ภารกิจอุ้มบุญได้เดินทางมาถึงหมุดหมาย ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาดุลแทบไม่มีจิตใจทำการทำงาน ยิ่งใกล้ถึงวันนั้นความสับสนและความกังวลก็เริ่มก่อตัวมากขึ้นทุกที ชายวัยกลางคนแจ้งกับภรรยาว่าวันนี้เขาทำงานดึกและต้องนอนค้างคืนที่บริษัท ซึ่งฉัตรนั้นก็ไม่ได้ถามต่อเลยสักคำ เนื่องจากสามีมักจะนอนที่บริษัทในตอนที่งานยุ่งเสมอ
“รันยา…พี่ถึงโรมแรมแล้วครับ”
ดุลโทรศัพท์หาเพื่อนภรรยา จากนั้นจึงบอกเบอร์ห้องของโรมแรมนอกชานเมืองไป สถานที่แห่งนี้ห่างไกลจากบ้านและที่ทำงาน เนื่องจากดุลไม่้าให้ใครเห็นเขาเข้าโรงแรมกับหญิงสาวต่างหน้าที่ไม่ใช่ภรรยาของตน ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่รอคอยเวลาวันตกไข่ ชายวัยกลางคนออกกำลังกายเตรียมพร้อมมาอย่างหนัก เขากินอาหารดีๆที่กระตุ้นการผลิตน้ำกาม แต่พอมาถึงวันจริงกลับพกเหล้าเข้ามาย้อมใจแทน
“ทำไมใจเต้นแรงอย่างนี้วะ”
ร่างสูงล่ำเริ่มสบถ
ดุลรินเหล้าลงแก้วและยกดื่ม
ปกติเขาไม่ใช่คนชอบดื่มของมึนเมาขนาดนั้น ซึ่งส่วนใหญ่จะดื่มเฉพาะมีนัดคุยธุรกิจ ระหว่างที่รอร่างระหงเดินทางมาหา สุราราคาแพงก็หายไปครึ่งขวดแล้ว ดุลพยายามดื่มให้สติของตัวเองสงบนิ่ง แต่หัวใจบนหน้าอกข้างซ้ายมันทั้งตื่นเต้นและเสียววูบไม่หยุดหย่อน แม้ชายร่างสูงจะอาบน้ำจนตัวหอมสะอาด แต่เม็ดเหงื่อก็ไหลพรากอาบเต็มหลังจนอยู่ไม่สุข
ดุลเดินกระวนกระวายใต้ผ้าขนหนูพันเอวตัวเดียวรอบห้อง เขารอแม่อุ้มบุญประมาณหนึ่งชั่วโมง และระหว่างนั้นก็ซดเหล้าย้อมใจจนเืร้อนระอุไปทั่วทั้งตัว
ก๊อก ก๊อก...
เสียงเคาะประตูทำให้สามีร่างสูงกลืนน้ำลายลงคอ ตลอดหนึ่งชั่วโมงดุลคิดอยู่ตลอดว่าจะลองวิธีนี้ดีหรือไม่ เขาควรจะโทรไปยกเลิกข้อตกลงกับรันยา และมอบเงินทั้งหมดให้เธอไปแบบฟรีๆ แต่ตอนนี้ร่างระหงมายืนอยู่หน้าห้องแล้ว ดุลไม่มีทางเลือกอื่น เขาต้องทำเื่นี้ให้จบเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
“รันยา”
“สวัสดีค่ะพี่ดุล”
เสียงหวานเอ่ยทักทาย
ดวงตากลมโตของรันยาจ้องมองสามีเพื่อนั้แ่หัวจรดเท้า หน้าซื่อๆใต้แว่นตากรอบหนาช่างไม่เข้ากับมัดกล้ามล่ำสันทั้งตัวเลยสักนิด หัวไหล่กลมๆมีวงแขนมัดใหญ่อัดเป็ปล้อง แผงหน้าอกลูกโตผายกว้างบึกบึน ส่วนกล้ามหน้าท้องก็เรียงตัวเป็ลอนชัดเจน ใต้ผ้าขนหนูสีขาวของโรงแรมมีอะไรเต่งๆเด่นออกมา
“ข…เข้ามาข้างในก่อนสิ” ดุลพูดตะกุกตะกัก ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นแรงไม่พักราวกับดื่มกาแฟเกินโดส
“ขอโทษที่ให้รอนะคะ รันยาลืมวันนี้ไปเลย”
“ลืม?”
