ปรมาจารย์จักรพรรดิแห่งราชันย์

จอมมัลได้นั่งบนหลังของหมาป่าโลหิตเพลิงที่กลับร่างเป็นหมาป่าธรรมดาแล้วเรียบร้อย ส่วนปิง ปิง ก็ได้เดินจูงหมาป่าที่เชื่อฟังราวกับเป็นเจ้าของของมัน และเขาก็กำลังเดินทางไปยังจุดมุ่งหมายต่อไปใช้ระยะเวลาถึง3วัน3คืนเต็มๆ ทางข้างหน้าของจอมมัลเริ่มเห็นแสงสีของเมืองหลวงชัดเจนยิ่งขึ้น ราวกับเป็นยุครุ่งโรจน์ของนครกาลเวลา มียามระดับสูงเดินออกมาต้อนรับกลุ่มของจอมมัลเข้าเมือง และพวกเขาก็ปฏิบัติอย่างเท่าเทียมไม่ว่าจะเป็นใครมาจากไหน"เชิญขอรับ"จอมมัลพยักหน้าและก็ได้เดินเข้าไปภายในเมืองหลวง ซึ่งภาพตรงหน้ามันราวกับสวรรค์ก็มิปาน มีทั้งยาสมุนไพรระดับสูง ยาขยายลมปราณ ยาเปิดชีพจร ไม่ว่าจะเป็นยาชนิดไหนๆทั้งโลกมนุษย์ต่างต้องการพวกมันเป็นอย่างมาก ยังไม่รวมถึงอุปกรณ์อื่นๆอีกมากมายแถมผู้คนในเมืองหลวงแห่งนี้ยังมีหลายชนเผ่าอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นครึ่งยักษ์ ครึ่งอสูร หรือแม้แต่มนุษย์ธรรมดา ก็ยังมีเลยด้วยซ้ำ มันเลยทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ไม่เกิดการขัดแย้งขึ้น แต่ถึงจะมีการขัดแย้งเกิดขึ้นจริงๆ พวกเขาก็คงจะต้องคิดให้รอบคอบเสียก่อน เพราะเพียงแค่ยามเฝ้าหน้าประตูก็อยู่ในระดับเดียวกับหัวหน้าหมู่บ้านอื่นๆแล้ว ยังไม่ต้องนับรวมกับผู้ดูแลสาขาเลยด้วยซ้ำจอมมัล พยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับว่าเขามีความสุขกับภาพตรงหน้าของเขาเป็นอย่างมากปิง ปิง ที่ไม่เคยเห็นจอมมัลเป็นเช่นนี้มาก่อน นางทำได้เพียงแค่แอบยิ้มอยู่ในใจ เพราะการที่จอมมัลเป็นแบบนี้แสดงว่าวันนี้คงอาจจะเกิดเรื่องดีๆขึ้นอย่างแน่นอนแต่ทว่าในขณะนั้นเอง ได้มีใครคนหนึ่งวิ่งชนจอมมัลอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่ตัวของเขากลับกระเด็นกลับไปล้มลงเสียอย่างนั้น โดยที่เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมร่างกายของจอมมัลถึงแข็งแกร่งขนาดนี้"ชิ เจ้ามนุษย์โสโครกบังอาจมาแตะต้องตัวของข้า เจ้าจะต้องพบกับวันคืนร้ายๆไปตลอดชีวิต!!!" เป็นน้ำเสียงที่ทรงเสน่ห์ชวนให้น่าหลงใหล แต่ออกไปทางห้าวๆเสียมากกว่าหลังจากที่จอมมัลโดนชนไปได้ไม่นานนัก สักพักท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใสกลับกลายเป็นมืดครึ้ม สายฟ้าฟาดลงมาบริเวณที่จอมมัลยืนอยู่อย่างไม่หยุดหย่อน ราวกับว่านี่คือวันอวสานของเมืองหลวงเลยก็ว่าได้เปรี้ยง!!! เปรี้ยง!!! เปรี้ยง!!!แต่ที่น่าแปลกใจก็คือผู้อื่นในบริเวณนั้นไม่ได้รับบาดเจ็บกันเลยแม้แต่น้อย มีเพียงแค่จอมมัลเท่านั้นที่โดนสายฟ้าฟาดกระหน่ำอย่างไม่หยุดหย่อน และถึงต่อให้ร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งขนาดไหน ถ้าโดนขนาดนี้ยังไงก็ต้องอาการสาหัสกันบ้างถ้าหากไม่ตกตายไปเสียก่อน..............