
– 14 สิงหาคม 2022 , เกาหลีใต้ –
.
.
.
มองไกลออกไปจนสุดขอบฟ้า เหนือน่านฟ้าเกาหลีใต้ มีกลุ่มควันหนาสีเทาที่กำลังปกคลุมเกาหลีทั่วบริเวณทั้งพื้นที่เกาหลีใต้
สารเคมีและฝุ่นละอองต่างๆกำลังแพร่สะพัดไปทั่วจนทำให้ราวกับเกิดพายุอยู่ภายในกลุ่มควันขนาดใหญ่... เสียงกรีดร้องของผู้คนที่อยู่ในพื้นที่ที่ถูกตัดขาดจากภายนอก ยังคงกำลังร้องขอความช่วยเหลือออย่างไร้ความหวัง...
ในไม่ช้าทุกอย่างก็เริ่มกลายเป็สีเทาเมื่อมองจากข้างนอก ราวกับกำลังจะถูกควันเ่าั้กลืนกินเข้าไป....
บรรยากาศที่วุ่นวายและสิ้นหวัง เหล่าหน่วยกู้ภัยกำลังทยอยเข้าไปหาผู้รอดชีวิตแม้ว่ามันจะแทบเป็ไปไม่ได้เลยก็ตาม...
กองทัพต่างๆจากทั่วโลกและกองกำลังสหประชาชาติต่างกำลังวุ่นวายกับเหตุการณ์นี้ จนทำให้ก่อเกิดความรู้สึกที่อึมครึมเกินจะบรรยายได้อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน...
และทันใดนั้นเองในกลุ่มควัน หน่วยกู้ภัยกลุ่มหนึ่งได้เริ่มเข้าค้นหาผู้รอดชีวิตภายในเครื่องบินที่ตกไถลออกไปยังนอกรันเวย์ของสนามบินแห่งหนึ่งของเกาหลี เครื่องบินลำนั้นคือเครื่องบิน C17 ของกองทัพสหรัฐอเมริกาที่บรรทุกหน่วยพิเศษจำนวนมากเพื่อไปส่งที่ญี่ปุ่น....
“เร็วเข้า! ใครก็ได้มาช่วยทางนี้หน่อย! ทางนี้ยังมีผู้รอดชีวิตอยู่!”
เสียงของเหล่าหน่วยกู้ภัยกำลังทำงานกันอย่างวุ่นวายเริ่มดังขึ้น ท่ามกลางซากศพและกองเืของผู้คนมากมายในสนามบิน
“.....”
ภายในซากเครื่องบิน C17 มีผู้หญิงผมสีส้มอมนํ้าตาลในชุดทหารคนหนึ่งกำลังนอนแน่นิ่งและไร้เรี่ยวแรง... เธอคนนั้นคือหญิงสาววัย 23 ปี ชื่อว่า 'โยโซระ อิซุโมะ'
เสียงและแสงทุกอย่างมันกำลังดังก้องและสาดส่องผ่านสายตาของอิซุโมะที่กำลังพยายามจะอ้าปากพูดขอความช่วยเหลือ แต่ดูเหมือนว่าแค่การที่จะเอ่ยปากพูดมันก็เกินกำลังของเธอแล้วในตอนนี้...
และทันใดนั้นก็ราวกับโชคเข้าข้าง มีหน่วยกู้ภัยคนหนึ่งส่องไฟฉายไปทั่วบริเวณในเครื่องบินและพบกับอิซุโมะที่นอนนิ่งอยู่อย่างไร้ความหวัง นั่นทำให้เขารีบตัดสินใจเรียกพรรคพวกเข้ามาช่วยเหลืออิซุโมะทันที
“เห้ย! เธอคนนี้ยังมีชีวิตอยู่! ใครก็ได้! รีบหาคนมารักษาเธอที!”
อิซุโมะที่ได้แต่นอนอย่างไร้ความหวัง ได้กวาดตาไปรอบๆขณะที่เธอกำลังถูกหน่วยกู้ภัยพยุงขึ้นไปนอนบนเปลสนาม เพราะเนื่องจากเธอพึ่งได้รับาเ็สาหัสจนทำให้ร่างกายไม่สู้ดีนัก
“อ่า.....”
