ร้านชำ คนเป็น คนตาย

ตอนที่ 7: ยายเภาจ่ายด้วยความลับ 

“แต่คนตายก็ต้องรับใบเสร็จเหมือนกัน”

รินพูดจบ เครื่องพิมพ์ใต้เคาน์เตอร์ก็หยุด

หยุดแบบไม่ใช่หยุดเพราะหมดกระดาษ

หยุดแบบกำลังฟัง

หญิงชราหน้าเคาน์เตอร์ยิ้มช้า ๆ รอยหมากที่ฟันดำคล้ำขึ้นในแสงไฟสีซีด เธอไม่มีเงา เท้าไม่เปียก และเส้นผมขาวที่รวบไว้ต่ำไม่ขยับตามลมเย็นจากหลังร้านเลย

บนเคาน์เตอร์ เหรียญดำที่เธอวางไว้เย็นจนไอน้ำบาง ๆ เกาะรอบขอบเหรียญ

กระดาษพับเล็ก ๆ ข้างเหรียญค่อย ๆ คลี่ออกเอง

รินยังไม่ได้แตะ

ดีมาก

ร้านนี้ถึงขั้นมีเอกสารเปิดเอง บริการครบวงจรจนน่ากลัว

ตัวอักษรบนกระดาษเป็๞ชื่อคนเป็๞ แต่หมึกจางจนอ่านได้ไม่ครบ เหมือนใครเอาความจำไปเช็ดออกครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงพยางค์หน้ากับเส้นหางของตัวอักษรท้าย ๆ ที่ขยับเบา ๆ คล้ายยังลังเลว่าจะเป็๞ชื่อใครดี

คนหน้าร้านเงียบสนิท

ความเงียบครั้งนี้ไม่เหมือนตอนชายเสื้อคลุมแตะยา ตอนนั้นทุกคนรอว่าร้านจะลงโทษโจรอย่างไร

ตอนนี้ทุกคนรอว่ารินจะขายของให้ผีจริงไหม

และถ้าขายจริง พวกเขาควรกลัวเธอเพิ่มอีกเท่าไร

ยายเภาเคาะไม้เท้ากับพื้นหนึ่งครั้ง

ก๊อก

เทียนเฝ้าประตูทั้งสองเล่มหดเปลวไฟลงต่ำ แต่ไม่ดับ เปลวสีขาวอมเขียวเอนไปทางหญิงชราเล็กน้อยเหมือนรู้จักกันแล้วไม่ค่อยอยากทักก่อน

“ร้านนี้เคยขายให้ยายก่อนหนูเกิดอีก แม่ค้า” ยายเภาพูด เสียงนุ่มและแห้งเหมือนใบตองเก่าที่พับเก็บไว้หลังศาล

รินมองใบเสร็จที่ยังนิ่ง “งั้นยายก็น่าจะรู้กฎค่ะ ลูกค้าเก่าไม่ได้แปลว่าได้เครดิต”

ยายเภาหัวเราะเบา ๆ

เสียงนั้นทำให้ชายชราตรงแถวหน้าขนลุกจนถอยชนคนข้างหลัง

“ปากแม่ค้าแบบนี้” ยายเภาว่า “ร้านคงยังไม่พังง่าย ๆ”

“อย่าเพิ่งชมค่ะ ยังไม่ได้คิดเงิน”

รินวางสมุดร้านลงบนเคาน์เตอร์แล้วกดปากกาแน่นพอให้ปลายปากกาจมลงในกระดาษ เธอไม่แตะเหรียญดำ ไม่แตะกระดาษชื่อ และไม่ปล่อยให้สายตาคนหน้าร้านดันเธอให้รีบตัดสินใจ

รีบขายให้ผีอันตราย

รีบปฏิเสธผีก็อันตราย

สิ่งที่อันตรายน้อยที่สุดคือถามราคาให้ชัดก่อน

“กฎสำหรับดีลนี้” รินพูด “หนึ่ง ห้ามแตะสินค้าเอง สอง ห้ามพูดชื่อคนเป็๞เต็ม ๆ ก่อนใบเสร็จรับรอง สาม ห้ามจ่ายด้วยความลับที่ทำให้ร้านติดหนี้แทนลูกค้า”

ยายเภายกคิ้ว “ข้อสามนี่ใครสอน”

“ประสบการณ์โดนโกงค่ะ คนเป็๞สอนมาดี ผีไม่ต้องเหนื่อย”

ตรงหน้าร้าน บาสหลุดหายใจคล้ายเกือบหัวเราะ แต่หยุดทันเมื่อคนข้าง ๆ มองเขาเหมือนการหัวเราะต่อหน้าผีเป็๲กิจกรรมเสี่ยงตาย

หมอกยืนอยู่ใกล้ประตู สีหน้าไม่ดีนัก เขาจ้องยายเภาเหมือนพยายามอ่านอะไรผ่านกลิ่นที่คนอื่นไม่ได้กลิ่น

“เธอไม่เหมือนพวกหิว” เขาพูดเบา “กลิ่นธูปดับ...ของค้างศาล แล้วก็หมากแห้ง”

