บุพเพสลับรัก70s

บทที่ 41 รูปหมู่เหมือนกับชาติที่แล้ว

จางหมิงเยี่ยนยืนแถวหน้า ด้านหลังเป็นยุวชนประมาณ 20 - 30 คน เมื่อมองไปที่จางหมิงเยี่ยนที่เต็มไปด้วยประกายความสดใสและสง่างามบนเวที หูชื่อเหวินก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

เสียงกระซิบกระซาบจากยุวชนรอบข้าง พวกเขาต่างก็ชื่นชมความสวยของนักร้องนำกันทั้งนั้น บางคนถึงกับถามว่านักร้องนำในวันนี้เป็นใคร

ไม่มีใครรู้เลยว่านี่คือจางหมิงเยี่ยน ถึงทุกคนจะรู้ว่ามีดอกไม้งามสองดอกในไร่เซิ่งหยาง แต่มีคนไม่มากนักที่เคยเห็นจางหมิงเยี่ยนเพราะแต่เดิมเธอแต่งตัวธรรมดาเหมือนยุวชนหญิงทั่วไป

ด้วยรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปในวันนี้ บางคนที่คุ้นเคยกับเธอจึงไม่กล้าที่จะบอกว่าใช่เธอหรือเปล่า

เมื่อดนตรีเริ่มขึ้นจางหมิงเยี่ยนก็ร้องเพลง:

 "ไปที่ชนบท ไปสู่ชายแดน ไปที่ที่ซึ่งมาตุภูมิต้องการเรามากที่สุด"

คณะนักร้องยุวชนด้านหลังก็เริ่มร้องประสานเสียงว่า

 "มาตุภูมิ โอ้ มาตุภูมิ ให้ความรู้แก่มาตุภูมิของเรา..."

เมื่อมองจางหมิงเยี่ยนที่ร้องเพลงบนเวทีด้วยความมั่นใจ หูชื่อเหวินก็เริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าตั้งแต่เธอได้มาอยู่ในร่างนี้ บ่อน้ำตาของเธอช่างตื้นเขินเสียเหลือเกิน  สุดท้ายน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ 

การร้องเพลงประสานเสียงบนเวทีดำเนินต่อไปเรื่อยๆ หวังเล่ยในหมู่ผู้ชมก็จำสิ่งที่หูชื่อเหวินสาวสวยขอร้องเอาไว้ก่อนหน้านี้ได้ เขาจึงเริ่มถ่ายรูปจางหมิงเยี่ยนจากมุมต่างๆ

หูชื่อเหวินถ่ายภาพเธอด้วยกล้องของตัวเองเช่นกัน แต่มันออกมาไม่ดีเท่าไหร่  เธอจึงยอมแพ้แล้วรอหวังเล่ยจะดีกว่า

เมื่อการร้องเพลงประสานเสียงจบลง จางหมิงเยี่ยนโค้งคำนับผู้ชมด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยายจากนั้นจึงได้หันหลังลงจากเวที วันนี้เธอตื่นเต้นเป็นพิเศษ นี่คือครั้งแรกที่ได้แสดงบนเวทีอย่างเป็นทางการ นอกจากนี้ยังเป็นตำแหน่งนักร้องนำอีกด้วย

แม้ว่าเธอจะเคยอยู่บนเวทีมาก่อน แต่ก็ซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนและเป็นช่วยร้องประสานเสียงเสียมากกว่า

หูชื่อเหวินเห็นหญิงสาวเดินลงจากเวที เธอจึงลุกขึ้นจากที่นั่งเงียบๆ เพื่อจะเดินไปหาจางหมิงเยี่ยน แต่พิธีกรกลับพูดอะไรบางอย่างขึ้นมาเสียก่อน

เขาประกาศออกมาว่า 

“เราได้รับแจ้งจากผู้อำนวยการของเราว่าอยากจะยกย่องสหายหูชื่อเหวินซึ่งได้แสดงความกล้าหาญอันยิ่งใหญ่ เพื่อช่วยชีวิตเด็กสาวตัวเล็กๆ จากกองฟืนเมื่อไม่กี่วันก่อน จนกระทั่งได้รับได้รับบาดเจ็บไปอย่างกล้าหาญ ยุวชนทั้งหลายควรเรียนรู้จากสหายหูชื่อเหวิน!”

เมื่อได้ยินสิ่งที่พิธีกรกล่าว ผู้ชมทั้งหลายต่างปรบมือกึกก้อง

ในตอนนั้นเองหูชื่อเหวินที่กำลังยืนอยู่รีบนั่งลงแล้วก้มหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

สถานการณ์นี้คืออะไร? ทำไมถึงพูดเรื่องเธอขึ้นมาล่ะ?

