ซากุระนอนเล่นเกมมือถือกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงภายในห้องซึ่งมีสาวๆ มารวมตัวกันเยอะพอสมควร รินยืนหมุนตัวฮาโนะที่ถือชุดกิโมโนมาทาบตัวให้รินดูเพื่อกิจกรรมในคืนนี้ เนเนะโน้มตัวลงนอนเอาหัวหนุนหลังซากุระนอนขวางแกว่งขา
“จะสวยไปไหน คิดว่าจะจับฉลากได้คนที่อยากคู่ด้วยได้หรือไง” เนเนะแบะปากขัด
“แล้วหัวหน้าอยากคู่ใครละ” ซากุระวางมือถือนอนคว่ำหน้า
“คู่กับเธอไง” เนเนะกลิ้งตัวมาทับซากุระเต็มตัว
“อ๊ากกก หนัก เขาให้คู่ชายหญิงไม่ใช่หรือไงหัวหน้าเ้าเสน่ห์”
“จ้ะ เป็การเปิดโอกาสให้ทุกคนได้ลุ้นว่าจะได้คู่กับคนที่อยากคู่ด้วยหรือเปล่า” รินหันมาตอบสีหน้าสดใส อามาโนะกับไอนั่งอยู่อีกเตียงมองฮาโนะหมุนชุดกิโมโนเล่น
“น่าเบื่อตายชัก” เนเนะเอาแขนหนุนหัวนอนข้างซากุระ
“อาหารกี่โมง หิวแล้ว” ซากุระนอนหงายบิดี้เี
“อีกสิบนาที หลังทานเสร็จก็ขึ้นมาแต่งตัวและไปรวมกันด้านล่างจ้ะ”
“ตื่นเต้นจัง” ฮาโนะกอดชุดนั่งลงบนเตียงเนเนะ
“รีบไปกันเถอะจะได้ขึ้นมาแต่งตัวเร็วๆ ” ไอบอกพลางลุกขึ้นจูงมืออามาโนะเดินออกไป รินดึงซากุระกับเนเนะลุกขึ้นลากออกจากห้อง ฮาโนะวางชุดลงเป็คนสุดท้ายแล้วปิดประตู
ระหว่างทานอาหารเย็นกลุ่มประธานก็หายตัวไปตามระเบียบพร้อมกับเหล่าครูที่เตรียมจัดฉากในแต่ละฐาน กิจกรรมเดินทางไกลตอนกลางคืน ทุกคนรีบกินรีบขึ้นไปแต่งตัวอย่างรวดเร็วทั้งกิโมโนยูคาตะอวดโฉมกันเจริญตาอย่างไม่ยอมกัน ซากุระสวมยูคาตะสีน้ำตาลอมแดงโอบิสีเหลืองปล่อยผมยาวมัดจุกหน้าม้าเดินตามกลุ่มเพื่อนมารวมตัวกันที่ด้านล้างหน้าเคาน์เตอร์ครูผู้ชายวัยกลางคนประจำห้องบียืนถือกล่องเขย่าให้นักเรียนเชนไดปีสามจับและต้องเป็ผู้หญิงจับเท่านั้น
“มิมิคุง” รินเอ่ยเสียงเบาด้วยความอึ้ง ซากุระอมยิ้มมองรินช้าๆ
“เมื่อกี้ได้ยินใครเรียกชื่อฉันนะ” มินามิเดินเข้ามาในชุดยูคาตะสีเทาทำเอารินตาค้างก้มหน้าแดงยื่นฉลากให้มินามิดูถึงกับเข้าใจมองซากุระส่งสัญญาณให้เปิดอ่าน
“โหยทำไมฉันต้องคู่ทัตสึยะด้วย” เนเนะสะบัดหัวทำหน้ายู่
“เป็นางฟ้าได้ไหม รอลุ้นแท้ๆ เลย” ทัตสึยะอยู่ในชุดสีน้ำเงินเข้มกอดอกทำหน้าบูด
“ซากุระได้ใคร เปิดดูสิ” ไอจับมือซากุระอย่างตื่นเต้น
