“นักเรียนทำความเคารพ”
“สวัสดีค่ะ/ครับ คุณครู”
เสียงของหัวหน้าห้องบอกทำความเคารพอาจารย์ เมื่ออาจารย์เดินเข้ามาในห้องเรียน
“เอาล่ะ นักเรียนทุกคน ก่อนที่เราจะเริ่มต้นบทเรียนกันในวันนี้ครูขอแนะนำนักเรียนที่ย้ายมาใหม่ 2 คน ก่อนนะคะ"
พอครูอัจฉราพูดจบก็มีเสียงฮือฮาดังขึ้นในห้องเรียน
“ฉันว่า ต้องหล่อแน่ๆ เลย” เสียงนุ่นขึ้นมาเบาๆ
“ว่างั้นมั้ย เนย?”
หญิงสาวที่ชื่อว่าเนยมองหน้าเพื่อนแล้วก่อนจะส่ายหน้าออกมาแล้วหันไปมองริวที่กำลังจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่สบตากันเนยก็รีบหลุบตาลงต่ำก่อนจะกลับหันไปมองข้างหน้าเหมือนเดิมเมื่อชายหนุ่มเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ถอนใจว่าความสัมพันธ์ของเขาและเนยคงไม่มีทางกลับมาเป็เหมือนเดิมได้แน่ๆ
“เฮ้ย!” ริวสะดุ้งเพราะแขนป๊อปพาดลงมาที่คอของเขา
“อะไรวะ” ริวถามเสียงขุ่นพร้อมกับมองหน้าเพื่อนอย่างฉุนๆ
“มึงว่า นักเรียนใหม่จะใช่ 2 คนนั้นหรือเปล่าวะ”ป๊อปกระซิบถามริวด้วยสายตาเป็ประกาย
“ไม่รู้ กูไม่ได้สนใจ” ริวบอกปัดพร้อมกับเอามือป๊อปออกไปจากคอของเขาและก้มหน้าลงเขียนอะไรยิกๆ ใส่กระดาษบนโต๊ะเรียน
“ตรงนั้น ทำอะไรกัน ไม่ฟังที่ครูพูดหรือไง”
เสียงครูอัจฉราดุ ริวกับป๊อปเลยต้องหยุดการพูดคุยพร้อมกับมองไปยังด้านหน้าของห้องเรียน
“เข้ามาสิ เมทินี มินตรา”
นักเรียนหญิง2 คน ค่อยๆก้าวเดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยท่วงท่าที่สง่างามทำให้นักเรียนชายทั้งห้องนั่งเงียบกริบ เพราะนอกจากใบหน้าที่คล้ายคลึงกันแล้วความสวยน่ารักของทั้งคู่ช่างโดนใจเสียจริง
“2 คนนี้ ได้ที่ 1จากการสอบแข่งขันคณิตศาสตร์ทั่วประเทศ และเป็ตัวแทนของประเทศไทยไปเป็ยุวทูตที่ประเทศอังกฤษมาแล้ว” เสียงของครูอัจฉราที่แนะนำมีเค้าของความชื่นชมทั้งคู่อย่างปิดไม่มิด
“แนะนำตัวเองสิ เมทินี มินตรา”
“มินตรา นฤบดินทร์ค่ะ เรียกมิ้นต์ ก็ได้ค่ะ”
มินตราพูดแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะอ่อนหวาน
“เมทินี นฤบดินทร์ค่ะ เรียกเมย์ ก็ได้”
เมทินีพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างกันนัก หากแต่แฝงไปด้วยความเ็าบ่งบอกให้รู้ว่าไม่ค่อยอยากแนะนำตัวมากนัก
“เราสองคนเป็พี่น้องฝาแฝดกัน ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ”