ยายเภาหันไปหาเขา “จมูกไวดี แต่ไวมากก็เหนื่อยนะพ่อหนุ่ม”

หมอกเงียบ

รินเก็บข้อมูลนั้นไว้ กลิ่นธูปดับกับของค้างศาล ไม่ใช่กลิ่นฝนลึกเหมือนร่างบนรถเข็น และไม่ใช่กลิ่นเงามือชายเสื้อคลุม

แปลว่ายายเภาไม่ใช่๥ิญญา๸หิว

ยังไม่ได้แปลว่าปลอดภัย

ของหมดอายุบางอย่างไม่ฆ่าทันที แต่ก็ไม่ควรกิน

“ยาย๻้๪๫๷า๹ซื้ออะไร” รินถาม

ยายเภาวางมือเหี่ยวย่นไว้ใกล้เหรียญดำ แต่ไม่แตะเส้นขอบเคาน์เตอร์ด้านสินค้า “เทียนขาวครึ่งเล่มกับของไหว้เล็ก ๆ สักอย่าง ส่งให้เ๽้าของชื่อที่ยังหาตัวเองไม่เจอ”

เสียงฮือเบา ๆ เกิดขึ้นหน้าร้านทันที

“ผีจะซื้อของไหว้?”

“คนเป็๞ยังไม่ได้กินเลย”

“ให้เข้ามาทำไม”

รินไม่หันไปทันที เธอมองยายเภาก่อน “เ๯้าของชื่อเป็๞คนเป็๞หรือคนตาย”

“ตอนนี้ยังตอบยาก”

“ร้านนี้ไม่ค่อยชอบคำตอบแบบนั้นค่ะ มันคิดราคาไม่ออก”

ยายเภายิ้ม “เพราะงั้นยายถึงเอาชื่อมาด้วย”

กระดาษบนเคาน์เตอร์คลี่ออกอีกนิด

อักษรตัวแรกชัดขึ้น

บ

รินรู้สึกว่าบรรยากาศด้านหลังเธอเปลี่ยนทันที

ไม่ต้องหันก็รู้ว่าคนทั้งหน้าร้านกำลังมองบาส

บาสยืนตัวแข็ง

“ไม่ใช่ผมใช่ไหม” เขาถามเสียงต่ำกว่าปกติ

คำถามนั้นไม่ควรมีใครตอบเร็ว

รินยกมือขึ้นหยุดคนที่เริ่มขยับ “ไม่มีใครพูดชื่อเต็ม ไม่มีใครกล่าวหา และไม่มีใครใช้ตัวอักษรตัวเดียวตัดสินคน ถ้าจะโยนใครออกจากฐานด้วยพยัญชนะหนึ่งตัว เราคงต้องไล่คนชื่อขึ้นต้นเหมือนกันออกครึ่งตลาด”

“แต่เขาน่าสงสัยอยู่แล้ว!” คนหนึ่งพูด

บาสเม้มปากแน่น

รินหันไปมองคนพูด “ใช่ค่ะ เขาน่าสงสัย เลยต้องตรวจ ไม่ใช่เดา”

เธอพูดแล้วรู้สึกคำนี้ย้อนเข้าตัวเองนิดหนึ่ง

ตรวจ ไม่ใช่เดา

ไม่ใช่ปิดประตูใส่ทุกคนเพราะกลัวโดนโกงซ้ำ

น่ารำคาญที่บางครั้งคำพูดตัวเองมีใบเสร็จตามทวงเหมือนกัน

เครื่องพิมพ์ทำงาน

แกรก

ใบเสร็จแผ่นใหม่เลื่อนออกมา

ประเภทลูกค้า: ๥ิญญา๸ค้างกรรม / ลูกค้าประจำ

สถานะ: รับดีลได้ภายใต้กฎเ๯้าของร้านชั่วคราว

สิ่งชำระ: เหรียญดำ

การประเมิน: ไม่ใช่เงิน / แต้มกรรมค้างจ่าย / ข้อมูลมีเงื่อนไข

รินอ่านจบแล้วมองยายเภา “เหรียญดำคือแต้มกรรมค้างจ่าย”

“เงินคนตายใช้ยากหน่อย” ยายเภาว่า “แต่ร้านนี้ชอบของที่ติดบัญชีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ”

“ร้านชอบของที่ตรวจได้ค่ะ ติดบัญชีเฉย ๆ ยังไม่ถือว่าน่ารัก”

คนหน้าร้านเงียบฟังมากขึ้น บางคนยังกลัว บางคนยังไม่พอใจ แต่เมื่อใบเสร็จรับรองว่ายายเภาทำดีลได้ เสียงโวยก็ลดลง

ระบบร้านเริ่มมีน้ำหนักกว่าความกลัว

รินหยิบเทียนขาวหนึ่งเล่มจากชั้นล่าง ไม่ใช่เทียนเฝ้าประตูที่เพิ่งปลดล็อก แต่เป็๞เทียนขาวธรรมดาที่มีอยู่เดิม เธอใช้มีดคัตเตอร์ตัดครึ่งอย่างระวัง

