ตอนที่28
พบหน้าพี่สะใภ้
สามพี่น้องขี่ม้าตัวใหญ่กลับมาบ้านด้วยสีหน้ามีความสุขอู๋เผิงนึกขึ้นได้ว่ายังมีภรรยารออยู่ที่บ้านเขาจึงกระทุ้งท้องม้าเร่งให้มันเดินเร็วขึ้นอีกนิด ระหว่างทางก็พูดคุยกับน้องทั้งสองคนของเขาไปด้วย
เพราะเป็เวลามืดค่ำแล้ว หลายบ้านปิดประตูอยู่แต่ในบ้านจึงไม่มีใครสังเกตเห็นม้าสีดำที่อู๋เผิงขี่พาน้องๆ ของเขากลับบ้าน
เมื่อมาถึงประตูหน้าบ้าน อู๋เผิงเห็นภรรยานั่งรออยู่ลานหน้าบ้านคนขับรถม้าของจวนอ๋องยังคอยอยู่ที่ประตูหน้าบ้านภายในรถม้ายังมีข้าวของของภรรยาที่ยังไม่ขนลงอู๋เผิงจึงรีบพาน้องทั้งสองคนเข้าไปภายในบ้านก่อน
"รีบเข้าบ้านกันเถิดวันนี้พี่ใหญ่มีเื่ที่จะพูดคุยกับพวกเ้า"อู๋เผิงอุ้มน้องสาวกับน้องชายลงจากหลังม้า เขานำม้าไปผูกไว้กับเสารั้วก่อนจะเดินไปยังรถม้า ยกเอาหีบข้าวของของภรรยากลับเข้าไปในบ้าน
จูเหลี่ยวหมินนั่งรอสามีกลับมาอีกพักใหญ่เมื่อเห็นเขาพาเด็กหญิงกับเด็กชายกลับมาด้วย ก็เข้าใจว่าน่าจะเป็น้องๆที่เขาเคยบอกกับนางไว้ จูเหลี่ยวหมินรอให้อู๋เผิงพาเด็กๆ เข้ามาในลานบ้านจึงลุกขึ้นยืนเดินเข้าไปหาคนทั้งสาม
ไฉยี่กับอู๋เต๋อไม่เคยเห็นผู้หญิงที่งดงามเช่นนี้มาก่อน อยู่ๆก็มาปรากฏตัวที่ลานหน้าบ้านของพวกเขาเด็กทั้งสองคนต่างยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่เป็เวลานานจนกระทั่งพี่สาวคนนี้เดินมาหยุดตรงหน้าของพวกเขา ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งตกตะลึงจนไม่กล้าหายใจแรง กลัวว่าสิ่งที่เห็นจะเป็เพียงภาพลวงตา
"เข้าไปพูดคุยกันในบ้านก่อนเถิด"อู๋เผิงยกหีบของภรรยาเดินเข้ามาหาพวกเขา ก่อนจะเดินนำหน้าเข้าไปในบ้าน
จูเหลี่ยวหมินยกยิ้มให้กับเด็กทั้งสอง แอบสังเกตหน้าตาของพวกเขาไปด้วยแม้ว่าจะไม่ชัดนัก แต่ก็ยังพอมองเห็นเค้าโครงใบหน้าที่คล้ายคลึงกับอู๋เผิงอยู่บ้าง
เด็กทั้งสองเห็นพี่สาวหน้าตางดงามเดินตามหลังพี่ใหญ่เข้าไปในบ้านภายในใจย่อมเกิดความรู้สึกสงสัย จึงรีบเดินตามเข้าไปภายในบ้าน
ไฉยี่เดินไปจุดไฟในห้องโถงอย่างคล่องแคล่วบรรยากาศที่มืดสลัวเมื่อครู่นี้เริ่มสว่างขึ้นมาบ้าง ยามนี้พวกเขาจึงได้เห็นหน้าตาพี่สาวผู้งดงามคนนี้อย่างชัดเจนยิ่งมองก็ยิ่งตกตะลึงมากกว่าเมื่อครู่นี้อีก
อู๋เผิงวางหีบลงบนโต๊ะหันกลับไปเห็นน้องสาวกับน้องชายกำลังจ้องมองภรรยาของเขาด้วยสีหน้าตกตะลึงชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก อะแฮ่มไอเรียกสติพวกเขา
