หยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์

หลังจากจักรพรรดิปีศาจหลบหนีไปยังดินแดนอื่นเหล่าเซียนสวรรค์ต่างก็แสดงสีหน้าชมขื่น และวิตกกังวลเพราะในภายภาคหน้าเมื่อจักรพรรดิปีศาจฟื้นคืนพลังได้เต็มที่จักรพรรดิปีศาจจะต้องกลับมายังดินแดนเทวะอย่างแน่นอน

"พวกเราจำเป็นต้องแจ้งเรื่องนี้ให้ผู้คนได้รับรู้ " ซีคุ่ยกล่าว

"เเล้วเรื่องการเข้าไปยังดินแดนเร้นลับของสัตว์เทวะข้าว่าควรจะให้อัจฉริยะที่เข้าประลองเข้าไปด้วยจะดีกว่าอย่างน้อยพวกเขาก็จะเป็นกำลังให้พวกเราในอนาคตได้"เหยาจีกล่าว

"ข้าเห็นด้วยส่วนเรื่องที่ว่าเราจะรับมือยังไงกับสถานะการณ์ในอนาคตคงต้องฝากฝังคนรุ่นหลังเเล้ว สำหรับเวลาที่จักรพรรดิปีศาจจะฟื้นคืนพลัง อย่างมาก 50ปี อย่างน้อย 30 ปีข้าคิดว่าอย่างนั้นนะ" เมิ่งต้วนกล่าว

หลังจากตกลงได้เเล้วพวกเมิ่งต้วนต่างก็กลับไปยังเวทีประลองในทันทีแต่หยางเทียนอวี้ได้พาหยางจื่อกลับเกาะรอยฟ้าอย่างรวดเร็ว หยางเทียนอวี้นั้นรู้ดีเกี่ยวกับคำกล่าวของเมิ่งต้วนที่จะให้คนรุ่นหลังจัดการคนรุ่นหลังที่เมิ่งต้วนหมายถึงคือหยางจื่อที่ครอบครองพลังของราชันมังกรสวรรค์และความลับมากมาย

ภายในจิตสำนึกของหยางจื่อหญิงสาวชุดขาวที่กลับมานั้นมีสภาพที่อ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัดจิตวิญญาณของนางนั้นเริ่มไม่เสถียร เพราะนางใช้พลังมากเกินไปปกติเเล้วที่นางใช้พลังช่วยหยางจื่อหลายครั้งแต่กลับไม่เป็นอะไรเพราะศัตรูของหยางจื่อในตอนนั้นอ่อนแอเกินไปแต่ในครั้งนี้นางโจมตีจักรพรรดิปีศาจด้วยพลังสูงสุดของนางแต่ก็ไม่สามารถสังหารจักรพรรดิปีศาจได้เห็นได้ชัดว่าพลังของนางเริ่มถดถอยลง

"ข้าต้องการพักผ่อนสักระยะ ถ้าไม่มีอะไรอย่าได้รบกวนข้า"หญิงสาวชุดขาวกล่าวอย่างเย็นชา

"นี่ท่านจะไม่คิดจะบอกอะไรข้าเลยรึ" หยางจื่อกล่าว

"หมายความว่ายังไง"หญิงสาวชุดขาวกล่าวเสียงเย็นเห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของนางไม่ดี

"ก็เรื่องผู้สืบทอดของราชันมังกรสวรรค์รุ่นก่อนและจักรพรรดิปีศาจ"หยางจื่อกล่าว

"เจ้าจะรู้ไปทำไม ต่อให้เจ้ารู้ เจ้าก็ไม่สามรถทำอะไรได้อยู่ดี"หญิงสาวชุดขาวกล่าว

"ในเมื่อข้าคือผู้สืบทอดของราชันมังกรสวรรค์รุ่นนี้ข้าก็มีสิทธิ์ที่จะรู้"หยางจื่อกล่าวอย่างแน่วแน่

