ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าดำเนินมาถึงจุดที่เส้นแบ่งศีลธรรมในใจของผมขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์ ไม่มีอีกแล้วความรู้สึกผิดชอบชั่วดี มีเพียงสัญชาตญาณดิบของสัตว์ป่าที่กำลังเสพสมอารมณ์หมายผ่านสายตา
ร่างของ 'พิม' ภรรยาผู้แสนดีของผม ตอนนี้อยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้เลย ผมเผ้าที่เคยถูกเซตทรงมาอย่างดีหลุดลุ่ยกระเซอะกระเซิง ใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางราคาแพงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและเหงื่อกาฬ ร่างกายเปลือยเปล่าของเธอบิดเร่าอยู่บนพื้นพรมขนสัตว์ราคาแพง โดยมีร่างหนาบึกบึนของ 'เอก' ทาบทับและบดขยี้เธออย่างไม่ลดละ
"อ๊าาา... ไม่ไหว... พิมไม่ไหวแล้ว... ฮือออ... มันลึก... มันจุก..."
เสียงร้องของพิมเปลี่ยนไปแล้ว จากเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวและขัดขืนใน่แรก ตอนนี้มันเจือปนไปด้วยความกระเส่าเว้าวอนที่น่าอับอาย ร่างกายของมนุษย์มันซื่อสัตย์กว่าปากเสมอ เมื่อถูกกระตุ้นจุดััซ้ำๆ ด้วยความรุนแรงและดิบเถื่อนอย่างที่เธอไม่เคยได้รับจากผม สมองของเธอก็สั่งการให้หลั่งสารความสุขออกมาเพื่อลดทอนความเ็ป จนกลายเป็ความเสียวซ่านที่บิดเบี้ยว
เอกไม่ได้หยุดแค่รอบเดียว... ผมเห็นมันเสร็จสมไปแล้วรอบหนึ่ง แต่ด้วยความหื่นกระหายและฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ผสมกับความตื่นเต้นที่ได้ 'เอา' เมียเ้านาย ทำให้ัั์ของมันฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว และรอบนี้... มันดูดุดันกว่าเดิม
"เปลี่ยนท่า! กูบอกให้เปลี่ยนท่า!"
เอกตะคอกเสียงห้วน จับร่างของพิมพลิกหงายขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันลากเธอลงมาจากโซฟามากองที่พื้นพรม จับขาเรียวสวยทั้งสองข้างพาดบ่ากว้างของมัน แล้วโถมตัวกระแทกท่อนเอ็นมหึมาเข้าไปในร่องสวาทที่บวมแดงและชุ่มโชกไปด้วยน้ำรัก
สวบ! ปึก!
"กรี๊ดดดด! อ๊าาาา!" พิมหวีดร้องเสียงหลง หน้าท้องแบนราบเกร็งกระตุกจนเห็นซี่โครง
"ดี... ร้องดังๆ... ร้องให้ผัวมึงได้ยิน..." เอกคำรามอย่างสะใจ มันโน้มตัวลงไปใช้มือข้างหนึ่งบีบคอพิมไว้หลวมๆ เพื่อตรึงให้เธออยู่นิ่ง ส่วนสะโพกสอบก็ทำหน้าที่ซอยยิกๆ อย่างไม่ปรานี ตับ ตับ ตับ ตับ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องกังวานไปทั่วห้องรับแขก ประสานกับเสียงครางระงมของพิม ผมยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่เหมือนหัวใจจะะเิ มือของผมกำรอบท่อนควยของตัวเองที่แข็งขึงจนเจ็บ รูดรั้งมันขึ้นลงตามจังหวะการกระแทกของเอก ผมจินตนาการว่าตัวเองเป็คนสั่งการ... เป็คนควบคุมให้เอกกระทำย่ำยีเมียตัวเอง
"เอาเลยเอก... เย็ดให้รูบานไปเลย... สั่งสอนให้มันรู้ว่าหีไฮโซก็โดนควยลูกน้องเย็ดได้เหมือนกัน..." ผมพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ลมหายใจหอบถี่
เอกดูเหมือนจะรู้ใจผม หรือไม่มันก็แค่ทำตามสัญชาตญาณความใคร่ มันเร่งจังหวะเร็วขึ้นและแรงขึ้น จนร่างของพิมไถลไปกับพื้นพรม เอกต้องใช้มือยึดเอวเธอไว้แน่นเพื่อดึงกลับมารับแรงกระแทก
"ซี๊ดดด... คุณพิม... หีคุณนี่มันดูดควยดีจริงๆ... ตอดตุบๆ เลย... เสียวหัวชิบหาย..." เอกครางกระเส่า ก้มลงมองจุดเชื่อมต่อที่ท่อนเนื้อสีเข้มของมันผลุบเข้าโผล่ออกจะร่องเนื้อสีชมพูของพิม น้ำหล่อลื่นและน้ำกามจากรอบแรกไหลเยิ้มออกมาเป็ฟองขาวขุ่น เคลือบแก่นกายของมันจนวาววับ
พิมในตอนนี้สติหลุดลอยไปแล้ว ดวงตาคู่สวยเหลือกมอลง ใบหน้าแดงก่ำ ปากเผยอครางไม่เป็ภาษา "อื้อ... อ๊า... เอก... เบา... ไม่ไหว... จะแตก... พิมจะแตก... อ๊ายยยย!!"
