ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        แน่นอนว่านี่เป็นคำพูดที่ท่านพ่อเคยเอ่ย

        หวนนึกถึงตอนที่ฮ่องเต้หมิงเข่นฆ่าพี่น้องของตนเองเพื่อก้าวขึ้นเป็นฮ่องเต้อีกทั้งยังพรากชายาของพวกเขาเหล่านั้นไป

        แม้แต่ท่านพ่อยังเอ่ยว่า หากหนึ่งร้อยปีก่อนฮ่องเต้หมิงถือกำเนิดขึ้นเกรงว่าความสัมพันธ์ระหว่างต้าจิ้นและซีฟานคงไม่เป็นเช่นนี้

        “พ่อของเจ้าเปรียบเสมือนวีรบุรุษบนพื้นดินหากมิใช่เพราะพวกเราอยู่กันคนละผืนแผ่นดินข้าคิดว่าข้ากับพ่อของเจ้าจะต้องเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันอย่างแน่นอน”

        กำลังทางการทหารของซีฟานด้อยกว่าต้าจิ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

        แม้หลายปีที่ผ่านมา ทั้งสองฝ่ายจะห้ำหั่นกันไม่หยุดหย่อนทว่าต้าจิ้นกลับได้รับชัยชนะมากกว่าความพ่ายแพ้

        ทว่าหลินมู่จือเกรงกลัวฮ่องเต้หมิงมากแม้ทั้งสองประเทศจะเป็นพันธมิตรกัน ทว่าซีฟานกลับมิได้มีความซื่อสัตย์ดั่งปากว่า

        ทว่าใบหน้าของหลินเมิ้งหยากลับไม่เผยความรู้สึกใดๆ ออกมาให้เห็น

        รอยยิ้มอ่อนหวานปรากฏบนใบหน้ากอปรกับแก้มนวลงามทำให้นางยิ่งดูน่ารัก

        “ท่านพ่อของหม่อมฉันเองก็เคยเอ่ยเช่นนี้ท่านพ่อรู้สึกเคารพนับถือพระองค์เป็นอย่างมาก”

        หลังจากสนทนาทักทายกันพอประมาณแล้วฮ่องเต้หมิงเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา สายตาจ้องมองแววตาเปล่งประกายของหลินเมิ้งหยา

        “เจ้าเด็กคนนี้คุยสนุกยิ่งนักเช่นนั้นข้าที่มีศักดิ์เป็นอาขอถามเจ้าหน่อยว่าตกลงเจ้าเป็นคนฆ่าหูลู่หนานใช่หรือไม่?”

        กฎของซีฟาน เลือดต้องชดใช้ด้วยเลือดเท่านั้น

        หูลู่หนานลงมือก่อน หลินเมิ้งหยาโจมตีกลับ

        ในเมื่อกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว แสดงว่าฝีมือของเขายังไม่ดีพอ

        แต่การฆ่าคนตายเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

        หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นจากที่นั่ง สบตาฮ่องเต้หมิง สีหน้าแววตาสงสัย

        “หม่อมฉันยอมรับ หูลู่หนานถูกหม่อมฉันทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บแต่หม่อมฉันหาใช่คนฆ่าเขาไม่ หากหม่อมฉันต้องการฆ่าใครสักคน หม่อมฉันไม่มีทางปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน”

        ในสถานการณ์เช่นนี้ การพูดความจริงคือสิ่งที่ดีที่สุด

        ท่าทางของหลินเมิ้งหยาทำให้ฮ่องเต้หมิงนึกชื่นชม

        เขาครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ย

        “หากเจ้ามิได้ฆ่า เช่นนั้นก็คุยกันง่ายขึ้น พูดมาสิตกลงเจ้ามาที่นี่ในวันนี้เพื่ออะไรกันแน่?”

        ทั้งสองพูดตอบโต้อย่างตรงไปตรงมา

        หลินเมิ้งหยาคลี่ยิ้มแต่กลับมิได้เอ่ยวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตนเอง

        “หม่อมฉันอยากรู้ว่าไท่จื่อนำอะไรมาแลก ท่านถึงยอมช่วยเหลือเขาขนาดนี้”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ฮ่องเต้หมิงผงะ

        แววตาเปล่งประกายเล็กน้อย ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นระมัดระวัง

        “ความหมายของเจ้าคือ...”

        “ฮ่องเต้เพคะ พวกเราอย่าได้พูดจาอ้อมค้อมกันเลยหูลู่หนานหาใช่ลูกในไส้ของพระองค์ไม่ดังนั้นพระองค์จึงมิได้ใส่ใจกับความตายของเขาเลยแม้แต่น้อย...มิใช่หรือเพคะ?”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยายิ่งทำให้สีหน้าของฮ่องเต้หมิงเผยให้เห็นถึงความประหลาดใจ

        น้อยคนนักจะรู้เรื่องนี้ เหตุใดเด็กคนนี้จึงรู้ได้?

