บรรยากาศรอบตัวเคนจิเงียบสงัด เขานั้งจ้องมองกล่องจดหมายนิ่งเงียบเขาไม่กล้ากดเปิดอ่านข้อความ เขารวบรวมความกล้ากดลงไปที่ข้อความของมาคัส “เป็ไงเพื่อน อาชีพของนายไปได้ด้วยดีหรือเปล่า แกทำเอาฉันใหมดเลย ก็นะความชอบของแต่ละคนไม่เหมือนกันนินา ว่างๆ จะไปเยี่ยมนะโว้ย ตอนนี้ฉันได้เป็นักรบฝึกหัดแล้ว LV. ของฉันอยู่ที่ 120 คนใกันบานเลย ต้องขอบใจนายนะที่พาฉันกับยูริไปเก็บ LV. แล้วนายล่ะ LV. เท่าไร หวังว่าวันนึงฉันคงไม่โดนภารกิจไปล่านายนะ ฮ่าๆๆ แล้วอีกอย่าง เรายังคงเป็เพื่อนกันเสมอ” เคนจิอ่านข้อความมาคัส น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตา เขาคิดว่าเขาจะเสียเพื่อนไปเสียแล้ว
เคนจิ รู้สึกดีขึ้นเมื่ออ่านจดหมายของมาคัส แล้วมาเปิดอ่านข้อความของยูริต่อ ซึ่งมันทำให้เขายิ้มออกมาแห้งๆ “เ้าบ้า!!!! หนอยทำไว้แสบเลยนะ ตอนนายสร้างตัวครั้งแรก ฉันยังอธิบายไม่จบก็ชิ้งไปซะก่อน เจอกันครั้งหน้าแม่จะเจี้ยนให้!!! ฉันเปลี่ยนอาชีพเป็นักอัญเชิญฝึกหัดแล้ว LV.110 ยากพอดูเลยครั้งหน้าเจอกันพาฉันไปจับมอนมาเป็สัตว์อัญเชิญด้วยล่ะ เ้าบ้า อีกอย่างนะนายจะเล่นตัวอะไรไม่สำคัญหรอกยังไงพวกเราก็ยังเป็เพื่อนนายอยู่ดีนั้นแหละ เชอะ!!” เมื่ออ่านจบเคนจิก็นึกออกว่าเคยเจอยูริที่ไหน ที่แท้เธอคือพนักงานของ G.A.D นั้นเอง
ในระหว่างกลางวันเคนจิ รออยู่ในถ้ำให้ให้พระอาทิตย์ตก ่ที่รอเขาก็ขุดผนังถ้ำไปเรื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็ได้ทักษะขุดเหมืองมา แล้วเขาก็ได้แร่มาหลายชนิดด้วยกันแต่เขาไม่รู้ว่าแร่นั้นคืออะไรจนกว่าเขาจะได้ทักษะถลุงหรือหลอมแร่มาก่อน เขาขุดอยู่อย่างนั้นทั้งวันจนทักษะการขุดเหมืองของเขาพุ่งไปสู่ระดับเงิน แร่ที่ได้ก็ก้อนใหญ่ขึ้น จนเวลาพลบค่ำมาเยือนเขาจึงได้ออกมาจากถ้ำ แล้วเขาจึงจะออกล่าทันที
เมื่อเริ่มออกเดินทางเคนจิก็พบกับฝูงก๊อบลินทันที พวกมันรวมตัวกันเป็กลุ่ม พวกมันรวมตัวกันประมาณ 10 ตัว เขาจึงซ่อนตัวเข้าพุ่มไม้ใกล้ทันที “ได้เวลาลองเวทย์ความมืดแล้ว” เคนจิหยิบไม้เท้าเวทย์ออกมา แล้วมองหารายชื่อเวทย์ที่โจมตีเป็กลุ่ม จนมาสะดุดตากับเวทย์บทหนึ่งเข้า “ฝนนิลกาล? เวทย์อะไร กิน MP เยอะซะด้วยซิ ลองหน่อยแล้วกัน”