ร่างของพิมกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เธอเสร็จสม... เธอเสร็จสมจากการถูกข่มขืนโดยลูกน้องของผัว!
ภาพที่เห็นทำเอาผมแทบคลั่ง ความรู้สึกหึงหวงที่ควรจะมีกลับกลายเป็เชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระพือไฟราคะในตัวผม ผมเร่งมือรูดรั้งแก่นกายตัวเองเร็วยิก สายตาจ้องเขม็งไปที่ร่องหีของเมียที่กำลังขมิบตอดรัดควยของชู้อย่างบ้าคลั่ง
"เสร็จแล้วเหรอครับคุณนาย... แตกแล้วเหรอ... งั้นตากูบ้างล่ะ!"
เอกะโลั่น มันไม่ยอมถอนอาวุธออก แต่มันกลับกดแช่ท่อนลำเข้าไปจนสุดโคน แล้วบดคลึงส่วนหัวบานใหญ่กับปากมดลูกของพิมอย่างเน้นๆ ก่อนจะเริ่มกระหน่ำแทงชุดสุดท้าย
ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว รุนแรงจนน่ากลัวว่าพิมจะช้ำใน แต่เธอกลับแอ่นสะโพกรับแรงกระแทกนั้นอย่างลืมตัว ขาเรียวเกี่ยวรัดเอวของเอกไว้แน่น ราวกับไม่อยากให้มันหลุดออกไป
"โอ้ววว... จะออกแล้ว... กูจะแตกแล้ว... พิม... รับไป... รับน้ำกูไปให้หมด!"
เอกคำรามเสียงแหบพร่า ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง เส้นเืตามแขนและคอปูดโปน มันกดสะโพกแนบชิดกับร่องสาวของพิม แล้วฉีดพ่นธารลาวาสีขาวขุ่นเข้าไปภายในโพรงมดลูกของเธออย่างทะลักทลาย
"อ๊าาาาาาา!!!" พิมกรีดร้องเสียงยาวเหยียด ร่างกายกระตุกรับน้ำเชื้ออุ่นจัดที่ถูกฉีดอัดเข้ามา
วินาทีนั้นเอง ผมเองก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ความตื่นเต้นที่สะสมมาถึงขีดสุดะเิออกมา ผมคำรามในลำคอ รูดมือครั้งสุดท้ายก่อนจะปลดปล่อยน้ำกามของตัวเองพุ่งเลอะใส่กางเกงและพุ่มไม้ตรงหน้า ขาผมสั่นพับๆ จนแทบยืนไม่อยู่ ความสุขสมที่ได้รับมันรุนแรงและวิปริตยิ่งกว่าเซ็กส์ครั้งไหนๆ ในชีวิต
ผมยืนหอบหายใจ มองดูภาพภายในบ้านผ่านม่านน้ำตาแห่งความสุขสม เอกยังคงนอนทับร่างพิมอยู่ ทั้งคู่หอบหายใจรวยริน ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ น้ำอสุจิส่วนเกินไหลย้อนออกมาจากร่องหีของพิม หยดลงบนพรมราคาแพงเป็ดวงๆ
ภาพความเงียบสงบหลังพายุอารมณ์ค่อยๆ เข้ามาแทนที่ แต่ผมรู้ดีว่า... นี่ไม่ใช่ตอนจบ มันเป็แค่ฉากหนึ่งของละครที่ผมกำกับ และตอนนี้... ได้เวลาที่ 'พระเอก' ตัวจริงจะปรากฏตัวเพื่อปิดฉากแล้ว
ผมรีบจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย เช็ดคราบเหงื่อและน้ำกามลวกๆ พยายามปรับลมหายใจให้เป็ปกติ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
นิ้วของผมกดโทรออกหาเบอร์ของ 'พิม'
เสียงรอสายดังอยู่ครู่หนึ่ง... ภายในบ้าน ผมเห็นโทรศัพท์ของพิมวางอยู่บนโต๊ะกาแฟ หน้าจอสว่างวาบขึ้นพร้อมเสียงริงโทนเพลงคลาสสิกที่ดังกังวานทำลายความเงียบ
กริ๊งงง... กริ๊งงง...
