เสียงดนตรีแจ๊ซคลอทั่วร้าน เครื่องดื่มสีอำพันตรงหน้าไหวระริกตามแรงหมุน
เสียงน้ำแข็งกระทบขอบแก้ววิสกี้เบา ๆ เบลใช้ปลายนิ้วแตะขอบแก้ววนอย่างเหม่อลอย ดวงตามองไปยังเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกหลังบาร์ ร่องรอยความหงุดหงิดยังไม่เลือนหายจากใบหน้า ราวกับว่าความทรงจำเก่ากำลังไหลย้อนกลับมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เธอไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมโรสต้องกลับมา ในเมื่อเธอใช้เวลาตลอดสองปีเพื่อลืมโรสไปแล้ว
"อาจารย์เบล?"
เสียงที่ดังขึ้นจากข้างหลังดึงเธอออกจากภวังค์ เบลหันไปและพบกับเกรสที่ยืนอยู่ตรงนั้น หญิงสาวในชุดเดรสเกาะอกเข้ารูปที่ขับเน้นสัดส่วนอย่างลงตัว ดวงตาคมกล้านั้นฉายแววเ้าเล่ห์
“โลกกลมกว่าที่คิดนะคะเนี่ย” เกรสยกยิ้มขำ “ไม่นึกว่าจะเจอคุณมานั่งดื่มคนเดียวแบบนี้”
เบลถอนหายใจ ส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วละสายตากลับไปยังแก้วเครื่องดื่ม “เธอเองก็นั่งดื่มคนเดียวเหมือนกันไม่ใช่หรือไง”
“ก็ใช่ค่ะ แต่ไม่เหมือนกันตรงที่คุณมาที่นี่แล้วนั่งหน้าบูดแบบนี้”
เกรสพูดพลางเลื่อนตัวขึ้นนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ ไม่รอให้เบลอนุญาต เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นตามจังหวะที่ขาของเธอไขว่ห้าง
เบลเหลือบมองหญิงสาวด้านข้างก่อนจะหลุดขำในลำคอ “ยุ่งไม่เข้าเื่”
“ก็แค่เป็ห่วง” เกรสยักไหล่ “คุณดูไม่เหมือนคนที่ออกมาดื่มเพื่อสนุกนิคะ”
เบลไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงจิบเครื่องดื่มต่อไป แต่เกรสสังเกตเห็นได้ชัดว่า อารมณ์ของอีกฝ่ายขุ่นมัวจนเกือบจะล้นออกมา
เธอฉวยโอกาสนี้ใช้ช่องโหว่ของเบลให้เป็ประโยชน์
“รู้ไหมคะ เวลาเครียด หนูมีวิธีผ่อนคลายอยู่หลายแบบเลย” เกรสพูดขึ้นเสียงเจื้อยแจ้ว ก่อนจะเอนตัวเข้าใกล้อีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์ “อยากลองฟังดูไหม”
เบลเหลือบตามอง “ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ?”
“ก็คงต้องฟังอยู่ดีค่ะ” เกรสยิ้มกว้าง “เพราะคืนนี้ หนูจะขอดูแลคุณเอง”
เบลขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำพูดนั้น “ดูแล?”
“ใช่ค่ะ” เกรสเอื้อมมือไปหยิบแก้วไวน์ที่เพิ่งถูกเสิร์ฟ ก่อนจะดื่มอย่างใจเย็น “คุณไม่ต้องคิดอะไรให้ปวดหัวอีกแล้ว คืนนี้ปล่อยให้หนูจัดการเอง”
เบลหัวเราะ “แล้วเธอจะจัดการยังไง?”
เกรสยักคิ้วข้างหนึ่ง ดวงตาเปล่งประกายวิบวับราวกับนักล่า “นั่งดื่มไปเรื่อย ๆ คุยเื่อะไรสนุก ๆ แล้วก็... หนูจะเล่าเื่ตลกให้คุณฟังเอง”
เบลเลิกคิ้วอย่างไม่เชื่อหู “เื่ตลก?”
“แน่นอนค่ะ” เกรสยักไหล่ “หนูเชี่ยวชาญเื่นี้มากกว่าตามตื้อคุณสะอีก”
เบลหลุดหัวเราะออกมาจริง ๆ ในที่สุด รอยยิ้มนั้นบางเบาแต่กลับทำให้เกรสรู้สึกถึงบางอย่าง
เธอรู้ว่าเบลกำลังเ็ปจากอดีตที่ไม่อยากเอ่ยถึง แต่หากคืนนี้เธอสามารถทำให้เบลหัวเราะได้ แม้เพียงชั่วครู่...มันก็นับเป็ชัยชนะของเธอแล้ว
“งั้นตามใจ” เบลพูดในที่สุด “แต่ถ้ามันไม่ตลก ฉันจะหักคะแนนเธอ”
เกรสหัวเราะ “ตกลงค่ะอาจารย์ แต่บอกไว้ก่อนนะ หนูไม่เคยปล่อยให้ใครผิดหวัง”
ค่ำคืนนั้น ทั้งสองจิบไวน์ พูดคุยโดยไม่มีเื่ของอดีตมาเป็กำแพงระหว่างทั้งสองอีกต่อไป...
