ทีมช่วยเหลือได้มาถึงในหลังจากนั้นอีกสิบนาที
ในทีมช่วยเหลือมีท่านแม่กับเมดโกเลมรับใช้ของท่านพ่อตามมาด้วย
ไม่เพียงแค่ครอบครัวของฉัน แม้แต่ผู้อำนวยการบานายังมาถึงในป่านี้ด้วยตัวเอง
นี่เป็ครั้งแรกที่ฉันได้เห็นใบหน้าตึงเครียดของพวกเขา
พวกเราทุกคนรู้สึกดีใจมากที่เห็นผู้อำนวยการบานา เพราะพวกเรารู้ดีถึงความแข็งแกร่งของเขา แต่กลับมีคนหนึ่งที่แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา
ซึ่งคนนั้นคือพรุน เพื่อนเผ่าั์ของฉัน
ทำไมถึงแสดงสีหน้าแบบนั้นละพรุน?
ส่วนท่านแม่กับโกเลมเมดของท่านพ่อมาพร้อมกับทีมช่วยเหลือด้วยนั้น ฉันพอจะเดาได้ว่าเป็เพราะอะไร
พวกท่านคงเป็ห่วงฉันนั่นละดอง…
พูดตามตรงว่าฉันดีใจมากที่พวกท่านยอมลงแรงมาช่วยฉัน แต่สิ่งแรกที่ฉันคิดในตอนนั้นคือ [การปลอมตัวของฉันจะความแตกตอนนี้เลยมั้ยเนี่ย?]
โชคดีท่านแม่เป็คนหัวไว ท่านแม่รู้ดีว่าฉัน้าเข้าเรียนโดยเลี่ยงการอ้างชื่อของพวกเขา ท่านเลยทำเป็ไม่สนใจแล้วปฏิบัติกับฉันราวกับนักเรียนคนหนึ่งไปแทน
หลังจากได้รับการช่วยเหลืออย่างปลอดภัย โรงเรียนก็ได้ประกาศหยุดปิดถึงสองสัปดาห์เต็มเพื่อทุ่มกำลังคนตามล่าเ้าปีศาจ
ท่านแม่ได้เข้าร่วมการล่าเ้าวายร้ายนี้เช่นกัน ฉันเลยทราบถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในรั้วโรงเรียนในสองอาทิตย์ที่ผ่านมา
ว่าพวกเขาคว้าน้ำเหลว…
ดูเหมือนมันจะเผ่นหนีไปจากรั้วโรงเรียนแล้ว แต่มีบางความเห็นว่ามันกำลังซ่อนตัวเพื่อรอจังหวะกลับเข้ามาล่าเหยื่อต่อ ซึ่งก็สุดแล้วแต่จะคาดเดากันละนะ
เวลาได้ไหลผ่านไปเช่นนี้สองอาทิตย์ จนกระทั้งถึงวันที่เปิดเรียนในอีกครั้งหนึ่ง
“อากาศดีจัง… ละมั้งดอง~? ”
ฉันกำลังบินลอยเหนือพื้นราวสี่เมตรอย่างสบายอารมณ์
สายลมได้ปะทะเข้ากับใบหน้าพร้อมกับความชื้นและความร้อนอันเป็เอกลักษณ์ของเดือน [เยอร์รัส]
ต้นหญ้าและดอกไม้ที่ปลูกเรียงรายตามทางต่างบานงอกเงยขึ้นสูง
ต้น [ปิกะปิกะ] ที่ผลิใบสีเหลืองกำลังเรืองแสงสุกสว่างสวยงามต้อนรับรุ่งอรุณ
ดวงสุริยะทั้งสอง [โทว์] กับ [เยอร์รัส] เริ่มคล้อยขึ้นสาดส่องสู่ผืนโลก
เมฆที่ลอยต่ำจำนวนมากได้เผยปรากฏให้เห็นอันเนื่องจากแสงตะวันเ่าั้
ในที่สุดฤดูฝนก็กำลังจะมาเยือนอย่างจริงจังแล้ว
ให้ตายสิ บรรยากาศไม่เป็ใจั้แ่เช้ามืดเลย
แต่ว่ามันมีสาเหตุที่ฉันมาโรงเรียนั้แ่เช้ามืดอยู่
“ลี่ ทางนี้ค่ะ”
“เค้ก~”
นั่นเพราะว่าฉันมีนัดกินเค้ก (ฟรี) กับดิวซ์ที่ร้านแผงลอยของพรุนในเช้านี้
เนื่องจากว่างตลอดใน่สองอาทิตย์ ฉันเลยนัดเธอออกมาสอนวิธีใช้เวทมนตร์กันทุกวัน โดยแลกกับเค้กที่แสนอร่อยของเธอ
นอกจากเค้กสไลม์มายาแล้ว เธอยังสามารถทำขนมได้แทบทุกชนิด แถมยังอร่อยมากด้วย
สมแล้วที่เป็คนจากเผ่าั์ เผ่าที่ขึ้นชื่อเื่การทำอาหารเป็อันดับหนึ่งจากทั้งห้าเผ่าที่มี
ส่วนดิวซ์เกี่ยวอะไรกับเื่นี้ด้วยนะหรือ?