ไฉยี่กับอู๋เต๋อถูกเสียงไอของพี่ชายแทรกเข้ามาให้หัว พลันได้สติขึ้นมาพวกเขาหันกลับไปมองพี่ใหญ่คล้าย้าจะถามบางอย่าง
"นั่งลงให้เรียบร้อยก่อนพี่ใหญ่จะแนะนำให้พวกเ้ารู้จักกับนาง"
เด็กทั้งสองพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง นั่งลงข้างพี่ใหญ่สายตายังจับจ้องอยู่ที่พี่สาวผู้งดงามไม่ไปไหน
"ต่อไปนี้นางจะมาเป็พี่สะใภ้ของพวกเ้า"อู๋เผิงเอ่ยกับน้องสาวน้องชาย แอบสังเกตสีหน้าของภรรยาไปด้วยไม่รู้ว่านางจะคิดเห็นเช่นใดเมื่อได้พบหน้ากับน้องๆ ของเขาไฉยี่กับอู๋เต๋อยังเด็กมาก อาจจะลำบากสักหน่อยเมื่อต้องเข้ามาอยู่ร่วมกับเด็กๆทั้งสองภายในบ้าน ไร้ซึ่งญาติผู้ใหญ่ดูแล
จูเหลี่ยวหมิน้าสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเด็กๆเมื่อได้พบหน้ากันครั้งแรก "ข้าชื่อเหลี่ยวหมิน แซ่จูเป็ภรรยาของท่านพี่อู๋เผิง"
ไฉยี่กับอู๋เต๋อหันกลับไปมองหน้าพี่ใหญ่สลับกับพี่สาวคนงามพวกเขาใจนทำสิ่งใดไม่ถูก ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศภายในบ้านไปชั่วขณะจูเหลี่ยวหมินกลัวว่าการพบกับน้องๆ ของสามีครั้งแรกจะทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดใจนางกล่าวแนะนำตัวเสร็จ รอยยิ้มยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้า แสดงถึงความจริงใจกับพวกเขา
อู๋เผิงรับรู้ได้ถึงสายตาของน้องๆเขารู้สึกประหม่าอยู่บ้างเมื่อต้องอธิบายเื่ของภรรยาคนนี้ให้กับน้องๆ ฟัง
"ข้ากับนางแต่งงานกันที่เมืองหลวงแล้วผ่านพิธีกราบไหว้ฟ้าดินมาด้วยกัน ยามนี้เป็สามีภรรยากันอย่างถูกต้อง"ระหว่างที่อู๋เผิงเล่าเื่เขากับนางให้กับน้องๆ ฟังทั้งสายตาและใบหน้าไม่เคยละจากใบหน้าภรรยาของเขาเลยสักเสี้ยวลมหายใจ
ไม่น่าเชื่อว่าเพียงแค่ประโยคอธิบายไม่กี่คำของเขาจะทำให้สีหน้าของนางเปลี่ยนไปจูเหลี่ยวหมินก้มหน้าเล็กน้อย แอบซ่อนสีหน้าเขินอายจากเขา รอยแดงพาดผ่านสองแก้มนวลลามไปจนถึงใบหูอย่างรวดเร็ว ใจที่เคยสงบเต้นตึกตักยากที่จะระงับให้สงบได้ในเวลานี้
เด็กๆ ทั้งสองไม่ได้หันกลับไปมองดูพี่สาวคนงามจึงไม่ได้เห็นปฏิกิริยาเขินอายของนางแต่อู๋เผิงที่จับจ้องนางอยู่ตลอดเวลาย่อมสามารถมองเห็นได้
'นี่นางกำลังเขินอายอยู่ใช่หรือไม่'