บรรยากาศที่เหมือนต้องมนตร์นี้ยังคงดำเนินต่อไป ไฟสีส้มจากโคมไฟระย้าเหนือหัวท้อนลงผิวแก้วไวน์ที่แกว่งไปตามแรงมือของเกรส เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็ระยะจากทั้งสอง บทสนทนาไหลลื่นไร้ซึ่งกำแพงใด ๆ
เบลนั่งด้วยท่าทีอย่างผ่อนคลาย ดวงตาคู่สวยมองคนตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา จนกระทั่งตัวเองรับรู้ถึงอาการมึนเบา ๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์
...หรืออาจไม่ใช่เพราะเหล้าแต่เป็เพราะคนตรงหน้า
เธอปล่อยให้สายตาของตัวเองโลมเลียเกรสอย่างไม่ปิดบัง หญิงสาววัย 22 ปี ที่นั่งอยู่ตรงข้ามนั้นงดงามอย่างไร้ที่ติ ดวงตาคมกริบเป็ประกายเรืองรองยามต้องแสงไฟ จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากรูปกระจับที่เอื้อนเอ่ยคำท้าทายกลับเผยรอยยิ้มอ่อนหวานในค่ำคืนนี้
“จ้องขนาดนี้...” เกรสวางแก้วไวน์ลงก่อนจะเอนตัวเท้าคางมองเบล “คุณกำลังคิดอะไรอยู่เหรอคะ?” เบลยกยิ้มมุมปาก เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองกำลังทำอะไร แต่ไม่ได้มีความคิดจะหยุดเลยสักนิด
“ก็แค่กำลังสงสัย” เบลกระซิบด้วยน้ำเสียงชวนให้ขนลุก “ทำไมเด็กอายุ 22 ถึงได้สวยขนาดนี้กันนะ?”
เกรสกะพริบตาปริบ ก่อนจะหลุดขำออกมา “ชมกันตรง ๆ แบบนี้เลยเหรอคะ?”
“แล้วเธอไม่ชอบให้ฉันชมเหรอ?” เบลเลิกคิ้ว ดวงตาฉายแววขี้เล่น
“ก็...” เกรสเม้มปากแน่นขึ้นเล็กน้อย “ไม่ใช่ไม่ชอบค่ะ แต่ไม่คิดว่าคุณจะมีมุมเ้าชู้แบบนี้”
“หืม?” เบลโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย ลดระยะห่างระหว่างกันจนเกรสเผลอเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ “เธอคิดว่าฉันเ้าชู้?”
“ก็...ดูจากการกระทำแล้ว” เกรสพยายามรักษาสีหน้าให้เป็ปกติ แต่รู้สึกถึงอาการร้อนผ่าวที่ซึมเข้าสู่ผิวแก้ม
เบลยิ้มบาง มองใบหน้าของเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาท้าทาย “งั้นเธอคิดว่าฉันเ้าชู้กับทุกคน หรือแค่กับเธอ?”
คำพูดนั้นทำให้เกรสชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
“แล้วคุณคิดว่า...” เกรสเลียริมฝีปาก “หนูจะสนใจคำตอบไหมคะ?”
“อืม...” เบลพยักหน้าอย่างเข้าใจ “งั้นฉันบอกให้ก็ได้”
เธอเอื้อมมือไปแตะแก้วไวน์ในมือเกรส ดวงตาสบประสานกันเนิ่นนาน ก่อนที่เบลจะเอ่ยต่อด้วยเสียงแ่เบา
“ฉันไม่เคยทำแบบนี้กับใคร... นอกจากเธอ”
ััปลายนิ้วลากผ่านหลังมือทำให้เกรสเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ หัวใจเต้นกระหน่ำอย่างควบคุมไม่ได้
...นี่มันไม่ยุติธรรมเลยเพียงแค่การกระทำเล็กน้อยจากเบลก็ทำให้เกรสแทบหยุดหายใจ
เบลเล่นกับความรู้สึกเก่งเกินไป
เกรสเบือนหน้าหนีเล็กน้อย ดื่มไวน์อีกอึกเพื่อหวังให้รสฝาดของมันช่วยกลบความร้อนที่แล่นขึ้นสู่ใบหน้า ก่อนจะพยายามทำเป็ไม่ใส่ใจ
“คุณรู้ตัวไหมคะ” เธอพึมพำ “ว่าทำแบบนี้มันอันตรายมาก”
เบลยิ้มบาง ก่อนจะกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้หัวใจสั่นไหว
“งั้นเธอจะทำยังไงล่ะ...”
“...ถ้าฉันไม่คิดจะหยุด?”
ทั้งสองนั่งพูดคุยกันต่อด้วยทาทีเขินอาย และดูเหมือนเบลจะไม่ยอมนั่งห่างเกรสเลยแม้แต่เซ็นเดียว
***
"คุณขับรถกลับไหวแน่เหรอคะ?"
