ทางด้านสองสาวน้อยเองหลังจากตื่นนอนแล้วก็ยังไม่ได้ไปไหนกัน ยังอยู่ตรงแถวบริเวณบ้านกับแม่ของพวกเธอ
ส่วนคนที่อยู่ทางไร่สวน ก็พากันตื่นเต้นดีใจกับการที่เห็นข้าวโพด และมันเทศ เจริญเติบโตเป็อย่างดีด้วยพลังวิเศษของเสาร์น้อยที่เป็เ้าตัวเล็กของบ้าน
“แม่คะพวกเราแจกของพวกข้าวสาร เกลือ น้ำตาล ไปหมดหรือยังคะ??”เสาร์น้อย
“เรียบร้อยหมดแล้วจ้ะ หนูรู้ไหมว่าพวกเขาสามารถอยู่ได้หลายอาทิตย์เลยนะถ้าใช้อย่างประหยัด”แม่
“ดีจังค่ะ อย่างน้อยๆก็ยังได้ช่วยเหลือพวกเขาได้บ้างถึงแม้จะได้ยังไม่มากก็ตามที”เสาร์น้อย
“พี่สาวว่า บางบ้านก็คงได้มีโอกาสทำขนมให้พวกเด็กๆอย่างพวกเรากินด้วยแน่ๆเลย”พี่สาวโจวหวู่
“ใช่”เสาร์น้อย
“เดี๋ยวพวกนี้เล่นอยู่บริเวณแถวนี้นะลูก อย่าไปไกลแม่จะเตรียมทำอาหารมื้อเย็นไว้รอคนอื่นๆกัน”แม่
“ค่ะแม่”สองสาวน้อย
“อ๊ะ...พวกเราลืมไปได้ยังไงกันยังไม่ได้จัดดอกไม้ประดับไว้ในบ้านเลยนะพี่สาว”เสาร์น้อย
“จริงด้วยสิพวกเราเก็บดอกไม้มาตั้งเยอะแยะนี่หน่า”พี่สาวโจวหวู่
“แต่ว่าดอกไม้ของพวกเราล่ะอยู่ที่ไหนกัน เพราะพวกเราดันหลับไปเสียก่อน”เสาร์น้อย
“น้องเสาร์น้อยรอพี่สาวตรงนี้นะ พี่สาวจะไปถามแม่ให้แม่ต้องรู้แน่นอนล่ะ”พี่สาวโจวหวู่
“ได้ๆ”เสาร์น้อย
พี่สาวโจวหวู่ วิ่งไปหาแม่ถามหาดอกไม้ป่าที่เก็บมาไว้บนรถเข็น ตอนที่พวกเธอพาน้องเสาร์น้อยตระเวนออกไปช่วยเหลือพืชผลของชาวบ้านกัน
“น้องเสาร์น้อยได้ดอกไม้มาแล้ว”พี่สาวโจวหวู่ แบกดอกไม้มาเต็มจนแทบจะไม่เห็นหน้าตาของพี่สาวแล้ว เพราะโดนดอกไม้บังเสียเกือบมิดเลย
“มาๆพี่สาว เสาร์น้อยช่วยถือนะ”เสาร์น้อย
สองสาวต่างช่วยกันหอบหิ้วดอกไม้มาวางไว้บนโต๊ะยาว และต่างพากันไปเตรียมแจกันใส่
“เอาพวกใบไม้ตรงด้านล่างออกเยอะหน่อยนะพี่สาว มันจะได้เสียงลงไปได้ง่ายหน่อย”เสาร์น้อย
“ได้ๆน้องเสาร์น้อย”พี่สาวโจวหวู่
“พวกเราจะจัดดอกไม้ไล่ตามสีนะพี่สาว และจัดแบบผสมด้วย เตรียมเอาไว้ให้บ้านตากับยายด้วยนะ”เสาร์น้อย
“ได้สิ พวกเรามาลองดูกันว่าจะสวยขนาดไหน”พี่สาวโจวหวู่
แจกันที่สองสาวพี่น้องกำลังช่วยกันนำมาจัดใส่ดอกไม้ป่านั้น เป็แจกันไม้ไผ่ ที่ทำขึ้นมาเองพ่อ อาเล็ก และน้าชายต่างช่วยกันจัดหาให้ตอนที่พวกเธอนอนหลับกลางวันกัน เพราะจะให้จัดในแจกกันดินเผาก็กลัวว่าเด็กๆอย่างพวกเราจะทำพลาดพลั้งตกแตกร้าวกันได้ แจกันไม้ไผ่นี่ปลอดภัยที่สุดแล้วจะร่วมจะกระแทก จะหล่นอย่างไรก็ไม่มีทางที่จะแตกหักอย่างแน่นอน
“มันจะดูเรียบเกินไปไหมนะเนี่ย”เสาร์น้อย มองดูที่แจกันไม้ไผ่ในมือของตัวเองตอนนี้ที่มันเป็เพียงแค่ตัดให้เป็บ้องๆเหมือนทำข้าวหลามเลย!!