อู๋เผิงจ้องมองนางไม่วางตา ภายในใจรู้สึกลิงโลดอย่างไม่เคยเป็มาก่อน ตลอดการเดินทางร่วมกันมาหนึ่งเดือนเขาไม่เคยเห็นนางเป็เช่นนี้มาก่อน
นางยอมรับเขาเป็สามีแล้วใช่หรือไม่
ในขณะที่อู๋เผิงกำลังเหม่อ ถูกเสียงของน้องสาวเอ่ยแทรกขึ้นมา
"พี่ใหญ่ พี่สาวคนงามเป็พี่สะใภ้ของพวกเราจริงๆหรือเ้าคะ" ไฉยี่รู้สึกใไม่ต่างจากน้องชาย เอ่ยถามซ้ำ
"อืม" อู๋เผิงพยักหน้ายืนยัน"นางจะมาอยู่กับพวกเราที่นี่ เป็พี่สะใภ้ของพวกเ้า"
ไฉยี่หันไปสบตากับน้องชาย แววตาเต็มไปด้วยความดีใจครู่ต่อมาแววตาพลันเปลี่ยนไป เมื่อนึกถึงความโหดร้ายที่ท่านป้าใหญ่กระทำกับพวกเขาสองพี่น้องตลอดสองปีที่ผ่านมา
ไฉยี่ไม่รู้ว่าภายใต้ใบหน้างดงามนี้จะมีความเมตตาพวกเขาสองพี่น้องอยู่ในนั้นหรือไม่ไฉยี่กับอู๋เต๋อจะถูกทุบตีเหมือนกับที่ป้าใหญ่ทำกับพวกเขาหรือไม่เด็กสาวอาจไม่ตัดความรู้สึกนี้ออกไปจากใจได้เลยเพราะมันคือฝันร้ายที่ไฉยี่กับอู๋เต๋อประสบมาจนกลายมาเป็ความหวาดกลัวจนหยั่งลึกฝังรากเข้าไปในจิตใจของพวกเขาสองพี่น้องไปแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้นไฉยี่ก็เป็เพียงเด็กคนหนึ่งความคิดความอ่านย่อมแสดงออกทางสีหน้า ไม่อาจเก็บซ่อนความรู้สึกได้ดีไปกว่าผู้ใหญ่นักดังนั้นอู๋เผิงกับจูเหลี่ยวหมินย่อมมองเห็นความรู้สึกที่ไฉยี่แสดงออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
จูเหลี่ยวหมินขมวดคิ้วครุ่นคิดเช่นเดียวกันกับอู๋เผิงนางไม่รู้ว่าตนเองทำสิ่งใดผิดไปเหตุใดแววตาคู่นั้นของเด็กสาวคนนี้ถึงได้แสดงออกว่าหวาดกลัวนางทั้งที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรก
คำถามนี้ไม่อาจหาคำตอบได้ เพราะนางก็ไม่รู้ถึงที่มาของความหวาดกลัวนี้จะว่านางหน้าตาอัปลักษณ์ดูน่ากลัวก็ยิ่งไม่มีทางเป็ไปได้นางเป็หญิงสาวที่งดงามที่สุดในเมืองหลวงไม่มีทางที่จะดูน่ากลัวในสายตาของเด็กคนหนึ่งไปได้เป็ไปได้หรือไม่ที่เด็กสาวคนนี้มีบางสิ่งที่แอบเก็บซ่อนความรู้สึกนี้เอาไว้จากใครบางคนที่เขาหวาดกลัว
อู๋เผิงเองก็ไม่เคยเห็นแววตาเช่นนี้ของน้องสาวมาก่อนภายในใจย่อมเกิดความกังวลด้วยความรู้สึกหลากหลายเขานิ่งเงียบไปเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
ในขณะที่คนทั้งสองกำลังตกอยู่ในภวังค์ของตนเอง ไฉยี่จับมือน้องชายลงไปคุกเข่าบนพื้นห้องต่อหน้าพี่สะใภ้
"ไฉยี่กับอู๋เต๋อคำนับพี่สะใภ้เ้าค่ะ ขอรับ"