หญิงสาวชุดขาวหันไปจ้องตากับหยางจื่อและเห็นถึงความแน่วแน่และดื้อรั้นทำให้นางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและนั่งลงก่อนจะหลับตา

"ผู้สืบทอดของราชันมังกรสวรรค์รุ่นก่อน นางชื่อ เสี่ยวหลิงนางนั้นเป็นคนที่มีจิตใจดีงามและเป็นคนที่ร่าเริง พรสวรรค์ของนางนั้นสูงอย่างมากด้วยนิสัยของนางทำให้ข้าและนางนั้นสนิทกันมากราวกับพี่น้องแต่เเล้วจักรพรรดิปีศาจที่ไม่รู้มาจากใหนก็ปรากฏและเข้าโจมตีดินแดนเทวะนางนั้นสัญญากับข้าว่าจะสร้างร่างกายใหม่ให้กับข้าพลังของเจ้านั่นแข็งแกร่งอย่างมาก ในตอนนั้นเสี่ยวหลิงยังอยู่แค่ปราณเซียนสวรรค์ขั้นที่ 5 และนางยังสร้างเจดีย์วิญญาณ9 ชั้นได้ แต่จักรพรรดิปีศาจนั้นอยู่ระดับเทพสวรรค์ขั้นที่ 4ด้วยความต่างนี้ทำให้นางไม่สามารถเอาชนะจักรพรรดิปีศาจได้ถ้านางเลือกจะหนีนางก็หนีได้ แต่นางนั้นไม่หนีนางใช้พลังชีวิตของตนสร้างเป็นผนึกไร้ลักษณ์เพื่อผนึกจักรพรรดิปีศาจลงด้วยพลังของผนึกนี้จะค่อยๆกัดกร่อนวิญญาณและพลังฝึกตนของจักรพรรดิปีศาจลงจนทำให้พลังของจักรพรรดิปีศาจตกลงมาจนถึงเซียนสวรรค์ขั้นที่ 1อย่างที่เจ้าเห็น" หญิงสาวชุดขาสวกล่าว

หยางจื่อแสดงสีหน้าเข้าใจและยังคุ่นคิดถึงบางอย่างในจักรวาลอันไร้ขอบเขตนี้มีดินแดนมากมายนับไม่ถ้วน เขาไม่สามารถรู้ได้เลยว่าจักรพรรดิปีศาจหลบหนีไปยังที่แห่งใดรวมถึงดินแดนที่ปู่ของตนได้จากไปด้วย

"เจ้ารีบๆออกไปได้เเล้วข้าต้องการพักผ่อนหลังจากนี้ข้าจะหลับใหลไปเป็นเวลานาน อาจจะ 1 ปี หรือ 10ปี นับจากนี้เจ้าจะต้องพึ่งพาพลังของตนเองเพียงงเท่านั้น"หญิงสาวชุดขาวกล่าวกันจะหลับตาลงและหลับลึก

หยางจื่อกลับออกมาจากโลกในจิตสำนึกของตนและลืมตาตื่นในโลกแห่งความเป็นจริงหยางจื่อรู้สึกปวดเมื่อยตามร่างกายอย่างมากและยังรู้สึกได้ว่าพลังปราณของตนยังไม่ฟื้นฟูเต็มที่

"ในที่สุดเจ้าก็ตื่น" หยางเทียนอวี้กล่าว

"ข้าหลับไปนานเท่าใด" หยางจื่อกล่าว

"เจ็ดวันเพาะร่างกายของเจ้าต้องแบกรับพลังที่รุ่นแรงที่เทียบเท่ากับเซียนสวรรค์ทำให้เจ้าหมดสติไปหลายวันแต่ตามปกติเจ้าจะต้องบาดเจ็บสาหัสมากกว่านี้แต่ยังดีที่นางนั้นใช้พลังส่วนนึงของนางปกป้องอวัยวะภายในร่างกายของเจ้าไว้ทำให้เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก"หยางเทียนอวี้กล่าว