“ว้าว….สวยจังเลยนะน้องเสาร์น้อยดูสิ”พี่สาวโจวหวู่ ที่มองดูภาพรวมใหญ่มากกว่าเสาร์น้อย
“สวยจ้ะพี่สาว แจกันนี้สีขาวสวยใสสะอาดจริงๆดูแล้วสบายตามากๆเลย”เสาร์น้อย
“เรามีสีอะไรกันบ้างนะดอกไม้เนี่ย มีสีชมพู สีแดง สีเหลือง สีส้ม สีม่วง หลายสีเหมือนกันนะเนี่ย”พี่สาวโจวหวู่
“เราแยกสีละแจกันก็ดูสวยนะพี่สาว ส่วนที่เหลือก็เอามาผสมรวมๆกันอีกแจกันหนึ่งเลยเถอะ”เสาร์น้อย
“ใช่ๆ พี่สาวอยากเห็นแล้วว่าจะสวยแค่ไหนกัน”พี่สาวโจวหวู่
สองสาวน้อยต่างพากันช่วยจัดแจกันดอกไม้ป่าอย่าง สนุกสนานเพลิดเพลินเป็อย่างมาก
“ไม่คิดว่าจะสวยทั้งหมดเลย”พี่สาวโจวหวู่
“พี่สาวแบ่งแจกกันสามอันไว้บ้านตากับยายด้วยนะ สีไหนก็ได้”เสาร์น้อย
“ได้เลย”พี่สาวโจวหวึ่
“โอ้โฮ สวยมากเลยลูกสาวพวกหนูช่วยกันจัดแจกันเหรอลูก”แม่ ที่คอยออกมามองดูลูกสาวเป็ระยะๆด้วยความเป็ห่วงก็มาทันตอนที่จัดเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว และเอ่ยปากชม
“ใช่ค่ะ พวกเราสองคนช่วยกันจัดแจกกันดอกไม้ไว้ที่บ้านปู่กับย่า และส่วนนี้ของบ้านตากับยายค่ะแม่”เสาร์น้อย
“พวกท่านจะตอบชอบมากแน่ๆเลยค่ะ สวยมากเลย พวกหนูเก่งมากเลยลูก”แม่
“ขอบคุณค่ะแม่”สองสาวน้อย พากันรับคำชมอย่างสุขใจทั้งๆที่ก็ไม่ได้จัดยากเย็นอะไรหรือมีเทคนิคการจัดดอกไม้อะไรมากมาย เพียงแค่แยกสีดอกไม้และปักลงไปแค่นั้นเอง
“แม่มีอะไรให้พวกเราช่วยไหมคะ”พี่สาวโจวหวู่
“ไม่มีหรอกลูก พวกหนูเล่นกันไปเถอะ”แม่
“ถ้ามีแม่ต้องะโเรียกพวกเราเข้าไปช่วยงานนะคะแม่”เสาร์น้อย เองก็ย้ำบอกแม่อีกครั้งเช่นกัน
“ได้จ้ะลูกสาว”แม่พูดเสร็จแล้วก็กลับเข้าไปในบ้านเพื่อจัดการจัดระเบียบข้าวของเครื่องใช้ใหม่ที่เพิ่มมาหลังจากเสาร์น้อยใช้พลังนิ้ววิเศษช่วยให้พวกเสบียงในครัวมีเต็มถัง ทั้งถังเล็กและถังใหญ่
เห็นของในครัวที่เต็มจนล้นแบบนี้ก็ทำให้แม่เสาร์น้อยอดที่จะมีความสุขเสียไม่ได้ เพราะนานมากแล้วจริงๆที่ห้องเก็บเสบียงหรือข้าวของเครื่องปรุงในครัวจะมีเยอะมากมายถึงขนาดนี้
“จริงด้วยสิน้องเสาร์น้อย เราเอาพวกซังข้าวโพดกับเปลือกข้าโพดไปตากแดดช่วยแม่ดีกว่านะ พี่สาวเห็นพวกท่านยังใส่ทิ้งไว้ในตะกร้าทางด้านโน้นกันอยู่เลยนะ”พี่สาวโจวหวู่