มินตราพูดพร้อมกับโปรยยิ้มหวานให้กับทุกคนภายในห้องเรียนทำให้บรรดานักเรียนชายที่มีอยู่เกือบครึ่งห้องส่งเสียงฮือฮาด้วยความถูกใจก่อนที่จะโดนอาจารย์อัจฉราดุให้เงียบเสียงลง
“เฮ้ย! ริว”
ริวสะดุ้งกับเสียงเรียกของป๊อปเนื่องจากกำลังคิดอะไรเพลินๆ และเขาก็ไม่ได้สนใจที่ด้านหน้าห้องเรียนเลยสักนิด
“มีอะไรวะ ไอ้ป๊อป” ริวหันไปมองหน้าเพื่อนด้วยความแปลกใจ
“สองคนนั่นไง ที่เราชนน่ะ ดูดิ”
ป๊อปกระซิบเสียงเบาก่อนจะทำหน้าบุ้ยใบ้ให้เพื่อนของเขาหันไปดูด้านหน้าห้องเรียน
“เออ! กูเห็นแล้วแล้วยังไงวะ”
ริวพูดออกมาอย่างรำคาญ ก่อนหันไปเหล่มองทางเนยที่นั่งคุยกับเพื่อนของเธออย่างสนุกสนาน
“มึงสนใจคนไหนวะ แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะโว้ยว่า มินตรากูจอง” ป๊อปกระซิบบอกเสียงเข้ม
“ไม่สนใจว่ะ” ริวพูดพร้อมกับหันไปมองทางเนยที่กำลังคุยกับนายวิทยาอย่างสนิทสนม
“นี่นายสหรัถ นายเดชา” เสียงครูอัจฉราดุดังลั่นทำให้ริวกับป๊อปที่กำลังคุยกันถึงกับสะดุ้ง
“ครูบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้ตั้งใจฟัง” ครูอัจฉราพูดเสียงดุ
“ดีล่ะ เธอทั้งสองคน วันนี้ให้พานักเรียนใหม่ไปชมโรงเรียนด้วย” ครูอัจฉราสั่งเสียงเข้ม
“ก็ดีสิวะ” ป๊อปกระซิบกับริวด้วยสีหน้าลิงโลด
“ฟังให้จบก่อนนายเดชา” ครูอัจฉราขยับแว่นมองป๊อบด้วยสายตารู้ทัน
“เธอสองคน โดนทำโทษให้ทำเวรหลังเลิกเรียนเป็เวลา หนึ่งสัปดาห์ เข้าใจมั้ย?”ครูอัจฉราลงโทษทั้งคู่เสียงเข้มงวด
“เข้าใจครับ”
ริวกับป๊อปก้มหน้ารับคำเสียงอ่อยๆ จนเพื่อนในห้องพากันหัวเราะทั้งคู่รวมทั้งมินต์ก็อดหัวเราะไม่ได้ ริวเงยหน้าขึ้นมองมินต์ และเลยมองไปยังหญิงสาวที่ยืนอยู่เคียงข้างก็เห็นเพียงรอยยิ้มที่มุมปากนิดนึงของเธอเพียงเท่านั้น
“เอาล่ะ เมทินี มินตราไปนั่งใกล้กับนุสรานะ”ครูอัจฉราบอกและอณุญาตให้ทั้งคู่ไปนั่งที่
“หวัดดีจ้ะ เราชื่อเจี๊ยบนะ”เจี๊ยบแนะนำตัวกับทั้งสองคน
“ส่วนเราชื่อนุ่น” นุ่นที่นั่งโต๊ะข้างๆกับเจี๊ยบรีบแนะนำตัวทันที
“ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ” มิ้นต์ตอบเสียงหวาน
“ถ้าสงสัยอะไรก็ถามเราได้นะ” เจี๊ยบยิ้มอย่างมีไมตรี
“ขอบคุณจ้ะ”