เสียงโทรศัพท์เหมือนเสียงระฆังช่วยชีวิต หรือไม่ก็เสียงระฆังมรณะ พิมสะดุ้งสุดตัว ผลักอกเอกออกอย่างแรงด้วยความใ ดวงตาที่เคยลอยคว้างกลับมาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว
"พะ... พี่ภานุ!" พิมละล่ำละลัก ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล มือไม้สั่นเทาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ
"ฮะ... ฮัลโหล... พี่ภานุ..." เสียงของเธอสั่นเครือ พยายามบังคับไม่ให้ร้องไห้
ผมสูดหายใจลึก ปั้นน้ำเสียงให้ดูปกติที่สุด อบอุ่นที่สุด เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "จ้ะพิม... พี่เจอเอกสารแล้วนะ ตอนนี้กำลังขับรถกลับ อีกประมาณ 5 นาทีถึงบ้านแล้ว พิมยังอยู่กับเอกหรือเปล่า? ให้มันรอพี่ก่อนนะ พี่มีเื่จะคุยกับมันต่ออีกหน่อย"
"คะ... ค่ะ... เอก... เอกยังอยู่ค่ะ..." พิมตอบเสียงกระท่อนกระแท่นเหลือบมองเอกด้วยสายตาหวาดผวา
"โอเคจ้ะ เดี๋ยวเจอกันนะ เตรียมน้ำอุ่นไว้รอพี่ด้วยนะ รักนะครับ" ผมพูดทิ้งท้ายก่อนจะวางสาย
ทันทีที่วางสาย ผมเห็นพิมทิ้งโทรศัพท์ลงบนโซฟาเหมือนของร้อน เธอหันขวับไปมองเอกที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืนจัดกางเกงและรูดซิปอย่างใจเย็น เอกไม่มีท่าทีใเลยแม้แต่น้อย กลับดูยิ้มย่องอย่างผู้ชนะ
"ผัวคุณกำลังจะมาแล้วนะคุณนาย..." เอกพูดขึ้น พร้อมกับเดินเข้าไปใกล้พิม "รีบไปล้างตัวสิ เดี๋ยวพี่ภานุได้กลิ่นน้ำของผมหรอก"
พิมมองเอกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง รังเกียจ แต่ในแววตานั้น... ผมเห็นประกายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ มันคือความสับสน ความอับอาย และความ 'แง่งอน' แบบที่ผู้หญิงแสดงออกกับผู้ชายที่เพิ่งพรากความภูมิใจของเธอไป
"ไอ้เลว! แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!" พิมตวาดแว้ด น้ำตาไหลพราก "ถ้าพี่ภานุรู้ แกตายแน่!"
เอกหัวเราะในลำคอ เดินเข้าไปเชยคางพิมขึ้น พิมสะบัดหน้าหนีแต่เอกก็บีบแก้มเธอไว้ "ก็เอาสิ... บอกผัวคุณเลย ว่าผมเย็ดคุณมันส์แค่ไหน บอกสิว่าเมื่อกี้คุณร่านครางชื่อผมดังลั่นบ้าน... ดูซิว่าใครจะตายกันแน่"
คำพูดของเอกเหมือนมีดกรีดลงกลางใจ พิมชะงักงัน เธอรู้ดีว่าเธอพูดไม่ได้ เธอมีส่วนร่วม... แม้จะเริ่มจากการขืนใจ แต่สุดท้ายเธอก็เสร็จสมไปกับมัน หลักฐานคือน้ำกามที่ไหลเยิ้มเต็มขาเธออยู่ตอนนี้
"รีบจัดการซะ ก่อนที่ผัวคุณจะไขกุญแจเข้ามา" เอกปล่อยมือจากหน้าเธอ แล้วชี้ไปที่กองเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นและคราบเลอะเทอะบนพื้น
พิมกัดริมฝีปากจนห่อเื เธอมองดูสภาพความพินาศรอบตัว คราบน้ำอสุจิสีขาวขุ่นที่เอกปล่อยเรี่ยราดไว้บนพื้นพรมและโซฟาหนัง มันเป็หลักฐานชิ้นสำคัญที่ต้องกำจัดทิ้งเดี๋ยวนี้
ด้วยความลนลานและสติที่กระเจิดกระเจิง พิมคว้าเสื้อเดรสตัวสวยของเธอที่ขาดรุ่ย... เสื้อราคาแพงที่ผมซื้อให้... ก้มลงไปเช็ดถูคราบน้ำกามเ่าั้อย่างบ้าคลั่ง
เธอถู... ถู... และถู... ใช้เสื้อแบรนด์เนมซับน้ำคาวโลกีย์ของลูกน้องผัวจนชุ่มโชก มือเรียวสั่นระริกขณะที่เธอพยายามลบทุกร่องรอยของการกระทำย่ำยี น้ำตาหยดแหมะลงบนพื้นผสมกับคราบเ่าั้
ผมยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึก 'เสียดาย' จับใจ ไม่ใช่เสียดายเสื้อ... แต่เสียดาย 'น้ำ' พวกนั้น ผมอยากจะเดินเข้าไปเลียมัน อยากจะสูดดมกลิ่นคาวของมันให้เต็มปอด อยากเห็นคราบเ่าั้แห้งกรังติดอยู่บนเฟอร์นิเจอร์เพื่อเป็อนุสรณ์แห่งความวิปริตนี้ แต่ผมรู้ว่าตามบทบาท... มันต้องถูกล้างออก
