สมุทร พาร์ท
คณะเศรษฐศาสตร์
Facebook Page: เม้าท์มอยชาวเรา
11 ชั่วโมงที่แล้ว
แกรรร!!! ตอนนี้ใครยังไม่ได้หลับไม่ได้นอนบ้าง ฉันขอสารภาพว่าฉันก็ยังไม่ได้นอน เพราะหลังจากได้ข่าวว่าสโมสรนักศึกษาพาเหล่าเดือนมหาลัยทั้ง 3 ปีไปถ่ายงานที่พัทยา ฉันก็รอดูเซตรูปภาพเซ็กซี่ๆ ของสามพี่น้องเดือนมหาลัยทันที แต่มันดันมาสะดุดตรงที่เมื่อคืนพ่อเดือนมหาลัยคนล่าสุดของชาวเราโพสต์รูปลงสตอรี่ไอจี ที่เ้าตัววิดีโอคอลคุยกับบุคคลปริศนาแล้วเขียนแคปชั่นสตอรี่ไว้ว่า “ แค่ได้ยินเสียงและเห็นหน้าก็พอแล้ว ” น้ำตาของฉันนี่ไหลพรากเลยจ้า พลาดจากพี่ชายสุดหล่อสองคนของเขาไปแล้ว นี่ฉันยังจะต้องเสียพ่อสิงโตหนุ่มอีกคนไปให้เขาอีกแล้วเหรอ ม่าย!!!! อยากรู้จังว่าคนที่วิดีโอคอลเมื่อคืนด้วยคือใครกัน ช่วยกันตามหาหลักฐานกันเร็วเข้าทุกคน
2999 ถูกใจ 198 ความคิดเห็น 19 แชร์
ปลายฝน ต้นหนาว : กรี๊ด!! เขาคือใคร
Maria Indyzz : โอ้ย!! ฉันมองของฉันมานาน เธอจะมาแซงคิวแบบนี้ม่ายด้าย
ตุ่นอยู่ใต้ดิน : โห! อยู่คลาสเดียวกันยังไม่รู้เื่ เลโอมันคุยกับใครวะเนี่ย
Oil Pornnaphat : ใคร?
ไลน์!
Leo Singha
Leo Singha : กำลังกลับใกล้จะถึงมอแล้ว กินอะไรหรือยัง?
กินแล้ว ทำไม?
อ่านแล้ว
Leo Singha : กูซื้ออาหารทะเลมา รอกลับไปกินข้าวเย็นด้วยกันนะ
“ อะไรของมันวะ ” ผมสบถออกมาเบาๆ ขณะที่กำลังนั่งตอบแชทของไอเลโอที่ทักมา นับวันมันก็ยิ่งทำตัวเหมือนกับว่าสนิทกับผมมากขึ้นทั้งๆ ที่จริงแล้วตอนนี้ผมเองเป็ฝ่ายที่สลัดมันไม่ออกต่างหาก ด้วยความที่มันชอบตีมึนใส่แถมยังชอบกวนตีนบวกกับเอาแต่ใจทำเอาผมเองเริ่มรู้สึกรับมือกับอีกฝ่ายได้ยากมากยิ่งขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นไอ้เลโอมันก็ไม่ได้แย่มากอย่างที่ผมคิดเอาไว้ก่อนหน้านี้ เพราะอีกฝ่ายก็พอยังมีด้านดีๆ อย่างเื่ที่มันเอาใจใส่คนรอบข้างของมันเป็อย่างดี
“ ทำอะไรวะหมุด กูเห็นมึงทำหน้าเครียดๆ ตั้งนานแล้ว ” ไอ้ต้าที่เดินมานั่งลงข้างๆ ผมเอ่ยขึ้นถาม ก่อนจะมีไอ้โต้อีกคนที่เดินตามหลังมา รายนั้นเดินยิ้มหน้าบานมีความสุขมาแต่ไกลๆ เลย ไม่รู้ว่ามันไปทำอะไรมาถึงได้มีสีหน้าอิ่มบุญมากถึงขนาดนั้นได้
“ เอ่อ… คือกูกำลัง… ”
“ เฮ้ยพวกมึง! วันนี้พวกเราไปฉลองหาอะไรอร่อยๆ กินกันข้างนอกดีปะ? " ไม่ทันที่ผมจะหันไปตอบไอ้ต้า ไอ้โต้มันก็ถามคำถามแทรกขึ่นมาก่อน
