หลังจากนั้น พวกเขาจึงลุกขึ้นและเตรียมตัวเดินทางไปบ้านของแม่ของลูกชายโยชิดะ ความจริงที่รอคอยอยู่ตรงหน้า อาจจะนำพาพวกเขาไปสู่คำตอบที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
เมื่อรินและเร็นเดินทางมาถึงบ้านที่ปลายขอบเมือง สถานที่นั้นดูเก่าและทรุดโทรมเหมือนถูกลืมเลือนจากกาลเวลา บ้านไม้หลังเล็กตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ล้อมรอบด้วยต้นไม้สูงใหญ่ที่ดูเหมือนจะพยายามปิดบังความลับบางอย่างของมัน
“นี่เหรอ บ้านแม่ของเขา” เร็นพูดพลางมองสำรวจไปรอบๆ
รินพยักหน้า แม้จะรู้สึกขนลุกเล็กน้อยจากบรรยากาศโดยรอบ แต่เธอก็ตัดสินใจก้าวไปเคาะประตูบ้าน เสียงเคาะดังก้องในความเงียบ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ
“แม่ของเขาคงไม่อยู่บ้าน...หรืออาจจะกำลังหลับ” รินพูด แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล
“ลองดูรอบๆ ก่อนมั้ย” เร็นเสนอ ก่อนจะเดินไปสำรวจบริเวณรอบบ้าน
รินเคาะประตูอีกครั้งและรออยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อยังไม่มีใครตอบ เธอจึงลองผลักประตูเบาๆ ประตูเปิดออกโดยง่าย ทำให้เธอรู้ว่ามันไม่ได้ล็อก
“คุณเร็น ประตูมันไม่ได้ล็อกค่ะ” รินเรียกเขา เร็นที่อยู่ห่างไปไม่ไกลรีบเดินกลับมา
“ไม่ล็อก? แปลกแฮะ...” เร็นกล่าวพร้อมทำหน้าเครียด “เอาล่ะ เข้าไปดูข้างในกันเถอะ”
ทั้งสองเดินเข้าไปในบ้าน ข้างในเงียบจนผิดปกติ กลิ่นเหม็นอับของบ้านที่ถูกปิดไว้นานลอยมาเตะจมูก
“แยกกันหา...ดูรอบๆ ก่อนละกัน” เร็นพูด ก่อนจะเดินไปสำรวจห้องครัว ส่วนรินเลือกสำรวจห้องนอน
เมื่อรินเปิดประตูห้องนอนเข้าไป เธอพบภาพที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น หญิงชรานอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวจนแทบไร้สีเื
“คุณป้า...คุณป้า!” รินเรียก แต่ไม่มีการตอบสนอง เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะรู้สึกได้ว่าร่างของหญิงชราเย็นเฉียบ
“คุณเร็น! มานี่เร็ว!” รินร้องเรียกเสียงดัง
ก่อนที่เร็นจะมาถึง เธอได้ยินเสียงดัง "แอ๊ด" มาจากประตูบ้าน รินสะดุ้ง หันไปทางเสียงทันที
เธอแอบดูจากมุมประตู เห็นชายร่างสูงใหญ่สวมหน้ากากรูปม้าเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับปืนกลเบาในมือ เขาดูเหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง
รินรีบก้มหลบและกลั้นหายใจ เธอหันไปมองหญิงชราบนเตียง แต่เธอรู้ดีว่าไม่สามารถช่วยอะไรได้แล้ว เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อส่งข้อความหาเร็น แต่ก่อนที่เธอจะพิมพ์เสร็จ เสียงปืนก็ดังขึ้น
“ปัง!”