"อย่างงี้นี่เอง" หยางจื่อพยักหน้าเข้าใจ

"เจ้าตื่นมาได้เวลาพอดีในวันพรุ้งนี้พวกเราจะเปิดดินแดนเร้นลับของสัตว์อสูรเทวะให้เหล้าอัจฉริยะได้เข้าไปแสงหาโชคข้างในนั้นเจ้าเองก็เตรียมตัวให้พร้อม เพราะข้างในนั้นยังมีสิ่งมีชีวิตที่แสนอันตรายอยู่ถึงไม่รู้ว่าพวกมันยังมีชีวิตอยู่หรือไม่แต่ข้าว่าเจ้าไม่ควรประมาท"และตามตำนานบอกว่าข้างในนั้นยังมีมังกร และ นกฟีนิกซ์อัมตะ ที่แท้จริงอาศัยอยู่หยางเทียนอวี้กล่าวอย่างจริงจัง

"ข้าเข้าใจแล้วท่านพ่อ ท่านไม่จำเป็นต้องห่วง อ่อ ท่านพ่อแล้วหงเย่ละข้าไม่เห็นนางมานานเเล้ว" หยางจื่อกล่าว

"นางนั้นอยู่ในมิติลับของตระกูลเรา นางจะไม่สามารถออกมาได้หากฝึกไม่สำเร็จพ่อเองก็เคยฝึกข้างในนั้น แต่พ่อใช้เวลา 10 ปีกว่าจะฝึกวิชาสำเร็จ"หยางเทียนอวี้กล่าว

"แล้วนางจะไม่เป็นอะไรแน่รึ" หยางจื่อกล่าวอย่างกังวล

"ไม่ต้องห่วง ข้างในนั้นเป็นมิติที่แปลกพิศดาลและถูกสร้างโดยผู้ก่อตั้งตระกูลหยางรุ่นแรงข้างในนั้นมีอาหารและที่พักให้นางได้อยู่อาศัยและเงียบสงบเหมาะสำหรับฝึกฝนจิตใจอย่างยิ่งหงเย่นั้นมีพรสวรรค์ในการใช้ดาบอย่างแน่นอน แต่จิตใจของนางยังไม่มั่นคงพอนางจะสามารถสร้างเจตจำนงแห่งดาบขึ้นมาได้อย่างน้อยก็ระดับ 5 อย่างมากก็ระดับถึงนางจะเคยฝึกฝนจิตใจมาก่อน แต่นางนั้นฝึกในแบบผิดๆด้วยการที่นางได้ฝึกข้างในนั้น8 " หยางเทียนอวี้กล่าว

"อย่างงี้นี่เอง ท่าพ่อข้าสงสัยว่าเส้นทางแห่งดาบมีสูงกว่าจากเจตจำนงแห่งดาบระดับ 10 หรือไม่ " หยางจื่อกล่าว

"มี แต่ตัวพ่อก็ไม่สามารถเข้าถึงได้เช่นกันในดินแดนเทวะนี้มีความรู้น้อยเกินไปถ้าเจ้าอยากก้าวหน้าเจ้าจำเป็นต้องก้าวออกไปยังโลกกว้างไปยังดินแดนเหนือที่มีผู้ฝึกยุทธ์ที่ทรงพลังและแข็งแกร่งกว่าผู้คนดินแดนเทวะเจ้าก็จะได้พบกับคำตอบที่เจ้าสงสัยเอง" หยางเทียนอวี้กล่าว

"ขอบคุณมากท่านพ่อที่ชี้แนะ" หยางจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เขาคิดว่าเมื่อจัดการปัญหาในดินแดนเทวะเสร็จเขาอยากจะออกไปผจนภัยยังดินแดนแหนือดูสักครั้ง

-------------------------------------------------------------------------------------

"พวกเราจำเป็นต้องแจ้งเรื่องนี้ให้ผู้คนได้รับรู้ " ซีคุ่ยกล่าว