บทที่ 17 การตอบแทนบุญคุณ
[ข้าวโพดระดับป้องกันรังสีของคุณสุกแล้ว!]
[...ของคุณ...]
หลี่เทียนหรานยืนอยู่ในพื้นที่เพาะปลูก เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนที่ไพเราะ เขาก็เริ่มลงมือเก็บเกี่ยวผลผลิต
เวลาใน่ที่ยุ่งวุ่นวายมักจะผ่านไปเร็วเสมอ
นี่เป็วันที่ห้าหลังจากเข้าสู่ยุคหายนะ
หลี่เทียนหรานเดาไม่ผิดจริง ๆ ที่ไม่มีตำรวจหรือทหารมาหาถึงที่
ตอนนี้ทั้งเมืองหนานเฉิงไปจนถึงสหพันธรัฐเหยียนหวง หรือแม้แต่ทั่วทั้งโลกต่างตกอยู่ในสถานการณ์ที่โกลาหลอย่างยิ่ง ภายใต้การกลายพันธุ์เกิดการจลาจลขึ้นบ่อยครั้ง ทุก ๆ วันมีคดีเลวร้ายเกิดขึ้นนับไม่ถ้วน เื่คนหายไปไม่กี่คนจึงกลายเป็เื่ปกติธรรมดามาก...
และหลี่เทียนหรานก็ไม่ได้เก็บเื่นี้มาคิดนานนัก เพราะในคืนวันนั้นเขาได้จัดการลบร่องรอยทั้งหมดจนสะอาดหมดจดไปแล้ว
การมีชีวิตอยู่ในวันสิ้นโลก จำเป็ต้องใจเด็ดให้มากขึ้น!
เลิกคิดถึงเื่นั้น หลี่เทียนหรานเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา
หลังจากตรากตรำทำงานมาห้าวัน แต้มของเขาก็พุ่งสูงถึงจำนวนที่น่าใคือ 620,000 แต้มในเช้าวันนี้ แม้จะไม่เพียงพอให้เขาใช้จ่ายฟุ่มเฟือยในร้านค้า แต่การจะเสริมพลังให้ฟาร์มอีกครั้งก็ถือว่าไม่มีปัญหา
หลังจากผ่านเหตุการณ์บุกรุก เขาพบว่าระบบป้องกันในฟาร์มยังคงมีจุดบกพร่องอยู่บ้าง จึงจำเป็ต้องเพิ่มระดับความปลอดภัยอีกครั้ง
ต้องสร้างที่นี่ให้กลายเป็ป้อมปราการที่ไม่มีใครสามารถตีแตกได้ ถึงจะเพียงพอให้เขานอนหลับได้อย่างไร้กังวลในโลกยุคนี้!
สำหรับแต้มเหล่านี้ หลี่เทียนหรานตัดสินใจเด็ดขาด ยอมจ่ายสี่แสนแต้มเพื่อซื้อหุ่นยนต์ทำงานอัจฉริยะรูปแบบการเกษตรสี่ตัว และหุ่นยนต์นักรบระดับผู้ใหญ่อีกสี่ตัว
แต้มที่เคยพุ่งสูงจึงลดฮวบลงจนเกือบหมดในทันที แต่คุณค่าของมันนั้นเห็นได้ชัดเจน
หุ่นยนต์ทำงานระดับการเกษตรสามารถทำหน้าที่หว่านเมล็ดและเก็บเกี่ยวแทนหลี่เทียนหรานได้ทั้งหมด ยกเว้นขั้นตอนสุดท้ายในการแลกแต้มที่เขายังต้องทำด้วยตัวเอง ส่วนงานจุกจิกอื่น ๆ หุ่นยนต์สามารถจัดการแทนได้หมด
[หุ่นยนต์ทำงานอัจฉริยะ (ระดับการเกษตร)]
[พลังงาน : 300/300]
[ขอบเขตการทำงาน : เพาะปลูก เลี้ยงสัตว์ บุกเบิกพื้นที่!]
