เนตรมารสะท้านฟ้า (จบแล้ว)

ตอนที่ 76

ศัตรูทางคับแคบ 1

                ขบวนขนสินค้าผ่านการตรวจตราที่เข้มงวดถึงสามด่านก่อนจะเข้าไปยังใจกลางค่ายพักแรมได้ แม้ค่ายแห่งนี้จะมีการป้องกันภายนอกที่หนาแน่นแต่การป้องกันภายในกลับหละหลวม เพราะเมื่อเข้าสู่พื้นที่โรงจอดรถม้ากลับไร้เงาของยามตรวจตรา ทำให้เสวี่ยหมิงอาศัยช่องว่างทิ้งตัวลงจากใต้รถขนสินค้า ก่อนจะหาโอกาสลอบจู่โจมคนงานของหนึ่งในขบวนพ่อค้า ซึ่งแยกตัวออกมาทำธุระส่วนตัวจนสลบเหมือด ก่อนจะขโมยชุดเสื้อผ้าของมันมาผลัดเปลี่ยนปะปนเข้าไปกับกลุ่มขบวนพ่อค้าอีกนับสิบขบวน

                ภายในค่ายพักแรมชั้นในเป็นลานกว้างกินพื้นที่เหนือพื้นดินไม่มากนัก แต่ที่สามารถจุขบวนรถขนสินค้ารวมถึงตบตาสาบสืบต่าง ๆ ได้ก็เพราะสิ่งปลูกสร้างที่แท้จริงของค่ายแห่งนี้นั้นกลับถูกขุดจมลึกลงไปยังใต้พื้นดิน

                เสวี่ยหมิงที่ลอบปะปนไปกับพ่อค้าต่างถิ่นนั้นถูกจัดให้พักผ่อนรอคอยสินค้าอยู่ที่ลานกว้างซึ่งอยู่ใต้พื้นดินชั้นแรก ซึ่งพ่อค้าที่มาในครั้งนี้ต่างคุ้นเคยกับการรอคอยเช่นนี้เป็นอย่างดี เพราะเมื่อพวกมันมาถึงบ้างก็จับกลุ่มคุย บ้างก็หามุมเอกเขนกหลับพักผ่อน จนเมื่อเวลาผ่านไปครู่ใหญ่เสวี่ยหมิงเห็นว่ายังไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ จากผู้คนที่ดูแลค่ายแห่งนี้อีก จึงได้ตัดสินใจแยกตัวออกจากกลุ่มพ่อค้าเพื่อหาทางสำรวจลึกลงไปที่ชั้นต่อไป

                เคล็ดวิชาเร้นจิตขั้นที่สองแม้ช่วยปกปิดตัวตนจากประสาทสัมผัสรับรู้ของผู้ฝึกตนรวมถึงสัตว์อสูร แต่มิใช่วิชาเร้นกายหายตัว ดังนั้นจึงใช้เพื่อให้หลบรอดจากผู้ที่ใช้เทคนิคการตรวจจับทางลมปราณเท่านั้น การลอบเข้าไปยังส่วนลึกของค่ายพักแรมแห่งนี้ เสวี่ยหมิงก็ยังต้องใช้ทั้งการหลบหลีกและหลบซ่อนตัวจากยามรักษาการณ์อยู่ดี ทำให้กว่าที่เสวี่ยหมิงจะผ่านลงไปสู่ใต้ดินชั้นที่สองได้ก็กินเวลาไปกว่าครึ่งชั่วยาม