เกรสวางแก้วไวน์ลง สายตาสำรวจคนตรงหน้าอย่างเป็ห่วง เบลแสดงใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาฉายแววพร่าเหมือนคนเมา
"อืม...ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" เบลเอ่ยเสียงเนือย ก่อนจะถอนหายใจ "ฉันอาจจะเมานิดหน่อย"
เกรสเลิกคิ้วขึ้น รู้สึกไม่เชื่ออยู่ลึก ๆ คนอย่างเบล ดูเป็คนที่ควบคุมตัวเองได้ดีเกินกว่าจะปล่อยให้เหล้าทำให้เมาจนกลับบ้านเองไม่ได้
แต่ในเมื่อตั้งใจจะเล่นบทนี้แล้ว...
เกรสยิ้มบาง "ถ้างั้นให้หนูไปส่งไหมคะ?"
"อืม...ฉันไม่อยากเป็ภาระเธอ"
"ไม่ได้เป็ภาระหรอกค่ะ หนูเต็มใจ" เกรสอ้อนเสียงนุ่ม พลางเอื้อมมือไปแตะแขนเบล "คุณให้หนูไปส่งเถอะนะคะ หนูไม่ได้เอารถมาพอดี น้าค้า" เกรสลากเสียงยาวเพื่อเป็การอ้อนเบล
เบลจ้องใบหน้าคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแสร้งพยักหน้า "ก็ได้..."
***
รถแล่นผ่านถนนยามค่ำคืนอย่างเชื่องช้า ข้างในห้องโดยสารมีเพียงเสียงเพลงคลอ กับความเงียบที่ชวนให้บรรยากาศอึดอัดนิด ๆ
"อาจารย์อยู่แถวไหนนะคะ?"
"ข้างหน้า...อีกนิดเดียว"
เกรสพยักหน้ารับ ก่อนจะเบนสายตากลับมองถนน แต่เมื่อขับเลยมาเพียงไม่กี่นาที เธอกลับชะงักเมื่อเบลเอ่ยบอกให้เลี้ยวเข้าไปยังคอนโดแห่งหนึ่ง
"นี่มันใกล้คอนโดหนูมากเลย..."
"อืม" เบลพยักหน้า ดวงตาฉายแววบางอย่างที่เกรสอ่านไม่ออก
"หืม?" เบลเลิกคิ้วขึ้น
"แค่บังเอิญ" เบลตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก
เธอไม่คิดว่าต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติมอยู่แล้ว มันก็แค่เื่บังเอิญ ไม่ใช่พรมลิขิตเหมือนนิยายรักน้ำเน่าอะไรหรอก
***
"ขอบคุณที่มาส่งถึงหน้าห้อง" เบลพึมพำขณะเดินออกจากลิฟต์
"ไม่เป็ไรค่ะ กลัวคุณจะหกล้มเอา...ถ้าอย่างนั้น..."
เกรสกำลังจะบอกลา แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เบลก็เอื้อมมือไปแตะหลังมือเธอ "เดี๋ยวก่อน"
เกรสชะงัก "คะ?"
เบลแนบตัวเข้าไปใกล้เล็กน้อย ดวงตาทอแสงเ้าเล่ห์
"จะกลับเลยเหรอ?"
"...ค่ะ?"
"เข้ามาก่อนสิ ฉันรู้สึกมึนหัวขึ้นมาอีกแล้ว อีกอย่าง...ฉันยังไม่อยากนอนคนเดียว"
เกรสกลืนน้ำลายเบา ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาคู่นั้นจ้องมาเหมือน้าอ่านความคิดเธอทุกอย่าง
"อยู่เป็เพื่อนฉันก่อนนะ เกรส"
เสียงนุ่มนั้นดังขึ้นแ่เบา แต่กลับกระทบใจเธออย่างรุนแรง
...ใครกันแน่ที่ตกเป็เหยื่อในเกมนี้?
เกรสถอนหายใจก่อนจะยิ้มมุมปาก "คุณกำลังอ่อยฉันอยู่ใช่ไหมคะเนี่ย?"
"ฉันก็แค่...้าคนอยู่ด้วย" เบลยักไหล่ "แล้วเธอไม่อยากอยู่กับฉันเหรอ?"
"...อืม"
เกรสยกมือกอดอก ก่อนจะปรายตามองเบลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย
"ถ้าฉันตกหลุมพรางคืนนี้ คุณคงรับผิดชอบแล้วนะคะ"
เบลหัวเราะก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือเกรสอย่างไม่รีบร้อน
"งั้นก็เข้ามาสิ"
"ฉันจะรับผิดชอบเธอเอง..."
--- To Be Continue —
By : The Bambie Calico
เล่มนี้จะมี E-BOOK เมื่อแต่งจบ สามารถติดตามฉาก 18+ ได้ใน ReadAWrite : The Bambie Calico
691
![[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698663281_87365223.webp)