“มิมิไปแล้ว ทัตสึยะก็ไปแล้ว ทุกคนจับได้กันหมดแล้ว คงไม่…” ซากุระกลืนน้ำลายลงคอมองหาพวกประธานที่หายไปั้แ่มื้อเย็น เธอคลี่ฉลากทีละนิดทำเพื่อนๆ ลุ้นใจจดใจจ่อยื่นหน้าเข้ามาดูจนฉลากคลี่ออกกว้าง ไอะโโลดเต้นดีใจคนแรก
“เคลวินจริงๆ หรอ” เนเนะอ้าปากค้าง
“อะไรนะ! ” ทัตสึยะหัวฟัดหัวเหวี่ยงเดินหนีแต่เนเนะกระชากคว้าคอไปทำภารกิจเดินทางไกลโดยมีกติกาอยู่ในฉลาก ทุกคนจะต้องหาสิ่งของตามที่กำหนดมาให้ได้ถึงจะผ่านกิจกรรมคืนนี้ ซากุระยืนทำหน้าเซ็งมองเคลวินเดินเข้ามาจากด้านนอกด้วยชุดฮากามะสีดำจนสาวๆ ที่จับคู่เดินสวนทางมองเหลียวหลังแอบอิจฉาคนคู่ด้วย
“โจทย์คืออะไร หืม นึกว่าต้องคู่คนอื่นซะแล้ว” เคลวินหยิบกระดาษมาอ่านเหล่มองซากุระเล็กน้อย
“พระเ้าไม่เคยเข้าข้างฉันเลยจริงๆ ” ซากุระสะบัดหน้าเดินออก เคลวินหัวเราะชอบใจเก็บกระดาษเดินตีคู่ออกไปทางป่าที่มีแสงไฟเป็ทางเดินนำทางมีป้ายบอกทางตลอดบางคู่ก็กรี๊ดกร๊าดใอะไรสักอย่างสร้างความสนุกไปอีกระดับ ซากุระเดินกอดอกมองซ้ายมองขวาหาผ้าสีขาวที่ได้โจทย์มา
“ผ้าสีขาวหาง่ายไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้”
“ต้องรีบสิจะได้จบเกมไวๆ เดินกับประธานอึดอัดตาย”
“เธอไม่ชอบหน้าฉันขนาดนั้นเลย” เคลวินยิ้มมุมปากกวนเธอ
“แล้วประธานทำอะไรกับฉันไว้บ้างละ ฉันไม่ใช่ยัยโรคจิตนะจะได้ชอบให้มีคนแกล้งบ่อยๆ ”
“ฉันไม่ได้แกล้งเธอแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้องถ้าเธอพูดความจริงจะกลัวอะไร”
“ฉันทำถูกต้องอยู่แล้วละ” ซากุระเชิดใส่เคลวินก่อนหยุดชะงักเมื่อเห็นบางอย่างขาวๆ อยู่ในพุ่มไม้ ซากุระเดินเข้าไปหยิบแต่ผ้ากลับปลิวออก ซากุระวิ่งตามแยกไปอีกทางที่ไม่ใช่เส้นทางที่ควรจะไป เคลวินขมวดคิ้วเดินจ้ำอ้าวตามเธอไปทันที
“เธอเดินออกจากเส้นทางแล้วนะ เดี๋ยวก็หลงหรอก” เคลวินคว้าแขนซากุระให้หยุดกะทันหัน
“ผ้าสีขาว ประธานไม้เห็นหรือไง นั่นนะ” ซากุระสะบัดมือเคลวินชี้ไปที่พื้นที่มีผ้าขาวแน่นิ่ง เคลวินมองฉงนย้อนกลับมองทางที่เดินมามันไกลจนเขาเริ่มสับสนเมื่อป่าเหมือนกันหมด ซากุระตะครุบผ้าขาวอย่างว่องไวนั่งลงฉีกยิ้มพอแบมือออกกลับว่างเปล่าเงยหน้ามองงงเมื่อผ้าขยับไปด้านหน้า
หมับ!
