< < บทนำ Sec2 > >
สาวน้อยผมสีชมพูในห้วงความรัก โซเฟีย นั่งดูชายหนุ่มที่เธอหลงใหลหลบทุกการโจมตีของอันดับ 2 ของชั้นปี ด้วยแววตาที่เปล่งประกาย
“แบบนั้นแหละ แอช” เธอพึมพำกับตัวเองอย่างมีความสุข “ระดับนาย ไม่มีอะไรคณามือหรอก”
“เสียมารยาทจริงนะ คุณโซเฟีย”
“....เอ๊ะ!?”
คนที่โผล่ตัวมาเป็ชายผมบลอนด์ร่างสูงถึงเกือบร้อยเก้าสิบได้ ในชุดอัศวินสีขาวเต็มยศ เป็เครื่องแบบที่มีโลหะ และเกราะป้องกันเล็กน้อยบริเวณชุด ต่างกับของนักศึกษาที่เป็ผ้าล้วน ทันทีที่โซเฟียเห็นเธอก็หัวเราะแห้งๆ
“คือว่าเข้าใจผิดนะคะ …ท่าน ‘กิลด์ฟอร์ด’ ”
‘กิลฟอร์ด’ อัศวินแห่งราชอาณาจักร สังกัด ‘กองอัศวินเสืออัสนี’ ดำรงในตำแหน่งรองหัวหน้ากอง ผู้มากล้นด้วยชื่อเสียง ตัวตนของเขาเป็เหมือนดั่งวีรบุรุษคนหนึ่งของประเทศ ทั้งยังเป็พี่ชายแท้ๆ ของอันดับสองของชั้นปี กิลฟอร์ดค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งข้างโซเฟีย โดยเว้นระยะห่างไว้ในระดับหนึ่งเป็การให้เกียรติ
“ไม่ต้องคิดมากหรอก เท่าที่ดูจากรูปการณ์ น้องชายผมก็เหมือนจะไม่ไหวอย่างที่คุณโซเฟียว่านั่นแหละ”
“เอ่อ … ค่ะ”
“ว่าแต่ นานแล้วนะครับเนี่ยที่ไม่ได้เห็นอัจฉริยะคนนั้นแสดงการร่ายรำ”
กิลฟอร์ดหมายถึงแอชที่กำลังหลบทุกการโจมตีของน้องชายตนเอง
“...ท่านกิลฟอร์ด ทำไมถึง”
“อ่อ ผมได้รับหน้าที่ให้มาเป็แมวมองหาเด็กที่น่าสนใจน่ะ ไม่ได้มีเหตุด่วนอะไรให้ต้องกังวลหรอกนะ สบายใจได้”
“นั้นเหรอคะ”
ได้ยินเช่นนั้น โซเฟียก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง
“ว่าแต่ว่า เหตุผลอะไรกันนะที่ทำให้อัจฉริยะคนนั้นเลือกทิ้งทุกอย่างในชีวิตไป” กิลฟอร์ดหรี่ตามองแอชอย่างนึกสงสัย “คุณรู้รึเปล่า ราวสองสามปีก่อน ั้แ่ที่เขาคนนั้นยังเรียนไม่จบ ทุกกองอัศวินของราชอาณาจักรหมายมั่นจะทาบทามเขาเป็เสียงเดียวกัน พร้อมจะหยิบยื่นข้อเสนอมากมายให้แก่อัจฉริยะ เพื่อจะให้เขาชายตามองพวกเราบ้าง”
“เื่นั้นได้ยินจากท่านพ่อมาอยู่บ้างค่ะ”
“จากข่าวลือจู่ๆ เขาก็ไม่เข้าเรียน ไม่เข้าสอบ หมกตัวอยู่แต่ในห้องนอน เอาแต่เพ้อเจ้อเื่อะไรก็ไม่รู้ จนสูญเสียแทบทุกสิ่งอย่างในชีวิตไป คุณโซเฟียพอจะรู้รึเปล่าว่าเหตุมันเกิดจากอะไร”
“....”