“ ฉลองอะไรวะ? ” ไอ้ต้าหันไปถามไอ้โต้
“ วันเกิด ”
“ หะ…. วันเกิด? วันเกิดใครวะ กูจำได้ว่ามึงไม่ได้เกิดวันนี้นะไอ้โต้ ” ผมหันไปพูดกับเพื่อนของตัวเอง
“ เอ้า! ก็วันเกิดอยากจะกินไง กูหิวปิ้งย่างนี่หว่า นะ เพื่อน นะ ไปกินปิ้งย่างกันนะครับ ”
“ หึย! ขนลุก! มึงอย่ามาอ้อนกูแบบนี้ไอ้โต้ ออกไปไกลๆ กูเลย ” ผมว่าไอ้โต้ออกไปอีกครั้งหลังจากที่มันเข้ามาเกาะแขนเกาะขาของผมพร้อมกับทำหน้าออดอ้อนกะพริบตาปริบๆ นี่มันคิดว่ามันทำแบบนี้แล้วน่ารักเหรอ ไอ้โต้นะไอ้โต้
“ เออ! จริง! กูเห็นด้วย วันนี้พวกเราไปกินปิ้งย่างกันดีกว่า พวกเรายังไม่เคยไปกินปิ้งย่างด้วยกันเลยนะเว้ย ” ไอ้ต้าเองที่เห็นดีไปกับไอ้โต้ด้วยก็ได้เอ่ยขึ้นพูดสมทบความคิดของไอ้โต้มันออกมาอีกคน
“ เอ่อ… คือกู ”
“ ไม่! มึงไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธไอ้หมุด วันนี้พวกเราต่างก็เลิกเรียนเร็วแถมไอ้ต้ามันยังว่างไม่มีคิวไปถ่ายซีรีส์ด้วย ดังนั้นมึงต้องไปครับเพื่อน ”
“ เฮ้อ! พวกมึงนี่นะ เออๆ กูไปก็ได้วะ ” สุดท้ายผมก็ต้องยอมไปกับพวกมัน
ร้านปิ้งย่างข้างมหาลัย
17.38 น.
“ เชี่ย! น้ำจิ้มร้านนี้โคตรเด็ด กูเคยมากินตอนเลี้ยงสายกับพี่กิ่ง ยังอร่อยสมคำร่ำลือเหมือนเดิมเลยว่ะ ” ไอ้โต้เอ่ยปากชมน้ำจิ้มร้านปิ้งย่างที่มันเคยมากินก่อนหน้านี้แล้วออกมา หลังจากที่เ้าตัวได้ชืมเข้าปากไป
“ เออ! ก็อร่อยจริงอย่างที่มึงบอกนั่นแหละ คราวที่แล้วที่กูมาเลี้ยงสายรหัสพร้อมกับไอ้โต้นะ กูก็กินแต่น้ำจิ้มรสนี้เหมือนกัน มึงลองชิมดูสิสมุทร อร่อยนะเว้ย ” ไอ้ต้าเองก็ได้ยื่นถ้วยน้ำจิ้มของมันที่ผสมกระเทียมกับพริกสดบดละเอียดมาให้ผมลองชิมดู ผมจึงใช้ขาตะเกียบจุ่มน้ำจิ้มที่มันผสมเสร็จแล้วมาแตะที่ลิ้นชิมดู ปรากฎว่ามันก็อร่อยอย่างที่พวกมันพูดโฆษณากันจริงๆ
“ อือ… อร่อยจริงๆ ด้วยว่ะ ”
“ งั้นรออะไรล่ะครับ! ลุยเลย! ”
กว่าหนึ่งชั่วโมงที่พวกเราพากันนั่งกินปิ้งย่างกันอย่างเอร็ดอร่อย พอท้องของพวกเราเริ่มอิ่มทุกคนจึงได้แต่นั่งมองหน้ากันไปมา ผมเห็นสภาพของไอ้โต้แล้วก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ มันนั่งพิงเก้าอี้ปล่อยตัวราวกับคนเพิ่งจะผ่านสมรภูมิรบมา ส่วนไอ้ต้าก็คีพลุคของตัวเองนั่งเข้มขรึมมองอาหารตรงหน้าที่ยังหลงเหลือร่องรอยอารยธรรมอยู่อีกนิดหน่อยแต่ก็ไม่อาจที่จะกินต่อเข้าไปได้ เฮ้อ! ไอ้พวกกินไม่ดูกำลังตัวเองเอ้ย!
