ความรู้สึกวาบหวามรัญจวนใจยังคงคุกรุ่นยามที่คิดไปถึงตอนที่ประสาทััได้รับ...ภาพเรือนร่างอันเปลือยเปล่าของเธอสีหน้าเหยเกรวมถึงเสียงกระเส่าครวญครางยามที่ถูกเอ็นรักของผมเคล้าคลออยู่ตรงปากทางรักของเธอ รสััที่ขนาดในนิมิตมันยังรู้สึกซาบซ่านวาบหวามมากขนาดนั้น และถ้าหากได้ลองปฏิบัติการจริงแล้วละก็มันจะให้ความรู้สึกฟินมากขนาดไหน
ดวงตาคมกริบมองไปยังภาพทิวทัศน์ของสวนในบ้านที่กินพื้นที่ไปมากกว่าร้อยไร่จากระเบียงห้องนอน เนื่องจากเช้านี้ตัวเขานั้นตื่นไวเป็พิเศษเพราะนอนไม่หลับเหตุก็จากเื่ราวที่เกิดขึ้นเมื่อวาน และในวันนี้เขาต้องไปหาเธอคนที่เขามั่นใจดีว่าเธอคนนี้นี่แหละที่จะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเขาให้ได้กลับมาเป็ปกติอีกครั้ง...
รอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาว่าเ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่ปรากฏอยู่บนใบหน้างดงามประดุจลูกรักพระเ้าที่บรรจงสร้าง รอยยิ้มที่ใคร ๆ ต่างให้สมญานามรอยยิ้มนี้ว่าเป็รอยยิ้มพิฆาตนารี รอยยิ้มที่พอได้แย้มมันขึ้นมาร้อยทั้งร้อยก็ไม่อาจหนีรอดไปจากเงื้อมมือนี้ไปได้...เพียงแต่ใครเล่าจะรู้ว่าที่เขายังครองตัวเป็โสดและไม่คิดจะมีความรักมันไม่ใช่เป็เพราะว่าเขาไม่สนใจ แต่มันเป็เพราะอาถรรพ์คำสาปประหลาดที่ได้รับตกทอดมาจากบรรพบุรุษฝั่งบิดาจากรุ่นสู่รุ่นที่เขาไม่อาจหลีกหนีไปได้...
สายตาที่มองถอดไปพร้อมกับเื่ราวของอาถรรพ์คำสาปประหลาดที่ยังคงชัดเจนฝังแน่นอยู่ในหัว อาถรรพ์คำสาปที่กำหนดให้เฉพาะทายาทฝั่งผู้ชายสายตรงต้องหาหญิงสาวที่เป็คู่แท้ของตัวเองเพื่อมาแก้อาถรรพ์นี้อีกทั้งยังเพื่อที่จะได้สืบทอดทายาทต่อไป หญิงสาวที่มีเพียงหนึ่งเดียวที่จะมาเป็ทั้งคู่นอน คู่ชีวิต เป็ทั้งแม่ของลูก หญิงสาวที่เป็คนสำคัญยิ่งสำหรับตระกูลคารอสที่อาจจะชี้เป็ชี้ตายให้กับตระกูลได้เลยทีเดียว และถึงแม้ว่าที่ผ่านมาตัวเขาจะเคยนึกขบขันให้กับคำสาปนี้แต่เป็เพราะว่าครั้งหนึ่งเขานั้นเคยได้ประสบพบเจอกับบทลงทัณฑ์ของมันมาแล้ว นั่นจึงทำให้เขารู้ซึ่งดีว่าผลขอมันร้ายแรงแค่ไหน...ไม่ว่าจะเป็ความเ็ปที่ได้รับในวันนั้นเขายังรับรู้มันได้ดีแถมยังดีเสียจนขนาดแค่คิดถึงความเ็ปในวันนั้นเขายังเข็ดขยาดและจำความรู้สึกนั้นได้ขึ้นใจ...