“แน่นอนว่าถ้ามันพูดไม่ได้ ก็ไม่เป็อะไรหรอกนะ”
“ไม่ถึงกับบอกไม่ได้หรอกค่ะ แอชเองก็ไม่เคยคิดจะปิดบังใครเื่นี้ด้วย—แต่ว่าสัญญากับฉันได้รึเปล่าคะ ว่าจะไม่หัวเราะเยาะแอช แล้วมองแอชเป็คนบ้า”
กิลฟอร์ดพยักหน้ารับ โซเฟียจึงโพล่งออกไป
“เขาบอกว่า … ‘เวทมนตร์’ มีอยู่จริงน่ะค่ะ”
“เวทมนตร์ …”
โซเฟียพูดต่ออย่างลำบากใจ
“เขาทิ้งทุกอย่างในชีวิต เพื่อค้นคว้าวิจัยเกี่ยวกับมันในห้องนอนของตัวเอง ทำลายร่างกายที่์ประทานมาให้ของตัวเองด้วยการนอนเพียงไม่กี่ชั่วโมงต่อวัน รับประทานแต่อาหารไร้ประโยชน์ ขอเพียงแค่ท้องอิ่มพอให้ค้นคว้าต่อได้ เงินทุกทุกอย่างที่ได้รับก็นำมาทุ่มเทกับการค้นคว้า จนโดนทางบ้านตัดหางปล่อยวัด ทักษะการใช้อาวุธต่างๆ ก็ถดถอยลง เพราะเอาแต่ใช้สมองกับเื่ของเวทมนตร์ …รู้ตัวอีกที เขาก็ไม่เหลืออะไรเลย เหลือเพียงแค่พร์ที่ตกค้าง”
โซเฟียหัวเราะพึมพำ ไม่ได้หัวเราะเยาะแอช แต่ตลกในเื่ราวทั้งหมดที่ไม่ควรเกิดขึ้น
“ท่านก็น่าจะทราบว่าแต่เดิมฉันเป็คู่หมั้นของแอช แต่เพราะเหตุการณ์นี้ทำให้ถูกถอนหมั้นไป ถึงกระนั้น ฉันก็ไม่สามารถถอนตัวจากแอชได้แล้ว …สำหรับฉัน เขายังคงเปล่งประกายไม่มีเปลี่ยน ท่านรู้รึเปล่าคะ? ว่าปลายหอกที่เกือบเฉียดผิวกายของแอชเ่าั้ ถ้าเป็เมื่อสองปีก่อน มันไม่แม้แต่จะได้เฉียดเสียด้วยซ้ำ ฉันกล้าพูดเลยว่าเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าอัศวินยอดฝีมือหลายคน ทั้งที่ยังอายุน้อย ร่างกายยังเติบโตได้อีกมาก”
“ยิ่งกว่าผมด้วยรึเปล่า?”
“ยิ่งกว่าค่ะ เขาคืุ์ไม่กี่คนบนโลกที่ใกล้เคียงกับตำแหน่ง ‘อัศวินโต๊ะกลม’ ค่ะ”
‘อัศวินโต๊ะกลม’ ชื่อเรียกของตำแหน่งที่จะมีเพียงแค่สิบสามบุคคลเท่านั้นที่ได้รับการบรรจุชื่อเข้าไป เป็อัศวินพิเศษที่สามารถเคลื่อนไหวภายใต้คำสั่งของโลก และการมีอยู่เป็ดั่งอาวุธลับของทุประเทศในโลกทั้งใบ ความแข็งแกร่งของพวกเขาว่ากันว่าหนึ่งคนมีพลังเทียบเท่ากับหลายกองอัศวิน พวกเขาไม่ได้รับอนุญาติให้เข้าร่วมา เพราะการมีอยู่ไม่ต่างกับตัวแหกกฏ หน้าที่ของพวกเขามีเพียงการกำจัดภัยพิบัติของโลก อย่าง สัตว์ประหลาดมอนสเตอร์ หรืออาชญากรระดับโลก
ให้พูด เป็ตัวตนที่อยู่คนล่ะมิติกับอัศวินชั้นหนึ่งทั่วๆ ไป อย่างกิลฟอร์ด หรือแม้แต่ตัวของโซเฟียเอง
