เช้าที่เกือบค่อนไปทางสายสักนิดหน่อย เกรซก็ยังคงนอนมุดอกเราอยู่ั้แ่เมื่อคืน ถึงแม้ว่าเราจะพยายามแกะแขนเกรซออกแต่เกรซก็ยังจะมุดและให้เรากอด ทั้งเสียงงัวเงียที่ชวนให้หลงตาม ทั้งคารมณ์ที่ชักจูง
เชอร์ : คุณตื่นได้แล้วนี่มันเช้าแล้วนะ
เกรซ : เราขอนอนต่ออีกสักพักไม่ได้หรอ?
เชอร์ : งั้นก็ปล่อยเราก่อน เราจะไปทำอาหาร
เกรซ : ไม่เอา เราจะนอนกับคุณ
เชอร์ : แต่คุณจะไม่ได้กินข้าวนะ
เกรซ : สั่งเอาจากร้านป้าก็ได้
เชอร์ : นี่คุณ
เกรซ : นะคะ ขอสักแปบไม่ได้หรอ?
ลูกอ้อนของเกรซมีอนุภาพที่รุนแรงกับใจเรามากทำให้เราใจอ่อนอยู่ทุกครั้ง เราก็ได้แต่ตามใจเ้าแมวน้อยตัวนี้อยู่เรื่อยๆ อาจจะเพราะความน่ารักความน่าชังทำให้เราหลงเ้าแมวตัวนี้มากๆเลยแหละ หลังจากเราสองคนตื่นแล้วก็ทำกิจวัตรประจำวันจนเสร็จเรียบร้อยทุกอย่าง เกรซออกไปข้างนอกเพื่อทำธุระทำให้เหลือเราแค่คนเดียวที่อยู่ในบ้านและมันช่างน่าเบื่อจริงๆเพราะไม่มีอะไรทำเลย เราได้แต่เปิดโทรทัศน์ดูแก้เบื่อ แม้ว่ารายการจะน่าดูมาเท่าไหร่ก็ตามแต่เราก็เผลอหลับไปอยู่ดี จนกระทั่งมีบางอย่างมุดเข้ามาในผ้าห่มเรา
เชอร์ : อืม อ๊า
เกรซ : ดีมั้ยคะ เ้านาย?
เชอร์ : พอก่อนไม่ได้หรอ?
เกรซ : ไม่ค่ะ เ้าเหมียวตัวนี้ยังไม่อิ่มเลย
เชอร์ : แล้วทำไมต้องเอาแต่มุดล่ะค่ะ ไม่อยากกินตรงอื่นบ้างเลยหรอ?
เกรซ : ตรงไหนคะ?
เชอร์ : (ถอดเสื้อ) ตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้
เกรซ : จะให้เรากินหมดเลยหรอ?
เชอร์ : ถ้าเ้าเหมียวกินหมด ทุกส่วนของเราจะกลายเป็ของเ้าเหมียวนะ
เกรซ : ถ้างั้นก็.............จะกินแล้วนะคะ
เกรซผลักเราให้นอนราบไปกับโซฟา เกรซเริ่มเคลื่อนตัวมาทับเรา เกรซจูบไปทุกส่วนของร่างกายของเรา มือของเกรซเริ่มปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกทีละส่วนออก เกรซเริ่มไซร้ไปที่คอ เริ่มเลียั้แ่หน้าท้องไล้ลงไปด้านล่างจนถึงจุดซ่อนลับ เกรซได้แต่เขี่ยตรงนั้นเลยไม่ยอมเอาจริงสักทีจนเราต้องบังคับ
เชอร์ : เ้าเหมียว ไม่เล่นสิคะ
เกรซ : เล่นไม่ได้หรอ? (ทำหน้าอ้อน)
เชอร์ : แต่เราไม่ไหวแล้วนะ
เกรซ : จะให้เราเริ่มกี่นิ้วก่อนดีล่ะ
เชอร์ : แล้วแต่เลยค่ะ
เกรซ : ค่ะ เหมี้ยว
ความรู้สึกที่กลับคืนมา แม้กระทั่งหัวใจที่เคยด้านชาต่อกันบัดนี้กลับหลอมรวมให้หัวใจของเราเป็ดวงเดียวกัน เราเป็ของเกรซ เกรซเป็ของเรา มีแค่เราสองคน ไม่มีใคร ขอแค่มีเราในบ้านหลังนี้ก็พอ
เกรซ : เรารักคุณนะ
เชอร์ : เราก็รักคุณ
/////
เราสองคนยังคงใช้ชีวิตตามภวังค์รักที่พวกเราคิดกันเองแค่สองคน หากแต่ว่าพวกเราคงหลงลืมไปว่าโลกแห่งนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคน เราสองคนยังคงนอนที่โซฟาตัวเดิมตัวโปรดเหมือนทุกวัน เกรซยังคงนอนซบอกเรา เพียงแต่ว่าจู่ๆรถของเกนก็ขับมาจอดที่หน้าบ้านและสภาพที่ดูตื่นตระหนกอย่างมาก
เกน : พี่เกรซพี่เชอร์ ซวยแล้ว
เชอร์ : ทำไมมีอะไรรึเปล่าเกน?
เกน : ก็แม่พี่เอาตำรวจมาจับพี่เกรซน่ะสิ
เชอร์ : ห้ะ?
เกรซ : เขายังไม่รู้ใช่มั้ยว่าพวกฉันอยู่ที่นี่
เกน : ไม่
เชอร์ : ไม่รู้
เกน : ไม่เหลือ รีบหนีกันก่อนเถอะ
343