"เร็วเข้าสิคุณนาย... เสียงรถมาแล้วมั้ง" เอกแกล้งกระตุ้น
พิมสะดุ้งโหยง เธอกวาดเสื้อผ้าและชุดชั้นในที่ขาดวิ่นขึ้นมาอุ้มไว้แนบอก มองค้อนเอกตาเขียวปัดเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องน้ำชั้นบนด้วยสภาพเปลือยเปล่า ขาเรียวที่มีคราบน้ำรักไหลย้อยลงมาตามต้นขาเป็ภาพที่ติดตาผมไม่รู้ลืม
เมื่อพิมลับสายตาไป เอกก็ถอนหายใจยาว ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดิม ยกขาขึ้นไขว่ห้าง แล้วหยิบแก้วเบียร์ที่วางทิ้งไว้ขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ราวกับ้าเติมพลังหลังเสร็จศึกหนัก
"สุดยอดเลยว่ะ..." ผมอ่านปากมันได้ว่าอย่างนั้น
ผมรอเวลาอีกสักครู่ ให้แน่ใจว่าพิมเข้าห้องน้ำไปแล้ว จึงค่อยๆ เดินอ้อมกลับไปที่รถซึ่งจอดทิ้งไว้ไม่ไกล สตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วขับมาจอดหน้าบ้านอย่างเปิดเผย
ผมลงจากรถ เดินผิวปากอย่างอารมณ์ดี ไขกุญแจประตูบ้านแล้วผลักเข้าไป "กลับมาแล้วครับ!" ผมะโเสียงดังฟังชัด
เอกรีบลุกขึ้นยืน ทำท่าทางนอบน้อมเหมือนเดิม แต่แววตาของมัน... แววตาของมันเปลี่ยนไปตลอดกาล มันไม่ใช่ลูกน้องที่ก้มหัวให้ผมเพียงฝ่ายเดียวอีกต่อไป แต่มันคือ 'หุ้นส่วน' ในความลับที่สกปรกโสมมที่สุด
"นาย... กลับมาแล้วเหรอครับ" เอกทักทาย
"อืม... เรียบร้อยดีไหม?" ผมถามยิ้มๆ สายตากวาดมองไปรอบห้อง มองดูโซฟาที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรบ มองดูพรมที่มีรอยชื้นจางๆ ที่พิมเพิ่งเช็ดออกไป
"เรียบร้อย... ดีมากครับนาย" เอกตอบพร้อมรอยยิ้มที่มีความหมายแฝงเร้น
"ดี... งั้นเรามาคุยเื่ 'โบนัส' กันหน่อยดีกว่า"
ผมเดินเข้าไปตบไหล่เอก พาเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวอีกครั้ง ในขณะที่เสียงน้ำจากฝักบัวชั้นบนดังแว่วลงมา... เสียงของการชำระล้างร่างกาย แต่ไม่มีวันชำระล้างรอยมลทินที่ประทับแน่นอยู่ในจิตใจของพิม... และความทรงจำอันหอมหวานของผมได้
หลังจากเสียงน้ำจากฝักบัวชั้นบนเงียบลง ผมหันกลับมาสนใจ 'เอก' ที่กำลังนั่งจิบเบียร์แก้วสุดท้ายด้วยท่าทางผ่อนคลายกว่าเดิมมาก ความประหม่าที่เคยมีหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความลำพองใจของชายชาตรีที่เพิ่งผ่านสมรภูมิสวาทอันดุเดือดมาหมาดๆ กลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นคาวโลกีย์จางๆ ยังคงติดตัวเขาอยู่ ซึ่งสำหรับผม... มันคือกลิ่นแห่งความสำเร็จ
"เป็ไง... ถูกใจไหมของขวัญที่พี่มอบให้?" ผมถามยิ้มๆ พลางรินเบียร์เติมให้เขาด้วยตัวเอง เป็การซื้อใจลูกน้องในแบบที่ไม่มีเ้านายคนไหนทำ
"สุดยอดครับนาย..." เอกวางแก้วลง แววตาเป็ประกายวาวโรจน์เมื่อนึกถึงรสััเมื่อครู่ "คุณพิม... เธอสุดยอดจริงๆ ทั้งแน่น ทั้งตอด... ถึงตอนแรกจะขัดขืนไปหน่อย แต่พอเครื่องติดแล้ว... หึๆ ร้องดังลั่นบ้านเลยครับ"
ผมฟังแล้วรู้สึกเืลมสูบฉีด คำบอกเล่าจากปากชายชู้ที่เพิ่งเย็ดเมียผมมาสดๆ ร้อนๆ มันกระตุ้นอารมณ์ได้ดียิ่งกว่านิยายโป๊เื่ไหนๆ
"ดี... ถ้าถูกใจ พี่ก็ดีใจด้วย" ผมหยิบซองสีขาวหนาปึ้กที่เตรียมไว้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท วางลงบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปตรงหน้าเอก "นี่โบนัสพิเศษสำหรับเดือนนี้... ถือซะว่าเป็ค่าเหนื่อย และค่าปิดปาก"
เอกมองซองเงินสลับกับหน้าผม ดวงตาเบิกกว้าง "นายครับ... นี่มันมากเกินไป ผม... ผมได้กำไรจากตัวคุณพิมมามากพอแล้ว..."
"รับไปเถอะ" ผมตัดบทเสียงเข้ม "พี่บอกแล้วว่าพี่แฟร์ ใครทำงานดีพี่ก็เลี้ยงดูอย่างดี แต่..."
