หลังจากที่ทุกอย่างผ่านมาได้และได้เรียนรู้หน้าที่ต่างๆของพิพิธภัณฑ์ในที่สุดบทบาทใหม่ของเจสสิก้าก็เริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังสักที ในฐานะของผู้บริหารคนใหม่
“แด๊ดดีใจด้วยที่ลูกทำได้” เจสสิก้าตรงเข้าไปกอดผู้เป็พ่อทันทีที่ได้ยินคำพูดท่าน
“เจสก็ขอบคุณแด๊ดนะคะ เหนื่อยหน่อยนะ ที่เลี้ยงเจสมา” ยิ้มหวานใส่ทันทีก่อนที่จะโดนบีบจมูกกลับมาด้วยความมันเขี้ยว
“เอาละ กลับบ้านกันเถอะ จะได้พักผ่อนแล้วพรุ่งนี้จะได้เริ่มงานกันอย่างจริงจังสักที แด๊ดจะได้พักบ้าง เหนื่อยแล้ว”
“โธ่ แด๊ดอะ” แล้วเสียงหัวเราะของทั้งคู่ก็ดังขึ้นพลางคิดว่า พรุ่งนี้แล้วสินะ ที่จะได้เริ่มงานอย่างจริงจังสักที ถึงแม้ว่า่ที่ผ่านมาเธอจะจริงจังกับงานที่ทำมาตลอดแล้วก็เถอะ
ข่าวการเปลี่ยนมือผู้บริหารคนใหม่ของพิพิธภัณฑ์EdisonAquarium ชื่อดังของเมืองซิดนีย์ ก็แพร่กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว
ผู้คนต่างอยากเห็นหน้าค่าตาของผู้บริหารคนใหม่ว่าเป็ใครและนั่นก็กลายเป็จุดดึงดูดผู้คนให้มาเที่ยวชมสัตว์น้ำที่พิพิธภัณฑ์มากขึ้นเพราะหวังจะได้เห็นผู้บริหารสาวสุดฮอตสักครั้งให้เป็บุญตา
หลังจากที่ผ่านการฝึกงานมาเป็ระยะเวลานานสามเดือนเจสสิก้าก็คิดว่าควรจะหาความสุขให้ตัวเองหน่อยก็คงจะดีอีกอย่างวันนี้ก็เลิกงานเร็วด้วย ถึงแม้จะเป็พิพิธภัณฑ์แต่เวลาเปิดปิดของมันก็ตายตัว
ยิ่งวันนี้เป็วันเสาร์ด้วยแล้วจะว่าไป ั้แ่กลับบ้านมาก็ยังไม่เคยไปเที่ยวตามผับตามบาร์เลยนี่น่า
ปึ่ก! ปึ่ก!
เสียงชนกำแพงกระจกดังขึ้นเรียกความสนใจพอหันไปดูก็เห็นสองพี่น้องกำลังจ้องมองมาอยู่ ฉันหลุดยิ้มออกมากับการเรียกความสนใจนั้น
“ขอโทษนะ วันนี้ฉันงานยุ่งแทบไม่ได้สนใจพวกแกเลย” เจสสิก้าพูดพลางลุกขึ้นเดินตรงไปยืนอยู่เบื้องหน้าเ้าสัตว์ร้ายสองตัวนั้นโดยที่นิโคลัสเฝ้ามองมาอย่างเงียบเฉียบก่อนจะว่ายน้ำหนีไป ซึ่งแตกต่างกับลูเคียสที่จ้องมองมาไม่ละสายตาไปไหน
เจสสิก้าเอื้อมมือไปวางนาบกระจกหนาบานใหญ่ตรงหน้าที่ปิดกั้นโลกสองโลกออกจากกันก่อนจะแนบหน้าผากไปกับมันราวกับ้ากำลังใจ หลังจากเหนื่อยล้ามาทั้งวัน
“เอาละ! ฉันว่าวันนี้ฉันควรจะไปเที่ยวสักหน่อยหวังว่านายจะไม่โกรธฉันนะ” ยิ้มพร้อมขยิบตาส่งไปให้และนั้นดูเหมือนจะเรียกความไม่พอใจจากมันได้เนื่องจากวันนี้ทั้งวันแทบไม่ได้คุยเล่นกับพวกมันเลย
เจสสิก้าหมุนตัวเดินไปปิดไฟก่อนออกจากห้องทำงานไป ที่ตรงนั้นหน้าห้องทำงานน้าแนชลีย์ก็ยังคงอยู่ไม่ไปไหนยังคงนั่งรออยู่หน้าห้องเหมือนทุกวัน
“น้าแนชลีย์ พักได้แล้วค่ะ วันนี้เจสเลิกงานเร็วนะ”
“อ้อ ได้ค่ะถ้าอย่างนั้นเดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัยนะคะ”
….