ดูเหมือนการกระทำของเด็กทั้งสองจะทำให้ผู้ใหญ่สองคนได้สติจูเหลี่ยวหมินมองดูพวกเขานั่งคุกเข่าคำนับนางอยู่บนพื้นนางปัดความคิดเมื่อครู่ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว รีบเอ่ยกับเด็กๆ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"พี่สะใภ้รับการคำนับจากพวกเ้าพี่สะใภ้ให้สัญญาว่าจะทำหน้าที่ภรรยาที่ดีให้กับพี่ชายของเ้าและจะปฏิบัติกับพวกเ้าทั้งสองคนเหมือนกับน้องสาวน้องชายของพี่สะใภ้มีเื่อันใดก็ขอให้บอกกล่าวกันตามตรง พวกเราเป็ครอบครัวเดียวกันแล้ว อย่าได้ปิดบังเก็บความทุกข์ไว้เพียงคนเดียว"
นางกล่าวเช่นนี้ก็เพื่อสื่อให้เด็กๆทั้งสองเข้าใจความหมายที่จริงใจของตน จากนั้นเข้าไปประคองพวกเขาให้ลุกขึ้น
อู๋เผิงยกยิ้มสีหน้าดูผ่อนคลายลงเมื่อเห็นนางเข้ากับน้องสาวน้องชายของเขาได้ดี
เด็กทั้งสองลุกขึ้นยืน แล้วกลับไปที่นั่นของตนเองไฉยี่เหมือนกับจะนึกอะไรขึ้นได้จึงลุกขึ้นยืน ไม่ลืมจับมือน้องชายให้ลุกยืนด้วยกัน"พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้เพิ่งจะกลับมาไฉยี่จะไปทำอาหารให้กับพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้เ้าค่ะ"
ไฉยี่กล่าวจบก็จูงมือน้องชายออกจากห้องโถงในยามนี้เหลือเพียงเขากับนางนั่งอยู่ด้วยกัน
"บ้านข้าอาจจะคับแคบไปสักหน่อย"อู๋เผิงเห็นนางกวาดตามองไปรอบๆ รู้สึกประหม่าทางสีหน้ามองตามสายตาของนางไปรอบๆห้องเช่นกัน
บ้านหลังนี้ บิดามารดาสร้างขึ้นมาก่อนที่เขาจะเกิดเสียอีกนับไปแล้วก็ราวๆ ยี่สิบปีได้ แต่เดิมไม่ได้ผุพังถึงขนาดนี้ในบ้านมีเพียงเด็กสองคนที่อาศัยอยู่ นานครั้งเขาถึงจะมีโอกาสกลับมาเยี่ยมบ้านเมื่อคิดดูแล้วเขาควรที่จะซ่อมแซมบ้านครั้งใหญ่ก่อนที่บ้านจะพังลงมาทับหัวของพวกเขา
"ข้าอยู่ได้เ้าค่ะ"จูเหลี่ยวหมินมองเห็นร่องรอยความกังวลบนใบหน้าของเขาจึงเอ่ยขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้า "ท่านพี่ปล่อยให้เด็กๆเข้าครัวทำอาหารเองเช่นนี้จะดีหรือเ้าคะ"
เด็กวัยแค่นี้ควรที่จะนั่งรอทานข้าวและเป็ผู้ใหญ่ที่จะเป็ฝ่ายทำอาหารให้กับพวกเขากินเองไม่ใช่หรือ
"ข้าจะไปดูพวกเขาสักหน่อย" อู๋เผิงเอ่ยบอกลุกขึ้นเดินออกไป
ภายในห้องจึงเหลือแค่นางที่นั่งอยู่ในห้องโถง