ผมเว้นจังหวะ โน้มตัวเข้าไปใกล้เขา จ้องตาเขม็งเพื่อสื่อสารถึงความจริงจังระดับคอขาดบาดตาย
"เราต้องมาตกลงกติกาการอยู่ร่วมกันหน่อย"
เอกกลืนน้ำลาย ตั้งใจฟัง "ครับนาย ว่ามาเลยครับ"
"ข้อแรก..." ผมชูนิ้วชี้ขึ้น "พี่อนุญาตให้แก 'เอา' เมียพี่ได้อีก ไม่ใช่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ตราบใดที่แกยังทำงานดีและซื่อสัตย์กับพี่ แกจะได้สิทธิ์นั้นเรื่อยๆ"
เอกตาลุกวาวเหมือนถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง "จะ... จริงเหรอครับนาย!?"
"จริง... แต่มีข้อแม้" ผมชูนิ้วที่สองขึ้นมา "ห้ามให้พิมรู้เด็ดขาดว่าพี่รู้เห็นเป็ใจกับเื่นี้ บทบาทของแกคือ 'ไอ้ลูกน้องชั่ว' ที่แอบกินเมียเ้านาย แกต้องทำให้พิมรู้สึกว่าเธอถูกแบล็คเมล์ ถูกบังคับ หรือเผลอใจไปเอง ห้ามให้เธอรู้ว่าผัวเธอเป็คนเปิดประตูให้แกเข้ามา เข้าใจไหม?"
"เข้าใจครับ... ผมถนัดบทตัวร้ายอยู่แล้ว" เอกยิ้มมุมปากอย่างเ้าเล่ห์
"และข้อสุดท้าย..." ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเขา "แกต้องมารายงานพี่ทุกครั้งก่อนที่จะมีอะไรกับพิม และหลังจากเสร็จกิจ แกต้องเล่าให้พี่ฟังทุกรายละเอียด... ใครเริ่มก่อน ท่าไหน แตกกี่น้ำ พิมร้องยังไง... ห้ามตกหล่นแม้แต่เม็ดเดียว"
เอกนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ แสยะยิ้มออกมา เขาคงเริ่มเข้าใจรสนิยมวิปริตของผมแล้ว "รับทราบครับนาย... ผมจะเก็บรายละเอียดมาเล่าให้ฟังชนิดที่นายเหมือนเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ด้วยเลย"
"ดีมาก... งั้นวันนี้กลับไปพักผ่อนได้ พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้าออฟฟิศ พี่ให้หยุดวันนึง ไปชาร์จพลังมาให้เต็มที่"
เอกลุกขึ้นยกมือไหว้ลาด้วยความเคารพที่มากกว่าเดิมหลายเท่า เขาเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับเงินก้อนโตและความลับสุดยอดที่ผูกมัดเราไว้ด้วยกัน ผมมองส่งเขาจนรถขับออกไปพ้นรั้วบ้าน แล้วจึงสูดลมหายใจลึก ปรับโหมดอารมณ์กลับมาเป็ 'สามีผู้แสนดี' ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนชั้นบน
...
ภายในห้องนอนใหญ่ แอร์เย็นฉ่ำและกลิ่นหอมของเทียนหอมอโรมาช่วยสร้างบรรยากาศผ่อนคลาย แต่ผมััได้ถึงความตึงเครียดที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
'พิม' นอนตะแคงหันหลังให้ประตู ห่มผ้าคลุมโปงจนถึงไหล่ ผมเผ้าที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากการสระผมส่งกลิ่นแชมพูหอมฟุ้งไปทั่วห้อง เธอแกล้งทำเป็หลับ... ผมดูออกจากการหายใจที่เกร็งผิดปกติและการสั่นไหวเล็กน้อยของลาดไหล่
ผมเดินเข้าไปใกล้ เตียงยุบยวบลงตามน้ำหนักตัวเมื่อผมทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เธอ พิมสะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งเขม็งราวกับกลัวว่าจะถูกทำร้าย
"พิมครับ... หลับหรือยังเอ่ย?" ผมกระซิบถามเสียงนุ่ม วางมือลงบนไหล่เธอเบาๆ
พิมค่อยๆ พลิกตัวกลับมา ใบหน้าของเธอซีดเซียว ขอบตาแดงช้ำเหมือนคนเพิ่งร้องไห้หนักมา แต่เธอก็พยายามฝืนยิ้ม... รอยยิ้มที่ดูเ็ปและน่าสงสารที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น
