"คุณยูกิ วางของของคุณด้วยครับ"
เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม หญิงสาวเกิดอาการสั่นขึ้นมาในทันที
"ทำไมฉันจะต้องวางลงมาด้วย นายนั่นแหละล่อมันมาทางนี้ทำไม"
ชายหนุ่มกำหมัดแน่น แม้แต่สถานการณ์แบบนี้ยังคงจะแสดงนิสัยแย่ ๆ ออกมาไม่รู้จบ
"คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ มันรับรู้ถึงตัวตนของผมได้อยู่แล้ว ความสามารถของคนอย่างผม คิดว่าจะปกปิดร่างกายต่อหน้าัคลั่งได้หรือยังไง"
คำพูดของชายหนุ่มทำให้ทั้งกลุ่มเริ่มเข้าใจ ต่อให้จะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ไม่มีทางเทียบได้กับผู้ใช้พลังระดับโลกหรือทีมจู่โจมของเสเว่นทีมได้เลย แม้แต่ระดับ S ของประเทศ ความสามารถของชายหนุ่มก็คงจะมีไม่พอแล้ว ถ้าทำได้ ไม่ใช่ว่าเขาจะมีพลังเทียบเท่ากับระดับ S หรือระดับโลกหรอกเหรอ ? พวกเขาไม่มีทางยอมรับ
แล้วจะเอาอะไรมาวัดกับัคลั่งอย่าง เรดอาย หนึ่งในัที่น่ากลัวที่สุดที่อยู่อาศัยในเขตแดนสีดำ
ใน่เวลาที่ประตูมิติเกิดรอยร้าว หนึ่งในสี่ของทวีปได้พังทลายลงและเกิดเป็เขตแดนที่ล่มสลายในทันที เป็ข้อมูลที่ทำให้ทุกคนนั้นต้องค่อยระวัง ตัวของมันนับว่าเป็ัเสียสติ เมื่อมีสิ่งมีชีวิตอยู่ใกล้ ก็ไม่ได้คิดจะโจมตีหรือทำอันตรายใด ๆ เลย แต่เมื่อดวงตาของมันเปลี่ยนสี หรือเกล็ดบนร่างเริ่มเดือด มันจะทำลายทุกสิ่งอย่างรอบตัวแม้จะเป็หนึ่งในมอนเตอร์อันตรายก็ตาม
"แล้วยังไงละ นายก็ยังล่อมันมาทางนี้อยู่ดี"
หญิงสาวเริ่มนำอาวุธและอุปกรณ์สวมใส่มากมายออกมา
"รับผิดชอบจากการกระทำของนายซะ ถ้าพวกเราทุกคนตาย ไม่ใช่แค่นาย แต่รวมถึงครอบครัวของนายด้วย"
"คุณ!!!"
"แต่วางใจได้ ถ้าฉันรอดกลับไป ฉันสัญญา ฉันจะไม่ยุ่งกับครอบครัวของนาย และยังจะทำให้ครอบครัวของนายนั้นสุขสบายอีกด้วย"
เมื่อได้ยินอย่างนั้น ชายหนุ่มกัดริมฝีปากแน่นจนเืไหลออกมา
และเมื่อทุกคนได้ยิน แววตาและรอยยิ้มก็ราวกับปีศาจ
"ฉันเหมือนกัน ถ้าฉันรอดกลับไป ครอบครัวของนายจะปลอดภัย"
"ฉันด้วย"
"ฉันด้วย"
"เอาละ เมื่อทุกคนเห็นอย่างนั้นก็คงจะช่วยไม่ได้ สมาชิกหน่วยสำรวจที่ 3 โคดเนม ฉลามขาว ฉันขอสั่งให้นายช่วยยื้อเวลาในการเอาตัวรอดให้กับพวกเรา พวกเราจะจดจำการกระทำในครั้งนี้เอาไว้ และจะให้รางวัลที่นายควรได้รับกับครอบครัวของนายเอง ให้พวกเขาสุขสบายไปตลอดชีวิต"
"ฝากด้วยละ"
พวกเขาเริ่มที่จะทิ้งตัวห่างออกไปจนกระทั่งเข้าไปในเขตแดนสีเขียว ซึ่งมีม่านพลังป้องกันเอาไว้ ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงสภาวะของทุกคน รอยยิ้มที่ดูราวกับปีศาจ มันช่างดูเลวร้ายซะยิ่งกว่าัคลั่งตรงหน้า
เมื่อเห็นทุกคนพุ่งตัวหายไปในเขตสีเขียว ัคลั่งเตรียมที่จะปล่อยลมหายใจั หนึ่งในท่าที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมี
ฉึก!!!