อิซุโมะที่อยู่บนเปลได้เพียงแต่มองขึ้นไปฟังบนฟ้าที่มืดมิด และจู่ๆก็เหมือนกับเธอกำลังพยายามพูดอะไรซักอย่างแต่ไม่สามารถพูดได้เพราะพิษของาแ
“เธอชื่ออิซุโมะใช่ไหม! เธอปลอดภัยแล้ว พวกเราคือทีมกู้ภัยของสหประชาชาติ! เธอเป็หนึ่งในผู้รอดจากเหตุการณ์ Atonal62022 ที่ตกใส่เกาหลี เราพบเธออยู่ในซากเครื่องบินC17 ที่ตกห่างออกไปจากสนามบินไม่ไกลนัก! ตอนนี้เรากำลังช่วยเหลือประชาชนและพวกเพื่อนเธออยู่! ”
หน่วยกู้ภัยคนหนึ่งที่กำลังขนย้ายอิซุโมะไปยังรถพยาบาล ได้สังเกตเห็นป้าชื่อที่ติดอยู่บริเวณกระเป๋าหน้าปอกทางซ้ายของอิซุโมะ เขาจึงตัดสินใจพูดกับอิซุโมะเพื่อคอยเรียกสติอยู่ตลอดเวลา
ถึงแม้ว่าอิซุโมะจะได้เพียงแต่มอง แต่ทุกคำที่คนจากหน่วยกู้ภัยพูด เธอล้วนได้ยินทั้งหมด และคำสุดท้ายที่เธอได้ยินจากปากของหน่วยกู้ภัยที่คุยกับเธอก็คือ 'Atonal62022'
“Atonal62022?...”
อิซุโมะเริ่มพยายามเอ่ยชื่อนี้ออกมาด้วยควางสงสัย และทันใดนั้นเองราวกับมีภาพบางอย่างลอยเข้ามาในหัวของเธอ จึงทำให้เธอเกิดสะดุ้งและถามหน่วยที่กู้ภัยพวกนั้น
“จริงสิ เ้านั่นล่ะ พวกคุณเห็นมันรึเปล่า!? อึก!”
จู่ๆอิซุโมะก็พูดอะไรบางอย่างขึ้นมาโดยที่ หน่วยกู้ภัยทุกคนไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเธอกำลังหมายถึงอะไรกันแน่ ทุกคนเลยพยายามให้เธอพักผ่อนเพราะเธอได้รับาเ็หนักจนอาจทำให้เกิดอาการประสาทหลอนได้
“คุณใจเย็นนะ ตอนนี้คุณาเ็หนัก อย่างพึ่งฝืนพูดอะไรเลย”
“อา.... อา....”
หน้าตาของอิซุโมะดูซีดลง และเธอเหมือนจะเหม่อลอยเื่อะไรบางอย่างอยู่ จากนั้นสติของเธอก็เริ่มจะลืมเลือนลงและเธอก็สลบไปในที่สุด...
.
.
.
ท่ามกลางบรรยกาศที่วุ่นวาย... กลิ่นของเืและซากศพยังคงลอยไปทั่วพื้นที่ของเกาหลี... มันช่างเป็ภาพที่สิ้นหวังและเวทนาเกินกว่าที่จะจิตนาการถึง...
ทั่วโลกต่างรํ่าไห้และโศรกเศร้ากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มีญาติพี่น้องและคนอีกมากมายที่ต้องมาตายในเหตุการณ์ในครั้งนี้...
แต่ทว่าท่ามกลางควาโศรกเศร้า... ไม่มีใครรู้เลยว่าตอนนี้ โลกกำลังจะต้องพบเจอกับภัยบางอย่างที่จะสามารถทำลายมนุษย์ชาติจนหมดสิ้นภายในไม่ช้า... ภัยที่จะนำมาซึ่งสุดจบของโลกและมวลมนุษย์ชาติ... และการต่อสู้ครั้งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของมวลมนุษย์กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว