สำนักไถเฟิง
“ทำไมมันกลายเป็แบบนี้ไปได้”หยางตงมองจดหมายขอยกเลิกภารกิจและจดหมายต่อว่าอย่างไม่เข้าใจเมื่อ้าคำอธิบายทางนั้นกับปิดสำนักจะไปจ้างที่อื่นก็ไม่มีใครรับงานมันก็แค่การฆ่าผู้ฝึกตนขั้นบรรพบุรุษเองนะทำไมมันยุ่งยากขนาดนี้แล้วเหรินู่หลินมันใครกันยิ่งใหญ่อะไรทำไมมีแต่คนหวาดกลัวหยางตงไม่เข้าใจหากเป็แบบนี้เขาก็ความเป็ธรรมให้ลูกสาวไม่ได้กันพอดี
หยางเฟยเซียนนั่งอยู่หน้ากระจกอย่างไม่เข้าใจนางไม่งามหรือไร ความงามของนางสู้นางมนุษย์ที่อยู่ข้างหลี่ตงหยางไม่ได้ตรงไหนนางได้ชื่อว่าหญิงงามอันดับหนึ่ง เป็รองเพียงหลี่ตงหยางที่มีใบหน้างามกว่าก็เท่านั้นพลังนางก็มากกว่า อายุขัยก็มากกว่าแล้วทำไมเขาจึงหลงรักนางมนุษย์นั่นแต่ปฏิเสธนาง
เพล้ง
หญิงงามปาของใส่กระจกจนแตกละเอียดก่อนที่จะเอ่ยปากสาปแช่งมารหัวใจอย่างเกรี้ยวกราด“นางเหรินลู่หลินข้าขอสาปให้เ้าพบแต่อุปสรรคพบเจอแต่เื่ขอให้เ้าตายอย่างไร้ดินกลบฝัง”สิ้นเสียงของนางกลับมาสายฟ้าผ่าลงมาใส่นางเสียอย่างนั้นไม่ใช่สายเดียวแต่มีมากถึงสิบเอ็ดสาย เล่นเอาะเืกันไปทั้งสำนัก
ซูวี่อ้ายเยว่กับอู๋เสวี่ยไป๋และศิษย์คนอื่นๆในสำนักที่กังถกกันเื่วิชากระบี่ต่างก็ต้องรีบโคจรพลังเพื่อพยุงร่างของตนไม่ให้โดนแรงสั่นะเืผลักกระเด็น
ซูวี่อ้ายเยว่ที่อยู่ในอ้อมแขนของอู๋เสวี่ยไป๋มองหน้าชายหนุ่มอย่างงง“คงไม่ใช่มีใครทำผิดต่อ์เลยโดนฟ้าผ่าใส่หลอกนะเ้าคะศิษย์พี่”
“พี่เองก็ไม่ทราบ”ชายหนุ่มกล่าวเสียงฟ้าผ่าทำเอาเขาใจริงๆ นี่มันออกจะอุกอาตเกินไปเสียหน่อย“แต่ตรงนั้นไม่ใช่ที่อยู่ของศิษย์น้องหยางเฟยเซียนหลอกหรือนางไปทำอะไรมากันถึงขั้นต้องโดนฟ้าผ่า”
“หรือเื่ที่นางปล่อยข่าวลือกับอาจารย์อาเล็กของสำนักลู่หยุนร์ทำให้์ไม่พอใจก็เลยให้ฟ้าผ่านาง”ศิษย์หญิงนางหนึ่งกล่าวขึ้นนางสงสัย
ถ้าเป็แบบนั้นนางก็คงสาปแช่งเหรินลู่หลินอย่างแน่นอนคนเขาบรรลุขั้นเซียนาใช่คนที่สามารถสาปแช่งได้มั่วซั่วหรือแดมนางแอบคิดว่าหยางเฟยเซียนเป็หญิงที่ฉลาดไฉนเลยถึงได้โง่งมนักแบบนี้กันนะ