เสียงปืนดังก้อง รินแอบมองผ่านหน้าต่าง เห็นชายแก่คนหนึ่งในหมู่บ้านถูกยิงล้มลงไป
“บ้าเอ๊ย!” เร็นรีบวิ่งไปที่ชั้นบน เมื่อกลับมาพบรินในห้องนอนแล้ว “ได้ยินเสียงปืนใช่มั้ย? มีคนเข้ามา”
“ค่ะ ชายสวมหน้ากากม้า เขา...เขาฆ่าคนๆนั้นแล้ว!” รินพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น
เร็นพยักหน้าและดึงตัวรินไปหลบในมุมมืดของห้อง “ใจเย็นก่อน ถ้าเราออกไปตอนนี้ มีโอกาสสูงที่เราจะโดนเล่นงาน”
เสียงฝีเท้าของชายหน้ากากดังใกล้เข้ามา พวกเขารู้ว่ามันเป็เื่ของเวลา ก่อนที่ม้าจะพบพวกเขา
เร็นกับรินตัดสินใจ เผชิญหน้ากับชายใส่หน้ากากม้า แม้จะรู้ว่ามันเสี่ยง แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น การต่อสู้นั้นรุนแรงเกินคำบรรยาย รินถูกเหวี่ยงตัวลอยไปไกลกระแทกพื้น อย่างแรงจนแน่นิ่งไปชั่วขณะ ส่วนเร็นถูกยิงหลายนัด แต่ด้วยความกล้าหาญและสัญชาตญาณ เขาแย่งปืนมาได้และยิงชายใส่หน้ากากม้าจนล้มลง
รินวิ่งมาหาเร็นที่นอนจมกองเื เขาเจ็บหนักจน แทบจะขยับตัวไม่ได้ “เร็น! อย่าหลับนะ!” เสียงของ รินสั่นเครือ เธอรีบโทรเรียกรถพยาบาลด้วยมือที่สั่นไหว และออกตามหาคนช่วยเหลือ
แต่ในขณะที่เธอวิ่งฝ่าความมืด เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง ะุเจาะร่างของรินจนเธอล้มลงกับพื้น ความเ็ปทำให้เธอหมดสติ
รินลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล กลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆคลุ้งอยู่ในอากาศ เมื่อเธอหันไปมอง เธอเห็นเร็นนั่งอยู่ข้างเตียง เขาใส่ชุดของแพทย์ เร็นยิ้มบางๆ และเอ่ยขึ้นเบาๆ
“คราวนี้ผมเป็ใครล่ะ? นักสืบอีกหรือเปล่า?”
รินขมวดคิ้วด้วยความสับสน "คุณหมายความว่ายังไง?"
เร็นชี้ไปที่รูปวาดบนผนัง รูปบ้านเก่าๆ ริมแม่น้ำและรูปตัวการ์ตูนม้าที่ดูคุ้นตา รินมองร่างกายของตัวเองกลับพบว่าร่างนั้นไม่มีาแใดๆ ทั้งที่เธอจำได้ว่าเธอถูกยิง
“คุณกำลังพูดเื่อะไร?” เธอถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ
เร็นถอนหายใจลึกก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจัง “ผมเป็ จิตแพทย์ของคุณ คุณชื่อริน คุโรอิ คุณได้รับผลกระทบทางจิตใจอย่างรุนแรง ทำให้คุณไม่ยอมรับความจริงเกี่ยวกับอดีตของตัวเอง”
คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดลงในหัวใจของริน เธอส่ายหน้าพลางปฏิเสธ “ไม่จริง! ฉันไม่ได้เป็อะไร!"
เร็นเพียงยิ้มบางๆ แล้วดึงกล่องเก่ากล่องหนึ่งออกมา จากข้างเตียง “นี่คือกล่องของพ่อคุณ ลองเปิดดูสิ”
รินมองกล่องนั้นด้วยความสงสัย กล่องที่มันน่าจะล็อคอยู่ แต่เมื่อเธอลองเปิด มันกลับง่ายดายจนไม่น่าเชื่อ ภายในกล่องมีภาพถ่ายของเธอกับพ่อแม่ แต่ในทุกภาพใบหน้าของรินเต็มไปด้วยความทุกข์
ความทรงจำที่เธอพยายามลืมกลับหลั่งไหลเข้ามา อย่างไม่หยุดยั้ง ภาพพ่อแม่ที่เคยทำร้ายเธอั้แ่เด็ก เหตุการณ์ไฟไหม้ที่เธอคิดว่าเป็ความผิดของตัวเอง และเสียงร้องไห้ในความมืดที่ไม่มีใครช่วยเหลือ
“คุณจำได้แล้วสินะ” เร็นพูดขึ้นพร้อมกับแตะไหล่ ของเธอเบาๆ “ความจริงอาจเ็ป แต่การเผชิญ หน้ากับมันจะช่วยให้คุณก้าวต่อไปได้”
รินร้องไห้จนแทบจะหมดแรง เธอยอมรับความจริงที่หลีกเลี่ยงมาตลอด
วันรุ่งขึ้น รินเดินออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับเร็น แสงแดดยามเช้าส่องสว่างเป็ประกาย รินหันไปมองเขาพร้อมกับถามขึ้นว่า
“คุณเร็น... วันนี้เราจะไปสืบเื่อะไรคะ?”
เร็นยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน “เื่ต่อไป... ก็คือเื่ของ..."
2K