เมย์นั่งนิ่งเฉยปล่อยให้มิ้นต์พูดคุยกับเพื่อนใหม่เธอมองออกไปนอกหน้าต่างของห้องเรียน ก่อนจะหันไปมองริวที่กำลังจ้องมองเธออยู่ทันทีที่สบตา ริวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะแกล้งหลบสายตาไปมองทางอื่น หญิงสาวมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปสนใจสิ่งที่อาจารย์สอนหน้าห้องแทนสิ่งรอบข้าง
~~~~~~~~~~
12.00 น. เป็เวลาพักกลางวัน นักเรียนทุกคนจะตรงไปยังโรงอาหารรวมทั้งนักเรียนของห้อง 5/7 ซึ่งเป็ห้องเรียนของเมย์และมินต์และพวกเธอทั้งคู่กำลังเป็ที่สนใจของนักเรียนชายทั้งห้อง เพราะความที่เป็ฝาแฝดหน้าตาน่ารักทั้งคู่
เมื่อทั้งสองคนเดินลงมาทานข้าวที่โรงอาหารก็เป็สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของคนทั้งโรงเรียนเพราะเป็ฝาแฝดเพียงคู่เดียวเท่านั้นที่เรียนอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้
นักเรียนชายของห้อง5/7 ต่างไปนั่งกินข้าวล้อมรอบทั้ง2 คน โดยที่มิ้นต์นั้นยิ้มแย้มและคุยกับทุกคนเป็อย่างดี มีเพียงเมย์เท่านั้นที่นั่งทานข้าวด้วยสีหน้าเฉยเมยและไม่สนใจที่จะคุยกับใคร
“เบื่อโว้ย!!!”
ป๊อปเดินถือจานข้าวมายังโต๊ะที่ริวกำลังนั่งกินข้าวอยู่พร้อมกับกระแทกจานลงบนโต๊ะอย่างแรง ทำให้ริวถึงกับสะดุ้ง
“เบาๆ ก็ได้โว้ย ไอ้ป๊อป! เดี๋ยวข้าวก็หกหมดหรอก” ริวพูดพร้อมกับยกจานข้าวของตัวเองให้ห่างจากจานของป๊อป
“เซ็งโว้ย!! ทำยังไงก็เข้าไปนั่งกินข้าว ข้างๆมินต์ไม่ได้เลยว่ะ” ป๊อปพูดพร้อมกับกระแทกช้อนลงในจานและนั่งลงข้างๆ ริวด้วยท่าทางที่อารมณ์เสียอย่างมาก
“บ่นอยู่ได้ กินๆ เข้าไป จะได้หุบปากซะที”
ริวพูดพร้อมกับผลักจานข้าวของป๊อปไปตรงหน้าเพื่อนตัวแสบ
“นี่ ริว ป๊อป เรานั่งด้วยคนสิ” นุ่นเดินถือจานข้าวมาพร้อมกับเจี๊ยบเพื่อนสนิทและได้มาหยุดที่โต๊ะของริวกับป๊อป
“ก็นั่งสิ” ริวพูดพร้อมกับมองหาเนยที่น่าจะเดินมาพร้อมกับเจี๊ยบเนื่องจากเป็เพื่อนที่ติดกันเป็ตังเม
“เอ่อ... เจี๊ยบ แล้วเนยล่ะ”
ริวถามหาเนยกับเจี๊ยบที่นั่งทานลงตรงข้ามกับตัวเขาหลังจากไม่เห็นเงาของสาวคนที่ตนชอบ คำถามของริวทำให้เจี๊ยบชะงักไปเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้นมองริวด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก
“ไม่รู้สิ” เจี๊ยบตอบเลี่ยงๆก่อนจะหลบสายตาที่จ้องเขม็งของริว
“อ๋อ เนยน่ะเหรอ โน่น!!! เห็นนายวิทย์จูงมือไปนั่งกินข้าวกันสองต่อสองตรงโต๊ะริมโน้นแน่ะ”นุ่นพูดพลางชี้มือไปอีกทางของโรงอาหารที่พอมองเห็นได้
“โอ๊ย!!!”