เจิงเจินเจินมองภาพที่ทั้งสองกอดกันอย่างเ็ปใจหญิงสาวนั่งมองพวกเขามาได้สักพักแล้วแต่ที่นั่งของนางอยู่หางไกลจากทั้งสองเนื่องจากเป็ศิษย์คนละอาจารย์ในขณะที่ทั้งคู่ที่อิงแอบกันเป็ศิษย์อาจารย์เดียวกันนางดีสู้ซูวี่อ้ายเยว่ไม่ได้ตรงไหนอย่างน้อยหากศิษย์พี่ใหญ่รักนางยินดีครองคู่กับนางทรัพย์ของครอบครัวนางก็ต้องเป็ของเขาอย่างแน่นอนแต่เขากับไม่ไยดีนางเอาแต่สนใจนางเด็กกำพร้าไม่มีพ่อมีแม่อย่างซูวี่อ้ายเยว่เสียอย่างนั้นหน้าตาหรือก็สู่นางไม่ได้ไม่มีอะไรที่ดีสู่นางได้เสียอย่างหากไม่ใช่ว่าคนที่นางสามารถพึ่งพาได้มีเพียงหยางเฟยเซียนเท่านั้นในสำนักนี้นางก็คงไม่ต้องบากหน้าคอยเป็ลูกไล่ให้กับหญิงที่อยากกินเนื้อหงส์อย่างหยางเฟยเซียนหลอกและเพราะนางพึงหญิงนางนั้นได้เพียงผู้เดียวหากนางเป็อะไรไปนางก็จะไม่มีผู้หนุนหลังนางมองทั้งสองคนอีกครั้งก่อนที่จะวิ่งไปยังที่พักของหยางเฟยเซียน
ขณะวิ่งไปก็ได้แต่บ่นอุบอยู่ในใจทำไมใครๆต่างก็รักนางเด็กกำพร้าคนนี้กันนักนะ
ในโรงเตี้ยมแห่งหนึ่งใกล้ผ่อิ๋นฉิง
“ได้ยินข่าวหรือไม่เมื่อคืนนี้แม่นางหยางเฟยเซียนโดนสายฟ้าผ่าตั้งสิบเอ็ดสายแหนะ”เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นท่ามกลางเสียงพูดคุยของคนอื่นๆ
“ได้ข่าวว่าเพราะนางทำเื่ไม่ดีเป็เหตุแม้แต่ฟ้าดินก็ยังทนไม่ได้ผ่านางไปเกือบตาย”เสียงหนึ่งเอ่ยเสริม
“นั่นสิต้องเป็เพราะนางทำเื่ไม่ดีมาแน่นอนเลย”อีกเสียงขานรับเป็ลูกคู่
เหรินลุ่หลินจิบชาอย่างไม่สนใจเสียงนินทาที่ดังอยู่รอบข้างโดยมีชายหนุ่มตรงหน้าคีบอาหารให้ไม่ห่าง หญิงสาวยิ้มให้ชายหนุ่มก่อนที่จะคีบอาหารคืนบ้างภาพที่ทั้งสองคนคีบอาหารให้กันอยู่ในสายตาของคนที่อยู่ในห้องอาหาร พวกเขาได้แต่คิดตัวเองเป็คู่รักกันก็ไม่เห็นต้องแสดงออกในที่สาธารณะเลยนี่แบบนี้มันรังแกคนไม่มีคู่มากเกินไปแล้ว
“ตงหยางหญิงที่ชอบเ้าโดนฟ้าผ่าแหนะเ้าอยากจะไปเยี่ยมนางสักหน่อยไหม” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างลองเชิง
“นางไม่ใช่หญิงที่ข้ารักคนที่ข้ารักอยู่ตรงหน้า แล้วไยข้าต้องสนใจนาง” ชายหนุ่มเอ่ยยิ้มๆเขารึอยากให้สายฟ้าผ่าผู้หญิงคนนั้นแรงอีกหน่อย บังอาจมายุ่งกับภรรยาในอนาคตของเขาสมควรโดนเสียบ้าง
เหรินลู่หลินเพียงยิ้มรับและกินอาหารอย่างสบายใจประหนึ่งเื่ที่เกิดขึ้นไม่เกี่ยวกับนางทั้งที่เื่ที่เกิดขึ้นนั้นเกิดจากฝีมือของนาง
ใครให้นางเด็กคนนั้นปากไม่ดีสาปแช่งนางโดนแค่นี้น้อยเกินไปด้วยหากไม่ใช่เพราะกฎที่พูดไม่ได้ของ์เปิดให้นางทำได้แค่นี้นางจะทำให้หญิงคนนั้นกลายเป็มนุษย์ธรรมดาจะได้หยุดพูดคำไม่ดีแบบนั้นเสียที