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ”เสาร์น้อย
พี่สาว น้องสาวพากันเดินไปตรงจุดที่อยู่ข้างบ้าน พี่สาโจวหวู่นำกระด้งไม้ไผ่สานมาวางไว้
“เอามาเรียงใส่ไว้ในกระด้งใบนี้เลยนะน้องเสาร์น้อย”พี่สาวโจวหวู่
“ปรกติพวกเราเอามาตากไว้แถวนี้เหรอพี่สาว”เสาร์น้อย
“ไม่หรอกน้องเสาร์น้อย แต่ว่ารอบนี้มีเพียงนิดเดียวใส่ตากไว้บนกระด้งพวกนี้ก็เพียงพอแล้ว แต่ว่าถ้าพวกผู้ใหญ่เก็บผลผลิตข้าวโพดทั้งหมดแล้วก็จะนำมาแกะเมล็ดข้าวโพดออกให้หมดและไปตากแดดบนผ้าผืนใหญ่ๆมาวางรองไว้บนพื้นตรงหน้าลานบ้านเพื่อเอาไปทำเป็แป้งข้าวโพด
ส่วนข้าวโพดที่เก็บไว้ทั้งฝักแบบที่เอาแขวนไว้ตาม้าตรงแบบนั่นไง”พี่สาวโจวหวู่
เสาร์น้อยก็หันไปมองตามที่พี่สาวโจวหวู่ชี้ให้เห็น ซึ่งก็ไม่ได้ต่างจากที่เคยรับรู้ตอนที่ติดตามดูช่องของแต่ละประเทศที่เขาทำเพื่อให้ติดตามดูชีวิตประจำวันของพวกเขานั่นแหละ
###
“ทุกๆคนคงจะเหนื่อยน่าดูเลยเนอะพี่สาว ่ที่เก็บเกี่ยวผลผลิตเนี่ย”เสาร์น้อย
“ไม่หรอกค่ะลูกสาว”แม่ ที่เดินมาดูลูกสาวที่หน้าบ้านไม่เจอเลยเดินมาดูก็เจอสองสาวน้อยกำลังช่วยกันตากพวกซังข้าวโพดและเปลือกด้านนอกที่พวกเรานำมาทำขนมเมื่อสักครู่นี้
“แม่”สองสาวน้อย
“แม่ช่วยเล่าให้น้องเสาร์น้อยฟังด้วยค่ะ เพราะโจวหวู่เองก็ไม่รู้หมดทุกอย่าง”พี่สาวโจวหวู่
“ได้สิคะ จริงๆแล้วสำหรับพวกเาาวเกษตรกรนั้น่ที่หนักสุดก็คงจะเป็่เริ่มเตรียมดินเพาะปลูกพืชผลมากกว่านะคะ แต่ว่าตอนเก็บเกี่ยวผลผลิตก็ใช่ว่าจะไม่เหนื่อยมันก็มีความเหนื่อยแตกต่างกัน
เพราะต่างจะต้องลงแรงกาย ลงแรงใจทั้งการเริ่มเพาะปลูกและหลังเก็บเกี่ยว แต่มาระยะหลังนี้พอพวกเราเก็บเกี่ยวเสร็จแล้วจะนำไปขายในเมืองกันเลย จึงมีเหลือส่วนน้อยที่เก็บไว้แปรรูปทำอาหารเก็บไว้กินสำหรับครอบครัวเราค่ะ”แม่
“แล้วถ้าเป็หลังจากนี้ล่ะค่ะแม่ เพราะมันจะไม่เหมือนเดิมแล้ว”เสาร์น้อย นึกถึงผลงานที่ตัวเองใช้นิ้ววิเศษขยายขนาดของพวกมัน
“ก็คงจะต้องเหนื่อยกันนิดหน่อยค่ะ แต่ก็เหนื่อยแบบคุ้มค่าของการรอคอยนะคะ รอบนี้แม่เชื่อเลยว่าเราจะมีเอาไว้ขายและเก็บไว้สำหรับเสบียงเพิ่มเติมแน่นอน”แม่