=====================1ปีผ่านไปณ ที่พักในพระราชวังในเมืองหลวงแห่งการเวลามีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งหลับลึกแบบไม่รู้สึกตัวมากว่า1ปีเต็มๆแล้ว แต่ร่างกายของเขากลับสมบูรณ์แบบไร้ที่ติราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นกับเขามาก่อนในช่วงเวลาที่ผ่านมาตลอด1ปีเต็ม ได้มีสาวงามหนึ่งคนและหมาป่าตัวเล็กคอยดูแลข้างกายเขาตลอดเวลา หรือจะพูดให้ถูกก็คือ พวกนางแทบจะไม่ออกห่างจากตัวของเด็กหนุ่มเลยด้วยซ้ำถูกต้องแล้ว สาวงามและหมาป่าตัวเล็ก ก็คือ ปิง ปิง และ หมาป่าโลหิตเพลิงที่กักขังพลังของตัวเองอีกส่วนหนึ่งทำให้มันดูตัวเล็กลง และส่วนผู้ที่นอนอยู่ก็คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก จอมมัล ที่หมดสติไปตั้งแต่โดนสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ฟาดใส่เมื่อ1ปีก่อนแต่ทว่าในเวลาครบรอบ1ปีที่จอมมัลกำลังหลับอยู่โดยที่ไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย ก็ได้มีหัวหน้าสาขาในส่วนของสมุนไพร เขาได้เข้ามากล่าวกับ ปิง ปิง "ไม่เคยมีใครรอดพ้นจากสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ของคุณหนูไปได้ พวกเราจะต้องขอโทษพวกท่านจากใจจริง...."ปิง ปิง โบกมือให้หัวหน้าสาขาหยุดกล่าวต่อ พร้อมกับน้ำตาที่ซึมจนแทบจะไหลออกมา เพราะมันมีผลกระทบต่อจิตใจของนางเป็นอย่างมาก และอีกใจนึงนางอยากให้จอมมัลลุกออกมาจากเตียงในตอนนี้เลยด้วยซ้ำหัวหน้าสาขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ และก็เดินจากไปอย่างเงียบๆ================ณ ห้องของคุณหนู"คุณหนูครับ ข้าว่าพวกเราควรจะไล่พวกเขาออกไปจากเมืองนี้ได้แล้วนะขอรับ มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถฝืนลิขิตต่อต้านฟ้าดินรอดพ้นจากอำนาจศักดิ์สิทธิ์ของคุณหนูไปได้อย่างแน่นอน แถมผู้หญิง กับสัตว์เลี้ยงที่คอยอยู่ข้างเจ้าหนุ่มคนนั้น ดูท่าว่าจะอ่อนแอเป็นอย่างมากเสียด้วยซ้ำ..."คุณหนู ไม่ได้ให้ความสำคัญกับคำพูดพวกนั้นเสียเท่าไหร่ "เจ้าเป็นถึงหัวหน้าสาขาแต่ไม่รู้จักคำว่ารับผิดชอบอย่างนั้นหรือ? ข้าเป็นคนทำให้เขาต้องโดนสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ของข้า ข้าจะต้องดูแลและปกป้องเขาไปจนกว่าตัวข้าจะหมดสิ้นอายุขัย ไม่ว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาหรือไม่ มันก็ยังนับเป็นบาปติดตัวข้าไปจนวันตาย....ข้าจะไปพบเสด็จพ่อ!!""แต่ว่าคุณหนูขอรับ!! ท่านเจ้าเมืองจะไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้เป็นแน่ขอรับโปรดไตร่ตรอง..."นางไม่ฟังอะไรอีก และเดินออกไปจากห้องด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ....ก๊อก ก๊อก ก๊อก!"