"ยะ... ยังค่ะ พี่ภานุกลับมานานหรือยังคะ?" เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย
"เพิ่งมาถึงเมื่อกี้เองจ้ะ เห็นข้างล่างปิดไฟมืดหมด เอกมันคงกลับไปแล้วสินะ" ผมแกล้งถามหน้าตาย
"คะ... ค่ะ... เอกเขากลับไปสักพักแล้ว พิม... พิมปวดหัวนิดหน่อยเลยขอตัวขึ้นมาอาบน้ำนอนก่อน" พิมโกหกคำโต สายตาหลุกหลิกไม่กล้าสบตาผม เธอคงกลัวว่าผมจะจับพิรุธได้
"โธ่... คนดีของผม สงสัยจะเหนื่อยกับการเตรียมงานเลี้ยงแน่เลย" ผมแกล้งทำเป็ห่วงใย ลูบหัวเธออย่างรักใคร่ "งั้นคืนนี้พิมพักผ่อนเถอะนะ ไม่ต้องห่วงเื่งานบ้าน พรุ่งนี้เดี๋ยวให้แม่บ้านมาจัดการ"
ผมเห็นแววตาโล่งอกของพิม เธอคงคิดว่ารอดตัวแล้วสำหรับคืนนี้ แต่ทว่า... ผมไม่ได้กะจะให้มันจบง่ายๆ แบบนั้น
ความกระสันในกายผมที่ถูกปลุกเร้าจากการดูหนังสดเมื่อกี้ยังคงคุกรุ่น และยิ่งเห็นสภาพเมียตัวเองที่เพิ่งผ่านมือชายอื่นมาหมาดๆ ความอยากรู้อยากเห็น ความอยากัั 'ร่องรอย' ที่เอกทิ้งไว้ มันรุนแรงจนผมควบคุมไม่ได้
"แต่ว่า..." ผมเลื่อนมือจากหัวลงมาที่ต้นแขน ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มที่ผมรู้ดีว่าใต้ร่มผ้านั้นเต็มไปด้วยรอยแดงจากการถูกบีบขยี้ "คืนนี้พิมตัวหอมจังเลย... กลิ่นสบู่กลิ่นนี้มันยั่วใจพี่รู้ไหม"
พิมเบิกตากว้าง ร่างกายเริ่มสั่นเทาอีกครั้ง "พี่ภานุ... พิม... พิมเหนื่อยจริงๆ ค่ะ พิมขอ..."
"นิดเดียวนะครับ... พี่สัญญาว่าจะทำเบาๆ" ผมไม่รอให้เธอปฏิเสธ โน้มหน้าลงไปจูบปิดปากเธอทันที
ริมฝีปากของพิมเย็นเฉียบและสั่นระริก เธอเม้มปากแน่นใน่แรก แต่ด้วยความกลัวว่าถ้าปฏิเสธแข็งขันเกินไปผมอาจจะสงสัย หรืออาจจะโกรธ เธอจึงจำยอมเผยอปากออกให้ผมสอดลิ้นเข้าไป
รสจูบของพิมวันนี้เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่รสหวานละมุนแบบเดิม แต่มันเจือไปด้วยรสขมขื่นของความกลัว และรสชาติจางๆ ของ... ความลับ ผมตวัดลิ้นเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กๆ ของเธอ จินตนาการว่าปากคู่นี้เพิ่งจะอมควยของลูกน้องผม เพิ่งจะกลืนน้ำกามของเอกลงไป ความคิดนั้นทำให้ท่อนเอ็นของผมแข็งตัวขึ้นมาดันเป้ากางเกงทันที
"อื้อ... พี่ภานุ..." พิมครางประท้วงเบาๆ เมื่อผมเริ่มซุกไซ้ซอกคอของเธอ
"หอม... หอมไปทั้งตัวเลยพิม" ผมกระซิบเสียงพร่า มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข เลื่อนลงไปปลดกระดุมชุดนอนผ้าซาตินของเธอออกทีละเม็ด
พิมนอนนิ่ง ตัวแข็งทื่อเหมือนตุ๊กตา ยอมให้ผมถอดชุดนอนออกโดยไม่ขัดขืน เมื่อเรือนร่างเปลือยเปล่าปรากฏแก่สายตา ผมต้องกลั้นหายใจ...
แม้เธอจะอาบน้ำชำระล้างร่างกายมาอย่างดี แต่ร่องรอยของการถูก 'กระทำชำเรา' ยังคงปรากฏชัดเจน รอยแดงเป็จ้ำๆ ที่หน้าอกจากการถูกดูดเม้ม รอยนิ้วมือจางๆ ที่เอวและต้นขา และที่สำคัญ... ผิวของเธอแดงก่ำเป็ปื้นๆ จากการเสียดสีอย่างรุนแรงกับพรมและโซฟา
"พิม... ตัวแดงๆ นะ ไปโดนอะไรมาหรือเปล่า?" ผมแกล้งถาม เอานิ้วลูบเบาๆ ที่รอยจ้ำแดงบนเนินอก
พิมสะดุ้งเฮือก รีบยกมือขึ้นปิดหน้าอก "ปะ... เปล่าค่ะ! สงสัย... สงสัยพิมแพ้อาหาร หรือไม่ก็... แพ้สบู่ตัวใหม่ เดี๋ยวก็หายค่ะ"
"งั้นเหรอ... ต้องทายาไหมเนี่ย" ผมแกล้งทำเป็เชื่อ ก่อนจะก้มลงไปจูบซับที่รอยแดงนั้น "เดี๋ยวพี่ 'เป่า' ให้จะได้หายไวๆ นะ"