"ขอโทษด้วยนะ ช่วยเ็ปแล้วหันมาสนใจแค่ฉันด้วย"
ชายหนุ่มพุ่งตัวเองเข้าไปเสียบคลื่นพลังเข้าไปที่กลางเท้าของมันจุดมีของเหลวสีแดงดำไหลซึมออกมา หนำซ้ำเขายังคงหยิบอาวุธที่เหมาะแก่การเจาะทะลวงมาทิ่มลงไปซ้ำเติมจนเกิดความเสียหายรุนแรง
และสำเร็จ ัคลั่งล้มเลิกที่จะติดตามกลุ่มคนที่ริอาจขโมยเกล็ดของมันในทันทีและหันมาสนใจชายหนุ่ม เขาพุ่งตัววนไปมารอบตัวของัอย่างรวดเร็ว
แม้ว่าจะดูได้เปรียบ แต่าแที่ฝ่าเท้าของมันที่ถูกโจมตีเริ่มสมานกันแล้ว
5 นาทีผ่านไป
มันคือ่เวลาที่ชายหนุ่มใช้ความสามารถเต็มขีดจำกัดได้ตลอดเวลา จากการฝึก เขาสามารถหลบหลีกการจู่โจมจากผู้ใช้พลังระดับเดียวกันได้ถึง 7 คน
ร่างกายของัคลั่งนั้นเต็มไปด้วยาแ แต่มันยังคงฟื้นฟูตัวเองเรื่อย ๆ ตลอดเวลา แต่ชายหนุ่มนั้นออกอาการเหนื่อยหอบมากกว่าที่เคย เพราะการจับััของัคลั่งเรียกได้ว่าเหนื่อยชั้นยิ่งกว่าผู้ใช้พลังระดับต่ำ ราวกับเพิ่มจำนวนผู้โจมตีจาก 7 คน เป็ 20 คน
าแทั่วร่างของันั้นเรียกได้ว่าแทบไม่มีผล เพราะตัวของมันนั้นมี "ฟื้นฟูสมบูรณ์" เมื่อโดนการโจมตีระดับต่ำมากมายแค่ไหนก็จะฟื้นฟูได้อย่างง่ายดาย แม้จะเป็คลื่นที่ทรงพลังแค่ไหน แต่ร่างกายของัเรียกได้ว่าแข็งแกร่งซะยิ่งกว่าแร่อุกกาบาตที่ใช้ทำเป็ส่วนประกอบอาคารหลักของเสเว่นทีม หรือก็คือแท่นทดสอบที่เอาไว้ใช้วัดระดับพลังเสียอีก
ชายหนุ่มหยิบขวดแก้วขนาดเล็กที่บรรจุน้ำยาสีรุ้งออกมา มันคือน้ำยาฟื้นฟูชั้นสูงที่ช่วยให้พละกำลังกลับมา ความเหนื่อยล้าหายไป เพิ่มพลังให้มากขึ้น และเร่งความเร็วพริบตา
มันคือผลผลิตจากผู้ใช้พลังพิเศษ มันผลิตได้ยากที่สุดแต่เมื่อมีมัน ผู้คนที่ใช้มัน จะเพิ่มอัตรารอดชีวิตหรือเพิ่มความสำเร็จใจการชนะได้ และเขาได้มันมาเพื่อช่วยยื้อเวลาชีวิตให้กับทุกคน
"หึหึ ในเมื่อฉันจะต้องตายอยู่แล้ว ก็ขอแลกเลยก็แล้วกัน"
ชายหนุ่มกระดกน้ำยาเข้าไปในปากในทันที
"ห่วยอย่างกับน้ำยาล้างจานเลย เฮ้ออ ฉันมันน่าสมเพชจริง ๆ คิดถึงกะเพราจัง ทำไมคนอย่างฉันจะต้องมาแคร์ไอ่พวกที่ไม่เห็นคนอื่นสำคัญด้วย โถ่เว้ย!!!" นิสัยแปลก ๆ ของชายหนุ่มเริ่มที่จะออกมา มันคือสัญชาตญาณดิบที่ไม่พอใจกับโลกใบนี้
ัคลั่งเฝ้ามองเขาอย่างใจจดใจจ่อราวกับ้าทำความเข้าใจกับสิ่งมีชีวิตตรงหน้า
"พละกำลังของฉันกำลังกลับมา หึหึ งั้นฉันขอเดิมพันชีวิตของฉัน แลกกับแขนสักข้างของแกก็แล้วกัน และบอกไว้เลยว่าฉันจะไม่หยุดจนกว่าลมหายใจจะหมดหรือแกจะเป็ัคลั่งเสียสติที่แขนด้วนไปข้าง"