สายตาสีดำดุจห้วงทะเลลึกที่จ้องมองร่างของหญิงสาวที่เดินจากไปโดยที่ไม่สนใจตัวเองทำให้รู้สึกไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่สองพี่น้องส่งสายตาหากัน ก่อนจะออกไปจากจุดตรงนี้ แล้วพาร่างที่ใหญ่โตของตัวเองออกจากอาณาเขตของพิพิธภัณฑ์ไป
ไม่มีใครรู้ว่าเ้าสัตว์ร้ายทั้งสองหายตัวไปได้ยังไงทั้งๆที่รอบด้านล้วนมีตาข่ายเหล็กกางกั้นอาณาบริเวณเอาไว้กันสัตว์น้ำหลุดออกไป
ยกเว้นคนสองคน หนึ่งก็คือผู้บุกเบิกสถานที่แห่งนี้ขึ้น คาร์ล ที่รู้ความลับนี้ และสองผู้ช่วยที่แสนสนิทแนชลีย์เองก็รับรู้แต่ก็ทำได้แค่เพียงไม่รู้ไม่เห็นก็เท่านั้นเพื่อความปรอดภัยของตัวเอง
…ใครบ้างจะไม่กลัวฉลามมากัดทึ้งร่างกายของตัวเองออกเป็สองส่วนกัน
หลังจากที่พาตัวเองกลับมาถึงบ้านได้สำเร็จชายหนุ่มทั้งคู่ก็พาร่างเข้าไปโอบกอดหญิงสาวที่กำลังเข้าสู่วัยกลางคนอย่างรักใคร่
“กลับมาแล้วเหรอลูก หิวหรือยัง”
“หิวมากครับแม่ อยากกินเนื้อวาฬมากเลยครับตอนนี้”
“เอ๊ะ เ้าลูกคนนี้ แม่บอกไว้ว่ายังไง”
“ล่าได้อาทิตย์ละครั้งครับ โธ่ ผมจำได้น่าแม่” ลูเคียสมองนิโคลัสอย่างเอ็นดูในความขี้อ้อนนั้น
“แม่ครับ เดียวคืนนี้ผมออกไปข้างนอกนะ” ลูเคียสเอ่ยบอกจุดประสงค์ของตัวเองออกไป
“หืม ไปไหนกันลูซ”
“ดูเหมือนว่าพี่เขาจะห่วงเ้านายสาวของเราน่าดูเลยแหละแม่ เมื่อกี้นะตอนที่คุณเจสเธอบอกจะไปเที่ยว พี่เขานี่อารมณ์เสียขึ้นมาทันทีเลย”
“ปากมากนะนิค แต่ก็ตามนั้นแหละครับ เป็ห่วงยัยนั่นนะ”
“เฮ้อ ถ้าแบบนั้นก็ระวังตัวแล้วกันนะลูก เข้าใจไหมลูเคียส”
“เข้าใจแล้วครับ ผมรักแม่นะ” ลูเคียสตอบรับความเป็ห่วงนั้นของผู้เป็แม่ก่อนที่จะช่วยยกอาหารตรงหน้าที่เสร็จพอดีไปตั้งบนโต๊ะกินข้าว
หลังจากจัดการมื้อค่ำเสร็จ เขาจึงได้ขับรถไปเฝ้าถึงหน้าบ้านอิเดสันทันทีเฝ้ารอไม่นานรถสปอร์ตคันสีขาวก็พุ่งตัวออกมาจากรั่วบ้าน ลูเคียสไม่รอช้ารีบขับรถตามหลังไปทันทีเพื่อไม่ให้คาดสายตาไป
….