ผมใช้ลิ้นเลียลงบนยอดอกที่ยังคงตั้งชันและบวมเป่งจากการถูกเอกดูดเมื่อครู่ พิมครางฮือในลำคอ ร่างกายบิดเกร็ง ไม่ใช่เพราะความเสียว แต่เพราะความเจ็บระบมและความละอายใจ เธอคงกำลังนึกถึงััหยาบโลนของเอกที่เพิ่งผ่านไป
ผมไม่รอช้า รีบจัดการถอดเสื้อผ้าตัวเองออกจนล่อนจ้อน แล้วแทรกตัวเข้าไปอยู่หว่างขาของเธอ พิมพยายามหุบขาหนีตามสัญชาตญาณ แต่ผมใช้เข่าดันแยกออกอย่างง่ายดาย
"อ๊ะ... พี่ภานุ... อย่า... มัน..." พิมพยายามจะบอกว่าเจ็บ แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ
ผมจ้องมองกลีบเนื้อสาวของเธอ... มันบวมแดงและฉ่ำเยิ้มอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะล้างทำความสะอาดมาแล้ว แต่ความบอบช้ำจากการถูกท่อนเอ็นไซส์ั์กระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงเมื่อครู่ไม่สามารถปิดบังได้ ปากทางรักที่เคยปิดสนิทดูเผยอออกเล็กน้อย ราวกับยังหุบไม่ลง
ความเสียดายแล่นริ้วขึ้นมาในใจ... โธ่เว้ย พิมล้างออกไปหมดแล้ว
ผมอยากจะเห็นคราบน้ำกามของเอกที่ไหลเยิ้มออกมา อยากจะสอดใส่เข้าไปในความเปียกชื้นของคนอื่น แต่ในเมื่อมันสะอาดแล้ว ผมก็ต้องสร้างความสกปรกขึ้นมาใหม่ด้วยตัวเอง
"พี่ไม่ไหวแล้วพิม... ขอนะครับ"
ผมจับท่อนเอ็นของตัวเองถูไถที่ปากทางรัก พิมหลับตาปี๋ มือจิกผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อเตรียมรับความเ็ป ผมค่อยๆ กดส่วนหัวเข้าไปช้าๆ
สวบ...
"อึก!" พิมกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาซึมออกมาที่หางตา
ทันทีที่ผมสอดใส่เข้าไป... ความรู้สึกแรกที่ััได้ทำเอาผมแทบคลั่งตายคาอกเมีย
มันหลวม...
ปกติต้องมีความคับแน่นที่บีบรัดควยผมั้แ่หัวจรดโคน แต่วันนี้... ผนังเนื้อนุ่มที่เคยตอดรัดผมแน่นหนึบกลับคลายตัวออก มันเปิดกว้างราวกับเพิ่งถูก 'ขยาย' ด้วยของที่ใหญ่โตกว่าผมมาก่อนหน้านี้ไม่นาน
ท่อนเอ็นของผมขยับเข้าออกได้อย่างลื่นไหลแทบไม่ต้องใช้แรงดัน ััที่เปลี่ยนไปนี้เป็หลักฐานที่ชัดเจนที่สุดว่า 'ของ' ของไอ้เอกมันใหญ่ั์แค่ไหน มันใหญ่ขนาดที่ทำให้หีเมียผมที่ว่าฟิตๆ กลายเป็โพรงนุ่มๆ ที่อ้าซ่ารอรับการเติมเต็มได้ขนาดนี้
แทนที่ผมจะโกรธ หรือรู้สึกด้อยค่าที่ของตัวเองเล็กกว่าลูกน้อง... ผมกลับรู้สึก 'ตื่นเต้น' จนขนลุกซู่ไปทั้งตัว
นี่คือร่องรอยของการสมสู่ที่แท้จริง! นี่คือหลักฐานว่าเมียผมเพิ่งโดนเย็ดจนรูบาน!
"อาาา... พิม... ทำไมวันนี้... ข้างในคุณนุ่มจัง..." ผมครางกระเส่า แกล้งแซวให้เธอใจหายเล่น
พิมหน้าซีดเผือด ตัวแข็งทื่อ เธอคงรู้ตัวดีว่าความเปลี่ยนแปลงนี้มันฟ้องขนาดไหน "คะ... คือ... พิม..."
"ช่างเถอะ... มันดีมาก... ดีโคตรๆ เลยพิม" ผมตัดบท แล้วเริ่มขยับเอวซอยเข้าออก
ผมจินตนาการภาพซ้อนทับ... ภาพไอ้เอกที่กำลังกระแทกควยดำเมี่ยมของมันเข้าไปในรูนี้ ขยายผนังมดลูกเมียผมจนกว้าง แล้วผมก็มา 'ซ้ำรอย' ต่อจากมัน ผมกำลัง 'เก็บตก' เศษซากความใคร่ที่มันทิ้งไว้ ผมกำลังใช้ของร่วมกับลูกน้อง
ตับ ตับ ตับ ตับ
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็จังหวะของผม พิมนอนกัดฟันน้ำตาไหล เธอคงเจ็บระบมจากข้างใน แต่ต้องฝืนทนยอมให้ผัวเย็ดซ้ำ ทั้งที่ใจจริงคงอยากจะพักแทบขาดใจ
"อื้อ... อ๊า... พี่ภานุ... เบาๆ... พิมเจ็บ..."