[คำอธิบาย : พลังงานเราเต็มเปี่ยม แรงกายเราเต็มร้อย! คำขวัญของเราคือ : ทำงานแบบ 996 มันสบายเกินไป พวกเราคือแรงงานตัวอย่างผู้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย!]
หลี่เทียนหรานกวาดสายตามองคำแนะนำของหุ่นยนต์ทำงานอัจฉริยะเหล่านี้ และหยุดอยู่ที่คำอธิบายสุดท้ายครู่หนึ่งก่อนจะอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา
ระบบนี่ขี้เล่นจริง ๆ!
ทำงานแบบ 996 มันสบายเกินไป...
พวกนายทุนเห็นคงหลั่งน้ำตา พวกยิว[*1]เห็นคงละอายใจ!
เขาหันไปมองหุ่นยนต์นักรบระดับผู้ใหญ่ทั้งสี่ตัวที่เปล่งประกายโลหะ ร่างกายสูงใหญ่กำยำราวกับชวาร์เซเน็กเกอร์เลยทีเดียว
[หุ่นยนต์นักรบเลเวล 3 ระดับผู้ใหญ่ (หุ่นยนต์นักรบเลเวล 3)]
[ขอบเขตการทำงาน : บุกรุก อารักขา]
[รูปแบบการโจมตี : ซุ่มยิง ต่อสู้ระยะประชิด]
[ปริมาณะุ : 50/50]
[ความเร็ว : 8]
[พลังโจมตี : 12]
[พลังป้องกัน : 5]
[พลังงาน : 300/300]
[คำอธิบาย : อย่ามองว่าฉันน่าเกลียด จริง ๆ แล้วฉัน... เอ้อ โอเค จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้อ่อนโยนเลยสักนิด! เ้าโง่ อยู่ห่าง ๆ เ้านายของฉันไว้เลยนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้แกได้เห็นน้ำเลี้ยงสมองของตัวเอง!]
หลี่เทียนหรานยกนิ้วโป้งให้เงียบ ๆ
บอกได้คำเดียวเลยคือ 'โหด' ผมพูดแค่ครั้งเดียวนะ...
ในขณะที่หลี่เทียนหรานกำลังพิจารณาหุ่นยนต์ตัวใหม่ตรงหน้า จู่ ๆ ระบบเฝ้าระวังก็ส่งข้อความแจ้งว่า มี 'ผู้มาเยือน' มาถึงหน้าบ้าน
ไม่ใช่เสียงเตือนที่แสบแก้วหู แต่เป็เสียงแจ้งเตือนที่เรียบเฉย
หลี่เทียนหรานเลิกคิ้ว
ใครกันที่มาเยี่ยมเขาในเวลาแบบนี้?
ไม่นาน ภาพใบหน้าของผู้มาเยือนก็ปรากฏขึ้นในจิตสำนึกของหลี่เทียนหราน
เป็ชายหนุ่มที่ดูเยาว์วัย ร่างกายสูงโปร่ง
เป็เสี่ยวเทียน ลูกชายของหนานซู!
ในตอนนี้เขาดูมีชีวิตชีวา ไม่มีท่าทางหดหู่เหมือนคนใกล้ตายที่เคยนอนอยู่บนเตียงอีกต่อไป
"เขาเหรอ?" หลี่เทียนหรานขมวดคิ้ว จากนั้นจึงก้าวเดินออกจากพื้นที่เพาะปลูก "เขามาที่นี่ทำไม?"
ไม่นาน ภาพที่หน้าประตูใหญ่ก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน
ในมือของเสี่ยวเทียนถือกล่องกระดาษใบหนึ่ง ซึ่งข้างในคือเสบียงอาหารที่หลี่เทียนหรานส่งไปให้ที่บ้านของเขาเมื่อวันก่อน!
และยังมีเหลืออยู่ถึงครึ่งหนึ่ง!