“ พวกมึงนี่นะ เห็นแก่จะไม่พอกิน ตักมาก็กินไม่หมด ” ผมพูดว่าพวกมันออกไป ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบชิ้นหมูสไลด์ที่ย่างอยู่มากินแทนพวกมัน รวมไปถึงน้ำจิ้มรสเด็ดในถ้วยของพวกมันที่เหลืออยู่ด้วย
ในที่สุดผมก็จัดการอาหารที่เหลือบนโต๊ะของเราจนหมดได้สำเร็จ ก่อนจะพากันลุกไปจ่ายเงินแล้วกลับหอพักของพวกเรา เมื่อมาถึงหอพักพวกเราก็แยกย้ายกันกลับห้อง อยู่ๆ ไอ้ต้าก็หันมาพูดกับผมว่ามีเื่ที่จะขอคุยด้วย พวกเราพากันมายืนคุยกันอยู่ที่ลานกว้างของหอพักนักศึกษา สายตาของนักศึกษาบริเวณนั้นต่างก็มองมาที่พวกเรา เนื่องจากไอ้ต้าเองถึงจะยังไม่มีผลงานออกอากาศ แต่มันก็เป็ถึงรองเดือนมหาลัยและยังมีแฟนคลับที่ติดตามมันบ้างแล้ว ทำให้ใครๆ ต่างก็รู้จักมัน จึงไม่แปลกที่ผู้คนแถวนั้นจะให้ความสนใจพวกเรากันมากขนาดนี้
“ กูรู้สึกว่ามีคนกำลังมองมาที่พวกเราเยอะเลยวะ กูไม่ชินเลย ” ผมพูดขึ้น
“ งั้นมึงจะเปลี่ยนที่คุยมั้ยล่ะ ไปหาที่เงียบๆ คนน้อยๆ คุยกันก็ได้ ” ไอ้ต้าเสนอขึ้นมา
“ ไม่เป็ไร มึงบอกว่าขอคุยไม่นานไม่ใช่เหรอ งั้นมีอะไรมึงก็ว่ามาเลย ” ผมรีบหันไปบอกอีกฝ่าย
“ คือ… กูจะคุยกับมึงเื่รูมเมทมึงน่ะ ”
“ หะ? คุยเื่รูมเมทกู…. ไอ้เลโอน่ะเหรอ? ”
“ อือ! กูว่า… เราย้ายออกไปอยู่หอนอกกันดีมั้ย กูเห็นนักศึกษาหลายคนก็พากันย้ายออกไปอยู่ข้างนอกกันบ้างแล้ว และกูก็เห็นว่ามึงเองก็ไม่ค่อยชอบหน้าไอ้เลโอมันสักเท่าไหร่ เราย้ายไปอยู่หอข้างนอกด้วยกันเถอะ…. มึงคิดว่าไง? ”
“ เอ่อ… เอาจริงๆ กูก็ไม่ได้อะไรกับไอ้เลโอมันนักหรอกนะ ปกติอยู่ห้องกูกับไอ้เลโอก็ต่างคนต่างอยู่ ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันอยู่แล้ว และถ้าออกไปเช่าหออยู่ข้างนอกกูว่ามันเปลืองว่ะ ” ผมบอกไอ้ต้ามันกลับไป
“ ก็… ไปเช่าอยู่กับกูก็ได้ หารค่าห้องกัน หรือมึงจะอยู่กับกูแค่ช่วยกูดูแลทำความสะอาดห้องแทนก็ได้นะ เพราะเดียวถ้าซีรี่ย์ที่กูถ่ายทำอยู่ออนแอร์กูอาจจะไม่มีเวลาอยู่ดูแลห้อง มึงก็ช่วยกูดูแลห้องแทนก็ได้ไง แต่ไม่ได้หมายความว่ากูเห็นมึงเป็คนรับใช้กูนะ แค่คอยดูแลห้องให้กูเฉยๆ ก็พอ ”