ชายหนุ่มะโเหยาะธรรมดา ๆ ไปมาก่อนจะพุ่งหายไป
[ปลดล็อกขีดจำกัด]
[พลังแฝงที่ 3 ถูกปลดออก]
[ปลดล็อกขีดจำกัดของคลื่นพลัง กลายเป็ คลื่น(ยกระดับ) S]
[ปลดล็อกขีดจำกัดของแอสซาซิน กลายเป็ ผู้สืบทอดของนักฆ่าไร้เสียง S]
[จ้าวแห่งการกลืนกิน S+]
ผู้กลืนกินทุกสรรพสิ่ง เมื่อกินอะไรก็ตามที่ควรค่าแก่พลังชีวิตและจิติญญา จะเพิ่มพลังและขีดความสามารถให้กับร่างกาย
พลังที่ 1 ฟื้นฟูร่างกายสมบูรณ์ระดับต่ำ สามารถฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็ว และจะเพิ่มมากขึ้นเมื่อกลืนกิน
เมื่อการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเพิ่มมากขึ้นและสมาธิที่จดจ่ออยู่กับการแก้แค้น ทำให้ชายหนุ่มแทบไม่ได้สนใจหน้าต่างสถานะอะไรเลย
และนิสัยดิบของเขาก็จะปรากฏเมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก จากชายหนุ่มผู้แสนจะใจดีและเข้าอกเข้าใจ
เขาจะกลายกลับด้านในทันทียกเว้นกับครอบครัว
และในตอนนี้ เขากลายเป็หนุ่มเืร้อน ที่พร้อมจะแลกกับอะไรก็ตามที่อยู่ขวางหน้า เมื่อมันมาถึงทางตัน ชีวิตของชนชั้นล่างนั้นทำอะไรไม่ได้มากนัก ต่อให้ร่างกายไม่ไหว เขาก็ทำงานมา 3 วันติดโดยที่ไม่พักมาแล้วเช่นกัน
และครั้งนี้ก็ด้วย มันก็เป็เพียงการดิ้นรนเอาตัวรอดเท่านั้น
"ไม่ว่าจะทำงานล่วงเวลา มีปัญหากับคนอื่น ๆ มีเื่สมัยเรียน อาจารย์ที่งี่เง่า และตอนนี้ ถึงขั้นที่ฉันต้องมาหัวร้อนกับไอ่พวกภาระสังคมและเอาเื่พวกนั้นมาลงกับัอย่างแก"
ชายหนุ่มก้มหน้าเล็กน้อยและเกิดอาการสั่น
หึ
หึหึ
หึหึหึหึหึหึหึหึหึหหึหึ ฮ่าฮ่าฮ่า
เสียงหัวเราะที่เยือกเย็นดังขึ้น
"เอาเส้!!! แกจะกลายเป็ไอ่ัเสียสติที่แขนด้วน!!!"
ชายหนุ่มใช้พลังของคลื่นออกมา พลังของมันดูอันตรายมากกว่าที่เคยนับ 10 เท่า และยาวกว่าเดิมเกือบ 2 เท่า
ปั้ง!?
ัคลั่งเหยียบไปยังจุดที่ชายหนุ่มยืนอยู่ แรงของมันมากพอที่จะทำให้พื้นที่โดยรอบสั่นะเืและแตกออก
ภายใต้ฝ่าเท้าของมันเต็มไปด้วยเืสีแดงสด แม้ว่าเขาจะเก่งแค่ไหนก็คงไม่มีทางเทียบได้กับมอนเตอร์ที่ต้องระดมพลเหล่าผู้ใช้พลังพิเศษของโลกมา
ฟึบ!
แต่เมื่อสังเกตให้ดี เล็บตรงข้อต่อที่เล็กที่สุดของมันนั้นขาดหายไป
"แปลกใช่ไหมล่ะ เป็พลังที่ทำให้แม้แต่จิ้งจกอย่างแกยังไม่สามารถจับพลังได้เลยละ"
ฟึบ
"ชิ้นที่สอง หึหึ แล้วความยาวของมันก็มากพอที่ฉันจะตกแต่งเล็บให้แก"
ัคลั่งเรดอายตบไปที่ไหล่ของตัวเองในจุดที่ชายหนุ่มยืนอยู่ จึงทำให้มันถูกตัดเข้าไปในจุดที่มันกวาดผ่าน ข้อต่อตรงเล็บของมันจึงร่วงหล่นอีกครั้ง