เคลวินดักหน้าเหยียบผ้าแล้วก้มลงหยิบยื่นให้ซากุระที่ฉีกยิ้มชอบใจแกว่งผ้าไปมาะโโลดเต้น
“เย้ ได้แล้ว”
“พอใจแล้วสินะ งั้นดูนู้น” เคลวินจับหัวซากุระให้หันกลับไปมองด้านหลังที่มืดสนิทต้นไม้ไร้แสงไฟเต็มไปหมดมีเพียงแสงจันทร์สาดส่อง ซากุระหยุดนิ่งกำผ้าสีขาวไว้ในมือ
“ไม่ต้องห่วง ฉันคิดว่าฉันจำได้ตามมาท่านประธาน” ซากุระยิ้มแหยๆ มองเคลวินก่อนเดินนำย้อนกลับไปแต่ทว่า ซากุระหยุดหมุนเดินวนไปวนมาแล้วหยุดอยู่ที่เดิมจนเคลวินกุมขมับส่ายหน้าไปมา ซากุระชี้ต้นไม้มองงงกับทางก่อนมองเคลวินที่กอดอกเลิกคิ้วมองเธอ
“โห ต้นไม้งอกเพิ่มขึ้นมาเยอะแยะเลย มืดด้วยมองไม่เห็นจำไม่ได้แล้วละ” ซากุระเอามือบิดผ้าสีขาวก้มหน้ายิ้มแห้งๆ เหล่มองเคลวินที่ถอนหายใจยาวเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอ
“เตือนอะไรไม่เคยฟัง คนดื้อก็นอนกลางป่านี่ละ”
“อะไรนะ! ไม่เอาน่า ประธานเดินตามมาทำไมไม่จำละ” ซากุระโยนความผิดหน้าตาเฉย
“ถ้ามัวแต่จำอยู่เธอคงได้อยู่กลางป่าคนเดียวแล้ว นอนกลางดินไปละกัน”
“ไม่เอานะ ประธาน กลางป่าน่ากลัวจะตาย ดูสิมืดก็มืด บรรยากาศไม่น่าอยู่เลยสักนิด”
“แล้วมันเพราะใคร”
“ฉันขอโทษ” ซากุระทำหน้างอมองตาปริบๆ
“เฮ้อ งั้นก็เดินตามแสงจันทร์แล้วกัน” เคลวินดึงผ้าขาวจากเธอมาเก็บไว้เองก่อนเงยหน้ามองพระจันทร์ที่สาดส่องก้าวขาเดินนำไปอีกทาง ซากุระเดินตามมองซ้ายมองขวาอย่างวังเวงเห็นเงาอะไรในพุ่มไม้ก็รีบก้าวเท้าเดินตีคู่จับชายแขนเสื้อของเคลวินทำเขาเหล่มองตามก่อนมองรอบข้าง เธอลุกลนมองหวาดๆ ไม่อยู่นิ่งหันมาสบตากับเคลวิน
“ดึงชายเสื้อจนจะหลุดแล้ว”
“อ้าวว ก็แหมมันวังเวง น่ากลัวพิลึก ไม่จับก็ได้” ซากุระปล่อยมือออกกำชุดตัวเองแทนมองซ้ายมองขวา
หมับ!
