หลังจากเดินตามยัยผมบ๊อบเข้ามาข้างในก็ได้พบกับชายสูงอายุคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตรงกลางบ้านพร้อมกับมีคนคุ้มกันฝั่งละ 1 คน
"พวกเ้าออกไปก่อน" หัวหน้าหมู่บ้านพูดกับคนคุ้มกัน
...
หลังจากคนคุ้มกันออกไปแล้ว
"สวัสดีค่ะ ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน" ยัยผมบ๊อบกล่าวทักทายหัวหน้าหมู่บ้าน
"โอ้ว หลานรัก ไม่ได้เจอกันตั้งนานมาให้ปู่กอดหน่อยสิ" หัวหน้าหมู่บ้านพูด
"ก็เพิ่งเจอกันไปเมื่อสัปดาห์ก่อนไม่ใช่เหรอคะ" ยัยผมบ๊อบทำหน้าปลาตายใส่
การสนทนาที่ตัดเยื่อใยนี่มันอะไรกัน
"แล้วนั่นคือแฟนของหลานเรอะ" คุณหัวหน้าหมู่บ้านหันมาทางผม
"เอ่อ ... ไม่ใช่ครับ" ผมรีบปฏิเสธ
"บ้าชะมัด นึกว่าหลานข้าจะเป็ฝั่ง เป็ฝาแล้วซะอีก" คุณหัวหน้าหมู่บ้านเอามือทุบเก้าอี้
หัวหน้าหมู่บ้านเหมือนจะอาการหนักแฮะ แต่เดี๋ยวนะ เค้าบอกว่า 'หลาน' แสดงว่ายัยนี่เป็ผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านน่ะสิ ? แล้วทำไมบ้านที่แม่ยัยนี่อยู่ถึงไปอยู่สุดหมู่บ้านล่ะ ? ไม่ใช่ว่าต้องได้รับการรักษาอย่างดีหรอกรึ
"เื่หยุมหยิมน่ะช่างมันเถอะ รีบบอกเื่ที่พวกสัตว์เลี้ยงหายไปได้แล้ว" ยัยผมบ๊อบถามหัวหน้าหมู่บ้าน
"อ้า ... อืมมมมม" หัวหน้าหมู่บ้านได้ยินจึงเริ่มนึกอะไรบางอย่าง
"เื่มันเกิดขึ้นเมื่อซัก 2 สัปดาห์ก่อนน่ะ เวลาที่เกิดเื่คือตอนกลางคืน กลางดึกในคืนเดือนมืดคืนหนึ่ง อยู่ๆพวกสัตว์ก็พากันร้องโวยวายแล้วก็เงียบไป"
"ตอนแรกพวกเราก็ไม่ได้เอะใจอะไรหรอก แต่เมื่อตื่นเช้ามาก็พบว่าสัตว์เลี้ยงกว่าครึ่งของคนในหมู่บ้านได้หายไป ไม่มีร่องรอยการเปิดคอกสัตว์ ไม่มีรอยเื ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ พวกเราไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น" หัวหน้าหมู่บ้านพูด
"แล้วเมื่อสัปดาห์ก่อนหลังจากที่เ้าออกจากหมู่บ้านไปมันก็เกิดขึ้นอีกรอบ เหตุการณ์เดิม ไม่มีร่องรอยหลักฐานอะไรเลย"
"ข้าเลยตัดสินใจส่งคนไปแจ้งเื่ให้เมืองที่เ้ารับทำภารกิจอยู่ส่งคนมาช่วยเหลือ แต่ปรากฏว่าทีมที่เค้าส่งมาทั้ง 2 ทีมก็หายไปเหมือนกัน ไม่สามารถติดต่อได้เลย ตอนนี้ข้าก็ได้แต่ภาวนาว่าพวกเค้าจะปลอดภัยเท่านั้นเอง" หัวหน้าหมู่บ้านพูดพร้อมก้มหน้า
"นี่มันเื่อะไรกันละเนี่ย" ผมพึมพำ
"เกิดเื่แบบนี้ตอนที่ข้าไม่อยู่บ้านงั้นเหรอ" ยัยผมบ๊อบพูด
"ก่อนอื่น เราต้องหาเบาะแส ขอพวกเราดูที่คอกสัตว์ที่หายตัวไปหน่อยได้มั้ยครับ" ผมพูดกับหัวหน้าหมู่บ้าน
"ได้สิ ข้าจะให้คนนำไปนะ" หัวหน้าหมู่บ้านพูดแล้วเรียกคนที่เฝ้าประตูเข้ามา
"ช่วยพาพวกเค้าไปดูที่เกิดเหตุหน่อยสิ" หัวหน้าหมู่บ้านบอกคนเฝ้าประตู
"ครับ" คนเฝ้าประตูตอบ
...