@SydneyPub Crawl
ลูเคียสขับรถมาเรื่อยๆก็ตามเจสสิก้าทันพลางมองชื่อผับก่อนจะถอดหายใจเมื่อระยะทางที่ออกมาไกลเกินกว่าที่คาดคิดไว้เพราะผับนี้เขาเองก็เคยได้ยินชื่อมาเหมือนกันในตอนที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัย
และความไม่ชอบพื้นที่ที่มีผู้คนมากมายเพราะกลัวจะทนกลับสิ่งเร้าต่อการกระหาย อยากกระชากผู้คนให้เืสาดกระจายไม่ได้จึงทำได้เพียงอยู่ห่างจากสิ่งเหล่านี้เอาไว้แต่สุดท้ายก็ต้องมาในสถานที่แบบนี้เพราะผู้หญิงคนหนึ่ง
ซิดนีย์ผับคลาว์ถือเป็ผับชื่อดังสำหรับวัยรุ่นเลยก็ว่าได้ มันเป็จุดศูนย์รวมของเหล่านักท่องราตรีที่ดีที่สุดผู้คนจึงมากในทุกค่ำคืน
หลังจากที่จอดรถลงข้างรถของเจสสิก้าลูเคียสก็เตรียมตัวก่อนจะก้าวขาเข้าไป เท่านั้นก็ผงะชะงักค้างไปทันที เพราะกลิ่นเืในร่างของเหล่าผู้คนที่กำลังมัวเมาอย่างไร้สติกำลังเรียกให้สัญชาตญาณบางอย่างให้มันตื่นขึ้น
เขายืนหลับตาก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมาใหม่แล้วก้าวเดินต่อไป
ตอนนี้ลูเคียสไม่รู้เหมือนกันว่าเจสสิก้าหายไปไหน เพราะคนมันเยอะ แต่ไม่ว่ายังไง ขาทั้งสองข้างก็ยังคงก้าวเดินเข้าไปอย่างมั่นคงหลังจากนึกสิ่งที่ทำให้ตัวเองมายืนอยู่ที่แห่งนี้ได้
….
“*คอสโมโพลิแทน แก้วหนึ่งสิ” เจสสิก้านั่งลงตรงบาร์ทันทีที่มาถึง
“คุณเพิ่งมาใหม่เหรอครับ ผมพึ่งเคยเห็น” บาร์เทนเนอร์สุดหล่อตรงหน้าเอ่ยถามแต่มือก็ยังขยับอย่างคล่องแคล่ว เพื่อจัดทำสิ่งที่้า
“ใช่ ฉันเพิ่งกลับมาจากอังกฤษนะ วุ่นๆอยู่กับการฝึกงาน จนวันนี้ถึงได้ว่าง”เจสสิก้าเองก็ตอบกลับไป พลางหันมองไปรอบด้าน
“เครื่องดื่มที่คุณผู้หญิง้าได้แล้วครับ”
“ขอบคุณ” รับเครื่องดื่มมาก่อนจะชิมมันซึ่งมันเป็อะไรที่ทำให้เธอผ่อนคลายเป็อย่างมากคอสโมโพลิแทน เป็เครื่องดื่มเบาๆ มีรสเปรี้ยวหวาน และมันก็ไม่แรงมากเท่าไหร่และนั่นสามารถทำให้เธอสามารถนั่งจิบมันไปได้เรื่อยๆโดยไม่เบื่อ
“สวัสดีคนสวย มาคนเดียวเหรอ เฮ้ เอา**ดายมาร์ตินี่แก้วหนึ่ง” เจสสิก้าหันไปมองหนุ่มหล่อที่เข้ามาทักทายก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งด้านข้างแล้วหันไปสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์อย่างเป็กันเอง
สงสัยจะมาบ่อยสินะคนคนนี้
“ฉันชื่อมาร์ตินนะ คนสวยชื่ออะไร”
“เจสสิก้า”
“หืม เจสสิก้า ชื่อเหมือนสาวฮอตที่กำลังดังในตอนนี้เลยนี่น่า?”
“ยังไงเหรอคะ” ถามกลับไปอย่างสงสัย
“ก็ตอนนี้เขาลือกันให้แซดเลยนะสิว่า ผู้บริหารสาวสุดฮอต แห่ง EdisonAquarium นั้นสวยมาก ใครได้เห็นหรือได้ทำความรู้จักถือว่าคนคนนั้นเป็ผู้โชคดี
เลยละ! ”
------------------
*คอสโมโพลิแทน และ **ดายมาร์ตินี่เป็เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชนิดหนึ่ง
“ขนาดนั้นเลย”
“ใช่สิ! แถมยังมีข่าวลืออีกด้วยนะว่าคนผู้นั้นอาจจะโชคดีถึงขั้นได้ไปดินเนอร์แสนหวานภายใต้แสงเทียนที่บริสุทธิ์ อ่า ฉันอยากเป็ผู้โชคดีคนนั้นจัง”
หลังจากได้ยินคำพูดพวกนั้นของมาร์ตินเจสสิก้าถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ถ้าเ้าตัวรู้ว่าคนที่เขาพร่ำเพ้อถึงอยู่นั้น กำลังนั่งอยู่ข้างเขาอยู่ในตอนนี้คงจะดีใจจนช็อกไปเลยมั่ง
“เอาละ ฉันกลับก่อนนะมาร์ติน ขอบคุณที่อยู่เป็เพื่อนคุยกับฉัน”
“โธ่ ผมคิดว่าคุณจะชวนผมไปต่อกันซะอีก”
“ฮ่าๆ อย่างนั้นถ้าว่างคุณก็ไปหาฉันสิ” พูดจบก็ยื่นนามบัตรไปให้มาร์ตินส่วนมาร์ตินที่ได้ไปนั้นถึงกับอ้าปากค้างจนเจสสิก้าหัวเราะออกมาสุดเสียง
“นะ นี่มัน คะ คุณ!”