เมื่อหลี่เทียนหรานเห็นภาพนี้ แววตาของเขาก็อ่อนโยนลงทันที
"พี่ใหญ่! พี่ชายที่ชอบกินลูกอมบ้านหนานซูมาหาแล้วค่ะ! ตอนนี้อยู่ที่หน้าประตู!" หานหานสวมชุดผ้าฝ้ายหนาเตอะ วิ่งหน้าแดงก่ำเข้ามาะโบอกราวกับจะขอความดีความชอบ
เด็กวัยนี้ไม่อาจทนอุดอู้อยู่ในบ้านได้ หากให้ดูการ์ตูนตลอดเวลา หลี่เทียนหรานก็กังวลว่าสายตาของเธอจะมีปัญหา
ดังนั้น่นี้เวลาที่หลี่เทียนหรานยุ่งกับการทำฟาร์ม เขามักจะให้หานหานกับเสี่ยวเฮยเล่นอยู่ในฟาร์ม
"พี่รู้แล้ว!" หลี่เทียนหรานลูบหัวเล็ก ๆ ของเธอ จากนั้นจึงรีบเดินไปยังประตูใหญ่
...
"เสี่ยวเทียนเองเหรอ ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ?" หลี่เทียนหรานมาถึงหน้าประตูอย่างรวดเร็ว และถามเสี่ยวเทียนผ่านรั้วด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเสี่ยวเทียนเห็นหลี่เทียนหราน เขาก็เผยรอยยิ้ม วางกล่องกระดาษในอ้อมแขนลงบนพื้นแล้วพูดว่า "เถ้าแก่หลี่ สองวันก่อนคุณให้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับบ้านผมมา พ่อผมบอกว่าต้องตอบแทนบุญคุณครับ! นี่ไง พอที่บ้านผมมีเสบียง ก็เลยรีบเอามาส่งให้คุณทันที!"
หลี่เทียนหรานมองกล่องกระดาษแล้วรู้สึกขบขันไม่ออกบอกไม่ถูก เขาอยากจะบอกเหลือเกินว่า ของพวกนี้ฉันเป็คนส่งไปให้บ้านนายเอง...
หลี่เทียนหรานไม่ได้ขาดแคลนเสบียง แต่เมื่อเห็นภาพนี้ ในใจของเขาก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
วันสิ้นโลกไร้น้ำใจ แต่คนยังมีน้ำใจ
ในโลกที่ล่มสลาย สิ่งนี้ถือเป็ความอบอุ่นที่หาได้ยากยิ่ง!
"นายไปเอาเสบียงพวกนี้มาจากไหนน่ะ?"
เสี่ยวเทียนได้ยินดังนั้นก็ทอดถอนใจ "ไปเจอมาในลานบ้านของพวกเราครับ อาจจะเป็ญาติคนไหนสักคน หรือไม่ก็ผู้ใจบุญส่งมาให้ก็ได้! ผมขอบคุณเขาจริง ๆ บางทีแม้แต่ชีวิตนี้ของผม เขาก็อาจจะเป็คนช่วยไว้ด้วยเหมือนกัน!"
"ช่วยชีวิตนายเหรอ?" แม้หลี่เทียนหรานจะรู้สาเหตุดี แต่ก็ยังแสร้งทำเป็ใและถามออกไป
"เื่นี้มันค่อนข้างซับซ้อน ไม่พูดถึงดีกว่า..." เสี่ยวเทียนโบกมือและพูดด้วยรอยยิ้ม "เถ้าแก่หลี่ ครั้งนี้ผมมานอกจากจะเอาเสบียงมาส่งแล้ว ยังอยากจะรบกวนคุณเื่หนึ่งได้ไหมครับ?"
"ว่ามาสิ" หลี่เทียนหรานพยักหน้า
"ผมเพิ่งได้ยินมาว่าที่ชานเมืองหนานเฉิง ทางเบื้องบนเพิ่งเปิดจุดรับซื้อเสบียงแห่งใหม่ ตอนนี้ยังมีของเหลืออยู่ไม่น้อย ผมอยากจะขอยืมรถบรรทุกของคุณขับไปซื้อกลับมานิดหน่อย เพื่อเตรียมไว้ใช้ในยามจำเป็ครับ!" น้ำเสียงของเสี่ยวเทียนดูประหม่า มือทั้งสองข้างถูไปมาอยู่ตรงหน้า เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกตื่นเต้น
หลี่เทียนหรานได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม "ได้สิ นายขับไปเถอะ!"
