ยอดเขาที่เ้าเมืองหลิงเฉิงมอบให้เป็ที่ตั้งของ 'สำนักไม่สนใจอะไรเลย' เป็ยอดเขาที่สูงที่สุดในอาณาเขตมีพลังปราณหนาแน่นจนแทบกลายเป็เมฆหมอกศักดิ์สิทธิ์แต่ตอนนี้มันถูกปกคลุมไปด้วยความวุ่นวายเล็กน้อย
หลินเฟยยืนอยู่กลางยอดเขาเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนดีสำหรับการสร้างสำนัก
“ระบบ! นายบอกให้ฉันสร้างสำนักเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของทุกภพ!แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างวะ?”
∗ติ๊ง!ระบบแนะนำ:สร้างโครงสร้างพื้นฐานที่สอดคล้องกับความสนใจของโฮสต์∗
∗ภารกิจย่อย:สร้าง′ห้องอินเทอร์เน็ตเซียน′ให้สำเร็จภายใน24ชั่วยาม∗
∗รางวัล:ได้รับ′ชุดนอนผ้าฝ้ายดูดซับปราณิญญา′ระดับหายาก∗
“ห้องอินเทอร์เน็ต? นั่นแหละสิ่งที่ฉัน้า!”หลินเฟยหันไปหามู่หานซึ่งตอนนี้มีพลังเซียนอยู่ในระดับที่สูงกว่าอาจารย์าุโทั่วไปแล้ว(จากการถูกหลินเฟยตบไหล่เมื่อบทที่แล้ว)
“มู่หาน! ศิษย์รอง! ภารกิจแรกของเราคือการสร้าง 'โครงข่ายอินเทอร์เน็ตเซียน' นายเคยเล่นเกมแนวสร้างเมืองไหม?เราต้องสร้างเสาอากาศเซียนขึ้นมา!”
มู่หานเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น
“เสาอากาศเซียน! ท่านอาจารย์้าให้ศิษย์สร้าง 'เจดีย์ปราณสื่อสาร' เพื่อรวบรวมคลื่นพลังงานจากทุกสารทิศ!ข้าเข้าใจแล้ว! ท่าน้าให้สำนักของเรามีระบบวาร์ปข้อมูลที่รวดเร็วที่สุด!”
หลี่ซาน ศิษย์เอกที่บรรลุเซียน์ไปแล้วกำลังนั่งสมาธิอย่างเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆแต่เขากำลังใช้พลังเซียนที่ยิ่งใหญ่ของตนเอง... นวดแป้งทำขนมเปี๊ยะ!
“ศิษย์เอกหลี่ซาน!ท่านช่วยขุดรากฐานสำหรับเสาอากาศเซียนหน่อยได้ไหม?” หลินเฟยสั่ง
หลี่ซานเงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์แต่แววตาเต็มไปด้วยความเคร่งครัดของเซียน
“ได้ขอรับท่านอาจารย์... ข้ากำลังใช้พลังเซียนาในการนวดแป้งให้ได้ระดับความยืดหยุ่นแห่งเต๋าอยู่ขอรับ...แต่ข้าจะไปช่วยท่านอาจารย์ทันที”
หลี่ซานก้าวเท้าเดินอย่างช้า ๆ ไปยังบริเวณที่จะสร้าง 'เสาอากาศ' เขาใช้พลังเซียนทั้งหมดที่มีรวบรวมไว้ที่ฝ่ามือ...
ฉั่วะ!
เขาไม่ได้ใช้กระบี่ หรือเวทมนตร์ แต่เขาใช้ จอบทำสวน ที่ถูกหลินเฟยโยนทิ้งไว้เมื่อตอนมาถึง...หลี่ซานฟาดจอบนั้นลงบนพื้นหินแกรนิตที่แข็งแกร่งที่สุด
แต่ด้วยพลังเซียนาที่ถูกถ่ายโอนมา รอยจอบธรรมดา ๆก็กลายเป็... ร่องลึกขนาดมหึมา ที่กินพื้นที่หลายสิบตารางเมตร!
