เจียลี่ไม่ได้โกหกแม้สักคำเดียว องุ่นสดและผลไม้อีกหลายชนิดจะต้องซื้อจากตลาดแต่รุ่งเช้า ขึ้นอยู่กับฤดูกาล ลี่จิ่นไม่ใช่คนขยัน ไม่ตื่นแต่เช้า บางค่ำคืนก็เมาสุรา อุดอู้บนฟูกนอนจนสายโด่ง
หวังเฟยรู้มานานแล้วว่าหลานสาวคนเล็กสกุลเยี่ย เป็แรงงานสำคัญ เจียลี่ทำงานตัวเป็เกลียวราวกับผู้ยากไร้ไม่เคยพบเห็นเงินมาก่อนในชีวิตของนาง จึงได้รับค่าจ้างมากที่สุด
สุรากลั่นชั้นดีในมือของเขานี้ยังไม่พบในแคว้นฉิน เพียงเปิดขวดก็ได้กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วถึง เขาทั้งดื่มดมมันอย่างสำราญใจ นึกถึงบรรดามิตรสหายจะต้องชอบพอสุราขวดนี้อย่างแน่นอน
“เหล้าซีเฟิ้งเป็สุราที่ดีที่สุด สุราเลื่องชื่อชนิดนี้ หาใช่ว่าจะมีโอกาสดื่มกินมันง่าย ๆ เป็สุราสำหรับชนชั้นสูง คนร่ำรวยนำมันมาจากแคว้นจ้าว การเดินทางด้วยรถม้าใช้ระยะเวลาร่วมเดือน มันมีราคาสูงมากในตลาด”
นางไปได้มาอย่างไร เป็คำถามของเขาเสียมากกว่านางเอาอกเอาใจเขาด้วยเหตุใด หวังเฟยหันไปปรึกษาบ่าวที่เข้ามาส่งสุราขวดใหม่ สภาพห้องของเขาแลดูเรียบร้อยดี ผิดจากก่อนหน้าที่นางจะมาดูแลเขา
“แม่นางเป็ผู้มีหน้าตามีตลาด ใครต่างก็รู้จักนาง ข้าคิดว่าคงไม่ยากสำหรับนางขอรับนายท่าน”
“อืม ข้าก็ว่าเป็เจียลี่ หาใช่ท่านอาหญิงของนาง”
ลี่จิ่นมีเงินใช้สอยสมฐานะ ทว่าไม่มากมายเท่าเจียลี่ จะมีเพียงวันสำคัญนางจึงได้รับเงินถุงจากผู้ใหญ่
วันนี้หวังเฟยได้บ่าวรับใช้มาใหม่สองคน ตอนออกไปโรงงานถลุงแร่โลหะ เขาให้คนไปสืบเื่ของสกุลเยี่ย ได้ข่าวว่าลี่จิ่นไปท่องเที่ยวในอีกแคว้นแดนไกลกับบ่าวรับใช้สตรีและคุณชายสาม คงใช้เวลาในการเดินทางพอสมควร อาจร่วมสองเดือน ไม่มีทางที่นางจะทำอาหารให้เขาแน่
ในหัวของเขาเฝ้าคิดวนเวียนแต่เื่ของเจียลี่ ไม่รู้ด้วยเหตุใด กระทั่งนางกลับมาอีกครั้งหนึ่งใน่พลบค่ำ นางเข้ามาตรวจตราเื่ฟืนไฟ ดูว่าท่านอาเมาสุราจนพูดจาไม่รู้เื่หรือไม่ นางมาเก็บตะกร้าอาหารของนางกลับบ้าน
“เ้าทำอาหารพวกนั้นให้ข้า ทุกอย่าง เป็ฝีมือเ้า... ทำไปเพื่ออะไร?”
นับได้ถึงสี่หรือว่าห้าเดือนทีเดียว หากเขาจำไม่ผิดไป อยู่มาวันหนึ่งลี่จิ่นนำอาหารมาให้เขาผู้ไม่รู้มาก่อนว่านางทำอาหารเป็ ทีแรกเขาก็คิดว่านางไปซื้อมาจนนางเอ่ยว่านางทำเอง
“ท่านอาหญิงมาขอความช่วยเหลือจากข้า เป็แม่ครัวทำอาหารให้คนในบ้านอยู่แล้ว ข้าเลยใส่ตะกร้าไว้อีกสำรับหนึ่ง”
ถึงแม้ว่าเจียลี่จะส่งอาหารกลับคืนมามื้อเดียว ท่านอาจำเต้าหู้อ่อนผัดผักไม่เค็มจนเกินไปได้ นางตุ๋นไข่ อบไก่ได้นุ่มพอดี ในตลาดร้านค้าไม่มีรสชาติเช่นนี้
“ข้ากินอาหารฝีมือเ้ามานาน ทำไมข้าจะจำรสชาติของมันไม่ได้”
ในน้ำเสียงขมขื่นระทมทุกข์ เจียลี่ไม่กล้าตอบคำถามท่านอาเขย นางพิจารณาใบหน้าดุดันก้มลงมองนาง ข่มขู่นางด้วยแววตาซึ่งหรี่เล็กลงจนเหยียดตรง
“เ้าไม่พูดความจริง อย่าบอกข้านะว่า...”