เมื่อเสี่ยวเทียนได้ยินคำพูดของหลี่เทียนหราน เขาก็หัวเราะอย่างเก้อเขินอีกครั้งแล้วพูดว่า "คืออย่างนี้ครับ ใบขับขี่ของผมยังสอบไม่ผ่าน ส่วนตำแหน่งของจุดรับซื้อนั้นก็ห่างไกล... ดังนั้น..."
เสี่ยวเทียนยังพูดไม่จบ หลี่เทียนหรานก็เข้าใจทันที
นี่เขาไม่ได้แค่อยากยืมรถ แต่ยังอยากยืมคนขับรถด้วย!
หลี่เทียนหรานลูบคาง มองไปยังพื้นที่เพาะปลูก เมื่อมีหุ่นยนต์ทำงานอยู่ เขาก็ไม่จำเป็ต้องอยู่ที่นี่เพื่อคุมงานตลอดเวลา
"ได้สิ แต่ต้องรีบกลับมาให้ทันก่อนเที่ยงนะ ฉันต้องทำกับข้าวให้หานหาน" ในที่สุดหลี่เทียนหรานก็ตอบตกลง
ในวันสิ้นโลก ความผูกพันเป็สิ่งที่หาได้ยากยิ่ง
ในเมื่อความจริงพิสูจน์แล้วว่าครอบครัวของหนานซูเป็คนรู้จักตอบแทนบุญคุณ การที่เขาจะช่วยพวกเขาเล็กน้อยก็ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร
"หานหาน เธอรออยู่ที่บ้านอย่างเด็กดีนะคะ ถ้ามีใครมาเคาะประตูก็ห้ามเปิดเด็ดขาด เดี๋ยวพี่กลับมา!" หลี่เทียนหรานหันไปกำชับหานหาน
เขาไม่ได้ตั้งใจจะพาหานหานไปด้วย
ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ในโลกที่เกิดการกลายพันธุ์เช่นนี้ ฟาร์มคือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด
"อื้อ หานหานรู้แล้วค่ะ!" หานหานพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
เสี่ยวเฮยหมอบอยู่ข้าง ๆ หานหาน สายตายังคงเ็าและกวาดมองเสี่ยวเทียนแวบหนึ่ง จากนั้นก็ไม่สนใจเขาอีก
หลี่เทียนหรานหยิบกุญแจมาเปิดประตูใหญ่ แล้วขับรถบรรทุกออกไป พร้อมกับสั่งการให้หุ่นยนต์นักรบเข้าสู่โหมดเฝ้าระวังอัตโนมัติ
เสี่ยวเทียนขึ้นไปนั่งที่เบาะผู้โดยสาร พร้อมกับเสียงคำรามของคันเร่ง รถบรรทุกก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป
หานหานเอียงคอ มองทั้งสองคนจากไป พร้อมกับกอดคอเสี่ยวเฮยแล้วพึมพำเบา ๆ แต่เนื่องจากเสียงเครื่องยนต์ดังเกินไป หลี่เทียนหรานจึงไม่ได้ยินเลย
"พี่เสี่ยวเทียนมหัศจรรย์จังเลย เปลี่ยนสีได้ด้วย... ครั้งก่อนที่ฉันกับพี่ใหญ่เห็นเขา เขาเป็สีเขียว แต่ครั้งนี้เขากลายเป็สีแดงแล้วล่ะ! น่าสนุกจังเนอะ!"
เสี่ยวเฮยฟังคำพูดของหานหานไม่รู้เื่ จึงส่งเสียงครางเบา ๆ แล้วหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในบ้านหลังเล็ก
[*1] คนจีนมักมองว่าชาวยิวเป็กลุ่มคนที่ฉลาด เก่งเื่การเงิน ธุรกิจ และให้ความสำคัญกับการศึกษา ซึ่งเป็ค่านิยมที่คล้ายคลึงกับวัฒนธรรมดั้งเดิมของจีน ทำให้คนจีนมักมีความรู้สึกที่ดีและเคารพในความสามารถของชาวยิว
281