มันย้อนกลับไปยัง...วันงานเลี้ยงจบการศึกษาระดับไฮสคูล...ฮันโดร คารอส...เด็กหนุ่มที่มีความโดดเด่นทั้งทางด้านกีฬา วิชาการ และหน้าตา จนถูกยกให้เทพทางด้านกีฬา ให้เป็เดือนทางด้านหน้าตา และอัจฉริยะประจำโรงเรียน อีกทั้งการวางตัวที่เหมาะสมไม่ได้เข้าถึงยากแต่ก็ไม่ได้ง่ายเกินไปนักนั่นจึงทำให้เขายิ่งป๊อปปูล่าในหมู่รุ่นพี่รุ่นน้องและเพื่อน ๆ ทุกชั้นปี
เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นนั้นไม่ใช่เพราะวันนี้เป็วันเลี้ยงจบการศึกษาเพียงเท่านั้น แต่ทว่า...มันยังเป็วันที่เขาอายุครบ 18 ปี และที่สำคัญก่อนหน้าที่เขาจะอายุครบ 18 ปีเต็มไม่กี่วัน เขานั้นก็ได้เป็ชายเต็มชายจากความฝันที่เสียวซ่านจนเป้ากางเกงเปียกปอน เพราะฉะนั้นถ้านับกันตามกฎของตระกูลของเขาก็เท่าว่าอาถรรพ์คำสาปประจำตระกูล...มันได้เริ่มขึ้นแล้ว!!...
อีกทั้งด้วยวัยที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากลอง ทั้งความคึกคะนองที่เกิดขึ้นไปตามวัย โดยเฉพาะเมื่อนับั้แ่ที่ตัวเองได้รู้ถึงอาถรรพ์คำสาปนี้แล้วความรู้สึกนั้นก็ยิ่งพรั่งพรูเหมือนอยากจะทดสอบว่าไอ้ที่ได้ยินมามันจะเป็เื่จริงหรือทางครอบครัวแค่แต่งขึ้นเพียงเพื่อ้าให้ตัวเขารักษาความบริสุทธิ์เอาไว้เกียรติยศของวงศ์ตระกูลเท่านั้น ดังนั้น...งานเลี้ยงจบการศึกษาในครั้งนี้นอกจากเพื่อร่วมฉลองแล้วมันยังเพื่อการทดลองถึงสิ่งที่เขาเฝ้าคิดและแอบเย้ยหยันอยู่ในใจเสมอมาอีกด้วย...
‘เฮ้ย...ไอ้ฮันนี่วันนี้มึงพร้อมแล้วใช่ไหมที่จะ...’
เสียงทักทายจากเพื่อนสนิทอย่างไอ้เปอร์เอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มเพราะรู้ดีว่าวันนี้พวกเาาวแก๊งเทพประจำโรงเรียนจะได้พบเจอกับอะไรที่น่าตื่นเต้น
‘ฮัน...แม่งเรียกฮันนี่อยู่ได้ไอ้เวรนี่...!!’
ผมอดไม่ได้ที่จะเหยียดขายาวหมายจะถีบไปยังเพื่อนรัก ก่อนที่มันจะรู้ตัวะโหลบได้ทัน
‘เชี้ย...!! เกือบหลบไม่ทัน ก็มึงชื่อฮันนี่ป่ะจะให้ก็เรียกฮันทำไม’
ไอ้เพื่อนเวรของผมยังต่อล้อต่อเถียงแถมทำหน้าทะเล้นใส่อย่างคนกวนประสาทเนื่องจากมันรู้ดีว่าผมไม่ชอบให้ใครเรียกว่าฮันนี่ แม้ว่าตนเองจะมีชื่อเล่นว่าฮันนี่ก็ตามที
‘มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบ...!!’