เจียลี่ปิดตาลง ห่อไหล่ทำตัวลีบเล็ก
“เพื่อทดแทนบุญคุณ”
นางเบิกตากว้างใ โล่งใจในคราวเดียว เมื่อความลับของนางมิได้ถูกเปิดโปงไปเสียตอนนี้ นางคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
“เ้าค่ะ ท่านอาเป็ผู้มีพระคุณของเจียลี่ มิอาจลืมท่านผู้ช่วยชีวิตข้าเอาไว้”
“อืม... จริงของเ้า หลายครั้งแล้วที่ข้าเคยช่วยเหลือเ้า ครอบครัวของเ้า”
“ข้าไม่เคยลืมบุญคุณท่านแม้สักวัน ข้าเฝ้ารอวันที่จะได้ตอบแทนท่าน”
ครั้งหนึ่งนางถูกเด็กชายร่างอวบอ้วน ปะปนไปกับกลุ่มวัยรุ่นในละแวกตลาดรังแก พวกเขาขัดขานาง ผูกขานางไว้กับต้นไม้ ร้องเพลงประหลาด หัวเราะเย้ยหยันนาง ดูแคลนนางว่าเป็สตรีพิการขาเป๋ คืนนั้นเกิดการแย่งชิงอำนาจทางการเมือง โดยไม่มีใครคาดคิด เมื่อเด็กกลุ่มนั้นจากไป นางไม่สามารถแก้มัดเชือกได้ หากโชคชะตายังเข้าข้างนาง ไม่มีผู้ใดได้พบนาง จนท่านอาหวังผ่านมาพอดี
อีกครั้งหนึ่งตอนที่มารดาของนางและนางไปเป็ธุระนำเกวียนผ้าเข้าเมือง กลุ่มโจรบุกรุกมาโดยมิใช่เื่บังเอิญ ผ้าเ่าั้เป็ของขุนนางระดับสูง รวมทั้งกุ้ยเฟย เครื่องประดับล้ำค่าเป็สมบัติในท้องพระคลัง ล้วนมีมูลค่ามหาศาล ท่านอาหวังมาเยี่ยมเยียนบ้านของนาง มาหาท่านอาหญิงเป็ประจำ เขาจึงให้ความช่วยเหลือสกุลเยี่ยได้ทันท่วงที
เป็เื่ดีกับทั้งสองฝ่าย ทั้งผู้ช่วยเหลือและผู้ได้รับความช่วยเหลือ หวังเฟยได้รับการปูนบำเหน็จความดีความชอบ ได้เป็ผู้ตรวจการสินค้าในราชสำนัก เพิ่มอีกหนึ่งตำแหน่ง นอกเหนือจากการเป็ผู้ควบคุมโรงแร่โลหะ
“บุญคุณต้องทดแทน หนี้แค้นต้องชำระ”
เจียลี่วางไหสุราใบใหม่บรรจุเหล้ากลั่นจนล้นเต็มถึงปากขวด บนโต๊ะข้างฟูกนอน นางรินใส่ถ้วยใบเล็กของนาง ถือโอกาสยกสุราขึ้นดื่มจอกหนึ่ง
“ก็ดี... ในเมื่อท่านอาหญิงตัดสินใจไปจากท่าน ข้าไม่มีวันยอมให้นางกลับมาหลอกลวงท่านอาอีก ข้าจะมาทำหน้าที่ของข้าด้วยตนเอง นางจะไม่มีโอกาสได้ขโมยสิ่งใดไปจากข้า แอบอ้างฝีมือข้าอีกแม้แต่อย่างเดียว”
ในที่สุดนางก็สารภาพออกมาอย่างกล้าหาญ ร่างบางในอาภรณ์สีหวานแลดูสดใสราวกับว่านางเป็หญิงสาวผู้มากับฤดูใบไม้ผลิ ปรากฏรอยยิ้มจริงใจให้ท่านอาผู้มีหน้าตาบึ้งตึงอยู่ตลอด
ท่านอามิได้เมามาย เฝ้ามองนางวางจอกสุราลงบนโต๊ะ นางออกไปเรียกบ่าวรับใช้คนใหม่ให้เข้ามาจัดวางสำรับอาหารเย็น ให้พวกเขาดูแลเสื้อผ้า เรือนหลังนี้ให้สะอาดเอี่ยม นางผลักประตูที่เปิดอ้ากว้างกลับเข้ามาอีกครั้งหนึ่ง
“ข้าไปตักน้ำอาบไว้ให้ท่าน บ่าวทั้งสองคน ข้าขออนุญาตสอนงานพวกเขา...”
“ตามใจเ้า ข้าจะไปห้ามอะไรได้ เ้าอยากมาเ้าก็โผล่มาทุกวัน ให้ข้ารำคาญใจ”
“หมดหน้าที่ของข้าเมื่อไร ข้าคงไม่มารบกวนใจท่าน เพียงแต่ข้าอาจถือโอกาสส่งอาหารมานาน ๆ ครั้งหากว่าท่านอยากกินฝีมือข้า จะไม่ให้ผู้ใดนำมา” นางเห็นบ่าวรับใช้วางอาหารไว้ให้ท่านอาเรียบร้อยดี จึงนั่งลงบนพื้นเยียบเย็น ท่านอาขมวดคิ้วมุ่นมองนางว่านางจะทำอะไร กระทั่งเห็นนางสะบัดแขนเสื้อขึ้นหยิบเข็มเงินที่ซ่อนไว้ จิ้มลงไปทุกอัน ตัดอาหารชิ้นเล็กเพื่อชิมมันก่อน ปฏิบัติต่ออาหารราวกับว่าท่านอาเป็กษัตริย์ นางหันไปบอกท่านอาที่กอดไหสุรา นั่งนิ่งอึ้งมองนางอย่างไม่เชื่อสายตาตน
“เผื่อมีผู้ลอบวางยาพิษท่านอา เจียลี่ยินดีสละชีวิต เพื่อทดแทนบุญคุณท่าน”
1K