“แบบนี้ก็ดีที่สุดเลยใช่ไหมคะแม่”พี่สาวโจวหวู่
“แน่นอนค่ะ ดีมากสำหรับครอบครัวเราทั้งสองบ้านเลย”แม่
“แบบนี้ก็ยอมเหนื่อยค่ะแม่”เสาร์น้อย
“แต่ที่พวกเราจะดีขึ้นมาได้แบบนี้ แน่นอนว่าเป็เพราะเสาร์น้อยช่วยพวกเรา แม่ต้องขอบใจหนูมากเลย”แม่
“ไม่เป็ไรค่ะแม่ พวกเราจะต้องมีชีวิตที่ดีขึ้นค่ะ”เสาร์น้อย
“ใช่ๆน้องเสาร์น้อย”พี่สาวโจวหวู่
แม่ได้แต่มองลูกสาวด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข คิดถึงอนาคตที่อยู่ข้างหน้านี้ได้บ้างแล้ว ทั้งที่วันสองวันก่อนไม่กล้าที่จะคิดเลยด้วยซ้ำไป แต่อย่างที่ลูกสาวคนเล็กได้พูดออกมาคือชีวิตของพวกเราจะต้องดีขึ้น
พอได้เวลาเย็นแล้วทุกๆ คนก็พากันกลับมาจากการดูแลสวน ดูแลไร่ ที่แทบจะไม่ต้องทำอะไรมาก แค่จัดการพวกต้นหญ้าที่ขึ้นมาเล็กๆน้อยๆออกไปแค่นั้นเอง
“เดี๋ยววันนี้พวกเราไปทำอาหารกินที่บ้านตากับยายกันนะเด็กๆ”แม่
“ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ
หลังจากกลับมาแต่ละคนก็รีบอาบน้ำ ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อไปรวมตัวกันที่บ้านตากับยายบ้างในวันนี้
“ตาคะยายคะ พวกเรามากันแล้วค่ะ”เสาร์น้อย ส่งเสียงมาก่อนตัวเสียอีก
“หลานๆไปนั่งรอกันที่เดิมเลยลูก”ยาย
“ค่ะ” “ครับ” พวกเด็กๆ
“แม่คะมีอะไรที่จะให้ช่วยคะ”แม่
“พวกวัตถุดิบเตรียมไว้ครบหมดแล้วล่ะลูก เหลือแค่ผัดลงกระทะได้เลย”ยาย
“งั้นแม่ไปพักผ่อนเถอะค่ะ ที่เหลือพวกเราจัดการเอง”แม่
“เอาอย่างนั้นเหรอลูก”ยาย
“ค่ะ” แม่ และลูกสะใภ้
“เดี๋ยวพวกเราทำผัดผักก่อนเลยละกันนะ”แม่
“ตกลง”อาสะใภ้ น้าสะใภ้
กลิ่นอาหารหอมอบอวลลอยมาทั่วบริเวณ ถึงแม้จะไม่ใช่อาหารอันมีวัตถุดิบแพงเลิศเลออะไร แต่กลิ่นของอาหารเหล่านี้ก็ทำให้น้ำลายสอได้ง่ายๆเลย
“ฟืด….ฟืด….”พวกเด็กๆ พากันสูดดมหันไปในทิศทางลมที่พัดกลิ่นอาหารออกมา
“หอมมากๆเลย แม่กับยายทำอะไรให้กินน๊า”เสาร์น้อย
“นั่นน่ะสิ หอมที่สุดเลย”พี่สาวโจวหวู่
“พวกเราลองมาทายอาหารมื้อเย็นนี้กันไหมพี่สาว พี่ชาย?”เสาร์น้อย หาอะไรสนุกๆทำก่อนที่จะได้กินอาหารกัน
“เอาสิ”พวกพี่ชาย
“เสาร์น้อยขอเดาว่า มื้อนี้มีผัดผักกาดหอมโรยด้วยกระเทียมทอดข้างบนล่ะ”เสาร์น้อย