เธอชะงักหยุดนิ่งเมื่อเคลวินจับมือเธอจูงเดินต่อ ซากุระมองแผ่นหลังเขาอย่างหวั่นๆ ปนแปลกใจก้มมองมือที่ถูกจูง
“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า ฉันจะอยู่ข้างเธอเอง” คำพูดของเขาทำซากุระตกอยู่ในภวังค์มองค้าง เคลวินก้มหน้าเดินหาทางออกต่อไป ซากุระเดินตามด้วยความนิ่งพร้อมกระชับมือจับเขาแน่นมากขึ้น
“ประธานรู้ไหมประโยคเมื่อกี้มันทำให้ฉันนึกคนที่ฉันรักมากที่สุดสองคน”
“หือ” เคลวินก้าวช้าลงแล้วหยุดมองเธอที่เอามือสองข้างจับมือเขา เธอก้มหน้าเม้มปากกลืนน้ำลายลงคอ
“ไม่ต้องกลัวพ่อกับแม่จะปกป้องลูกเอง” ซากุระปล่อยมือออกยกขึ้นปาดน้ำตาช้าๆ พยายามกลั้นน้ำตาไว้ เคลวินมองเธอนิ่ง
“มันเป็คำพูดก่อนที่พวกเขาจะตายเพื่อปกป้องฉัน คนร้ายฆ่าพ่อแม่ฉัน” ซากุระนั่งลงคุกเข่าเอาแขนเสื้อเช็ดน้ำตาพยายามกลั้นมันไว้แต่ไม่อยู่ต้องปล่อยโฮร้องไห้ออกมา “ท่านให้ฉันหนีออกมา ถ้าฉันไม่หนีเอาตัวรอดออกมาฉันอาจจะตายกับพวกท่าน ฉันไม่น่ารอดมาเลย”
“ไม่หรอก เธอคือดวงใจของพวกท่าน ถ้าเธอเป็อะไรไปเขาคงตายตาไม่หลับ อย่าไปยึดติดกับมันเลย เื่ที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป อย่าร้องไห้” เคลวินนั่งลงคุกเข่าปาดน้ำตาให้ซากุระก่อนหยุดชะงักกระตุกยิ้มบางๆ ซากุระสะอึกสะอื้นก่อนเบิกตาโตจ้องเขาและถอยกรูดเอามือปิดปากชี้หน้าเคลวินอย่างใ
“ประธาน! ”
“ความลับแตกซะแล้วคุณซากุระ”
“กรี๊ดดด ม่ายยยจริ๊งงง”
ฟืบบบบ
เคลวินมองพุ่มไม้ที่ขยับซากุระเลิกร้องไห้ผวาเฮือกปาดน้ำตาทิ้งมองตาปริบๆ สมองเบลอมองหน้าเคลวินช้าๆ ที่ขยับเข้ามาหาเธอ
“ขี่หลังฉัน ถ้าเธอไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอเป็ใคร” เคลวินหันหลังเหลียวบอก
“หือออ” ซากุระมองพุ่มไม้ที่ขยับไหวไปมาเลยตัดสินใจขึ้นหลังเคลวินเอาหน้าซบหลบหลังกอดคอเขาในขณะที่เคลวินลุกขึ้นมองคนที่ปรากฏตัว
“ทั้งคู่ปลอดภัยนะ” ครูหนุ่มถือตะเกียงหน้าตาตื่นเข้ามา
“ครับ” เคลวินแบกซากุระเดินตามครูออกจากป่าไปที่โรงแรม ทุกคนยืนรออย่างดีใจเมื่อเห็นทั้งคู่ ซากุระเอาหน้าซบหลังเขาท่าเดียว เคลวินแบกเธอขึ้นไปส่งถึงห้องสร้างความสงสัยปนความอิจฉาตื่นเต้น ซากุระลงจากหลังเอามือปิดหน้าวิ่งเข้าห้องน้ำทันที เขาฉีกยิ้มชอบใจเอียงหน้ามองเนเนะกับอามาโนะที่วิ่งตามมาก่อนเบี่ยงตัวเดินออกทันที
วันต่อมา…
ซากุระเดินหลบหน้าพวกกรรมการนักเรียนทุกครั้งที่เฉียดเข้าใกล้ นัดเจออามาโนะกับมินามิที่หลังหาดไกลจากโรงแรมพอควร เธอดูลาดเลาให้ปลอดภัยมองหน้าเพื่อนสองคน
“ความแตกแล้ว”
“หมายความว่า...เมื่อคืนเคลวินรู้ความจริงแล้วหรอ” มินามิเบิกตาโต