“อย่าบอกใครละ คุณเป็เพื่อนคนแรกของฉันเลยนะ ฉันไปละ”
หลังออกจากผับเจสสิก้าก็ขึ้นรถและขับออกไปแต่ตาก็ยังทันได้เห็นมาร์ตินะโโลดเต้นดีใจ
….
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตาของลูเคียสทุกอย่างแม้กระทั่งคำพูดที่ทั้งคู่คุยกัน เป็ครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ที่ลูเคียสได้เห็นเจสสิก้าหัวเราะและยิ้มอย่างสนุกสนานแบบนั้น ถือว่ามันเป็เื่ที่ดีละกัน
ภายในห้องทำงานที่ผนังทั้งสองข้างเป็กระจกเปรียบเป็โลกใต้น้ำส่วนตัวก็ยังได้ต่างก็แค่เพียง โลกใต้น้ำแห่งนี้มีเพียงเ้าสัตว์ร้ายสองตัวและหนึ่งหญิงสาวที่เป็เ้าของพวกมันทั้งคู่
เจสสิก้าไม่รู้หรอกว่าข่าวลือที่มาร์ตินพูดมาเมื่อคืนนั้นใครเป็คนปล่อยแต่ว่ามันจะเป็เื่จริงหรือข่าวลือก็ไม่สำคัญ
เพราะไม่มีใครรู้นอกจากเธอและหนึ่งสัตว์ร้ายตรงหน้าที่กำลังโชว์ขากรรไกรใส่อยู่ในตอนนี้
“เป็อะไรลูเคียส อารมณ์ไม่ดีเหรอที่ไม่เห็นฉันเปลือยกายนะ”
เช้านี้เจสสิก้ายังไม่มีงานที่ต้องทำมากนักเลยคิดว่าจะมาเล่นกับลูเคียสและนิโคลัสสักหน่อย แต่น่าเสียดายที่นิโคลัสไม่อยู่เบื้องหน้าของเธอจึงเหลือเพียงลูเคียสเท่านั้น
“ถ้านายอยากเห็นฉันก็จะถอดให้” มือบางค่อยๆไล่ปลดกระดุมเสื้อทำงานไปทีละเม็ดทีละเม็ด จนหน้าอกโผล่พ้นออกมา เจสสิก้ากัดปากพลางขยิบตายั่วยวนเ้าสัตว์ร้ายตรงหน้าอีกครั้งและดูเหมือนจะได้ผล
ปึ่ก! ปึ่ก!
“อื้อ ลูเคียส” ร้องครางออกมามือเรียวก็บีบหน้าอกตัวเองต่อหน้าสัตว์ร้ายที่ขึ้นชื่อว่าฉลาม
ปึ่ก! ปึ่ก!
“อ๊า! อื้อ ลูเคียส รุนแรงจัง คิกๆ” ก่อนจะหัวเราะออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเวลานี้ทุกคนคงจะกลับมาทำงานกันแล้ว เนื่องจากวันอาทิตย์เป็วันหยุดของทุกคน วันจันทร์เลยต้องขยันกันหน่อย
“เอาละ ฉันเล่นด้วยแค่นี้ก่อนนะเด็กดี” เจสสิก้าจุ๊บเบาๆตรงปากที่มีขากรรไกรที่พร้อมจะงับหัวของเธอเข้าปากไปได้ทุกเมื่อถ้ากระจกมันแตกลงอ่านะ และถ้าไม่ได้ตาฝาดไป เธอเห็นเ้าสัตว์ร้ายผงะถอยไปกับการกระทำเมื่อสักครู่นี้
‘คงใน่าดูเลยเ้าตัวร้ายของฉัน’
และอีกอย่างวันนี้มีทัวร์นักเรียนมาลงเธอเลยต้องออกไปคุมที่หน้างานสักหน่อยให้สมกับฉายาผู้บริหารสาวสุดฮอตที่ทุกคนมอบให้
9K