วันนี้พวกเขาทั้งสองคนจะเดินทางถึงผาอิ๋นฉิงต้องกินให้อิ่มสักหน่อยไม่อย่างนั้นเกิดไปหิวกลางทางคงจะแย่เอาได้ส่วนการปีนลงไปข้างใต้นั้นก็ไม่ได้ยุ่งยากเพราะน้ำที่ใช้สำหรับการเกิดใหม่ของเทพเซียนปีศาจนั้นกระฉอกออกไปหมดแล้วดังนั้นจึงไม่ต้องกลัวว่าจะทำร้ายตัวเองแต่ที่คนอื่นๆกลัวจนไม่มีใครกล้าลงไปนั้นเป็เพราะตลอดทางที่ลงไปมีปีศาจอยู่มากมายทำให้คนที่ตบะไม่แข็งแกร่งหรืุ์ธรรมดาถูกฆ่าตายก่อนที่จะลงไปถึงดังนั้นกิจการขายน้ำทิพย์หยกของปีศาจนกกระจอกจึงเป็ธุรกิจที่ทำกำไรได้เป็กอบเป็กำเพราะราคานั้นเทียบเท่ากับอาวุธระดับเทพสามชิ้นและต้องเป็สามชิ้นที่ปรมาจารย์นักหลอมเป็ผู้หลอมขึ้นมาเนื่องจากประโยชน์ของน้ำทิพย์ชนิดนี้นั้นมีอยู่เยอะมากทำให้คนที่มีเงินอยู่บ้างต่างก็กัดฟันจ่ายส่วนคนที่ไม่มีเงินนั้นคงได้แต่เสียงตายลงไปหาเอาเองที่ใต้ผาแล้ว
ยิ่งทั้งสองเดินทางใกล้ถึงผาอิ๋นฉิงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเจอกับปีศาจครึ่งปีศาจ และผู้ศึกตนรวมทั้งมนุษย์ธรรมดามากขึ้นเท่านั้นใกล้กับผาอิ๋นฉิงมีลานประลองขนาดใหญ่ที่เอาไว้ให้สำนักทั้งสี่มาประลองกันที่บอกว่าจัดทุกร้อยปีนั้นที่จริงนั้นไม่ใช่พวกเขาจะจัดก็เมื่อรู้สึกว่าเงินในสำนักชักจะตรึงมือเท่านั้นเพื่อเป็การเก็บเงินจากนักท่องเที่ยว
“ลู่หลินการจะลงไปข้างล่างนั้นอันตรายเป็อย่างมาก”ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างเป็กังวล “ถ้าหากเ้าลงไปแล้วเกิดอันตรายขึ้นจะทำอย่างไร”หลี่ตงหยางไม่้าเหรินลู่หลินเกิดอันตรายอะไรขึ้น นางเป็เหมือนแก้วตาดวงใจของเขาการที่จะต้องนางลงไปในที่อันตรายนั้นเขาทำใจไม่ได้ชายหนุ่มปัดเื่ที่นางในดวงใจบรรลุเป็เซียนกระเด็นไปไกลแล้ว
“ข้าไม่ได้จะลงไปเอง”หญิงสาวกว่าอย่างขำขัน
“หรือเ้าจ้างคน”ชายหนุ่มตบอกอย่างโล่งใจ
“ไม่ใช่”นางพาคนรูปงานไปหยุดยืนอยู่หน้าร้านสุดอลังการของเผ่านกกระจอกอย่างภูมิใจ
“ข้าจะซื้อ”นางยิ้มหวานจนเขาใจสั่น “ข้ารวยมากนะแค่นี้ไม่ต้องลงทุนลงไปเองหลอก”
บ้าจริงทำไมนางในดวงใจของเขาถึงได้เหมือนจะมีภาพพื้นหลังเป็รูปโปรยก้อนเงินก้อนทองเลยเล่า
ข้าต้องขยันหาเงินเสียแล้ว
2K