“ใช่ พลาดแล้วไม่น่าเลย” ซากุระดิ้นไปมา
“รู้ได้ยังไงคะก็เมื่อคืนเขายังพาคุณซากุระขี่หลังมาส่งที่ห้องอยู่เลย” อามาโนะขมวดคิ้วคิด
“นั้นคือสาเหตุที่ฉันต้องขี่หลังหมอนั่นไง ทำไงต่อละ”
“ใจเย็นนะ ดูเคลวินก็ไม่ได้แตกตื่นเหมือนรู้อยู่แล้วแค่อยากรู้ให้แน่ชัด บางทีมันอาจไม่มีอะไรเกิดขึ้นนิ่งเฉยไว้ก่อน” มินามิเอามือลูบคาง
“เอางั้นหรอ อ๊ากกก จะบ้าตาย เมื่อไหร่จะจบการศึกษาเนี้ย” ซากุระจับหน้าส่ายไปมา มินามิอมยิ้มกับอามาโนะจนซากุระไหวตัวทันมองงงก่อนเอียงหน้ามองเนเนะวิ่งตรงดิ่งเข้ามาพร้อมกระดานโต้คลื่นปักลงที่ทรายเท้าเอวเลิกคิ้วจ้องหน้าซากุระ รินกับไอวิ่งถือลูกบอลกับห่วงยางตามมา
“พรุ่งนี้ก็กลับแล้วคุณซากุระยังไม่ลงเล่นน้ำเลยนะคะ” รินครอบห่วงยางเข้าที่ตัวซากุระที่ยืนอึ้งค้าง
“เอ่อ จริงๆ ฉันว่ายน้ำไม่เป็หรอกไม่ค่อยถูกกับน้ำเท่าไหร่ พวกเธอไปเล่นเถอะ”
“งั้นบอลชายหาดไหม กลุ่มประธานกำลังท้าทุกคนแข่งด้วย ตอนนี้แข่งกับพวกครู น่าสนนะ” ไอโยนบอลไปมาฉีกยิ้ม
“หึ ยิ่งไม่เอาใหญ่” ซากุระส่ายหน้าไปมา
“ไปสักนิดเหอะน่า เล่นตื้นๆ ก็ได้” เนเนะคว้ามือซากุระกับกระดานโต้คลื่นวิ่งตรงไปทะเล ซากุระดิ้นไม่หลุดเบิกตาโตมองมินามิกับอามาโนะโบกมือส่งท้าย ซากุระวิ่งมาหยุดอยู่ในน้ำเท่าข้อขาที่ตัวมีห่วงยางมองเนเนะเล่นกระดานโต้คลื่น รินคว้ามือซากุระลงมาในน้ำลึกเท่าครึ่งตัวสาดน้ำใส่ไอที่โยนลูกบอลเล่น ซากุระกวาดสายตามองรอบเพื่อหาช่องทางขึ้นจากน้ำค่อยๆ ก้าวถอยหลังช้าๆ
ปึก!
เธอชะงักกึกยกมือขึ้นกุมหน้าผากสีหน้าเซ็งเหมือนรู้อยู่แล้วว่าคนที่ชนคือใคร เธอไม่หันกลับก้าวเดินไปข้างหน้าแต่โดนจับไหล่ไว้
“ใส่ห่วงยางทำตัวเป็เด็กเล็กไปได้ ฉันรู้ว่าเธออยากเล่นน้ำ ฉันพอมีที่ที่สำหรับเธอ”
“พ่อเป็เ้าของโรงแรมหรือไงประธาน ไม่ได้อยากเล่นน้ำสักหน่อย คืนนี้มีงานดอกไม้ไฟฉันเตรียมตัวไปงานนั้นดีกว่าเยอะ” ซากุระเดินเลี่ยงเคลวินขึ้นหาด
“ก็ดี แต่งให้สวยนะ คืนนี้เป็คืนเดทของเรา โชคดีจริงมีแฟนเป็ไอดอลน่าภูมิใจ”
“นี่นาย! ” ซากุระหันกลับมาชี้หน้าเคลวินที่ทำทีนิ่งแสยะยิ้ม
“ฉันจะรอเธอที่บันไดทางลง แล้วค่อยเดินไปร่วมงานด้วยกัน”
“ฉันจะไปกับหัวหน้าห้อง”
“ก็เื่ของเธอสิ มีฉันเพิ่มไปคนหนึ่งคงไม่เสียหายอะไร”
“ประธานไม่มีทางเจอฉันแน่ ดักรอเก้อ”
“เอาตามนั้นก็ได้ถ้าเธออยากให้ทุกคนรู้ว่าเธอเป็ใคร” เคลวินหันกลับเดินไปเล่นน้ำลึกกับโชและเรย์กะที่จับแผ่นยางพลิกแล้วขึ้นไปนั่งมองมาทางซากุระที่กำหมัดวักน้ำไล่หลังเคลวินอย่างหงุดหงิดก่อนเดินจ้ำอ้าวขึ้นฝั่งไปที่ห้องพัก
“ไอ้บ้าประธาน เวรกรรมชีวิตฉันเมื่อไหร่จะปิดเทอม”
ปัง!