บูมมมมมมมมมมม!
ร่องลึกนั้นลึกถึงชั้นใต้ดินของยอดเขา!
“ว้าว! หลี่ซาน! นายโคตรเจ๋ง! ขุดได้ลึกขนาดนี้เลยเหรอ!”หลินเฟยชมเชยโดยไม่รู้ตัวว่าหลี่ซานใช้พลังเซียนระดับทำลายล้างเพื่อขุดร่องเล็ก ๆ
หลี่ซานตอบด้วยความอ่อนน้อม
“วิถีแห่งเต๋าชี้แนะว่า: 'การขุดรากฐานที่ลึกที่สุดต้องแลกมาด้วยการยอมรับความโง่เขลาของผู้เป็เซียน' ข้าจึงต้องใช้กำลังทั้งหมดในการขุดขอรับ”
ขณะเดียวกันนั้นเ้าเมืองหลิงเฉิงและอาจารย์าุโหลายสิบคนก็มาเยี่ยมชมการสร้างสำนัก
พวกเขาเห็นร่องลึกที่หลี่ซานขุดด้วยจอบทำสวนและต่างก็ทรุดตัวลงไปกองกับพื้นด้วยความตกตะลึง
“ร่องลึกนั้น... มันตรงไปยังแก่นพลังปราณปฐี! ท่านอาจารย์กำลังสร้างรากฐานสำนักด้วยการเชื่อมต่อพลังปราณกับแกนโลก!”
“นั่นคือวิชา 'จอบปฐีแยกพิภพ'!”
แล้วพวกเขาก็เห็น มู่หาน กำลังใช้พลังเซียนของตัวเองทำอะไรบางอย่างอยู่...
มู่หานกำลังรวบรวมหินและแร่ธาตุศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่บนยอดเขาแล้วนำมา 'บด' รวมกันอย่างรวดเร็วด้วยพลังเซียนที่เข้มข้นก่อนจะหลอมพวกมันให้กลายเป็แผ่นสี่เหลี่ยมบาง ๆ
“แผ่นเซียนโปร่งใส! นี่คือจอแสดงผลเต๋า!” มู่หานพูดอย่างตื่นเต้น“ข้าจะใช้มันเป็หน้าจอสำหรับแสดงข้อมูลการเชื่อมต่อกับจักรวาล!”
หลินเฟยเห็นมู่หานกำลังสร้างแผ่นกระจกแร่ธาตุด้วยพลังปราณก็ตาเป็ประกาย
“สุดยอด! มู่หาน! นี่มัน 'มอนิเตอร์เซียน'ชัด ๆ! เอาล่ะ! ทีนี้ก็ถึงคิว CPU! ฉันต้องหาของที่คล้ายกับหน่วยประมวลผล!”
หลินเฟยเดินไปรอบ ๆ สำนัก แล้วบังเอิญไปเตะโดนก้อนหินเล็ก ๆก้อนหนึ่ง
“โอ๊ย! หินบ้าอะไรแข็งชะมัด!”
หลินเฟยหยิบก้อนหินนั้นขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดเขาใช้มือข้างหนึ่งขยี้ก้อนหินเล็กน้อยเพื่อระบายอารมณ์...
แต่ก้อนหินนั้นก็เริ่มเรืองแสงสีม่วง! มันกลายเป็ผลึกใสบริสุทธิ์ที่เต็มไปด้วยลวดลายพลังเซียนที่ซับซ้อนราวกับวงจรไฟฟ้า
∗ติ๊ง!วัตถุ:′หินกรวดธรรมดา′ได้รับการประมวลผลด้วยพลังเซียนา∗
∗อัปเกรดเป็:′หน่วยประมวลผลเต๋าควอนตัม′(CPUเซียน)∗
หลินเฟยโยนผลึกนั้นให้มู่หาน
“มู่หาน! นี่แหละ! ฉันคิดว่านี่ใช้เป็ 'หน่วยประมวลผล' ได้!ลองต่อมันเข้ากับมอนิเตอร์เซียนของนายดูสิ!”