ไม่หรอก เธอไม่เกี่ยวอะไรเลย แค่ว่าอยากชวนมากินด้วยกันเท่านั้นเอง
“วันนี้เป็เค้กประกายสายฟ้านะคะ”
“ว้าว! ”
เค้กสีทองเหลืองอร่ามทรงกลมขนาดเท่าลูกแตงโมได้ถูกนำมาวางตรงหน้าของฉัน
[เค้กประกายสายฟ้า] คือเมนูใหม่ที่พรุนทดลองทำขึ้นมาเอง
เธอใช้ผลปิกะปิกะจากต้นสายฟ้าปิกะปิกะมาทำเป็แป้ง แล้วผสมลงไปในเนื้อเค้กประเภทชิฟฟ่อน
ต้นปิกะปิกะนั้น เป็ต้นไม้ล้มลุกที่แปลกประหลาดประเภทหนึ่ง
ผลสีทองที่รูปร่างเรียวยาวคล้ายพริกหวานของมัน จะมีประจุไฟฟ้าสะสมอยู่ภายในเป็ปริมาณมาก
มากขนาดที่นำมาใช้เป็แหล่งจ่ายไฟฟ้าให้กับห้องหนึ่งห้องได้นานหนึ่งชั่วโมงเลยละดอง
สรุปคือถ้ากินสด ๆ ได้ถูกไฟช๊อตตายแน่นอน
แต่พรุนได้นำไปแปรรูปดึงเอาประจุไฟฟ้าออกจนแทบหมดก่อนที่นำไปผสมแล้ว
ด้วยเอกลักษณ์เฉพาะพิเศษของมัน พอนำมาผสมลงไปในเนื้อเค้ก จึงได้เป็เค้กสีทองก้อนโตอย่างที่เห็น
เมื่อนำช้อนเหล็กตัดเนื้อเค้กลงไป ก็จะััได้ถึงความนุ่มราวกับปุยเมฆ
ประกายไฟฟ้าอ่อน ๆ ที่ยังเหลืออยู่ในตัวผลปิกะปิกะที่ผสมเข้าไป จะไหลผ่านจากช้อนสู่ร่างกาย จึงทำให้รู้สึกจั๊กกะจี้เล็กน้อย
เมื่อนำก้อนปุยเมฆสีทองเข้าไปภายในช่องปาก ก็จะััได้ถึงโครงสร้างภายในเค้กที่เกาะตัวเป็ฟองน้ำแสนนุ่มลิ้น
รสหวานอมเปรี๊ยวเล็กน้อยได้ะเิออกกระจายไปทั่วปุ่มรับััรส อีกทั้งยังมีกระแสไฟฟ้าอ่อนค่อยกระตุ้นวิ่งไปทั่วร่างจนให้ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ยากจะอธิบายได้
รู้สึกได้ว่ากำลังมีความสุขจนร่างกายบินขึ้นมาได้เลยดอง
“ลี่ค่ะ… รบกวนอย่าบินไปกินไปสิค่ะ”
“อ๊ะ? ขอโทษทีดอง”
ดูเหมือนว่าฉันจะถือจานพร้อมกับบินขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ฉันลิ้มรสแห่งความสุขเช่นนี้จนกระทั้งผู้คนเริ่มมีจำนวนมากขึ้น
“ทางนี้ดิวซ์! ”
“อรุณสวัสดีค่ะ ขอโทษที่มาสายนะคะ”
“โดนเ้าพี่ห่วงน้องรั้งตัวเอาไว้สินะดอง? ”
“ใช่ค่ะ… กว่าหาทางหลบสายตามาได้นี่แทบแย่เลยค่ะ”
ดิวซ์พูดด้วยสีหน้าที่อ่อนล้า
แขนที่ถูกตัดไปในวันนั้นได้ถูกรักษาติดกลับที่เดิมอย่างไร้าแ
ด้วยวิทยาการณ์รักษาทางวิทยาศาสตร์และเวทมนตร์ พวกเราจึงสามารถทำการรักษาอันน่าเหลือเชื่ออย่างการโคลนแขนขึ้นมาใหม่แล้วเร่งอัตราฟื้นฟูด้วยเวทมนตร์ จนต่อกลับเข้าไปใหม่ได้ภายในไม่กี่วันอย่างที่เห็น