หญิงสาวนั่งตัวตรงมองไปที่พิธีกรด้วยความสับสน ทันใดนั้นเองความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว เธอหันขวับไปมองหยินเหวินกั๋วในแถวหลังราวกับจะถามว่า

 อะไรเข้าตานายหรือทำไมถึงได้ทำเรื่องแบบนี้?!

หยินเหวินกั๋วเมื่อรู้ตัวว่าถูกมองจึงผงกหัวให้

หูชื่อเหวินโกรธมากจนอยากกระโดดกัดหูใครสักคน

“สหายหูชื่อเหวินได้โปรดออกมาพูดถึงเหตุการณ์ในวันนั้นให้พวกเราฟังบ้างจะได้ไหม?

ยังจะมาขอให้ขึ้นไปบนเวทีอีกหรือ? 

ฉันไม่สามารถปฏิเสธพิธีกรต่อหน้าคนทั้งไร่ที่นั่งชมอยู่ได้!

เมื่อเดินขึ้นเวทีหญิงสาวจึงหยิบไมโครโฟนขึ้นมา

“ที่จริงแล้วไม่ใช่ฉันที่ช่วยเหลือเด็กน้อยเอาไว้ได้ แต่เป็นหัวหน้าหยินเหวินกั๋วต่างหาก ถ้าไม่ใช่เพราะเขาทั้งฉันและเด็กก็คงตกอยู่ในอันตรายไปแล้ว ดังนั้นควรเป็นเขาที่สมควรได้รับคำชื่นชม!”

หูชื่อเหวินมองไปที่หยินเหวินกั๋วด้วยสายตาโมโห จากนั้นก็พูดต่อทันที

“ให้หัวหน้าหยินขึ้นมาพูดอะไรสักคำเถอะค่ะ!”

เรื่องของฉันมันตลกมากสินะ? งั้นนายมานี่เลยมายืนอยู่ข้างๆ ฉันตรงนี้!

ต่อหน้าผู้ชมมากมายหยินเหวินกั๋วไม่สามารถปฏิเสธได้เช่นกัน ชายหนุ่มจึงระงับอารมณ์แล้วเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยขายาวๆ ของเขา

เขามองหูชื่อเหวินด้วยสายตาลึกซึ้ง แล้วคว้าไมโครโฟนจากมือของเธอ 

“ฉันก็แค่บังเอิญช่วยเธอเอาไว้ ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร ได้เวลาแยกย้ายกันไปพักผ่อนแล้ว งานวันนี้ก็ขอจบลงแต่เพียงเท่านี้”

บัดซบ! พี่ใหญ่คนนี้หยิบฉวยคำพูดของพิธีกรแล้วไล่ทุกคนกลับไปนอน!

หูชื่อเหวินคล้ายจะเห็นตัวอัลปาก้านับหมื่นตัวบินผ่านไป

พิธีกรรับไมค์คืนจากหยินเหวินกั๋วด้วยความสับสน หัวหน้าหยินพึ่งพูดอะไรไปนะ?

“ก็อย่างที่หัวหน้าหยินพูด งานวันนี้จบแล้วทุกคนเชิญกลับบ้านได้”

ยุวชนทั้งหลายจึงเริ่มทยอยเดินออกไปจากหอประชุมทีละคน

“สหายหูชื่อเหวินฉันยังมีฟิล์มเหลืออยู่นิดหน่อย ขอถ่ายรูปเธอได้ไหม?” หวังเล่ยเรียกหูชื่อเหวินที่กำลังลงจากเวทีไว้

“ถ่ายฉันหรือ?” หูชื่อเหวินแปลกใจที่หวังเล่ยบอกว่าขอถ่ายรูปเธอ ไม่ใช่ว่าเธอขอให้เขาถ่ายรูปแม่ให้หรอกหรือ?

“คือว่า…”

“ถ้ายังมีฟิล์มเหลืออยู่ก็มาถ่ายรูปหมู่กันเถอะ” หยินเหวินกั๋วเอ่ยขัดขึ้นมาก่อนที่หูชื่อเหวินจะพูดตอบ หนำซ้ำเขายังกวักมือเรียกยุวชนอีกสองสามคนให้เข้ารวมด้วย

หลี่เสวี่ยฉิน , จางหมิงเยี่ยน , ซุนเจียงกั๋ว , จ้าวหย่วนขุย และยุวชนอีกสองคน

เมื่อหวังเล่ยได้ยินสิ่งที่หยินเหวินกั๋วพูด เขาก็รู้สึกเก้อเขินเกินกว่าที่จะปฏิเสธ เขาจึงทำได้เพียงเตรียมถ่ายภาพ ตอนนี้มียุวชนชายสี่คนและยุวชนหญิงสี่คน ผู้ชายถูกจัดให้นั่งอยู่บนเก้าอี้ส่วนผู้หญิงยืนอยู่ด้านหลัง