“ อือ.. กูเข้าใจ และก็ขอบคุณมึงด้วยนะต้า แต่กูว่าอย่าเพิ่งเลยดีกว่าว่ะ นี่ก็เพิ่งจะผ่านมาแค่เดือนกว่าๆ เอง กูยังอยากซึมซับบรรยากาศของการอยู่หอในอยู่วะ มึงเข้าใจกูนะ ”
“….. อือ กูเข้าใจ จริงๆ ที่กูอยากให้มึงย้ายออกไปอยู่ข้างนอกกับกู… กูก็แค่เป็ห่วงมึงนั่นแหละ ไอ้เลโอเองมันก็ดูเหมือนจะชอบแกล้ง ชอบกวนมึง กูกลัวว่ามันจะเผลอทำมึงเจ็บตัวน่ะ ”
“ หึ! มึงไม่ต้องห่วงว่ากูจะทำอะไรไอ้สมุทรมันหรอก ”
“ ไอ้เลโอ! ” ผมกับไอ้ต้าต่างก็อุทานออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน
“ กูไลน์หาทำไมมึงไม่ตอบ ” ไอ้เลโอมันหันมาถามผมเสียงแข็ง
“ คือ… กู ”
“ เพื่อนกูมันจะตอบหรือไม่ตอบก็สิทธิ์ของเพื่อนกูหรือเปล่าวะ! ” ไอ้ต้าสวนตอบสวนกลับไปแทนผมทันที
“ มึงอย่าเสือกไอ้ต้า! ”
“ แล้วมึงมายุ่งกับเพื่อนกูทำไมไอ้เลโอ! ”
“ หึ! เพื่อนงั้นเหรอ? โมโหจนออกนอกหน้าขนาดนี้มึงยังจะบอกว่ามึงคิดกับสมุทรมันแค่เพื่อนอีกเหรอวะ ทั้งเสนอให้ไปอยู่ด้วยกันข้างนอก ทั้งเป็ห่วงเป็ใยขนาดนี้… กูว่าไม่น่าจะใช่แค่เพื่อนแล้วล่ะมั้ง ”
“ ไอ้เลโอ! พอได้แล้ว พวกมึงจะเสียงดังกันไปทำไมวะ คนอื่นเริ่มหันมามองพวกเราแล้ว ” ผมบอกกับพวกมันออกไป ตอนนี้เสียงของพวกมันสองคนเริ่มจะดังขึ้นเรื่อยๆ มิหนำซ้ำพวกมันสองคนยังเป็คนที่ใครๆ ต่างก็รู้จักกันด้วย เพราะต่างก็เป็ผู้ครองตำแหน่งของเดือนและรองเดือนมหาลัยปีล่าสุดนี้ด้วย
“ กูจะบอกอะไรมึงไว้ให้นะไอ้ต้า… คนที่เขาอยู่ด้วยกันทุกวัน นอนด้วยกัน เอ้ย! นอนห้องเดียวกันทุกวันเนี่ย มึงคิดว่าเขาจะทำอะไรกันได้บ้างวะ หึหึ ”
“ มึงพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงไอ้เลโอ! ” ไอ้ต้าถามกลับไปด้วยความโมโห และปรี่เดินเข้าไปหาไอ้เลโอมันทันที
“ ก็แล้วแต่มึงจะคิดสิ แต่ที่กูมายืนอยู่ตรงนี้… เพราะว่ากูมาตามมันกลับไปกับกู สมทุร! มึงกลับห้องกับกูได้แล้ว เดี๋ยวมึงกับกูมีเื่ต้องคุยกัน ” ไอ้เลโอหันมาพูดแกมสั่งกับผม