“โจหวู่ขอเดาว่า มื้อนี้มีต้มน้ำซุปกระดูกๆไก่ใส่หัวไชเท้าหวานๆ”พี่สาวโจวหวู่
“ข้าวผัดไข่ด้วย โรยต้นหอมสีเขียวๆเยอะด้วย”เสาร์น้อย
“อ๊ะๆ…..ห้ามเดาเหมือนกับเสาร์น้อยกับพี่สาวโจวหวู่นะพี่ชาย”เสาร์น้อย ทำหน้าตาเ้าเล่ห์ออกมาอย่างรวดเร็วหาวิธีที่จะกลั่นแกล้งพวกพี่ชายได้อีกครั้งแล้วของวันนี้
“โธ่..น้องเสาร์น้อย”พี่ชาย ต่างพากันโอดครวญอย่างไม่ได้รับความเป็ธรรมเอาเสียเลย
“ก็ปรกติแล้วครอบครัวของพวกเราก็ทำอาหารกินไม่กี่อย่างเองนะน้องเสาร์น้อย ตอบเหมือนกันไม่ได้เหรอ”พี่ใหญ่โจวซาน
“จริงด้วยนะ บางวันก็อย่างเดียว บางวันก็สองอย่าง”พี่รองโจวซื่อ
“อ้าว….ก็ยังมีอย่างอื่นให้พวกพี่ชายเดาคำตอบอย่างอื่นได้นี่หน่า”เสาร์น้อย
“อย่างผัดผัก ก็มีผัดผักตั้งหลายอย่างพวกพี่ชายก็พูดมาไม่ให้ซ้ำกับน้องเสาร์น้อยแค่นั้นเอง”พี่สาวโจวหวู่
“..............!!!”พวกพี่ชาย
“ก็ได้…”พวกพี่ชายต้องจำยอมไปและเริ่มบอกรายการอาหารมื้อเย็นตามที่จะคิดได้ว่าที่ผ่านมาพวกเขาได้กินอาหารอะไรกันบ้าง
จริงๆแล้วเื่การคาดเดาอาหารมื้อเย็นนั้นไม่ยากเลย เพราะแต่ละวันกินอาหารที่แทบจะไม่ได้แตกต่างกันเลยสักนิดเดียว เพียงแต่ว่าผักที่มีเก็บกินในป่ากับที่ปลูกไว้กินเองก็มีอยู่หลายอย่างผัดเปลี่ยนกันไป
“พี่ใหญ่ขอเดาว่า มื้อนี้มีผัดผักกะหล่ำปลี”พี่ใหญ่โจวซาน
“พี่รองขอเดาว่า มื้อนี้มีผัดผักคะน้า”พี่รองโจวซื่อ
“พี่ขอเดาว่า มื้อนี้มีผัดผักขม”พี่ซานเยวี่ย
“พี่เองเดาว่า มื้อนี้มีผัดผักบุ้ง”พี่ซื่อเยวี่ย
“ของพี่ก็เดาว่า มื้อนี้มีผัดผักมะเขือม่วง”พี่หว่านช่าง
“โฮ่คนอื่นๆตอบไปเกือบหมดแล้วนี่ งั้นพี่ขอเดาเป็ ผัดผักหลายๆอย่างรวมกัน”พี่หว่านหว่าน
ตอนแรกเสาร์น้อยคิดที่จะแซวพวกพี่ชายหน่อยว่า พวกพี่ชายกินแต่ผัดผักเหรอ ไม่กินอย่างอื่นบ้างเหรอไงกัน?? แต่พอตรองดูให้ดีที่พวกพี่ๆพูดว่ามีอาหารกินแค่อย่างสองอย่าง ก็ทำให้นึกได้ว่าครอบครัวของเธอแต่ก่อนออกจะลำบากแน่นอนว่าอาหารการกินคงจะไม่มีให้เลือกกินเหลือเฟือนักหรอก มีอะไรกินก็ต้องกินไป ที่บ้านปลูกอะไรไว้ก็กินอย่างนั้น เข้าป่าเจออะไรก็ต้องเอามาทำกิน เพียงแค่นี้เท่านั้นเองจึงทำให้เสาร์น้อยหยุดความคิดนี้ไปเลยและนั่งรออาหารมื้อเย็นกับพวกพี่ๆต่อ