การจัดตำแหน่งแบบนี้ทำให้หูชื่อเหวินนึกขึ้นมาได้ รูปเก่าที่แม่มักจะหยิบขึ้นมาดู เหมือนว่าจะเป็นรูปในตอนนี้

ในชาติที่แล้วแม่กับหูลี่อิงไม่ถูกกัน ดังนั้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้มีภาพหมู่ของเธอกับแม่ในเฟรมเดียวกันได้

จากด้านซ้ายในแถวหน้า : ซุนเจียงกั๋ว, หยินเหวินกั๋ว, จ้าวหย่วนขุย และยุวชนชายที่หูชื่อเหวินจำชื่อไม่ได้

ในส่วนของแถวหลัง : หลี่เสวี่ยฉิน, หูชื่อเหวิน, จางหมิงเยี่ยน และยุวชนหญิงอีกคน

หลังจากถ่ายภาพเสร็จหยินเหวินกั๋วยังขอให้หวังเล่ยถ่ายภาพยุวชนคนอื่นที่ต้องการเพิ่มเติมอีก

ชายหนุ่มถูกหลอกล่อด้วยคำแนะนำที่ว่า หากถ่ายภาพมากขึ้น ฝีมือการถ่ายภาพของเขาจะได้พัฒนาต่อไปอีกเมื่อกลับไปที่เมืองแล้ว

จู่ๆ หยินเหวินกั๋วก็นึกได้ว่ามีภาพแบบนี้ในชีวิตก่อนเช่นกัน ทุกอย่างไม่เปลี่ยน

ทำไมตอนนั้นถึงได้มีการถ่ายรูปหมู่นะ?

ดูเหมือนว่าหูลี่อิงลากเขามาพร้อมยืนกรานว่าจะถ่ายรูปหมู่กับเขา เขาจึงเรียกคนอีกสองสามคนมาถ่ายด้วย แม้จะเรียกไปแบบมั่วๆ แต่คนในตอนนั้นกับตอนนี้กลับเหมือนกันอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่คิดว่าชีวิตนี้ต่อให้มีอะไรต่างออกไปแต่บางอย่างก็ยังมีผลลัพธ์เหมือนเดิมอยู่ดี

หยินเหวินกั๋วพบว่ามันช่างน่าขัน

เมื่อหันหลังกลับไปดู เขาเห็นว่าหูชื่อเหวินยังคงถ่ายรูปอยู่ตรงนั้น เมื่อเร็วๆ นี้ความนิยมในตัวเธอเพิ่มขึ้นมาก ยุวชนหญิงหลายคนจึงลากเธอไปถ่ายรูปหมู่ด้วย

หลังจากหูชื่อเหวินถ่ายภาพเสร็จ เธอก็มองหาจางหมิงเยี่ยน แต่พบว่าเธอไม่อยู่ตรงนี้แล้ว

เมื่อถามหลี่เสวี่ยฉินก็บอกว่าไม่เห็นเช่นกันว่าจางหมิงเยี่ยนไปไหน

หูชื่อเหวินและหลี่เสวี่ยฉินลงจากเวทีและช่วยกันหาจางหมิงเยี่ยน แต่เมื่อมองผ่านผู้คนไปกลับเห็นหยินเหวินกั๋วแทน

แปลกจัง ทำไมเขายังนั่งอยู่ตรงนี้ละ? ไม่ใช่ว่าเขาควรจะกลับไปนานแล้วหรือ?

“พวกเธอกำลังตามหาจางหมิงเยี่ยนอยู่ใช่ไหม?”หยินเหวินกั๋วถามเธอ

“ใช่ คุณเห็นเธอบ้างหรือเปล่า?”

หูชื่อเหวินกระวนกระวายใจ เธอหาจางหมิงเยี่ยนไม่เจอ การแสดงครั้งนี้มันดีมากถ้าหากว่ามียุวชนชายที่เข้าหาเธอละ?

“หลี่เสวี่ยฉินกลับไปดูที่หอพักว่าเธอกลับไปหรือยัง ส่วนฉันกับหูชื่อเหวินจะไปตามหาที่อื่นเอง” หยินเหวินกั๋วหันไปพูดกับหลี่เสวี่ยฉิน

“ได้ค่ะหัวหน้า ฝากดูแลชื่อเหวินด้วยนะคะ ส่วนฉันจะกลับไปที่หอก่อน”

ดูแล? พี่สาวฝากใครดูแลใครกัน? ฉันเป็นหญิงสาวผู้กล้าหาญ มีชีวิตผ้่านมาชาติหนึ่งแล้วฉันจะต้องการให้ใครมาดูแลอีก? วันนี้มีแต่เรื่องแปลกๆ ฉันไม่อยากให้ผู้ชายคนนี้มาทำท่าหงุดหงิดใส่ฉันอีกแล้ว