นุ่นร้องออกมาพร้อมกับคลำแขนตัวเองแล้วหันไปมองหน้าเจี๊ยบที่ตีหน้าดุใส่เธออยู่
“พูดมาก” เจี๊ยบถลึงตา กระซิบบอกเสียงเขียว
“ไม่เป็ไรหรอกเจี๊ยบ เราพอทำใจได้แล้วน่ะ”
ริวอึ้งไปพักหนึ่งหลังจากหันไปมองตามมือที่ชี้ของนุ่นก่อนจะบอกออกมาด้วยสีหน้าปลงๆ
“พูดจริงเหรอ นายชอบเนยมาตั้งสองปี อะไรจะทำใจได้ไวขนาดนั้น”
เจี๊ยบถามพลางจ้องมองหน้าของริวด้วยสายตาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เขาพูดมาเลยแม้แต่น้อย
“เราก็ยังชอบอยู่ แต่ถ้าเนยมีความสุข เราก็ดีใจด้วย” ริวพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่นก่อนจะเหม่อมองไปทางที่เนยนั่งกินข้าวอยู่กับวิทย์ด้วยสายตาที่เ็ป
“แหม!! นี่ถ้าเรามีแฟนอย่างริวนะ เราคงไม่ทิ้งเธอไปคว้าคนอื่นมาเป็แฟนแน่”นุ่นพูดโพล่งออกมาโดยที่ไม่คิดอะไร
“โอ๊ยๆๆๆ” นุ่นคลำแขนป้อยๆหันไปมองทางเจี๊ยบด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยคำถาม
“พูดมากอีกแล้ว” เจี๊ยบดุนุ่นเบาๆก่อนจะเขม่นมองด้วยสายตาเป็เชิงบอกว่าห้ามพูดอะไรออกมาอีก
“ฉันขอโทษแทนนุ่นด้วยนะ” เจี๊ยบเอ่ยปากขอโทษแทนเพื่อนของเธอพร้อมกับมองริวด้วยสายตาอ่อนโยน
“ไม่เป็ไร” ริวไม่ทันได้สังเกตเห็นสายตาของเจี๊ยบเพราะเขายังคงจ้องมองเนยอยู่
“นี่ ริว”
เสียงของฟ้าสาวสวยประจำโรงเรียนเรียกเขาดังขึ้นด้านข้างของโต๊ะทานอาหาร
“มีอะไรเหรอ”
ริวทำสีหน้าเบื่อหน่ายออกมาเล็กน้อยก่อนจะปรับให้เป็ปกติและหันไปถามฟ้าตามมารยาท
“วันเสาร์นี้เธอว่างมั้ย เราจะชวนนายไปดูหนังน่ะ“ ฟ้าสาวสวยที่มั่นใจในตัวเองอย่างมากและเธอกำลังตามจีบริวอยู่ เอ่ยปากชวนริว โดยไม่สนใจคนอื่นที่นั่งอยู่ด้วยเลยสักนิด
“แหวะ!” นุ่นแอบเบ้หน้ากับเจี๊ยบด้วยสายตาหมั่นไส้
“ไม่รู้สิ ใครไปมั่งล่ะ แต่ถ้าไปกับเธอ 2 คนเราไม่ไปนะ” ริวถามก่อนจะพูดดักคอออกมาอย่างรู้ทันทำให้ฟ้าชะงักพร้อมกับอารมณ์เสียขึ้นมาทันที
“ก็ไม่เป็ไร ถ้าเธอไม่อยากไปกับเราสองคน ยังมีอีกหลายคนที่อยากไปกับเรา”
ฟ้ากระแทกเสียงใส่ก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไปจากตรงนั้นไปด้วยความไม่พอใจ
“สะใจจริง ๆ ฮ่า ฮ่า” นุ่นพูดออกมาก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความสะใจจนเจี๊ยบต้องตีไปที่แขนของเธอเบาๆเป็เชิงห้ามปราม
“แหม... อิจฉาไอ้คุณริวจริงว้อยยยยย มีแต่สาวๆ มาชอบ”
ป๊อปพูดแดกดันและหันไปมองหน้าเจี๊ยบอย่างมีเลศนัยทำให้เจี๊ยบที่หัวเราะร่วมกับนุ่นหยุดหัวเราะและมีสีหน้าเจื่อนลงทันที
“อิจฉงอิฉาอะไรกัน ผู้หญิงคนเดียวที่กูชอบ แต่เขาไม่ชอบกูเนี่ยนะมันน่าอิจฉาเรอะ” ริวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“เฮ้ย! อย่าคิดมากน่า กูล้อเล่น” ป๊อปบอกออกมาพร้อมกับเอามือตบไปที่บ่าของเขาอย่างปลอบใจ
“เฮ้ย ไปเตะบอลกัน” ป๊อปชวนเพื่อนไปเล่นฟุตบอลเพื่อให้เขาร่าเริงขึ้น
“ก็ดีเหมือนกัน” ริวพูดพร้อมกับลุกขึ้นจากโต๊ะด้วยท่าทางเซ็งๆ
“ไปก่อนนะ นุ่น เจี๊ยบ” ริวหันไปบอกนุ่นกับเจี๊ยบ
“อือ” นุ่นกับเจี๊ยบตอบพร้อมกับพยักหน้าให้ขณะที่ริวหันหลังและกำลังจะเดินไปจากโต๊ะไปนั้น
พลั่ก!!!!