“นี่ส่วนของคุณค่ะ”
“ขอบคุณนะ คุณ…? ”
“เรียกฉันว่า [พรุน] ค่ะ”
“ขอโทษที่ลืมชื่อนะคะ ยินดีที่รู้จักอีกครั้งค่ะพรุน…”
ดิวซ์รับเค้กสีทองมาจากสตรีเผ่าั์ที่สวมผ้ากันเปื้อนลายกระต่ายน้อย
แววตาของดิวซ์จับจ้องไปที่พรุนครู่หนึ่งพร้อมกับคิดอะไรสักอย่าง
“พวกเราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่าคะ? ”
“น่าจะไม่ค่ะ”
“อย่างงั้นหรือค่ะ แต่ฉันรู้สึกยังกับว่าเคยเจอคุณตอนที่เล็กมาก ๆ อยู่นะคะ… ฮืม? เค้กนี้อร่อยสุดยอดไปเลยค่ะ! ”
พวกเราเริ่มปาร์ตี้เค้ก (ฟรี) อย่างอร่อยสนุกปาก
ส่วนพรุนนั้น เธอทิ้งเค้กอีกสองก้อนใหญ่ให้พวกเรา แล้วเริ่มหันไปต้อนรับลูกค้าที่มารวมตัวกันหน้าร้านของเธอ
ดูเหมือนว่าเค้กของร้านเธอจะขายดีน่าดู
“นี่ ๆ เห็นข่าวเช้านี้หรือยัง? ”
“ข่าวร้อนที่นักเขียนชื่อดัง [โยเยล] โพสลงในเว็บบอร์ดของโรงเรียนเมื่อวันก่อนนะหรือ? ”
นักเรียนเผ่ามนุษย์นกสองคนจากสาขาทั่วไปกำลังพูดคุยส่งเสียงดังลั่นมาจากส่วนของหางแถว
ข่าวลืออย่างงั้นหรือ? น่าสนใจแฮะ
ฉันเปล่งแสงออกจากปีก เพิ่มอัตราการสั่นพ้องของเสียงในอากาศ รีดเค้นสมาธิของตัวเองจนถึงขีดสุด
ยอมสูญเสียแคลอรี่ไปเป็จำนวนมาก เพื่อทุ่มให้กับการขยายเสียงสองคนนั้นให้ดังขึ้น
ต้องทำให้ไม่ดังเกินไปจนผิดธรรมชาติ และไม่เบาเกินไปจนถูกเสียงของคนอื่นกลบมิด
ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเสือกเื่ชาวบ้านดอง~
"มีหลายข่าวเลยละ อย่างข่าวเื่โรงเรียนนี้สามารถบินได้นะ"
"ไอเื่ขี้โม้ที่รุ่นพี่ใช้หลอกน้องใหม่นั่นนะเรอะ? แบบนั้นใครจะไปเชื่อฟะ"
"แต่นายได้เห็นกำแพงกับโดมรูปไข่ตามมุมของโรงเรียนแล้วใช่ไหมละ? เห็นเขาว่าความจริงพวกมันคือเทคโนโลยีภูติที่ใช้ในการต่อต้านแรงโน้มถ่วงนะ"
"ข่าวนี้มันมีลือกันั้แ่สร้างโรงเรียนแล้วนี่? ข่าวเก่าน่าเบื่อ"
" งั้นข่าวนี้ละ? [ไอดอลเปอร์ไซด์จะกลับมาจัดงานแสดงอีกครั้ง!] "
" ไอดอลเผ่ามนุษย์นกที่อายุจะปาเข้าเลขสี่สิบมีอะไรน่าสนใจ? "
" แกนะไม่รู้อะไร ว่ากันว่าเธอเป็สาวสองพันปีเลยนะ อย่างแม่ตรูนี่เหี่ยวหนังยานแล้ว แต่คนยังลือกันว่าเปอร์ไซด์เป็คนเดียวของเผ่าเราที่ยังสาวสวยราวกับมีอายุยี่สิบเองนะ! "