มู่หานรับผลึกนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทิ้ม
“พลังเซียนอันยิ่งใหญ่! ท่านอาจารย์ได้มอบชิปเต๋าแห่งปัญญาให้ข้าแล้ว!”
มู่หานนำ 'หน่วยประมวลผลเต๋าควอนตัม'ไปเชื่อมต่อกับ 'มอนิเตอร์เซียน'ที่เธอสร้าง...
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!
แสงสีทองคำพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!มันเป็แสงที่เจิดจ้าและเต็มไปด้วยพลังงานจนกระทั่งแสงนั้นได้ครอบคลุมไปทั่วทวีปจิ่วโจว!
ผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนที่มองเห็นแสงนั้นต่างคุกเข่ากราบลงทันทีไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ที่ใด
“นี่คือ... แสงสว่างแห่งปัญญาเซียน!”
“สำนักไม่สนใจอะไรเลย...กำลังประกาศการก่อตั้งอย่างเป็ทางการด้วยพลังที่เขย่าฟ้าดิน!”
เ้าเมืองหลิงเฉิงและอาจารย์าุโที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ แทบจะสลบพวกเขารู้สึกว่าพลังปราณในร่างกายพุ่งทะลวงระดับไปอีกขั้นอย่างง่ายดายเพียงแค่ได้รับแสงนั้น!
การชี้แนะครั้งที่สามพัน! ท่านเซียน้าให้เราใช้'ปัญญา' ควบคู่ไปกับพลัง!
ในขณะเดียวกัน...
หลินเฟยและมู่หานกำลังมองดูหน้าจอที่ปรากฏขึ้น
“เยส! สำเร็จแล้ว! มู่หาน! เรามีอินเทอร์เน็ตแล้ว!”หลินเฟยร้องออกมาด้วยความดีใจ
แต่สิ่งที่ปรากฏบน 'มอนิเตอร์เซียน'นั้น ไม่ใช่หน้าเว็บอะไรเลย... แต่มันคือ ภาพวาดของขนมเปี๊ยะอบร้อนชิ้นใหญ่!
หลินเฟยขมวดคิ้ว
“หะ? ขนมเปี๊ยะ? มู่หาน!นายไม่ได้ต่อสายอะไรผิดใช่ไหม?”
มู่หานรีบตอบด้วยความตื่นเต้น
“ไม่ผิดเ้าค่ะ! ท่านอาจารย์! นี่คือภาพวาดแห่งเต๋าที่แสดงความปรารถนาอันบริสุทธิ์ของศิษย์เอกหลี่ซาน!อินเทอร์เน็ตเซียนกำลังบอกพวกเราว่า ความอยากอาหารคือแรงขับเคลื่อนแห่งการบำเพ็ญเพียร!”
หลินเฟยหันไปมองหลี่ซานที่กำลังนวดแป้งอย่างเคร่งเครียด
“เออ... ใช่! ถูกต้อง! ความหิวคือพลัง!” หลินเฟยกล่าวอย่างหมดอาลัยตายอยาก ก่อนจะตัดสินใจยื่นคำขาด
“โอเค! สำนักเปิดแล้ว! หลี่ซาน! นายทำขนมเปี๊ยะ! มู่หาน!นายไปหาเกมที่เล่นได้ในโลกนี้มาให้ฉัน! ส่วนฉัน... ฉันจะไปนอนพักสักงีบ!ถ้ามีคนมาหา... บอกไปว่าฉันกำลังเข้าฌานระดับสูงสุด!”
และนั่นคือการประกาศอย่างเป็ทางการของกฎข้อแรกของ 'สำนักไม่สนใจอะไรเลย' นั่นคือ... ห้ามนอนเร็วเกินไป!(เพราะปรมาจารย์ต้องนอนก่อน!)
โปรดติดตามตอนต่อไป...
15K