ผมทำเสียงแข็งจนไอ้เปอร์ได้แต่ยิ้มแหย ๆ พร้อมกับทำทีเป็เดินเข้ามาประจบแทน
‘โอ๋...ไม่งอนนะฮันหนี่...เดี๋ยวพี่เปอร์คนนี้จะยกตัวท็อปให้น้องเลย’
และด้วยท่าทางของมันบวกกับการทำเสียงน่าขนลุก ผมที่อดไม่ได้ยอมเสียภาพพจน์ยกนิ้วกลางให้มันเป็รางวัลพร้อมกับทำรูปปากให้เหมือนกับสัญลักษณ์ที่ส่งไปให้เพื่อนรักโดยไม่ออกเสียง
‘เอาน่า...เพื่อนหยอกนิดหยอกหน่อยมึงก็อย่าทำหน้าเป็ตูดให้เสียบรรยากาศเลย นี่พวกพี่กัสเขาก็เตรียมของดีเกรดพรีเมี่ยมมาให้มึงลองล่ะ...แต่ละคนนะกูเห็นรูปมาแล้วเด็ด ๆ ทั้งนั้น’
ไอ้เปอร์ทำเสียงเล็กเสียงน้อยพร้อมกับยักคิ้วหรี่ตาประกอบกับคำพูดที่มันบรรยายออกมา ส่วนผมที่ได้ฟังแม้ข้างในจะรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ทดสอบอาถรรพ์คำสาปของตระกูลที่ว่า แต่เบื้องหน้ากลับต้องรักษาภาพพจน์เอาไว้เพราะไม่อยากให้ไอ้เพื่อนปากหมาแซวเอาทีหลังได้
และหลังจากที่ไอ้เปอร์ออกไปจากห้องชมรมแล้วผมที่อยู่เพียงลำพังก็มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวพร้อมกับเสียงในหัวที่ดังออกถึงประโยคคำพูดของคนเป็พ่อที่บอกเล่าถึงอาถรรพ์คำสาปของตระกูลที่ทายาทสายตรงทุกคนต้องพบเจอโดยไม่มีข้อยกเว้น...!!
‘ฮันโดรฟังนะถ้าแกไม่อยากทรมานอย่าริทำอะไรผู้หญิงที่แกไม่ได้นิมิตด้วย เพราะไม่อย่างนั้นนอกจากแกจะทรมานเสียยิ่งกว่าตายทั้งเป็แล้วผู้หญิงที่แกจะนอนกับเขาก็อาจจะ...’
ในวันนั้นแม้ว่าพ่อของผมท่านจะไม่ได้พูดคำพูดสุดท้ายออกมาแต่ผมก็รู้ดีว่าท่าน้าจะสื่ออะไร เพียงแต่ด้วยวัยในตอนนั้นผมทำได้เพียงพยักหน้าตอบรับเพราะไม่คิดว่ามันจะสลักสำคัญอะไรและดูว่าเป็เื่ห่างไกลตัวเหลือเกิน
‘...ครับพ่อ...’
แต่ทว่า...ในวันนี้ที่ทุกอย่างมันไม่เหมือนในวันนั้น...เพราะด้วยเวลาที่ล่วงผ่านไปจนจากตอนแรกที่ไม่ได้รู้สึกรู้สาหรือคิดอะไร กระทั่งเมื่อถึงวัยเจริญพันธุ์แล้วกลไกในร่างกายมันออกอาการตอบสนองไปตามที่พัฒนาการ ผมที่เริ่มมองผู้หญิงและมีบางครั้งที่ความคิดอยากจะลิ้มลองแวบเข้ามาในหัว แต่เพราะคำเตือนแกมบังคับให้ผมต้องปฏิบัติตามยังคงก้องอยู่ในหัวนั่นจึงทำให้ผมจำต้องกดความ้านั้นเอาไว้ไม่เว้นแม้กระทั่งการ...ช่วยตัวเอง...และเลือกที่จะมุ่งมั่นเอาดีทั้งทางด้านกีฬาและวิชาการแทน...