" ตลกแล้วละ... ดูข่าวนี้สิ! [พบผู้อำนวยแผนกการทหารบานาออกไปดินเนอร์กลางดึกกับผู้อำนวยการสุดสวยเผ่ามนุษย์นกแผนกจิตวิทยา คาร์เนต!] ”
“ข่าวที่ว่ายอดบุรุษบานาชีกอนี่ท่าจะจริงแฮะ…”
“ต่อมาข่าว… ใบหน้าที่แท้จริงของผู้อำนวยการแผนกทั่วไป [คอร์น] ? ”
“นี่มันภาพวาดนี่? ใครมันจะไปเชื่อ ผู้อำนวยการคนนี้สวมฮูทปิดหน้าตลอดเวลา ไม่มีใครรู้ใบหน้าจริงของแกหรอก”
“แถมเหม็นกลิ่นสมุนไพรด้วย เป็คนลึกลับจริง ๆ เลยนะ”
“ไหน มาดูจ่าวต่อไปกัน… อะไรเนี่ย? [มีคนเห็นผีสีชมพูลอยมาจากทางหุบเขายักษาทิศเหนือ?] "
"ยุคนี้ไม่มีใครเชื่อเื่ผีแล้ว งั้นข่าวต่อไป… มีคนเห็น [อสูรแห่งการกลืนกินในตำนานบินออกไปจากต้นไม้โลก] ข่าวไร้สาระ อสูรในตำนานแบบนั้นมีจริงที่ไหนกัน? "
"อืม… อ๊ะ? ข่าวนี้น่าสนใจ [ปีศาจทำร้ายนักเรียน] "
"ที่ว่าบุกทำร้ายนักเรียนแผนกการทหารนะหรือ? เื่นั้นลงข่าวปกติด้วยนี่? "
"แต่นักเขียน [โยเยล] คนนี้มีภาพถ่ายของผู้เสียหายกับเ้าปีศาจโพสลงไปด้วยนะ! นี่ไง หนึ่งในผู้เคราะห์ร้ายคือเ้าของร้านแผงลอยชื่อดัง [พรุน] กับคนที่กำลังนั่งกินกันอยู่ตรงนั้น [ลิลลี่ออฟซิเดียน] กับ [ดิวซ์] ! "
พวกเขาชี้มาทางพวกฉันด้วยความตื่นเต้น
อุ๊ยตายว้ายกรีด เค้ากลายเป็จุดสนใจด้วยละดอง~
"นี่ไง ข่าวทั่วไปลงแค่ว่ามีนักเรียนถูกทำร้ายาเ็สาหัส ก่อนที่ปีศาจจะหนีไปเพราะทีมช่วยเหลือมาถึง แต่ความจริงคือพวกนักเรียนปีหนึ่งในภาพเป็คนขับไล่ไปได้ต่างหาก"
"ไหนดูหน่อย? เออ… มีภาพถ่ายพร้อมภาพวิดีโอคลิปชัดเจนเลย! "
"เพราะนักเรียนกลุ่มนี้ ดาวเด่นของโรงเรียนเราเลยรอดชีวิตมาได้ยังไงละ! "
พวกเขาทั้งสองคนดูภาพฉายจากสร้อยคอสื่อสาร ก่อนจะหันมามองทางฉันด้วยสีหน้าที่ชื่นชม
เนื่องจากเผ่ามนุษย์นกไม่มีมือ พวกเขาจึงต้องสร้างมือถือในรูปของสร้อยคอกับวงแหวนสวมหัว แล้วให้มันรับคำสั่งจากคลื่นสมองแทน
เื่รูปลักษณ์ของมือถือเผ่ามนุษย์นกนะช่างมันเถอะ ตอนนี้ขอปลาบปลื้มใจก่อนดีกว่า
นี่ละที่ฉัน้า ความรู้สึกที่มีคนสนใจ ไม่ใช่ในฐานะของลูกสาวเอสเทอหรือยะมะโตะ แต่เป็ในฐานะตัวฉันเอง
รู้สึกดีสุด ๆ ไปเลยดอง!