"ที่นี่คือคอกสัตว์ที่หายตัวไปครับ" คนเฝ้าประตูพาเดินมาถึงที่เกิดเหตุ
"ไม่มีร่องรอยอะไรผิดปกติเลย" ยัยผมบ๊อบพูด
"ขอผมเข้าไปดูข้างในหน่อยนะครับ" ผมพูดกับคนเฝ้าประตู
"ได้สิ" คนเฝ้าประตูตอบ
ผมมองไล่ตามพื้นไปเรื่อยๆ ดูรางใส่อาหารสัตว์ ไล่ไปเรื่อยๆจนรั้วที่ใช้ล้อมคอกจนไปสังเกตุเห็นอะไรบางอย่างเข้า
"เห้ มาดูนี่สิ" ผมเรียก 2 คนนั่นให้มาดูอะไรบางอย่าง
"มีอะไรงั้นรึ" ยัยผมบ๊อบถาม
"นี่คือคอกเลี้ยงหมูป่าสีน้ำตาลใช่มั้ยครับ" ผมถามคนเฝ้าประตู
"ใช่แล้วล่ะ มีอะไรรึเปล่า" คนเฝ้าประตูถามผม
"แต่ที่ตกอยู่ตรงนี้ไม่ใช่ขนสีน้ำตาลนะครับ" ผมหยิบขนที่ตกอยู่ขึ้นมา
"ขนนี่มัน ... สีขาว แถมยาวแล้วก็แข็งกว่าขนหมูป่า" ยัยผมบ๊อบพูด
"ตรงนี้ก็มี" ผมชี้ไปที่รั้วอีกฝั่งใกล้ๆกัน
"นายมองเห็นมันได้ยังไงกัน มันแทบจะใสจนมองไม่เห็นเลยนะ" คนเฝ้าประตูพูด
"เอ่อ...ก็...ผมเป็คนช่างสังเกตุมาั้แ่เด็กแล้วล่ะครับ" ผมตอบกุกๆ กักๆ
"ดูนี่สิ" ยัยผมบ๊อบชี้
"รอยบุ๋มลงไปที่พื้นนี่มันอะไรน่ะ มันเล็กมากจนถ้าไม่สังเกตุนี่แทบไม่เห็นเลยนะ" ยัยผมบ๊อบตั้งข้อสงสัย
"ขนสีขาว รอยบุ๋มที่พื้น เ้านี่คือสาเหตุที่ทำให้สัตว์เลี้ยงหายไปงั้นสินะ" ผมพูดขึ้น
"ไม่ว่ามันจะเป็ตัวอะไรก็ตาม เราต้องหามันให้พบแล้วกำจัดซะก่อนที่จะเป็ปัญหาไปมากกว่านี้" ยัยผมบ๊อบพูด
"เื่นั้นชั้นเห็นด้วย แต่เราจะรีบร้อนไม่ได้จนกว่าจะรู้ตัวจริงของเป้าหมาย แล้วที่สำคัญเลยคือเราได้รับคำสั่งว่าให้หลีกเลี่ยงการต่อสู้ จำได้หรือเปล่า" ผมทวนคำสั่งที่ได้รับให้ยัยผมบ๊อบฟัง
"นายจะบอกให้ชั้นนิ่งเฉยกับสถานการณ์นี้งั้นหรอ" ยัยผมบ๊อบถามกลับ
"ไม่ใช่ ชั้นอยากจะบอกว่าเราต้องไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนก่อนที่จะลงมือต่างหาก" ผมตอบกลับ
"ถ้าเป็ไปได้ก็อยากจะขอกำลังเสริมจากสมาคมอยู่หรอกนะ" ผมพึมพำ
"แบบนั้นน่ะ ไม่ทันหรอก" ยัยผมบ๊อบพูด
ผมทำท่าครุ่นคิดอยู่ซักพักแล้วหันไปถามคนเฝ้าประตู
"มันลงมือครั้งล่าสุดคือเมื่อ 1 สัปดาห์ก่อนสินะครับ" ผมถาม
"ใช่แล้วล่ะ" คนเฝ้าประตูตอบ
"งั้น ... คืนนี้เราจะเปิดเผยตัวจริงของมัน" ผมพูดขึ้น
"นายรู้ได้ยังไงว่ามันจะโผล่มาอีกคืนนี้ ?" ยัยผมบ๊อบพูด
"มันลงมือมาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งแรกและครั้งล่าสุดมีเวลาห่างกัน 7 วัน และนับจากครั้งล่าสุดก็ผ่านมาแล้ว 7 วัน เพราะงั้นวันที่มันจะลงมืออีกทีก็คือคืนนี้" ผมอธิบายเหตุผล
1K