"เจ็บเหรอ? เจ็บตรงไหน?" ผมแกล้งถาม ทั้งที่รู้ดีอยู่เต็มอก แต่ก็ยังกระแทกเน้นๆ เข้าไปจุดเดิม "ตรงนี้เหรอ? หรือตรงนี้?"
ปึ้ก! ปึ้ก!
"อ๊างงง! เจ็บ... ฮือออ..."
ยิ่งเห็นพิมร้องไห้ ยิ่งเห็นเธอดิ้นรน ผมยิ่งมีอารมณ์รุนแรง ผมจับขาเธอพาดบ่าในท่าเดียวกับที่เอกทำเป๊ะๆ เพื่อตอกย้ำรอยเดิม ผมอยากจะจารึกััของผมลงไปทับรอยของเอก ให้มันปนเปกันจนแยกไม่ออก
ความรู้สึกของการได้เย็ด 'หีที่เพิ่งผ่านศึก' มา มันช่างหอมหวานอย่างประหลาด มันมีความลื่นไหล มีความเละเทะ และมีความ 'ง่าย' ที่เร้าใจ ผมไม่ต้องเล้าโลมมาก ไม่ต้องรอให้น้ำเดิน เพราะข้างในมันช้ำและพร้อมใช้งานอยู่แล้ว
"พิม... คุณรู้ไหมว่าผมรักคุณแค่ไหน..." ผมกระซิบข้างหูเธอขณะที่เร่งจังหวะกระแทกกระทั้น "ผมรักร่างกายของคุณ... รักหีของคุณ..."
"อื้อ... พิมก็รักพี่... อ๊าาา..." พิมตอบตามบทบาท แต่เสียงของเธอสั่นเครือเหมือนคนจะขาดใจ
ผมเร่งซอยยิกๆ จนตัวโยน ความรู้สึกเสียวซ่านพุ่งขึ้นมาถึงขีดสุด การที่รู้ว่ารูนี้เพิ่งโดนคนอื่นเอามา แล้วผมมาเอาต่อ มันทำให้ผมเสร็จไวกว่าปกติมาก
"พิม... พี่จะแตกแล้ว... พี่จะแตกในนะ!"
"ค่ะ... แตกเลย... แตกเข้ามาเลย..." พิมร้องบอก เธอคงอยากให้มันจบๆ ไปเสียที
ผมกดแนบสะโพกติดกับก้นของเธอ บดขยี้ความเป็ชายเข้ากับปุ่มกระสันของเธออย่างแรง แล้วปลดปล่อยสายธารความใคร่พุ่งทะลักเข้าไปในตัวเธอ
"อ๊ากกกกก!!"
ผมเกร็งกระตุก ปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นเข้าไปผสมปนเปกับร่องรอยที่มองไม่เห็นของเอก แม้พิมจะล้างออกไปแล้ว แต่ในความรู้สึกของผม... น้ำของผมกำลังวิ่งเข้าไปจับมือกับิญญาน้ำกามของไอ้เอกที่ยังวนเวียนอยู่ข้างใน
ผมแช่ค้างไว้อย่างนั้น ซึมซับความสุขสมของ 'Sloppy Seconds' (การกินของเหลือเดน) อย่างเต็มอิ่ม ก่อนจะค่อยๆ ถอนแก่นกายออกมา
บลุ่บ...
น้ำรักของผมไหลย้อนออกมาจากปากทางที่เปิดอ้าอย่างง่ายดาย เพราะรูมันหลวมจนเก็บน้ำไว้ไม่อยู่ ผมมองภาพนั้นด้วยความเสียดายลึกๆ
ถ้ารูมันยังเต็มไปด้วยน้ำของไอ้เอก... แล้วผสมกับของกูไหลออกมาพร้อมกัน... มันคงเป็ภาพศิลปะที่สวยงามกว่านี้
พิมนอนหอบหายใจรวยริน น้ำตาไหลพรากเปียกหมอน เธอคงรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็ โดนรุมโทรมทางอ้อมโดยที่ปากพูดปฏิเสธไม่ได้
ผมทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ดึงเธอเข้ามากอด จูบซับน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน "เก่งมากคนดี... คืนนี้คุณเยี่ยมมาก"
พิมซุกหน้ากับอกผม ร้องไห้สะอึกสะอื้นเงียบๆ เธอคงคิดว่าผมไม่รู้เื่อะไร และเธอต้องแบกรับความลับนี้ไว้คนเดียว หารู้ไม่ว่า... คนที่กอดเธออยู่นี่แหละ คือปีศาจที่วางแผนทุกอย่าง
ผมลูบหัวกล่อมเธอจนพิมเผลอหลับไปเพราะความเพลีย ผมนอนมองเพดานห้องในความมืด รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ความเบื่อหน่ายในชีวิตผมหายไปจนหมดสิ้นแล้ว ตอนนี้ผมมีของเล่นชิ้นใหม่... เกมใหม่ที่ชื่อว่า 'แบ่งเมียให้ลูกน้อง'
และนี่เป็แค่การเริ่มต้น... ครั้งหน้า ผมจะไม่ปล่อยให้พิมล้างตัว ครั้งหน้า... ผมจะกลับมาให้ทันตอนที่ 'สด' กว่านี้
83K