“อุ๊ย!!”
“ขอโทษครับ” ริวหันไปขอโทษ ก็พบว่าคนที่เขาชนก็คือมิ้นต์นั่นเอง
“ไม่เป็ไรค่ะ” มิ้นต์พูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ริว
“รู้สึกว่า เราสองคนมีดวงที่ต้องชนกันอยู่เรื่อยเลยนะคะ”
มิ้นต์มองหน้าริวที่ยังคงยืนนิ่งอึ้งอยู่อย่างอารมณ์ดี
“มิ้นต์เป็ไรมากมั้ยครับ ส่วนไอ้ริวช่างมันเหอะครับ ไอ้เนี่ย มันไม่เป็อะไรหรอก”
ป๊อปที่เห็นเหตุการณ์รีบเดินเข้ามาแทรกตรงกลางระหว่างริวกับมิ้นต์อย่างรวดเร็ว พร้อมกับยิ้มให้มิ้นต์
“.....?” หญิงสาวมองหน้าของเขาพร้อมกับเลิกคิ้วด้วยความสงสัยว่าเขาเป็ใคร
“เขาชื่อเดชา นั่งอยู่ข้างๆ สหรัถน่ะ”
เสียงของเมย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังริวพูดขึ้นมาทำให้ริวใเล็กน้อยเพราะเมื่อกี้เขายังไม่เห็นใครยืนอยู่เลย
“เราก็เดินมาั้แ่ตอนที่นายชนกับมิ้นต์นั่นแหละ”
เมย์ตอบด้วยน้ำเสียงเฉื่อยๆมองหน้าริว และเดินไปยืนแทรกระหว่างป๊อปกับมิ้นต์
“ชื่อริวกับ... เอ่อ…” มิ้นต์อึ้งไปเพราะเธอยังไม่รู้จักชื่อของป๊อบ
“ป๊อปครับ ป๊อป” ป๊อปรีบแนะนำตัวเองทันที
“ค่ะ ริวกับป๊อป” มิ้นต์พยักหน้าให้พร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อย
“มีอะไรจะให้ผมรับใช้ก็บอกได้นะครับ คุณมินตรา” ป๊อปพูดพร้อมกับผายมือและโค้งหัวให้กับมิ้นต์ราวกับอัศวินที่อยู่ในนิทานทำความเคารพเพื่อรับใช้เ้าหญิง
“อยากให้ช่วยพาชมโรงเรียนหน่อยน่ะค่ะ เราสองคน เพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่”มิ้นต์บอกและอมยิ้มอย่างขำๆ กับท่าทางของป๊อป
“ได้มั้ยคะ?”
มิ้นต์หันไปสบตากับริวั์ตาหวานซึ้งจ้องมองเขาอย่างเฝ้ารอคำตอบชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานของเธอด้วยสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะมองเลยไปยังใบหน้าที่เฉยชาของเมย์
“ได้สิ”
43K
