ตอนที่ 9
เรือนเพาะชำ ตำหนักองค์หญิงเซเลีย
เธอนั่งมองพี่สาวแสนงดงามเรือนผมสีทองอ่อน เรียบตรงสลวยนั่งทำการเพราะพันธุ์ข้าวสาลีพันธุ์ใหม่อยู่โดยมีองครักษ์ที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็อย่างดีคอยช่วยเหลืออย่างช่ำชอง
“ท่านพี่เพาะต้นกล้าน้อยพวกนี้ไปทำไมหรือคะ”
“ข้าอยากให้ประชาชนในทุกๆ พื้นที่ได้มีข้าวสวยหอมๆ กินกัน เพราะสภาพดินในแต่ละที่ย่อมไม่เหมือนกัน”
หญิงสาวถอนหายใจยาวออกมา
“เอลมีเื่อะไรหรือ” พี่สาวเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วงขณะนำต้นกล้าน้อยลงหลุมในถาดเพาะปลูก
“เหมือนพวกท่านแม่กำลังจะหาคู่หมั้นให้ข้าน่ะสิ หากจับคู่ข้าสำเร็จต่อไปคงตาพวกท่าแล้ว” เธอกล่าวด้วยท่าทีเบื่อหน่ายพ่นลมหายใจออกมาหลายรอบ
“ข้าว่าหากเ้าบอกไปตรงๆ ว่าชอบพลอมาร์ควิสไอรอนฮาร์ตอยู่ท่านคงจะสนับสนุนไม่น้อย”
“หากข้าบอกไปคงมีสมรสพระราชทานเป็แน่ หากท่านพี่โดนจับแต่งงานกับคนที่ไม่ได้ชอบพลอท่านพี่จะทำอย่างไรหรือคะ”
เซเลียทำหน้าเศร้าเล็กน้อยแอบเหลือบมององครักษ์หนุ่มเล็กน้อย
“คงจะปฏิเสธไม่ได้นั่นแหละไม่มีใครสติดีกล้าปฏิเสธคำสั่งเสด็จพ่อหรอก เสด็จพ่อในตอนที่พวกเรายังไม่เกิดทรงถูกขนามนามว่าทรราชไม่ก็เครื่องสังหารเคลื่อนที่อะไรเทือกนั้น”
“ถึงว่าท่านพี่อัลฟอนโซเหมมือนใคร”
หญิงสาวเดินออกจากโต๊ะไปหยุดอยู่ข้างๆ พี่สาวย่อตัวนั่งยองๆ ใบหน้าเรียวเล็กเลื่อนเข้าใจๆ ใบหูพี่สาว
“หากเซอร์ที่อยู่ข้างๆ ท่านเป็พี่เขย ข้าก็พอจะรับได้อยู่” เธอกระซิบแซวข้างๆ ใบหูพี่สาวอย่างแ่เบา
เซเลียได้ยินคำหยอกล้อของน้องสาวแก้มทั้งสองแดงขึ้นทันที
สองพี่น้องไว้ไล่กันอยู่ในเรือนเพาะชำอย่างสนุกสนาน
เซเลียวิ่งสะดุดกระถางทำให้ทรงตัวไม่อยู่ชายกระโปรงสะบัดพริ้วไหวเมื่อร่างบางๆ เอนตัวลงด้วยแรงสะดุดก่อนที่ร่างเธอจะััพื้นแข็งของเรือนเพาะชำอ้อมแขนขององครักษ์หนุ่มโอบรับเธอไว้ได้ทันท่วงที
“ข้าไม่บอใครหรอกค่ะท่านพี่” องค์ผู้เป็น้องวิ่งออกไปจากเรือนเพราะชำด้วยท่าทางอารมณ์ดีในขณะที่ผู้เป็พี่ขัดเขินเพราะคำพูดของน้องในอ้อมแขนองครักษ์หนุ่ม
ระหว่างทางเดินกลับเธอเหลือบเห็นหน้าต่างห้องทำงานหยุดดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวิ่งกลับตำหนักไปอย่างเร่งรีบ
ชายหนุ่มอยู่บนห้องทำงานเห็นหญิงสาวผู้ร่าเริงวิ่งไปทางตำหนักก็อดยิ้มออกเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูมิได้
สนามฝึก
ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!!
เสียงปืนลั่นดังก้องสนามฝึก
หญิงสาวที่ปกติไม่เคยยิงพลาดเป้าทว่าตอนนี้กลับไม่เป็ดังที่เคยเป็เพียงเพราะเธอครุ่นคิดเื่คู่หมั้นอยู่ภายในใจจนไม่มีสมาธิมากพอที่จะเล็งไปที่เป้าได้
“ทรงมีเื่กังวลพระทัยหรือพะย่ะค่ะ ในยามปกติพระองค์ไม่เคยพลาดขนาดนี้” เสียงชายหนุ่มเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลัง
หญิงสาววางปืนและหันไปหาชายหนุ่มด้วยความดีใจ
“เอเดรียน! คิดถึงจังเลยค่ะ เหมือนไม่ได้เจอมาเป็เดือนเลย” หญิงสาวพูดหยอกล้อเขาอย่างสนุกสนาน
“ยังไม่ถึงเดือนเลยพะย่ะค่ะ” เขาตอบออกมาอย่างจริงจัง
“่ที่ข้าไม่ได้เจอเอเดรียนทำไมถึงมีแต่เื่กวนใจก็ไม่รู้ เหมือนกับพลังงานดีๆ ของข้าหายไปพร้อมกับท่านเลย”
“ทรงมีเื่อะไรกวนพระทัยหรือพะยะค่ะ” เขาถามย้ำอีกครั้งด้วยความเป็ห่วง
เธอถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเล่าเื่ให้เขาฟัง
“ข้าไม่อยากหมั้นกับคนอื่นเลยค่ะ” พูดพลางสายตาจับจ้องไปที่ดวงตาของเขา
เขาหลบตาเธอเล็กน้อย
เธอหยิบปืนขึ้นมาตั้งท่ากำลังจะยิงออกไปแต่กลับฉุกคิดวิธีที่จะแกล้งเขาได้เลยวางปืนลงอีกครั้ง
“มาเป็คู่หมั้นให้ข้าไหมคะ” เธอถามออกไปพลางเดินไปใกล้ๆ เขา
เขาถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะถอยออกไปสองสามก้าวแล้วยื่นเอกสารให้เธอ
“เอกสารรายชื่อผู้สมัครเรียนครับ”
เธอเห็นปึกกระดาษหนาที่ยื่นออกมาตรงหน้า
“ข้าว่าเราหาที่คุยกันเถอะค่ะ”
14K