เสด็จพ่อ!! นี่ข้าเอง ข้าจะมาขอโทษท่านพ่อที่วันนั้นข้าหนีออกไปโดยไม่ได้บอกท่าน""เข้ามาได้" เป็นเสียงที่ทรงพลังและแหบแห้งราวกับว่าเป็นบั้นปลายชีวิตของเขาแล้วนางไม่รอช้ารีบก้มหัวเคารพเสด็จพ่อ และเริ่มกล่าว "ข้าจะไม่ปิดบังท่านพ่อ เมื่อครั้งก่อนที่มีสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ฟาดกระหน่ำตรงใจกลางเมืองหลวง ก็เพราะข้าได้ไปเดินชนกับมนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่งเข้า จนทำให้เขาโดนอำนาจศักดิ์สิทธิ์ของข้าทำร้าย ข้าจึงจะมาข้อร้องท่าน...."เสียงแหบแห้งดังขึ้นมาโดยที่ไม่มีใครรู้ได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ "พ่อจะบอกอะไรไว้ให้นะลูก ถ้าเกิดว่าคนผู้นั้นเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาๆ เจ้าไม่จำเป็นที่จะต้องรับผิดชอบ และถ้าหากว่ามันผู้นั้นเป็นคนของผู้มีอำนาจในดินแดนแห่งนี้ พ่อก็จะกำจัดพวกมันทิ้งเสีย เพราะตั้งแต่ครั้งในอดีตกาล พ่อก็เป็นหนึ่งในขุนพลใหญ่ของสถานที่แห่งนี้ จะเป็นรองก็เพียงแค่ตาเฒ่ากาลเวลาก็เท่านั้น!!"เมื่อได้ยินดังนั้น นางก็ยิ่งคิดว่ามีบาปติดตัวขึ้นไปอีก "แล้วการที่ข้าไม่ไปรับผิดชอบเขามันดีแล้วจริงๆหรือท่านพ่อ? ข้ารู้แค่ว่าท่านพ่อแข็งแกร่งที่สุดในดินแดนทางตะวันออก แต่โลกภายนอกเป็นอย่างไรข้าก็ยังไม่เคยเห็นเลยด้วยซ้ำ ความแข็งแกร่งของร่างกายชายหนุ่มคนนั้นก็เหมือนกัน ตอนที่ข้าเดินชนกับเขา มันเหมือนกับว่าข้าโดนค้อนเหล็กของจักรพรรดิสายฟ้าทุบลงมาที่บนตัวของข้า ข้าไม่สามารถที่จะบรรยายมันออกมาได้ทั้งหมดโปรดท่านพ่อเข้าใจลูกด้วย..."เสียงที่แหบและทรงพลังก็ได้ดังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง "เจ้ารู้หรือไม่ว่า มนุษย์ผู้นั้นระดับพลังอยู่ที่ขั้นไหน?""ขั้นปลายของระดับก่อกำเนิด"ตึ๊งงง!!!ชายชราเคราะโต๊ะอย่างรุนแรงดั่งสนั่นไปทั่วอาณาจักร "เหลวไหล!! เจ้าคิดว่าระดับก่อกำเนิดจะมีร่างกายระดับนั้นได้เช่นไร ดูเหมือนว่าข้าจะเลี้ยงเจ้ามาไม่ดีพอ..."พรึบ! พรึบ! พรึบ! พรึบ!ผู้นำสาขาทุกสาขามารวมตัวกันที่หน้าพระราชวังพร้อมกับปลดปล่อยอำนาจจักรพรรดิกระจายออกมาตรวจสอบสิ่งผิดปกติภายในพระราชวัง..."ท่านจักรพรรดิ เกิดอะไรขึ้นขอรับ..""ท่านจักรพรรดิ..""ท่านเจ้าเมือง.."และในที่สุดหัวหน้าสาขาก็เจอสิ่งผิดปกติเข้าจนได้ เพราะพวกเขาไม่สามารถตรวจสอบห้องพักสองห้องได้ หนึ่งคือห้องของเจ้าเมือง อีกหนึ่งคือห้องที่ปิง ปิงกำลังดูแลจอมมัลอยู่นั่นเอง ต่อให้ปลดปล่อยอำนาจจักรพรรดิออกไปขนาดไหนก็ตามก็ไม่สามารถรอดผ่านเข้าไปได้"สาขาสมุนไพรเตรียมอาวุธ!!""สาขาอุปกรณ์เตรียมอาวุธ!!""สาขาอักขระเตรียมอาวุธ!!""สาขารักษาการเตรียมอาวุธ และล้อมรอบพระราชวังเอาไว้ห้ามให้ใครออกไปได้!!".......

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 14 เมืองหลวงแห่งกาลเวลา

นิยายแนะนำ

ปรมาจารย์จักรพรรดิแห่งราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 14 เมืองหลวงแห่งกาลเวลา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้