ไฉยี่จูงมือน้องชายออกมาถึงห้องครัวพวกเขาช่วยกันก่อกองไฟขึ้นมาอย่างรวดเร็วก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าในไหไม่มีข้าวสารเหลืออยู่ ไฉยี่รู้สึกกังวลใจขึ้นมานางเอ่ยเสียงเบากับน้องชาย "อู๋เต๋อ พวกเราจะทำอย่างไรดีตอนนี้ที่บ้านไม่มีข้าวเหลืออยู่เลย"
อู๋เต๋อก้มหน้ามองดูก้นไหนที่ว่างเปล่า เงยหน้าขึ้นมองพี่สาวส่ายหน้าเบาๆ "ขะ ข้าไม่รู้ขอรับ" จากนั้นก็เหมือนทำท่าจะร้องไห้ออกมา
ไฉยี่รีบดึงน้องชายเข้ามาปลอบกลัวอู๋เต๋อจะร้องไห้ออกมาให้พี่ชายกับพี่สะใภ้ได้ยิน ในใจครุ่นคิดหนักหันมองไปรอบๆ ห้องครัว เผื่อจะเจอกับวัตถุดิบที่พอจะนำมาทำอาหารได้บ้างทว่าน่าเสียดายที่แม้แต่ผักแห้งๆ ยังไม่มีปรากฏให้เห็นป้าใหญ่เก็บทุกอย่างจากบ้านของพวกเขาไปหมดจริงๆ ไม่มีเหลือไว้ให้กินเลยสักนิด
อู๋เผิงกำลังจะเดินเข้าไปในห้องครัวเห็นภาพไฉยี่นั่งกอดน้องชายอยู่บนพื้น หัวคิ้วทั้งสองพลันขมวดเข้าหากัน
"ไม่เป็ไรนะอู๋เต๋อ เ้าอย่าร้องเลยรอพี่อยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวพี่จะออกไปเดินหาผักบริเวณหลังบ้านดูก่อนเผื่อพวกเราจะพอหาได้บ้าง"
บริเวณหลังบ้านมีแปลงผักเล็กๆ ปลูกเอาไว้เมื่อวานนี้ท่านป้าใหญ่เพิ่งสั่งให้พวกเขาเก็บผักเหล่านี้ไปทำอาหารให้กับท่านป้าใหญ่กินตอนนี้อาจจะพอมีให้เก็บอยู่บ้างเล็กน้อย ไฉยี่ปลอบน้องชายเสร็จก็ลุกขึ้นยืนกำลังจะหยิบตะเกียงเดินไปยังหลังบ้าน ทว่าได้ยินเสียงของพี่ชายหยุดเอาไว้ก่อน
ไฉยี่หันกลับมาด้วยสีหน้าใไม่รู้ว่าพี่ใหญ่ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องครัวั้แ่เมื่อไหร่
"พี่ใหญ่หิวแล้วหรือเ้าคะไฉยี่กับอู๋เต๋อกำลังทำอาหารให้เ้าค่ะ รออีกหน่อยนะเ้าคะ"เด็กสาวโป้ปดไปคำโต
อู๋เผิงเดินเข้ามาในห้องครัว มองสำรวจไปรอบๆ ห้องครัว ก่อนจะเอ่ยขึ้น"พวกเ้าไม่ต้องทำแล้ว ไปนั่งรอเถิด เดี๋ยวพี่ใหญ่จะเข้าครัวทำเอง"
เด็กทั้งสองมองหน้ากันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก"พี่ใหญ่กลับมาเหนื่อยๆ ไปนั่งพักดีกว่าเ้าค่ะปล่อยให้ข้ากับอู๋เต๋อทำอาหารให้กับท่านและพี่สะใภ้ทานดีกว่าเ้าค่ะ"ไฉยี่ไม่กล้ากล่าวบอกไปตามตรงว่าในห้องครัวไม่มีสิ่งใดที่จะทำเป็อาหารได้เลย
อู๋เผิงไม่สนใจคำกล่าวของน้องสาว เขาเดินไปยังไหใส่ข้าวสารทว่าเมื่อเปิดดูกลับไม่มีสิ่งใดอยู่ในไห อู๋เผิงเงยหน้าขึ้นมาหันไปหาน้องทั้งสองคนของเขา "ข้าวหมดหรือ"
"เ้าค่ะ"
อู๋เผิงปิดฝาไห ลุกขึ้นยืนเดินหาวัตถุดิบอย่างอื่นในห้องครัว
8K
