อารัมภบท
เสียงกรีดร้อง เสียงาที่พร้อมห้ำหั่นโดยไม่สนความเป็ตายนั้นอยู่ในสายตาของจิ่วเหริน ภาพที่แม่ทัพซือเหยียนพุ่งเข้าไปในวงล้อมของศัตรู ช่างเป็การกระทำที่บ้าคลั่ง เขามีฉายาแม่ทัพปีศาจ ไม่เคยหวั่นเกรงา และไม่กลัวว่าตนเองนั้นจะต้องดับสิ้น
จิ่วเหรินทำได้เพียงช่วยพาเด็กน้อยและสตรีหนีไปซ่อนในที่ปลอดภัย ศพที่นอนกองกันเป็พะเนิน รวมไปถึงโลหิตที่ไหลรินดังสายธารนั้น ชวนให้เกิดความสลดสังเวชขึ้นมาในใจ
นางคือวิหคสีชาด โลหิตของนางพลิกฟื้นคืนกลับทุกสิ่งได้ดังใจ
ทว่าความลับนี้ต้องถูกเก็บซ่อน เมื่อเผ่าปีศาจละโมบอยากดินแดนเผ่าเทพ หมายจะออกค้นหาวิหคสีชาดและครองโลหิตวิเศษ เมื่อาเกิดก็ยากที่จะหยุดการสูญเสีย
“จิ่วเหริน! ออกไปจากที่นี่!!!”
เสียงของแม่ทัพซือเหยียนที่ะโจากวงล้อมนั้น ทำให้จิ่วเหรินสะดุ้งและรีบพาหญิงสาวอีกสองสามคนให้วิ่งตามมา แน่นอนว่าความลับของนางนั้นซือเหยียนย่อมรับรู้ เพราะเหตุนั้นเขาจึงยอมสู้จนตัวตายเพื่อปกป้องนาง ตามคำสั่งของท่านปู่ผู้เป็อาจารย์ของเขา
“ซือเหยียน!”
นางเห็นว่าเขาอ่อนแรงลงและกำลังเพลี่ยงพล้ำ ในชีวิตนี้จิ่วเหรินไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีกแล้ว นอกจากซือเหยียน เขาเป็ดังสหาย พี่ชาย และครอบครัวเพียงคนเดียวของนาง
“ไป!!! ออกไปจากที่นี่จิ่วเหริน!”
ดวงตาของนางเอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำตา ก่อนที่ฝ่ามือจะถูกเซียนสาวผู้เป็สหายฉุดมือนางให้ออกมาจากสนามรบที่น่าสมเพชจากลาด้วยภาพที่ซือเหยียนต่อสู้กับศัตรูเพียงลำพัง
ซือเหยียนตายคาสนามรบอย่างสมศักดิ์ศรี ดาบของประมุขเผ่าปีศาจแทงทะลุขั้วหัวใจ ส่วนปลายหอกของซือเหยียนก็แทงศีรษะของประมุขเผ่าปีศาจ ทั้งสองแลกกันด้วยความตายเพื่อตัดสินแพ้ชนะในานี้
“ซ..ซือเหยียน!!! ไม่นะ!”
ทุกอย่างนั้นสายเกินกว่าที่จิ่วเหรินจะเอ่ยคำพูดออกมา นางโอบกอดศพของซือเหยียนทั้งน้ำตา และคิดใช้โลหิตวิเศษที่ตนมีเพื่อคืนชีวิตให้กลับเขา
“อย่านะจิ่วเหริน เ้าอย่าคิดทำเื่ต้องห้าม ฝืนชะตาของซือเหยียน”
เซียนสาวนามว่า ‘ไป๋หลี่’ สหายของจิ่วเหรินร้องห้ามเมื่อมองความคิดของจิ่วเหรินออก แต่ท่านปู่ของจิ่วเหรินเคยบอกเอาไว้ว่า หากนางคิดเปลี่ยนความตาย สิ่งที่ตามมาจะยากยิ่งเกินแก้ไข ทุกความพิเศษที่์มอบให้ย่อมต้องมีข้อแลกเปลี่ยน
“เขาไม่ควรตาย ข้าทนมองเขาตายไม่ได้..”
“แต่สิ่งที่ตามมานั้นเล่า! เ้าจำคำท่านปู่สอนไม่ได้หรือ เ้าแลกไหวหรือจิ่วเหริน”
“...”
ดวงตางดงามที่มีหยดน้ำเปรอะเปื้อนมองซือเหยียนในอ้อมกอด อย่างน้อยเขาก็ควรมีชีวิตที่ดี าพวกนี้พรากชีวิตของซือเหยียนไป เช่นนั้นนางยอมแลกเพื่อให้เขากลับมา
จิ่วเหรินยอมกรีดแขนตัวเองเพื่อป้อนโลหิตวิหคสีชาดให้แก่เขา
นางยอมแลกกับชะตาชีวิตต่อจากนี้ที่ต้องพบเจอ โดยไม่สนคำทัดทานของสหายที่เตือนสตินาง
โลหิตวิหคสีชาดไหลพล่านในกายของซือเหยียน มันนำพาดวงิญญาของชายผู้นี้ให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง โดยที่ไม่รู้ว่าซือเหยียนจะมีชีวิตใหม่เป็ใคร
ร่างของซือเหยียนสลายไปเมื่อิญญาไม่อยู่แล้ว จิ่วเหรินเช็ดน้ำตาของตนเอง และมองแสงสีทองที่ค่อยลอยหายกลับคืนสู่ท้องฟ้า นางหวังให้าสงบและซือเหยียนมีความสุข
***————————***
หนึ่งร้อยปีผ่านไป
บัดนี้คนที่เอาปลายดาบชี้ที่อกข้างซ้ายของนางก็คือซือเหยียน
เขากลายเป็ประมุขเผ่าปีศาจ และทำเื่โฉดชั่วจนเป็ที่ร่ำลือไปทั่ว
โลหิตวิหคสีชาดหล่อเลี้ยงหัวใจของซือเหยียน มันทำให้เขามีชีวิตมายืนอยู่ตรงหน้าของจิ่วเหริน
เมื่อไร้สิ้นซึ่งความทรงจำที่ผ่านมา เขาก็ไม่สนว่าจิ่วเหรินจะเป็ผู้ใด ในเวลานี้เขาอยากทำลายล้างทุกสิ่งที่นางปกป้อง เพื่อโลหิตวิหคสีชาดในตัวของนาง
“ท่าน้าสิ่งใดจากข้ากันประมุขซือเหยียน”
เขากระตุกยิ้มเมื่อเห็นท่าทีเฉยเมยของนาง ราวกับว่าปลายดาบนี้เป็เพียงของเล่น
“มอบทุกสิ่งที่เ้ามีแก่ข้า ถ้าเ้าไม่อยากเห็นสรรพชีวิตโสโครกโดนข้าทำลาย!”
#พันธะโลหิตวิหคสีชาด
2K
