่ช่วยพวกข้าไว้ หากไม่มีเ้าในคืนนั้นพวกข้าคง..."
"ใช่เ้าค่ะ ถ้าไม่มีท่านทั้งสองข้าคง อึก.. ไม่มีโอกาส อึ อึก ได้ไปพบท่านพ่อและท่านแม่เป็แน่ อึก ฮืออ" หนิงอ้ายกล่าวพร้อมร้องไห้ไปด้วยความดีใจที่ไม่อาจหาคำบรรยายได้ โดยมีเลี่ยงหลิงที่นั่งปลอบอยู่พยักหน้าเห็นด้วยเบาๆ
"ทั้งเื่ที่พักและเื่ที่ช่วยเหลือ พวกเราอยากขอบคุณจริง ๆ ขอรับ" ซ่านฉิงเองก็รู้สึกไม่ต่างจากทั้งสามคนนัก หากไม่ถูกช่วยไว้เขาคงกลายเป็ทาสที่ถูกทารุณเป็แน่
"อ่า..เ้าไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก อีกอย่างเงินก็ไม่ใช่เงินของข้าด้วย ถ้าอยากขอบคุณก็ขอบคุณฟางเอ๋อร์เถอะ" จินไห่เมื่อไม่รู้จะทำอย่างไงเลยโยนให้หลี่หวังฟางรับมือแทน ช่างเป็พี่ที่ดีจริงๆ
"ขอบคุณนะน้องฟาง!" ทั้งสี่พูดขึ้นพร้อมกัน
"อ่า..เอ่อ ไม่เป็ไรขอรับ เราไปเที่ยวกันดีกว่า ข้าอยากไปเที่ยวแล้ว" เพราะไม่อยากให้มันวุ่นวายก็เลยตัดจบไปอย่างรวดเร็ว พร้อมรับคำขอบคุณเอาไว้
ทุกคนเลยออกไปเดินเที่ยวเล่นกันในเมืองอย่างสนุกสนาน
[ย้อนกลับมาเมื่อคืนหลังจากที่พวกหลี่หวังฟางหนีไป]
" เกิดอะไรขึ้นว่ะ?" ชายชุดดำพูดขึ้นด้วยความใหลังจากที่สะดุ้งตื่นมาพบว่าเด็กๆ ที่พวกตนจับมาหายไป เหลือแต่ชายคนขับรถที่ยังหลับไม่รู้เื่ราว
"เกิดอะไรขึ้น?" หญิงสาวเพียงนเดียวในกลุ่มตื่นขึ้นมาติด ๆ หลังจากได้ยินเสียงร้องของชายชุดดำ ไม่นานก็มีสีหน้าไม่ต่างจากชายชุดดำนักหลังจากที่พบกับความว่างเปล่า
"เห้ย!!! จะนอนไปถึงไหนวะ!!!" ชายชุดดำหันไปกระชากคอเสื้อคนขับรถขึ้นมา เขาตวาดถามด้วยความโมโห แต่ชายที่หลับใหลก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นแต่อย่างใด
"ขนาดนี้ยังไม่ตื่น ข้าว่าคงโดนยานอนหลับ เ้าเด็กหัวแดงเล่นเราแล้วไง ว่าแล้วแค่มัดคงเอามันไม่อยู่.." หญิงสาวพูดขึ้นอย่างวิเคราะห์ปนเจ็บใจ
"เ้าหมายความว่าอย่างไร"
ชายชุดดำเมื่อเห็นว่าปลุกไปก็ไม่มีประโยชน์เลยปล่อยคอเสื้อไป เขาหันไปถามหญิงสาวด้วยความสงสัยหลังจากที่ได้ยินประโยคหลัง ทางหญิงสาวเองก็ไม่ได้จะปิดบังอะไรเลยตอบออกไปตรงๆ
"ก็ไอเด็กผมแดงที่ข้าไปตามจับมา ข้าว่ามันเป็......
9K