        “ฮ่องเต้อย่าได้ประหลาดใจไปเลย คำพังเพยกล่าวไว้อย่างถูกต้องมังกรคลอดลูกมังกร นกคลอดลูกนกลูกชายของท่านจะเป็นคนต่ำช้าไร้ยางอายเช่นนั้นได้อย่างไร?”

        อันที่จริงหลินเมิ้งหยาวิเคราะห์จากลักษณะทางพันธุกรรมไม่ว่าจะมองอย่างไร หูลู่หนานก็ไม่เหมือนฮ่องเต้หมิงเลยแม้แต่น้อย

        ยิ่งไปกว่านั้นทั้งฮ่องเต้หมิงหรือหูเทียนเป่ยล้วนมิได้ใส่ใจหูลู่หนาน

        จะมีพ่อแท้ๆ ที่ไหนทำเช่นนี้กันเล่า?

        อีกอย่าง หลินเมิ้งหยายังสังเกตเห็นอีกว่านับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องจนกระทั่งตอนนี้ ไม่ว่าฮ่องเต้หมิงหรือหูลู่หนานไม่มีใครแสดงท่าทีเสียใจเลยแม้แต่น้อย

        “ฮ่าฮ่า เจ้านี่ช่างกล้าพูดกล้าเจรจาเสียจริง ถูกต้องลู่หนานไม่ใช่ลูกของข้า แต่เป็นลูกชายของพี่ใหญ่ที่ตายไปแล้วของข้า”

        ลูกชายของพี่ใหญ่ถูกเขาฆ่าตายอย่างลับๆ หมดแล้ว

        มีเพียงเด็กคนนี้ เหตุเพราะยังอยู่ในท้องของมารดาดังนั้นจึงเล็ดลอดออกมาได้

        ทว่าตอนนี้เขากลายเป็นศพไปแล้ว น่าขำ แม้แต่ตอนตายเขาก็ยังคิดว่าตนเองจะสามารถครอบครองซีฟานได้

        “อันที่จริง แม้หม่อมฉันจะไม่พูดแต่ฮ่องเต้หมิงเองก็คงจะรู้ดีว่าไท่จื่อหาใช่คนที่จะฝากความหวังเอาไว้ได้เขาเป็นเพียงคนกลับกลอก หาความเชื่อถือมิได้แต่เพียงเท่านั้น”

        ไท่จื่อมีชื่อเสียงด้านลบเสียเป็นส่วนใหญ่ส่วนฮ่องเต้หมิงเองก็ใจดำอำมหิต เมื่อลองครุ่นคิดดูแล้วไท่จื่อมิใช่คนที่ควรจะร่วมมือทำการใหญ่ด้วยได้

        “คุณหนูสกุลหลินฉลาดเฉลียวยิ่งนัก”

        รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนหน้าของฮ่องเต้หมิง สายตามองทางนางอย่างชื่นชม

        เมื่อเทียบกับไท่จื่อแล้วหญิงสาวตรงหน้าเหมาะที่จะร่วมมือด้วยกว่ามาก

        แต่ต้องดูว่านางจะยังมีข้อต่อรองที่มากกว่านี้อีกหรือไม่

        “ฮ่องเต้หมิงเอ่ยชมเกินไปแล้วหม่อมฉันเพียงแค่ทำตามคำสั่งของท่านอ๋องอวี้ต่อให้ข้อเสนอของไท่จื่อจะดีมากสักเพียงไหนแต่เขาไม่มีทางปล่อยเจียงซานไปอย่างแน่นอน ดังนั้นหากฮ่องเต้หมิงต้องการยื่นข้อเสนอพวกเราเหมาะที่จะเป็นตัวเลือกของพระองค์มากกว่า”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้หัวใจของฮ่องเต้หมิงกระตุกเล็กน้อย

        เปลี่ยนพันธมิตรมิใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขาหากใครสามารถให้ผลประโยชน์แก่เขามากกว่า เขาก็พร้อมจะเลือกคนนั้น

        “สิ่งที่เจ้าพูดออกมานั่นก็ถูกแต่ข้าต้องการเวลาพิจารณาเรื่องนี้ก่อนสักเล็กน้อย”

        หลินเมิ้งหยาเดาเอาไว้แล้วว่าจะต้องเป็นเช่นนี้ดังนั้นจึงทำเพียงยิ้ม นางไม่คิดบีบบังคับเขาให้ตัดสินใจตั้งแต่ตอนนี้