                ...อุโมงค์

                เสวี่ยหมิงหยี่ตาจ้องมองไปยังปากอุโมงค์ใหญ่เบื้องหน้า ซึ่งเวลานี้คนงานเหมืองกำลังเร่งมือขนถ่ายหินลมปราณหยาบออกมา ภาพที่ปรากฏพอจะทำให้เสวี่ยมหมิงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ในทันที เพราะว่าที่ตั้งของค่ายพักแรมแห่งนี้นั้นอยู่กึ่งกลางระหว่างเหมืองหินลมปราณทั้งสามซึ่งหลี่มี่อิงขายต่อให้กับลูกน้องของจื่อเจียง ดังนั้นการปิดเหมืองจึงเป็นเพียงฉากบังหน้าที่มันใช้ปกปิดซ่อนเร้นแผนการ แต่เบื้องหลังกลับลงทุนขุดอุโมงค์เชื่อมต่อถึงกัน ก่อนจะทำการลอบขนถ่ายสินค้าขึ้นมาที่ใจกลางค่ายพักแรมแห่งนี้ ซึ่งแต่เดิมก็เป็นค่ายพักแรมที่มีกลุ่มคาราวานพ่อค้าจากต่างแดนมาใช้งานอยู่แล้ว และเพียงแค่จื่อเจียงเพิ่มกฎเงื่อนไขบางข้อก็สามารถคัดเลือกกลุ่มคาราวานพิเศษที่พร้อมจะทำงานให้กับจื่อเจียงเพื่อแลกกับผลกำไรงดงามในการค้าหินลมปราณเถื่อน

                เมื่อค้นพบความจริงว่ายังมีช่องทางอื่นที่สามารถลอบเข้าไปยังเหมืองที่หลี่มี่อิงขายออกไปแล้ว เสวี่ยหมิงก็คิดวาดแผนการขึ้นในใจ พร้อมสังเกตการณ์ดูพฤติกรรมของผู้คนกลุ่มนี้อีกพักใหญ่ จนแน่ใจว่าเขาสามารถปะปนเข้าไปกับคนงานเหมืองได้ในจังหวะที่มีการเปลี่ยนกะ ซึ่งคนงานชุดที่กำลังจะเปลี่ยนกะจำต้องขนหินลมปราณำแกองรวมกันที่ลานก่อนถึงทางขึ้นไปชั้นที่หนึ่ง ก่อนจะมีเจ้าหน้าที่อีกชุดมาตรวจนับก่อนส่งต่อให้กับพ่อค้าต่างแดนที่ด้านบน ทำให้เสวี่ยหมิงเลือกที่จะใช้วิธีการเดิมคือขโมยเอาชุดของคนงานเหมืองมาสวมทับ และลอบปะปนเข้าไปกับขบวนของคนงานเหมืองกะใหม่

                ยามที่หน้าอุโมงค์ไม่ได้ตรวจตราผู้คนที่เข้าไปเข้มงวดนักเพียงใช้สายตามองดูชุดเครื่องแบบคนงานในการจำแนกผู้คนเท่านั้น แต่กลับตรวจตราผู้คนที่กลับออกมาละเอียดกว่ามาก เพราะมันเกรงว่าคนงานที่กลับออกมาจะซุกซ่อนขโมยเอาหินลมปราณหยาบภายในเหมืองกลับออกไป ดังนั้นเสวี่ยหมิงที่แม้จะแปลกหน้าสำหรับพวกมันก็ยังถูกปล่อยผ่านเข้าไปอย่างง่ายดาย

                (อธิบายเพิ่มเติมเรื่องยามผู้ตรวจตราของจื่อเจียงนั้นจะเป็นผู้ฝึกตนทั้งหมด ส่วนแรงงานและพ่อค้าส่วนใหญ่ก็จะเป็นผู้คนธรรมดา หรืออาจจะเป็นผู้ฝึกตนระดับหนึ่งที่ละทิ้งเส้นทางฝึกตนไปแล้ว ทำให้เสวี่ยหมิงที่แม้จะมีรูปร่างโดดเด่นเมื่อใช้เคล็ดวิชาเร้นจิตปกปิดระดับฝีมือตนเอง บวกกับพรางกายให้ดูสกปรกมอมแมมจึงถูกปล่อยผ่านไปได้โดยง่าย)

                เสวี่ยหมิงที่เข้ามาภายในอุโมงค์พร้อมกับคนงานอีกหลายสิบคน เดินมาจนถึงทางแยกไปสู่เหมืองทั้งสาม ซึ่งในตอนนี้มีผู้คุมค่อยจัดสรรคนงานให้แยกกันไปตามช่องทางแตกต่างกัน ซึ่งเสวี่ยหมิงถูกจัดให้อยู่ในเส้นทางสุดท้ายพร้อมกับอีเตอร์และรถเข็นเหล็กสำหรับใส่หินลมปราณที่ขุดขึ้นมาได้ เมื่อผู้คุมแจกอุปกรณ์จนครบมันก็เอ่ยถึงเรื่องค่าตอบแทนแต่เสวี่ยหมิงหาได้ใส่ใจฟัง จนเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นคนงานที่ถูกแยกกลุ่มก็เข็นรถของตัวเองตรงไปตามเส้นทางที่ตัวเองได้รับมอบหมาย