"ลี่! ตัวเธอ… ตัวเธอลอยไปพร้อมจานแล้ว! "
"อุ๊ย~ เผลอบินอีกแล้วดอง~"
ในที่สุดฉันก็มีวันที่ได้รับการยอมรับ---
"ชื่อเหมือนกับลิลลี่ออฟซิเดียนลูกสาวของผู้อำนวยการเอสเทอกับผู้อำนวยการยะมะโตะเลยแฮะ"
"แต่เป็คนละคน นี่ไง เขาระบุชัดเจนว่าคนนี้มีขนาดนมเท่ากับ [เอลบ (A-) ] แถมยังสวมแว่นหนาไร้ซึ่งความงดงาม ไม่มีทางเป็คนสวยตามข่าวลือได้"
---เมื่อกี้ว่ายังไงนะดอง?
"นั่นสินะ แถมกินเค้กมูมมามแบบนั้น ยังไงก็ไม่มีทางเป็คนตามข่าวได้หรอก"
ขอยิงนุกลงใส่กบาลพวกมันได้หรือเปล่า?
นะ? คงไม่ผิดหรอกนะ? แค่ยิงถาก ๆ ให้พิการไปสักข้างสองข้างก็พอ?
"ถ้าให้เลือก ผมว่าั์ที่ชื่อพรุนยังดูดีกว่าอีก ดูขนาดหน้าอก สัดส่วน แล้วยังรวมไปถึงอุปนิสัยที่เขียนลงในข่าวสิ"
" ไหน ๆ [นมใหญ่ เอวสวย หน้าคม แต่แรงควาย หน้าตายด้าน เป็ประเภท [สวยเสียของ] "
ในตอนนั้นเองที่ฉันััได้ถึงจิตอาฆาตแผ่ออกมาจากพรุน
โชคดีที่เธอยังคงรอยยิ้มรับแขกเอาไว้ได้โดยไม่เปลี่ยน เลยไม่ทำให้ลูกค้าตรงหน้าเผ่นหนีไปกันหมด
"อ๊ะ มีข้อมูลสัดส่วนของเผ่ามนุษย์ดิวซ์คนดังด้วย! "
" [รับประกันความถูกต้อง เพราะวัดมากับมือเอง] โอ๊วววว! หุ่นของดิวซ์ขนาดนี้เลยเรอะเนี่ย! "
“อูวหู! สุดยอดดดด! ทั้งตูดทั้งนมแม่งสุดยอดไปเลยโว้ย! "
" ไอเชี่ย นักเขียนท่านนี้แม่งคนจริง! มีภาพที่สุดตรีนลงเอาไว้ด้วย! ... ขอตรูไปเข้าห้องน้ำสักครู่หน่อยนะ"
"ผมเองก็ด้วย เห็นภาพนี้แล้วมัน [ปวด] ขึ้นมาเลยฟะ! "
*ตึ่ง! *
เกิดเสียงทุบโต๊ะดังทีหนึ่ง
ฉันหันไปมองเพื่อนรักที่ควรกินเค้กอยู่เคียงข้าง
แต่เธอหายตัวไปแล้ว
และพอรู้ตัวอีกที เธอก็ไปปรากฏอยู่ที่ข้างหลังของเ้าหนุ่มเผ่ามนุษย์นกสองคนเมื่อกี้
"ดูเหมือนว่าจะคุยกันสนุกคอเลยนะคะ? "
ดิวซ์ส่งรอยยิ้มที่หนาวถึงขั้วหัวใจไปให้พวกมัน
"สะ… สวัสดีครับ… เมื่อกี้… ได้ยินกันด้วยหรือ… ครับ"
เ้าหนุ่มดวงกุดเหงื่อไหลทะลักราวกับเขือนแตก
"ใช่ค่ะ กระทู้ที่พูดถึงเมื่อกี้ฟังดูน่าสนุกดีนะคะ ถ้ายังไงช่วยส่งต่อมาให้ฉันหน่อยจะได้หรือเปล่าคะ? "
เธอกล่าวเช่นนั้นพร้อมกับใช้มือที่เรียวงามจับคอเสื้อของทั้งสองไม่ปล่อย
ลาก่อน หวังว่าเ้าสองหน่อที่ฉันไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ พวกมันจะมีชีวิตรอดจนถึงคาบเรียนตอนเช้านะดอง…
2K