        “เรื่องนี้คงต้องใช้เวลาคิดอีกสักพักแต่หม่อมฉันยังมีอีกเรื่องต้องการจะถามฮ่องเต้หมิง”

        หลินเมิ้งหยาสวมใส่เสื้อคลุมสีดำ เตรียมตัวกลับ

        “เรื่องของลู่หนาน ขอเพียงพวกเจ้าหาคำอธิบายให้ข้าได้ข้าจะไม่ตามเอาเรื่องอีกต่อไป”

        อันที่จริงไท่จื่อต่างหากที่ออกคำสั่งเพราะต้องการนำคนผิดมาลงโทษและหาคำอธิบายให้กับฮ่องเต้หมิง

        “เพคะ หม่อมฉันเข้าใจแล้ว”

        ตอนนี้เรื่องทุกอย่างกระจ่างแล้วหูลู่หนานเป็นเพียงตัวต่อรองเท่านั้น ฮ่องเต้หมิงต้องการใช้ความตายของเขาเพื่อให้ได้รับผลประโยชน์มา

        ออกจากกระโจมของฮ่องเต้หมิงหลินเมิ้งหยามิรู้สึกประหลาดใจเลยแม้แต่น้อยที่ได้เห็นหลงเทียนอวี้

        ร่างสูงโปร่ง สวมใส่ชุดสีดำ สายลมพัดชายเสื้อของเขาให้พลิ้วไหว

        ท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดมิดใบหน้าหล่อเหลาของเขาเผยให้เห็นความเย็นชา

        เกรงว่าบนโลกใบนี้คงไม่มีหญิงสาวคนใดสามารถต้านทานเสน่ห์ของเขาได้

        หลินเมิ้งหยาสวมหมวก เดินเข้าไปหาหลงเทียนอวี้

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีร่างหนึ่งชิงตัดหน้านาง

        เกรงว่านี่จะเป็นฉากอันน่าเศร้าในสายตาของคนนอก

        องค์หญิงหมิงเยว่สวมใส่ชุดสีขาวบริสุทธิ์เส้นผมสีดำถูกเกล้าเป็นมวยอย่างเรียบง่าย อีกทั้งยังมีเพียงดอกไม้สีขาวประดับไว้เท่านั้น

        สายตาอ่อนโยนดั่งสายน้ำ ใบหน้านวลลอองดงามจนคนมองใจละลาย

        อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็หยุดเดิน แล้วยืนอยู่ทางด้านหลังทั้งสอง

        “ดึกขนาดนี้แล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าท่านอ๋องจะยังไม่นอน”

        เสียงหวานใสดึงดูดความสนใจในยามวิกาล

        หลงเทียนอวี้ชักสายตากลับมา แต่มิได้มองทางร่างบางตรงหน้า

        “อือ”

        หลงเทียนอวี้ไร้ซึ่งความลังเล สาวเท้ายาวๆเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินเมิ้งหยา

        “คุยเสร็จหรือยัง?”

        น้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนไม่เหมือนเขาในเวลาปกติ ก่อนยื่นมือเข้าไปจับผ้าคลุมของหลินเมิ้งหยาให้กระชับมากขึ้น

        “คุยเสร็จแล้วเพคะ พวกเรากลับกันเถิด”

        สีหน้าขององค์หญิงหมิงเยว่เปลี่ยนไปในทันทีแต่สุดท้ายกลับฝืนยิ้มออกมา

        “ที่แท้พระชายาอวี้ก็อยู่ที่นี่ หมิงเยว่เสียมารยาทแล้ว”

        อันที่จริง หมิงเยว่รู้ถึงการมาของทั้งสองตั้งแต่ต้น

        แต่ที่ออกมาปรากฏตัวในตอนนี้ก็เพราะหลงเทียนอวี้อยู่ในกระโจมของหูเทียนเป่ย

        นานกว่าจะแต่งหน้าแต่งตัวเสร็จขณะที่คิดจะแสดงความงามให้หลงเทียนอวี้ได้ชื่นชมแต่คิดไม่ถึงเลยว่าสายตาของเขาจะตกลงบนร่างของหลินเมิ้งหยา

        “ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันหาใช่คนขี้น้อยใจไม่เพียงแค่...หากสิ่งไหนมิใช่ของตัวเองแล้วคิดจะแย่งไป ก็คงมิใช่เรื่องดีสักเท่าไร”

        ประโยคนี้เอ่ยออกมาให้หมิงเยว่ได้ฟัง

        ต่อให้หลงเทียนอวี้จะน่าหลงใหล แต่ก็ใช่ว่าใครจะมาอยู่แนบชิดเขาได้

        ใบหน้าเรียวเล็กของหมิงเยว่เริ่มไม่น่ามอง ขอบตาเปียกรื้นจ้องมองดวงตาของหลงเทียนอวี้

        แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลงเทียนอวี้ไม่เพียงไม่โกรธแต่เขายังเมินสายตานางแล้วเดินจากไป

        ท่านพี่เคยบอกว่าแม้ชายาอวี้จะงดงาม แต่กลับแข็งกระด้างมิใช่หรือ

        ขอเพียงนางแสร้งแสดงท่าทางอ่อนโยนนางจะสามารถครอบครองหัวใจของหลงเทียนอวี้ได้มิใช่หรือไร?