เสียงประตูปิดดังจนคนเดินผ่านมองอย่างใ ซากุระยืนอยู่ที่หน้ากระจกในห้องน้ำมองดูสภาพตัวเองพลางไล่ทบทวนนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาระหว่างเธอกับเคลวิน
แกร๊ก
อามาโนะเปิดประตูห้องน้ำมองตาปริบๆ ก่อนจะก้มหน้ารู้สึกผิด
“ขอโทษค่ะ นึกว่าไม่มีคนอยู่”
“อามาโนะอยู่ดีๆ ฉันก็รู้สึกแปลกๆ ทำไมฉันต้องมาทำอะไรที่นี่ ฉันกับประธานเริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้น ไม่คุ้นเลยสักนิด”
“มันก็จริงอยู่นะคะแต่อาจเป็พรหมลิขิตก็ได้ อย่ากังวลเลยค่ะ”
“ฉันเป็ใคร หมอนั่นเป็ใคร มันจูนกันไม่ติดด้วยซ้ำ ขนาดหมอนั่นรู้ในสิ่งที่้าแล้วก็ยังวุ่นวายกับฉันอยู่ได้ ฉันไม่ได้มีรสนิยมชอบเด็กมัธยมปลายนะ”
“คุณซากุระ ฉันว่ากลุ่มประธานดูโตกว่าเด็กวัยรุ่นทั่วไปนะคะ”
“เด็กโค่งนะหรอ ฮ่ะ ฮ่า ฮา แหงละพวกรู้ทุกเื่ทำตัวเกินเด็กอยู่แล้ว”
“ไม่ใช่ค่ะ สังเกตดีๆ สิคะ เหล่าครูก็ดูเกรงใจพวกประธาน บางทีพวกเขาอาจมีอะไรปกปิดเหมือนพวกเราก็ได้นะ ประวัติแต่ละคนก็ไม่ได้บ่งบอกชัดเจน”
“อืม นั่นสินะ วันหลังฉันต้องจับผิดพวกนี้บ้างแล้ว ในเมื่อความลับฉันประธานเป็คนคุมเกมต่อไปฉันอาจจะคุมเกมก็ได้ เยี่ยมเลยอามาโนะเธอนี่สุดยอดนักคอสจริงๆ ” ซากุระกอดอกมองกระจกแล้วยิ้มเ้าเล่ห์ อามาโนะยิ้มบางๆ เดินออกจากห้องน้ำพร้อมปิดประตู
เทศกาลดอกไม้ไฟจัดอยู่ใกล้ๆ ที่พักเดินไปเพียงไม่กี่ก้าว ทุกคนสวมกิโมโนยูคาตะกันหมด ซากุระเดินหลบอยู่หลังเนเนะลงบันไดมาถึงขั้นสุดท้าย
“ทำอะไรของเธอนะ” เนเนะดึงซากุระออกมายืนสุดทางลงมองซ้ายมองขวาไร้ร่างผู้ชายมายืนรอมีแต่คนเดินผ่านไปมา
“ดูลาดเลาไง”
“จากใคร” ไอกอดอกทำหน้างง
“ผีไง ไม่เคยได้ยินตำนานเล่าขานไว้หรอ ทุกคืนดอกไม้ไฟจะมีเด็กหายตัวไป ผีลักพาตัวไปกลืนิญญา”
“ดูหนังมากไปหรือเปล่า” เนเนะดีดหน้าผากซากุระอย่างแรง
“ฉันเคยได้ยินนะตำนานแบบนี้แต่นั้นมันเป็สิ่งเตือนใจไม่ให้ผู้หญิงออกจากบ้านคนเดียวไม่ใช่หรือไง” เสียงผู้ชายดังอยู่ด้านหลังซากุระและแน่นอนเธอไม่หันกลับเอาแต่ทำหน้าบูด
“หลบอยู่ั้แ่เมื่อไหร่เคลวิน อย่าบอกนะว่า” ไอชี้มือมาทางซากุระสลับกับเคลวิน
