ขึ้นชื่อว่าการแข่งขันก็ต้องมีคำว่าแพ้คำว่าชนะ ชิงดีชิงเด่นเพื่อให้ได้เป็ที่หนึ่งของเื่นั้น ๆ
"นี่คือชามีนลูกชายคนรองของผมครับ"
"คิดจะดูถูกชัยชนะาหรือยังไงกันชาลี"
"ไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นเลยครับท่าน"
"แล้วทำไมถึงได้พาเด็กอัปลักษณ์นี่มา"
"ใครจะไปรู้... ผู้สืบทอดของท่านอาจจะถูกใจลูกชายของผมก็ได้"
"กล้าดีนี่ เห็นฉันใจดีกับแกหน่อยเลยได้ใจอย่างนั้นใช่ไหม"
"ผมก็แค่เลือกคนที่พร้อมที่สุดมา ถ้าท่านไม่ถูกใจยังมีลูกหลานจากตระกูลอื่นที่พร้อมเสียบแทนตระกูลของผมอีกมากมาย"
สิ่งที่ชามีนกำลังเผชิญเรียกว่าการแข่งขันชิงตำแหน่งภรรยาของผู้สืบทอด เป็ตำแหน่งที่ตระกูลทั้งหลายอยากให้ลูกหลานของตัวเองได้
เพราะพอผู้สืบทอดขึ้นรับตำแหน่งผู้นำตระกูลรุ่นต่อไป ตำแหน่งภรรยาที่ว่านี้ก็จะมีอำนาจรองจากผู้นำตระกูลเพียงคนเดียวเท่านั้น สามารถสั่งการการ์ดทั้งหมดได้และที่สำคัญกว่านั้นคือเป็ผู้บริหารงบประมาณทั้งหมดของคฤหาสน์
ใคร ๆ ก็รู้ว่าตระกูลชัยชนะามีทรัพย์สมบัติมากมายมหาศาล เป็ผู้นำทุกด้าน สามารถควบคุมเศรษฐกิจของประเทศได้ รวมถึงประเทศรอบข้างยังอยากให้ไปลงทุน ...เป็มาเฟียหรือไม่อยู่ที่แต่ละคนจะตีความ
กับตระกูลพิทักษ์พรเทวาก็เป็พันธมิตรกันมานานนับั้แ่ผู้นำตระกูลรุ่นก่อน ส่วนรุ่นนี้ก็มีความสัมพันธ์อันดีเพราะทั้งสองเป็เพื่อนกัน แต่ด้วยความที่เชาวฤทธิ์มีอำนาจเหนือกว่าการวางท่าจึงน่าเกรงขาม เวลาพูดอะไรก็มักจะไม่นึกถึงใจคนฟัง
"เอาแบบนี้ก็ได้เพราะสุดท้ายต่อให้เ้านั่นเกิดเลือกเด็กนี่ขึ้นมาก็ใช่ว่าจะสมหวัง ยังต้องผ่านการโหวตจากสมาชิกคนอื่น ๆ อีก"
"นั่นสิ ของแบบนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ เหมือนกับตอนนั้น..."
"ผูกใจเจ็บงั้นเหรอ"
ชามันนั่งนิ่งมองคนทั้งสองอย่างไร้อารมณ์ มันเป็สิ่งที่เขาไม่สามารถเลี่ยงได้ ลูกชายคนรองผู้แสนอ่อนแอไม่มีปากมีเสียงอะไร พ่อแม่พี่น้องว่ายังไงก็ไหลไปตามนั้น
ต้องเข้ามาอยู่ที่นี่เพื่อแข่งขันกับคนที่มาจากอีกตระกูล ง่าย ๆ คือแข่งเอาใจคนในคฤหาสน์ เรียนรู้การจัดการงานต่าง ๆ ที่คนเป็เ้านายต้องทำ บางครั้งก็มีเื่มาให้ลองแก้ไขสถานการณ์ รวมทั้งต้องทำให้ผู้สืบทอดสนใจหรือตกหลุมรักได้ยิ่งดี
ชามีนคิดว่าตัวเองไม่มีทางทำได้และไม่อยากทำอย่างยิ่ง สิ่งที่ชามีนอยากทำมากที่สุดคือการหลุดพ้นจากตระกูลแล้วหนีไปใช้ชีวิตคนเดียวในที่ที่ไม่มีใครหาเจอ
ซึ่งมีสิ่งหนึ่งที่ชามีนมั่นใจคือคนที่นี่ไม่มีทางชื่นชอบและโหวตให้แน่นอน เพราะเขาทั้งอ่อนแอ...ไม่เก่งอะไรเป็พิเศษ และที่สำคัญใบหน้าซีกขวายังมีรอยแผลเป็จากการถูกน้ำร้อนลวก ไม่ใช่แผลเหวอะหวะแต่เป็รอยด่างของสีผิวที่ไม่สม่ำเสมอกันหลังจากแผลหายแล้ว ใครมองมาต่างก็บอกเป็เสียงเดียวกันว่าน่าเกลียด อย่างที่ผู้นำตระกูลชัยชนะาพูดว่าอัปลักษณ์นั่นก็ใช่
"แล้วถ้าเกิดไม่ถูกรับเลือกเด็กนี่จะเป็ยังไง นายคงไม่โกรธเป็ฟืนเป็ไฟจนตัดออกจากกองมรดกหรอกใช่ไหม"
"คนไร้ประโยชน์ก็ต้องอยู่อย่างไร้ประโยชน์ ถ้าไม่อยากโดนดูถูกไปมากกว่านี้ก็ทำตัวให้มีประโยชน์ซะสิ"
พอได้ยินแบบนี้ชามีนจึงนึกขำอยู่ในใจ...อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด แบบนี้มันเข้าทางสุด ๆ ไปเลย ไม่ต้องรอให้ไล่ออกจากบ้านหรอก จบจากเื่นี้จะรีบไปให้ไกลเท่าที่จะทำได้...จะไปก่อนที่ทุกคนจะรู้ตัวเลยคอยดู
"สิงห์" เสียงทุ้มดุเอ่ยเรียกพ่อบ้านที่ยืนอยู่ด้านหลัง
"ครับนายท่าน"
"พาเด็กนี่ไปที่ห้องพักซะ และจัดการบอกฏระเบียบต่าง ๆ ให้รู้ด้วย"
"ครับ ...เชิญทางนี้เลยครับคุณหนู"
ชามีนลุกขึ้นเดินตามพ่อบ้านออกไปไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองผู้เป็พ่อราวกับั้แ่วินาทีนี้เขาและอีกฝ่ายไม่ใช่พ่อลูกกันอีกต่อไป
>>>>>>>>>>>>>
1K