        แต่เพราะเหตุใด แม้แต่สายตาของเขายังไม่หันมาเหลียวแลตนเอง?

        มองดูร่างของทั้งคู่หายเข้าไปในความมืด หมิงเยว่ยืนอยู่กับที่หัวใจไม่อาจยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้

        “อย่าฝันไปเลย เขาหาใช่คนที่เจ้าจะสามารถเข้าไปยุ่งวุ่นวายด้วยได้”

        เสียงสบายๆ ดังขึ้น หูเทียนเป่ยเดินออกมาจากกระโจมของตนเอง

        มองดูน้องสาวของตนเองที่แสดงท่าทีไม่พึงพอใจ อยู่ๆ ก็นึกเสียดาย

        ใบหน้าของหมิงเยว่งดงามราวนางฟ้าไม่มีผู้ใดในซีฟานเหมาะสมที่จะเคียงคู่นาง

        แต่น่าเสียดายข้างกายของหลงเทียนอวี้มีหลินเมิ้งหยาที่สามารถสะกดความงามของหมิงเยว่เอาไว้ได้แล้ว

        “ท่านพี่ ข้าไม่ยอมหรอก! ข้าไม่ยอม!”

        เมื่ออยู่ต่อหน้าหูเทียนเป่ยหมิงเยว่เป็นเพียงเด็กสาวเอาแต่ใจเท่านั้น

        กระทืบเท้าเร่าๆ กระชากแขนเสื้อของหูเทียนเป่ยจนสั่นไหวไม่หยุดนางเหมือนเด็กที่กำลังร้องขอพุทราจากเขาอย่างไรอย่างนั้น

        “เจ้าไม่ยอม เช่นนั้นก็ไปแย่งเอาเองเถิดแต่ข้าขอเตือนเจ้าเอาไว้ก่อน อย่าได้เข้าไปวุ่นวายกับหลินเมิ้งหยามิเช่นนั้นชีวิตน้อยๆ ของเจ้าคงจบสิ้น”

        เชื้อพระวงศ์ของซีฟานแตกต่างจากต้าจิ้นมาก แต่ถึงกระนั้นฉากหน้าก็ยังมีความอบอุ่นมอบให้อยู่

        ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนโหดร้าย เพื่อสร้างความเชื่อมั่นต่อประชาชนเด็กที่เกิดในราชวงศ์จะต้องถูกวางไว้ด้านนอกเป็นเวลาหนึ่งคืนหลังจากเกิด

        หากยังสามารถมีชีวิตต่อไปได้ นั่นเท่ากับว่าพวกเขามีคุณสมบัติมากพอที่จะมีชีวิตอยู่

        แต่ถ้าหากโชคไม่ดีตายไปหรือถูกหมาจิ้งจอกกินเช่นนั้นก็คงต้องแล้วแต่เวรแต่กรรม

        “ชีวิตน้อยๆ? ท่านคิดว่าข้าเหมือนเจ้าคนไร้ประโยชน์หูลู่หนานคนนั้นหรือ?”

        นางเยาะเย้ยหูลู่หนาน เจ้าเศษสวะนั่นชอบมาวอแวกับนางตั้งแต่สามปีก่อน

        หากมิใช่เพราะคราวซวยของเขามาถึงจึงถูกคนฆ่าตายเช่นนั้นนางอาจจะเป็นผู้ลงมือเองก็เป็นได้

        “ลู่หนานอาจตายเพราะโชคไม่ดี แต่ถึงอย่างไรคนผิดก็ต้องได้รับโทษ”

        ดวงตาเปล่งประกายของหูเทียนเป่ยจ้องมองฮ่องเต้หมิงแววตาเคร่งขรึมทำให้หมิงเยว่รู้สึกผิดเล็กน้อย

        “ท่านกำลังพูดเรื่องอะไร ข้าดูเหมือนคนไม่มีสมองอย่างนั้นหรือ?”

        หมิงเยว่หมุนตัวเดินจากไปด้วยจิตใจที่ยากแท้หยั่งถึง

        หูเทียนเป่ยถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ย

        “อย่าคิดว่าไท่จื่อจะเป็นที่พึ่งของเจ้าได้”