“เทศกาลดอกไม้ไฟเป็เทศกาลของคู่รัก แล้วคู่เราจะพลาดได้ไง” เคลวินคว้าแขนซากุระดึงเข้าหาตัวพลางฉีกยิ้มเ้าเล่ห์ เนเนะมองเลิ่กลั่กอึ้งค้างก่อนจะฉีกยิ้มชอบใจหันไปพยักหน้าหัวเราะกับไอที่เดินนำคู่รักหวานแหว๋วมุ่งหน้าไปที่งาน ซากุระเดินทิ้งระยะห่างจากเคลวินอย่างหงุดหงิด
“ประธานคงไม่สนุกหรอก ถึงงานแล้วก็ไปเดินกับกลุ่มตัวเองเหอะนะ” ซากุระพูดขึ้นระหว่างเดินมองเคลวินที่เดินนิ่งเหล่มองมาทางเธอเช่นเดียวกับเนเนะและไอ
“ทำไม ฉันอยากให้เวลาแฟนบ้างผิดตรงไหน”
“ผิด ผิดมหันต์ ผิดจรรยาบรรณความเป็นายยังไงละ”
“เธออาจจะหิวนะ ซา..กุ...ระ” เคลวินเน้นชื่อเธอทำให้ซากุระงับปากก้มหน้าก้มตาเดินเข้างาน แสงสีคึกคักของกินนานาชนิดจัดเรียงยาว เคลวินเดินแยกไปหยิบกระดาษที่วางขายอยู่พร้อมปากกาเดินเข้ามาในกลุ่มที่รอรินกับมินามิและอามาโนะตรงทางเข้า เนเนะถูกไอลากไปดูของใช้ใกล้ๆ
“เขียนชื่อซะ จะได้มีโชค”
“เขียนชื่อหรอ” ซากุระรับมาด้วยความงงมองเคลวินเขียนชื่อตัวเองแล้วเธอก็เขียนตามก่อนที่เคลวินจะดึงกระดาษมาพับด้วยกันใส่กล่องคล้องกุญแจเดินไปล็อคกับสะพานข้ามน้ำที่มีกุญแจหลายดอกล็อคเบียดกันอย่างแออัด ซากุระมองเคลวินลุกขึ้นกำลูกกุญแจยิ้มมุมปาก
“อ้าว มาคล้องกุญแจรักเหมือนกันหรือคะ” ฮาโนะเข้ามาทักจูงมือคุโด้ที่ก้มลงล็อคกุญแจ
“กุญแจรักอะไร นี่มันกุญแจนำโชค” ซากุระเถียงหน้าแห้งมองงงๆ
“ว้าว นี่กิจกรรมใหม่ที่กำลังดังใน่เทศกาลนี้ใช่ไหม ว่ากันว่าด้วยความเชื่อถ้าใครเขียนชื่อตัวเองกับคนรักแล้วคล้องกุญแจ คู่นั้นจะรักกันตลอดไป สักวันฉันจะทำแบบนี้” รินกุมมือเดินเข้ามาพร้อมเนเนะ ไอ มินามิและอามาโนะพร้อมขนมคนละมือ ซากุระยืนอึ้งค้างมองตาปริบๆ
“หน้าซีดๆ เหหห สองคนนี้มาคล้องกุญแจรักงั้นหรอ" มินามิละจากไอศกรีมมองตาปริบๆ ซากุระหันขวับมาทางเคลวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ริมขอบสะพานชูลูกกุญแจขึ้นแล้วแสยะยิ้ม
“ไม่นะ ม่ายยยย” ซากุระเบิกตาโตร้องลั่นมองตามมือที่เหวี่ยงลูกกุญแจลงแม่น้ำหายจ๋อมอย่างค้างลอย เคลวินเหล่มองช้าๆ พร้อมแสยะยิ้มชอบใจ
“เธอนี่ใสซื่อน่ารักจริงๆ เลย” พูดจบเดินแยกตัวไปหากลุ่มกรรมการที่เดินเข้ามาในงาน
“ไอ้ ไอ้ ไอ้ประธานนนนนนกรี๊ดดดด” ทุกคนอุดหูหันหน้าไปคนละทางยิ่งความชอบอกชอบใจให้กับเคลวินมากขึ้น
214