เธอไม่ลังเลที่จะพูดออกมาตรงๆ กิลฟอร์ดแม้จะถูกพูดเหมือนหักหน้า แต่ทุกอย่างก็มีมูลความจริงอยู่ …แอชคืออัจฉริยะในรอบหนึ่งร้อยปี ทว่า
“ก็เป็ได้เพียงอัจฉริยะผู้ร่วงหล่นเท่านั้นสินะ”
เป็ครั้งแรกที่กิลฟอร์ดแสดงความรู้สึกดูแคลนออกมา
“ค่ะ …นั่นเป็คำนิยามที่ทุกคนเรียกแอชกัน แต่ว่า—ต่อให้ล่วงหล่น ก็ยังมีเพียงคนไม่กี่หยิบมือเท่านั้น ที่สามารถมาถึงจุดที่แอชยืนอยู่ ณ ปัจจุบันได้” โซเฟียยิ้ม “เขายังคงเป็อัศวินที่เหนือกว่าชั้นหนึ่งอยู่ค่ะ”
****
สิบนาทีผ่านไป—ทุกสายตา ณ สนามสอบ ต่างจับจ้องมาที่ลานประลองที่มีคนสองคนกำลังเข้ารับการสอบอยู่
หอกหนึ่งกระหน่ำโจมตีไม่พักแม้แต่วินาทีเดียว แต่อีกหอกไม่มีการสวนกลับเลยแม้แต่จังหวะเดียว ทำเพีงแค่หลบทุกการโจมตี ผสมกับการใช้หอกปัดป้องการโจมตี มันดูเหมือนโชว์การปัดป้อง มากกว่าโชว์ทักษะหอก แม้จะไม่ได้พูดออกมา แต่ทุกคนก็รับรู้ได้โดยอัตโนมัติ ว่าใครเหนือกว่ากัน
“อย่ามาล้อเล่นกันนะ แอช แมธธิล !!!”
1 1 2 2 12 12 123 แล้วก็ 32231 แบบนี้นี่เอง มีสูตรการโจมตีอยู่นี่เอง ั้แ่จังหวะการเขยื้อนของมือบริเวณด้ามจัด รูปแบบการโจมตีถูกกำหนดเอาไว้หมดแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็จบเกมได้ง่ายๆ แล้วล่ะ
“จริงจังอยู่ต่างหากเล่า”
ผมหลบสิบจังหวะออกด้วยการพลิกตัวครั้งเดียว ก่อนจะกระแทกเข่าใส่หน้าท้องของหมอนี่
“อั้ก!”
“เข้าใจความรู้สึกที่เหน็บกินขาได้ทุกเมื่อรึเปล่าน่ะหา”
“ไม่เข้าใจหรอ—อุ้ก!!!”
ผมใช้ปลอยหอกแทงเข้าที่หน้าท้อง และใช้มันยกร่างของคุณชายตัวประกอบ A ขึ้นฟ้า และเหวี่ยงลงพื้น ตุ้บ!!!!!!!!!! ร่างกระแทกเข้ากับพื้นหินอย่างรุนแรง จนเกิดรอยแตก
“...แอช …แมธธิล”
เพราะใช้แรงกายกับการกระหน่ำโจมตีใส่ผม ทำให้พลังกายมาถึงขีดสุดแล้ว
“คิดซะว่าโชคร้ายล่ะกันนะ ถ้าผมไม่เล่นจนน็อค เอล็กซ์ที่อคิติผมคงไม่ให้ผ่าน–แต่ก็แลกกับการผมยอมให้นายโชว์ทักษะทั้งหมดแล้วด้วย พวกเราน่าจะผ่านกันทั้งคู่ ถือว่า วิน-วิน ไปล่ะกันนะ”
“...แก…”
ไม่ทันจะพูดจบ คู่ต่อสู้ของผมก็สลบไป ผมเดินออกจากสนามสอบโดยวางหอกไว้บนบ่า อาจารย์คุมสอบอย่างเอล็กซ์ยืนรอผมอยู่ั้แ่บรรไดลงจากสนามประลองเลย
“อย่าใจร้ายกับผมนักเลยนะ เอล็กซ์”
“ต่อให้เกลียดเด็กปากดีอย่างแกมากแค่ไหน ฉันก็ไม่ได้ไร้สาระถึงขนาดให้ผลสอบไม่เป็ธรรมหรอก … แอช แมธธิล สอบผ่าน”