เคนจิโบกไม้เท้าอักขระเวทย์ส่องสว่างเหนือท้องฟ้า เมฆสีดำต่างรวมตัวกันจนเห็นได้ชัดในเวลากลางคืน เขาร่ายเวทย์อยู่นานก็ปรากฏวงแหวนเวทย์มนต์สีม่วงขึ้นกินพื้นที่ไปประมาณ 500 เมตร ฝูงก๊อบลินต่างมองขึ้นท้องฟ้า ฝนสีดำเริ่มโปรยปราย ก๊อบลินตัวนึงใช้ฝ่ามือรองรับน้ำฝนสีดำด้วยความสงสัย ไม่นานฝนที่อยู่บนฝ่ามือของมันก็กัดกร่อนจนมือของก๊อบลินเป็รูโบ๋ ฝนสีดำเริ่มตกหนักขึ้น ฝูงก๊อบลินเริ่มวิ่งหนีหาที่หลบฝนดำ
“กี้!! กี้!!!!” พวกมันเริ่มร้องกันระงม สายฝนยิ่งนานยิ่งตกแรงขึ้น ก๊อบลินไม่สามารถหาที่หลบฝนได้เมื่อมันถูกฝนซัดใส่ร่างกายก็เกิดาแเป็รู พอถูกสายฝนกัดกร่อนแล้วพวกมันก็เริ่มล้มตายทั้งฝูง แต่ไม่ใช่แค่นั้นสายฝนสีดำยังคงตกต่อไปไม่หยุด เสียงร้องของก๊อบลินดังระงมไปทั่วทั้งป่า ในระยะของขอบวงเวทย์นั้น มีฝนสีดำตกทุกพื้นที่ เคนจิมองภาพที่เกิดขึ้นแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองไม่คิดว่าเวทย์ระดับเพชร จะรุนแรงมากถึงขนาดนี้
ผ่านไปราวๆ 10 นาที ฝนสีดำก็เริ่มหยุดแล้ววงเวทย์สีม่วงก็สลายหายไป พร้อมกับเสียงระบบที่ดังขึ้น “ติ้ง! ท่านได้ฆ่าก๊อบลิน LV. 90 ไป 270 ตัว ได้รับค่าประสบการณ์ ตัวละ 500 แต้ม รวมทั้งสิ้น 135,000 แต้ม
LV.295
HP 124,400 MP 204,000 เผ่า ปีศาจ อาชีพ แวมไพร์
Str 300 (3,100) (+10)
Vit 300 (3,100) (+10)
Agi 300 (3,100) (0)
Dex 500 (5,100) (0)
Int 500 (5,100) (0)
Luk 77 (870) (0)
405 point
“ติ้ง! ท่านได้รับ เหล็ก จำนวน 270 ชิ้น หูก๊อบลิน 270 ชิ้น เศษผ้า 270 ชิ้น ได้รับเหรียญเงิน 27,000 เหรียญเงิน เปลี่ยนเป็เหรียญทองอัตโนมัติ 270 เหรียญทอง ไม่สามารถเก็บดาบเหล็กก๊อบลินได้”
ค่าประสบการณ์ที่มากมายและสิ่งของที่ตกจากก๊อบลลินไหลเข้ามาในตัว ทำให้เคนจิรู้สึกว่าตนแข็งแกร่งขึ้นเขาเหลือบมองแหวนคูณค่าประสบการณ์แล้วยิ้มที่มุมปาก “คงเป็เพราะแหวน” ดาบก๊อบลินตกเกลื่อนพื้นที่ ซึ่งเคนจิเสียดายแต่จำนวนช่องเก็บของไม่เพียงพอ เขาจึงหยิบมาเก็บไว้แค่ 1 เล่มนั้น “อยากได้สกิลหลอมจัง ต้องทำยังไงกันนะ ?”