                เส้นทางของเสวี่ยหมิงนั้นเป็นเส้นทางที่ลึกที่สุดตามคำบอกเล่าของคนงานเหมืองที่เคยเข้ามาก่อน แม้จะมีคนงานร่วมทางไปด้วยถึงยี่สิบคน แต่ก็เป็นมือใหม่เสียครึ่งหนึ่ง ซึ่งจากการพูดคุยทำให้เสวี่ยหมิงพบว่าชุดคนงานที่สวมใส่ระหว่างคนเก่าและคนใหม่นั้นมีส่วนที่แตกต่างกันอยู่

                "เฮ้ยพวกแก !" ชายวัยกลางคนกล้ามโตใบหน้าดุดัน อ้ากรามหยาบหนาแหกปากตะคอกพร้อมถลึงตาโต ก่อนจะเดินผ่านแสงไฟวับวาบที่สาดปะทะผิวสีทองแดงของมัน "จำเอาไว้ที่นี่มีกฎว่าคนที่มาใหม่ต้องแบ่งหินลมปราณที่ขุดได้ให้กับข้าพี่ใหญ่เจี้ยนกังหนึ่งในสามส่วน"สายตาที่เบิกกว้างข่มขวัญเดินสำรวจดูเด็กใหม่เกือบสิบคนซึ่งแสดงสีหน้าบิดเบี้ยวอยู่ในตอนนี้ "ได้ยินที่ข้าพูดชัดแล้วใช่ไหม !!!"คำตวาดก้องสะท้อนผนังถ้ำกังวานดังระคายหูยิ่งนัก แต่แน่นอนว่าสำหรับเจี้ยนกังการกระทำเช่นนี้ล้วนได้ผลชะงัดนัก

                "ทำไมข้าต้องเชื่อฟังเจ้า ในเมื่อเจ้าก็มิใช่ผู้คุม แม้ข้าจะเป็นมือใหม่ที่นี่แต่ข้าก็เคยทำงานเหมืองที่อื่นมาก่อน"

                เปรี้ยง !!!

                หมัดตรงพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของผู้ขัดขืน เลือดกำเดาทะลักไหลตามติดร่างที่ร่วงลงไปกองกับพื้น สีหน้าของผู้ขัดขืนแสดงออกถึงความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

                "เพราะที่นี่ข้าคุม ถ้าไม่พอใจก็จงกลับออกไปซะ แล้วอีกอย่างถ้าแกรู้ว่าข้าเป็นใครละก็ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" การกระทำมีน้ำหนักมากกว่าคำขู่มากมายนักเพียงหมัดเดียวขบวนคนงานที่เคยคุยกันจอแจก็กลับกลายเป็นเงียบกริบในทันที แม้จะมีผู้คนที่ไม่พอใจเจี้ยนกังอยู่แต่ก็ไม่มีใครกล้าหือกับมันอีก

                ความเงียบปกคลุมขบวนคนงานเหมือง จนกระทั่งกลุ่มคนงานเหมืองที่เสวี่ยหมิงปะปนเข้าไปก็มาถึงบริเวณขุดหาหินลมปราณ คนงานเหมืองอื่น ๆ ต่างก็แยกย้ายกันไปลงมือขุดหาหินลมปราณกันอย่างขะมักเขม้น จะมีก็เพียงแค่เจี้ยนกังที่ทำตัวราวกับผู้คุม มันไม่ได้หยิบอีเตอร์ขึ้นจับแม้สักนิด แต่กลับเดินสอดส่องสายตาไปทั่ว แถมบางครายังเลือกหยิบหินลมปราณก้อนงามของผู้อื่นมาขัดถู ก่อนจะหยิบกลับมาใส่ในรถเข็นของตัวเองอย่างหน้าตาเฉย