“ขอบใจเด้อ”
“แต่ว่าขอถามอย่างนึงสิ มีเหตุผลอะไรต้องรอให้คู่ต่อสู้แสดงทักษะทั้งหมดเลยรึไง ไม่ใช่ว่ารีบไปทำการทดลองไร้สาระหรือยังไงกัน”
“ก็ถ้าราชอาณาจักรเสียอัศวินดีๆ อย่างเขาไป คงจะไม่ดีสักเท่าไหร่ใช่มั้ยล่ะ พูดตามตรงนะ คนที่สมควรสอบผ่านน่ะ ถ้าให้เลือกได้คนหนึ่งคงเป็เขามากกว่า ถึงจะอ่อนแอกว่าผมก็เถอะนะ”
ก็ต่อให้อ่อนแอกว่าผม แต่ก็แข็งแกร่ง และมีประโยชน์ต่อส่วนรวม ต่างกับผมที่หาประโยชน์อะไรไม่ได้เลยสักอย่างเดียว
“นั้นรึ”
“แล้วก็อีกอย่างนะ เอล็กซ์—ที่ผมทำอยู่ไม่ใช่การทดลองไร้สาระหรอกนะ” ผมยื่นมือออกมาคว้าอากาศ และแสยะยิ้ม “เวทมนตร์มันมีอยู่จริง และผมจะคว้ามันไว้ในมือข้างนี้ให้ได้ในสักวันหนึ่ง เื่มันก็แค่นั้น”
“ชิ เื่ของแกเถอะ เชิญเพ้อในโลกส่วนตัวของตัวเองต่อไป”
“ถ้าได้เวทมนตร์มาเมื่อไหร่ คนที่ผมจะเป่าโชว์คนแรก เอาเป็เอล็กซ์ดีมั้ยนะ?”
“ไปไหนก็ไปไป!”
“ล้อเล่นหรอก”
ผมโบกมือลาเอล็กซ์ และก่อนจะออกจากสนามสอบ ผมก็โยนหอกทิ้งไว้กับพื้น จึงผลักประตูออกไป โดยมีโซเฟียวิ่งตามมาจากข้างหลัง
“แอช!!”
“โอ้ว โซเฟียนี่ นึกว่าทิ้งผมไปแล้วซะอีก”
“อย่าพูดบ้าๆ แล้วก็ ยอดเยี่ยมมากเลยการประลองเมื่อกี้ ทุกคนมองแอชใหม่แล้วนะรู้มั้ย!?”
“ดีจังเลยนะ แบบนี้ต้องเรียกข้าวหน้าเนื้อผมแล้วนะ”
“ได้เลย วันนี้กรณีพิเศษนะ!”
ผมแสยะยิ้ม—เวทมนตร์มีอย่จริง ใช่ มันมีอยู่จริงๆ ผมไม่ได้เพ้อเจ้อ หรือว่าหลอนไปเอง เมื่อสองปี ก่อนวันสอบเพื่อจบการศึกษา ผมได้พบกับสิ่งที่เรียกว่า ‘แม่มด’ ตัวตนในนิทานหลอกเด็ก ผู้ถือครองเวทมนตร์ที่ผมหลงใหล ผมได้เข้าท้าทายกับเธอ และพ่ายแพ้กลับมา ถึงกระนั้นก็ทำให้รู้ว่าโลกใบนี้มีเวทมนตร์อยู่จริงๆ แต่มีเพียงผู้วิเศษเท่านั้นที่จะได้รับมัน
พวกเขาเ่าั้ …แน่นอนผมไม่มีทางเป็อย่างพวกเขาได้ แต่ว่านะ แต่ว่า ผมจะคว้ามันมาไว้ให้ได้ ไม่ช้าก็เร็ว ต่อให้ต้องพยายามอีกเป็สิบปี ผมก็จะทำมันอย่างไม่ลังเล ผมจะต้องกลายเป็ ‘จอมเวทย์’ คนแรกของโลกใบนี้ให้ได้
นี่คือความฝันั้แ่วัยเด็กของผม ที่จบลงไป และถูกฟื้นขึ้นมาใหม่จากการพบเจอกับแม่มดในตำนานหลอกเด็ก
ระหว่างทางเดินกลับหอพัก จากร้านอาหาร ผมแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามเย็น
แต่ก่อนที่จะไปถึงจุดนั้นได้ …คงต้องพยายามอีกหน่อยล่ะนะ
14K