“ ถ้ามึงจะเคลียร์มึงก็เคลียร์ตรงนี้ กูไม่ไว้ใจมึงว่าจะไม่ทำอะไรเพื่อนกู เพราะคนอย่างมึงใครๆ เขาก็รู้ว่ามันเป็ยังไง ” ไอ้ต้าเองก็ดูเหมือนจะไม่ยอมไอ้เลโอง่ายๆ เหมือนกัน สายตาของพวกมันสองคนที่มองกันทำเอาผมต้องรีบเดินเข้าไปแทรกกลางระหว่างพวกมัน ก่อนจะจับให้พวกมันแยกออกจากกัน ตอนแรกไอ้ต้ามีทีท่าว่าจะไม่ยอมง่ายๆ จนผมต้องพูดขอร้องมันแทนมันถึงยอมแยกย้ายออกไป
หอพัก
“ อ๊ะ! ไอ้เลโอ! กูเจ็บ ” ผมร้องออกมาด้วยความเจ็บ ที่อยู่ๆ ไอ้เลโอมันก็ตรงเข้ามาจับแขนของผมแล้วออกแรงบีบอย่างแรง อีกฝ่ายเองก็ถึงกับชะงักรีบผ่อนแรงลงที่เห็นผมร้องดังออกมา
“ กูขอโทษ แต่มึงทำให้กูโมโหอยู่นะสมุทร ”
“ เดี๋ยว! มึงโมโหอะไรของมึง กูไปทำอะไรให้มึงอีก ” ผมถามออกไปพร้อมกับใช้มืออีกข้างลูบไปที่แขนของตัวเองบริเวณที่ไอ้เลโอมันออกแรงบีบเมื่อครู่
“ ก็มึงไปไหนไม่บอกกู กูไลน์ไปมึงก็ไม่ตอบ ”
“ หะ! เดี๋ยวนะ ทำไมกูต้องคอยรายงานมึงด้วยว่ากูจะไปไหน จะทำอะไร? ”
“ แต่ทีกู กูยังบอกมึงทุกอย่างเลยนะว่ากูไปที่ไหน หรือทำอะไรอยู่น่ะ ”
“ ไอ้เลโอ…. มึงฟังกูนะ กูไม่ได้ขอให้มึงมารายงานกูว่ามึงกำลังทำอะไรหรือจะไปไหน และกูกับมึงเราก็ไม่ได้มีความจำเป็ที่จะต้องรู้เื่ของกันและกันด้วย ”
“ ได้ไงวะ! ”
“ อ๊ะ! ไอ้เลโอ! กูเจ็บ! ” ผมร้องออกมาอีกครั้ง และพยายามแกะมือของอีกฝ่ายออกจากแขนของผม หลังจากที่มันออกแรงบีบจนแขนของผมขึ้นรอยแดงอีกแล้ว
“ สมุทร! มึงนี่แม่งไม่รู้เลยสินะ ”
“ ไม่รู้อะไรของมึงหะ! ”
“ ก็ไม่รู้เลยหรือไงว่ากูชอบมึง! ชอบมึงมาก! ชอบจนกูอยากจะจับมึงกดให้รู้แล้วรู้รอด มึงจะได้ไม่กล้าไปยุ่งกับใครเขาอีกไง! ” ผมยืนอึ้งกับประโยคที่ไอ้เลโอพูดออกมาทำเอาผมเองนิ่งไปชั่วขณะ นี่ไอ้เลโอมัน… ชอบผมจริงๆ งั้นเหรอ แล้วแบบนี้ผมต้องทำยังไงล่ะ ผมเกลียดขี้หน้ามันอย่างกับอะไรดี แล้วอยู่ๆ ตอนนี้ผม…. เชี่ย! ผมไม่รู้เว้ย! ผมสับสน
“ สมุทร! มึงฟังกูให้ดีๆ นะ กู… ชอบ…. มึง ชอบมึงมากขนาดที่กูต้องได้ยินเสียงของมึงก่อนนอนทุกวัน ถ้าไม่อย่างนั้นกูจะคอยทักมึง จะคอยถามหามึงว่าทำอะไรอยู่ไปทำไม จะรีบทักหามึงทุกครั้งที่ทำงานเสร็จหรือตอบไลน์มึงทุกครั้งที่มีเวลาไปทำไม มึงไม่รู้ตัวเลยเหรอวะว่ากูกำลังจีบมึงอยู่น่ะ หืม? ”
“ นี่มึงชอบกู? ”
“ ใช่! กูชอบมึง และก็กำลังจีบมึงอยู่ด้วย มึงช่วยรู้ตัวหน่อยได้มั้ย…. สมุทร ”
1K