                แต่ในวันนี้แตกต่างจากทุกคราที่เจี้ยนเฉินนำคนงานใหม่เข้ามา เพราะว่าในวันนี้ผู้ที่ไม่ได้ลงมือขุดยังมีคนอื่นที่นอกเหนือจากเจี้ยนกังอยู่ด้วย...ซึ่งคนผู้นั้นก็คือเสวี่ยหมิงที่ตอนนี้กำลังจดจ้องมองหาเส้นสายแร่สีเงินตามคำบอกเล่าของจื่อฮุย เพื่อที่จะติดตามเสาะหาเส้นทางเข้าไปสกัดเอาแก่นแท้ลมปราณออกมา

                "เฮ้ยไอ้เด็กใหม่ !"เฉินกังเอ่ยพร้อมกับจ้องหน้าของเสวี่ยหมิง "แกจะยืนนิ่งอีกนานไหม รีบมาขุดเข้าจำเอาไว้หากแกไม่มีหินลมปราณมอบให้กับข้าละก็...ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เมื่อไม่ได้รับการตอบสนอง เจี้ยนกังจึงเดินตรงมาหาเสวี่ยหมิงพร้อมกับหักนิ้วตัวเองดังกรอบแกรบอยู่ตลอด ทำให้คนงานเหมืองที่กำลังขุดหาหินลมปราณอยู่ต่างก็หยุดมือ หันมามองดูเหตุการณ์พร้อมกับส่ายศีรษะไปมาด้วยความสงสารเด็กหนุ่มมือใหม่ผู้นี้

                "เฮ้ย ! ว่ายังไง" เจี้ยนกังที่กำลังเดือดปุดเอ่ยตะคอกถามเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่มันจะลงมือ และแน่นอนว่าเสวี่ยหมิงยังคงจ้องมองไปยังผนังถ้ำเพื่อเสาะหาจุดที่เป็นสายแร่โดยไม่ได้สนใจเจี้ยนกังแม้แต่น้อย "ไอ้เวรนี่วอนตายซะแล้ว !!!"

                เจี้ยนกังนั้นผู้ฝึกตนในระดับพื้นฐานลมปราณขั้นที่ 1 กำลังปล่อยกำปั้นโตที่รวมรั้งแรงทั้งร่างของตัวเองหมายต่อยคู่ต่อสู้ของมันให้สลบคามือ แต่ในสายตาของเสวี่ยหมิง กำปั้นของเจี้ยนกังนั้นไม่ต่างจากกำปั้นของเด็กน้อยที่กำลังไล่ทุบตีแมลง ทำให้เสวี่ยหมิงตัดสินใจไม่หลบหมัดของอันธพาลผู้นี้แต่กลับปล่อยให้มันชกเข้ามาใส่พร้อมแผ่พลังเพลิงร้อนดีดสะท้อนกลับไปแทน

                ตุบ !

                เสียงดังทึบพร้อมร่างของเสวี่ยหมิงที่ดีดกายถอยกลับหลังราวกับว่าโดยแรงหมัดส่งจนตัวลอยกลับไป แต่ใบหน้ากลับปรากฏรอยยิ้มเยาะ ต่างกลับเจี้ยนกังที่ทุกคนมองว่าเป็นคนลงมือทำร้าย เพราะตอนนี้มันกลับมีสีหน้าเหยเกกำปั้นที่กระแทกเข้าใส่เสวี่ยหมิงตอนนี้ทั้งปวดร้าวและแสบร้อน แต่เพราะมีสายตาอีกนับสิบคู่กำลังจ้องมองดูมันอยู่ มันจึงได้แต่กัดฟันจิกนิ้วเท้าแน่นกดลงไปกับพื้นดินฝืนสะกดความเจ็บปวดเอาไว้อย่างยากเย็น "จ..จจะ...จำเอา..ไว้ละอย่าริลองดีกับข้า" คำเอ่ยตะกุกตะกักออกจากปากล้วนยากเย็นก่อนที่มันจะรีบจ้ำหายลับไปกับมุมมืดในทันที