เคนจิยังคงเดินหน้าต่อไประหว่างทางเขาไม่พบก๊อบลินสักตัว และแล้วเขาก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมา จึงจะเตรียมทำอาหารเมื่อเขาเตรียมวัสดุ อุปกรณ์ในการทำแล้วจึงหยิบก้อนเนื้อกระต่ายกวางออกมา ทันทีที่เขาหยิบก้อนเนื้อกลิ่นคาวเืของมันทำให้เคนจิรู้สึกกระหายเื เขากัดก้อนเนื้อก้อนนั้นทันที โดนที่เขานั้นไม่ได้ตั้งใจเมื่อเขาดึงสติของตัวเองกลับมาได้ก็สะบัดก้อนเนื้อทิ้งทันที “บ้าน่า!! เราทำอะไรลงไป เราต้องควบคุมมันให้ได้”
เขาหยิบก้อนเนื้อออกมาใหม่อีก 1 ก้อน ความกระหายเืจู่โจมอีกครั้ง เขาพยายามยับยั้งมันแต่โชคร้ายที่ความกระหายเืของแวมไพร์รุนแรงเกินไป เคนจิทำแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนก้อนเนื้อเหลือไม่ถึง 10 ชิ้น “แฮะๆๆ !!” เขาหอบอย่างหนัก “ขืนเป็อย่างนี้ต่อไปเราเจอหน้าผู้คนไม่ได้แน่ๆ” เคนจิไม่หยิบเนื้อก้อนต่อไป เพราะความอิ่มของเขาเต็มแล้ว เขาจึงเก็บของเตรียมออกเดินทางต่อไป “ซวบ ซวบ!!” มีเสียงฝีเท้าใครบางคน เคนจิะโขึ้นต้นไม้อำพรางตัวตน
มีคนเดินเข้ามา 2 คน ทั้ง 2 คนนี้คือเผ่ามนุษย์ “เธอแน่ใจนะซาร่า ว่าแถวนี้มีก๊อบลิน Lv.80-90 อยู่จริงๆ เดินมาตั้งไกลแล้วยังไม่เจอเลย” “จริงซิ!!! จอร์จ เมื่อวานฉันยังมาตีอยู่เลย มันไปไหนกันหมดนะ” ทั้ง 2 คนยังเดินหาต่อไป ซึ่งไม่รู้เลยว่า มีสายตาที่แดงก่ำ แยกเขี้ยวใส่พวกเขาอยู่ จอร์จชายหนุ่มอาชีพนักธนูยังเดินนำต่อไป “ซาร่า ฉันว่าเรากลับกันเถอะ วันนี้คงไม่เจอ พรุ่งนี้ค่อยมากันใหม่” “.....” “ซาร่า...ซาร่า!!”
จอร์จหันกลับไปทันทีเมื่อซาร่าไม่ตอบรับ ภาพที่เขาเห็นคือซาร่าถูกใครบางคนโอบกอดจากด้านหลัง มันกัดคอของซาร่าจนจมเขี้ยว “แวมไพร์!!!! โอ้!!! ไม่นะซาร่า ม่าย~~~ยยย!!!!” เคนจิกัดซอกคอของซาร่าจนจมเขี้ยว เขาโยนศพของซาร่าออกไปแล้วใช้ทักษะเคลื่อนที่พริบตาไปด้านหลังจอร์จทันที เมื่อโผล่มาทีด้านหลังเคนจิแทงมือทีมีกรงเล็บแหลมคมยื่นออกมาทะลุผ่านหน้าอกจอร์จทันที ในมือของเขากำลังกุมหัวใจที่กำลังเต้นอยู่อย่างช้าๆแล้วหยุดลง เขาสะบัดร่างของจอร์จกระเด็นออกไป
เคนจิชูมือที่กำหัวใจขึ้นแล้วบีบมันเืไหลสู่ปากของเคนจิ ศพทั้ง 2 ค่อยๆสลายไป ทิ้งกองเงินแล้วของไว้บางส่วน เมื่อเคนจิสติกลับคืนเขามองมือที่เปื้อนคราบเื แล้วเขาก็ตัวสั่น “ฉันทำอะไรลงไปนี้ อ๊ากกก~~~~~~~~ก”
85