เพียงแค่ครึ่งชั่วโมงแม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้ ก็นำกับข้าวออกมาวางไว้บนโต๊ะแล้ว
“ผัดผักกาดหอมโรยกระเทียมทอด!!”พวกพี่ชาย
“น้ำซุปกระดูกไก่ใส่หัวไชเท้า!!”พวกพี่ชาย
“ข้าวผัดไข่ใส่ต้นหอมเยอะๆ!!”พวกพี่ชาย
พออาหารทีละอย่างวางลงบนโต๊ะก็ทำให้พวกพี่ชายต้องใเป็อย่างมาก หันไปมองทางน้องสาวพร้อมเพรียงกันโดยไม่ได้นัดหมายกันเลย
“น้องสาวสองคนสุดยอดเลย”พี่ใหญ่โจวซาน
“น้องสาวเดาได้เก่งมาก ถูกต้องทุกอย่างเลยว่ามีอะไรกินเป็กับข้าวมื้อเย็น”พี่รองโจวซื่อ
“ใช่ๆ”พวกพี่ชาย
“แปะ…แปะ….”พวกพี่ชายปรบมือให้กับน้องสาวด้วยความชื่นชม สองสาวน้อยยืนตรงและโค้งรับอย่างเต็มใจเป็อย่างยิ่ง
“กินข้าวกันได้แล้วหลานๆ”ปู่ กับตา
“ค่ะ” “ครับ”
“กินให้อร่อยทุกๆคนนะคะ/นะครับ”ทุกๆคน
เมื่อมื้ออาหารเย็นจบลงด้วยความอิ่มอร่อยกันเต็มที่ พวกเราทุกๆคนก็นั่งพักเพื่อย่อยอาหารกันก่อนที่จะกลับบ้านแยกย้ายกัน
“เ้าสองตัวแสบ หลอกพวกพี่ชายได้อีกแล้วนะคะเนี่ย”แม่
“เอ๋??หลอกอะไรเหรอพี่สะใภ้”อาสะใภ้
“ก็ถามแม่ได้เลยว่า ตอนก่อนจะมากินมื้อเย็นเนี่ยหลานสาวสองคนเขาพูดกับยายว่าอะไรกันบ้าง”แม่
“หลานสาวพูดอะไรกับแม่เหรอคะ”น้าสะใภ้
ปู่ย่า ตา พ่อ อาเล็ก อาสะใภ้ น้าชาย น้าสะใภ้ ต่างนั่งฟังรอคำตอบกัน
“หลานสาวบอกแม่ว่าเย็นนี้อยากจะกินผัดผักกาดขาวโรยกระเทียมทอดเยอะๆ และถามว่าน้ำซุปกระดูกไก่เหลืออยู่หรือไม่แม่ก็ตอบว่ายังมีอยู่ เด็กๆเลยขอให้ใส่หัวไชเท้าเพิ่มไปให้ด้วย ส่วนข้าวผัดไข่นี่แม่เป็คนบอกกับเด็กๆเองและสองสาวก็พยักหน้ายอมว่าอยากกิน”ยาย
“นั่นไงเ้าตัวแสบของพ่อฉลาดจริงๆเลย”พ่อ
“ฮ่า….ฮ่า….”พวกผู้ใหญ่พากันหัวเราะให้กับความเฉลียวฉลาด แสนเ้าเล่ห์กับสองสาวน้อยของบ้าน ส่วนพวกพี่ชายน่ะเหรอต่างก็พากันคิดว่าน้องสาวทั้งสองคนนั้นเก่งมากจริงๆ ประสาทรับกลิ่นดีมากๆ ถึงได้คาดเดาอาหารเย็นได้ถูกต้องเป๊ะๆเลย
************
เสาร์น้อย กับพี่สาววันศุกร์ พากันกลั่นแกล้งพวกพี่ชายทั้งวันกันเลย ช่างน่าตีก้นน้อยๆจริงๆ
########
เอกสารอ้างอิง
ขอบคุณภาพและข้อมูลจาก :
https://www.youtube.com/watch?v=bZsfEwr9i6I
209