“ค่ะ ตอนพี่ดุลโทรมา รันยายังอยู่ฟิตเนสอยู่เลย เฮ้อ ขอโทษจริงๆนะคะ”
หญิงสาวบอกไปตามความจริง
รันยาอยู่ในชุดเสื้อกล้ามโชว์เอวและกางเกงรัดรูปขาสั้น ร่องหน้าอกของเธอลึกลงไปเป็คืบ ใบหน้าที่ไม่มีเครื่องสำอางมันสวยงามตามธรรมชาติไปอีกแบบ หุ่นสะอวดสะองและอกเอวทำให้ชายวัยกลางคนกระสับกระส่าย หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมามีเพียงดุลคนเดียวที่กระวนกระวาย ส่วนว่าที่แม่อุ้มบุญนั้นกลับจำวันนัดหมายการทำลูกไม่ได้ด้วยซ้ำ
รันยาคิดว่าการกระทำทั้งหมดนี้เป็เพียงการอุ้มบุญทั่วๆไป แต่สำหรับชายร่างใหญ่ที่ห่างหายจากเพศสัมพันธ์มานาน แบบนี้มันไม่ต่างอะไรจากการแอบเมียหลวงมาซั่มเมียน้อย หรือที่เรียกตรงๆว่าการเล่นชู้!
“รันยาขออาบน้ำก่อนนะคะ ขอโทษจริงๆ”
“ต…ตามสบายเลย ผ้าเช็ดตัวอยู่ในห้องน้ำแล้วครับ”
“รอสักครู่นะคะ รันยาอาบน้ำไม่นานหรอก”
“ม…ไม่ต้องรีบก็ได้”
กลิ่นหอมจากไรผมกระตุ้นอารมณ์สามีร่างสูงอย่างล้นเหลือ ดุลไม่เคยมาโรงแรมแห่งนี้ เพราะห้องน้ำของโรงแรมเป็กระจกฝ้าที่สามารถมองเห็นเงาเรือนร่างเว้าโค้งของหญิงสาวที่กำลังเปลื้องผ้าอยู่ด้านในได้ชัดแจ๋ว เงาของรันยาเว้าโค้งเหมือนนาฬิกาทราย บั้นท้ายของเธอส่ายไปมาระหว่างเดินไปรับน้ำจากฝักบัว กิริยาท่าทางด้านในไม่ต่างอะไรจากหนังตะลุงที่ใช้เงาแสดง เพียงแต่เงาที่สะท้อนฉายออกมานั้นมันช่างอีโรติกและกระตุ้นกิเลสยิ่งกว่าหนังเรทผู้ใหญ่ร้อยเท่า
มือเรียวของรันยาลูบไล้เต้านมลงไปยังเอวบาง จังหวะที่เธอก้มลงไปขัดเรียวขาทำให้สะโพกขนาดใหญ่ผายกว้างเป็ลูก ชายร่างสูงที่นั่งมองอยู่บนปลายเตียงตัวแข็งทื่อ ดวงตาของดุลจ้องมองการถูสะบู่ของเพื่อนภรรยาจนสัญชาตญาณดิบไม่อาจใช้ศีลธรรมยับยั้งได้
เขาเห็นมือเรียวของรันยาล้วงเข้าไปใต้ง่ามขา และดูเหมือนว่าหญิงสาวกำลังขัดถูส่วนนั้นให้สะอาดที่สุด การจ้วงนิ้วเข้าไปใต้ง่ามเป็เวลานานถูกจับจ้องโดนละเอียด มันเหมือนมนต์สะกดที่กำลังบังคับจิตใจใครบางคนให้ทำตามสัญชาตญาณตัวเอง
ดุลไม่รู้ตัวว่าเขาได้ลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปยังหน้าห้องน้ำ มือหนาบิดกลอนและเปิดบานประตูออกกว้าง จากนั้นภาพหญิงสาวหุ่นสะบึมเปียกหยดน้ำก็สาดใส่ดวงตาเต็มเบ้า!
“พ…พี่ดุล!?”
“รันยา…พี่รอไม่ไหวแล้ว!”