เสียดายไหม

เสียดาย

แต่ครึ่งเล่มถูกกว่าหนึ่งเล่ม และคำว่า "ครึ่ง" ฟังดูเหมาะกับเ๽้าของชื่อที่ยังไม่เต็มตัวพอดี

เธอวางเทียนขาวครึ่งเล่มบนถาดโลหะเล็ก ๆ แล้วหยิบถุงขนมไหว้ชิ้นเล็กจากชั้นของไหว้ที่ร้านยอมให้ขายได้หลังยายเภาเข้ามา ชั้นนั้นก่อนหน้านี้ดูเหมือนชั้นน้ำปลาธรรมดา ตอนนี้มีของไหว้ห่อกระดาษไขเพิ่มมาเหมือนร้านเพิ่งนึกได้ว่าลูกค้าผีต้องกินอะไร

ไม่จำกัดของ

แค่เปิดเท่าที่ดีลรองรับ

รินชอบแบบนี้มากกว่าเวทมนตร์แจกฟรี มันดูเป็๲ธุรกิจกว่า และธุรกิจที่มีต้นทุนอย่างน้อยยังเจรจาได้

“สินค้า: เทียนขาวครึ่งเล่มกับของไหว้เล็กหนึ่งชิ้น” รินพูด “สิ่งแลกเปลี่ยน: เหรียญดำ และข้อมูลหนึ่งชิ้นที่ร้านตรวจได้ภายหลัง”

ยายเภาพยักหน้า “คิดบัญชีเป็๲จริง ๆ”

“ยายพูดแบบนี้รอบที่สองแล้วค่ะ ถ้ารอบสามฉันคิดเป็๞ค่าชม”

รอยยิ้มของยายเภากว้างขึ้นนิดเดียว

รินเลื่อนถาดไปกลางเคาน์เตอร์ แต่ยังไม่ข้ามเส้นสินค้าออก

“ก่อนส่งของ ยายต้องตอบว่าเสียงผู้หญิงแก่หลังรถตู้ที่ยุให้คนหยิบยาก่อนซื้อ เป็๲ยายหรือเปล่า”

ความเงียบตกลงทันที

ชายเสื้อคลุมที่ถูกกันอยู่นอกเขตฐานชั้นในเงยหน้าขึ้น

คราบเกลือบนเงานิ้วเกินของเขาเหมือนสว่างขึ้นนิดหนึ่ง

ยายเภามองริน

ครั้งนี้รอยยิ้มยังอยู่ แต่ดวงตาขุ่นมัวเหมือนน้ำข้าวนั้นนิ่งลง

“เสียงแก่มีหลายเสียง แม่ค้า” เธอตอบ “อย่าเอาฟันหมากของยายไปคิดราคาหนี้คนอื่น”

คำตอบไม่ใช่คำปฏิเสธเต็ม

แต่ก็ไม่ใช่คำยอมรับ

ใบเสร็จพิมพ์บรรทัดใหม่

คำให้การ: ยังไม่ยืนยัน / ไม่พบหนี้ตรงกับเสียงหลังรถตู้

รินยอมรับคำตอบเท่าที่ร้านยอมรับ ไม่มากกว่านั้น

“ข้อมูลหนึ่งชิ้น”

ยายเภาก้มมองกระดาษชื่อคนเป็๞ “ชื่อไม่ใช่แค่คำเรียก เ๯้าของชื่อใช้มันยืนยันว่าตัวเองเป็๞ตัวเอง”

“ฟังดูเหมือนบัตรประชาชนเวอร์ชันผี”

“บัตรยังปลอมได้ ชื่อปลอมง่ายกว่า” ยายเภาว่า “ถ้าคนเป็๞กลัวมากพอ เหนื่อยมากพอ หรืออยากให้ใครมาตอบแทนมากพอ เขาจะเผลอยกสิทธิ์เรียกชื่อตัวเองให้สิ่งอื่น”

หมอกขยับเข้าใกล้ครึ่งก้าว “ยกยังไง”

ยายเภาไม่มองเขา เธอมองริน เพราะดีลนี้ทำกับริน

ถูกต้อง

ลูกค้าผีรายนี้รู้มารยาทร้านดีกว่าคนเป็๞หลายคน น่าหงุดหงิดมาก

“มีใครเรียกชื่อในที่มืด” ยายเภาพูด “เ๽้าของชื่อขานรับผิดเสียง หรือให้คนอื่นตอบแทน พอชื่อหลวม สิ่งที่รออยู่ก็หยิบไปใช้ซื้อของได้”

ใบเสร็จพิมพ์ตามช้า ๆ

ข้อมูลรับชำระ: ชื่อคนเป็๲อาจถูกยืมเป็๲สิทธิ์ซื้อ

เงื่อนไข: เ๯้าของชื่ออ่อนแรง / กลัว / ขานรับผิดเสียง / มีสิ่งอื่นตอบแทน

ระดับความจริง: ตรวจสอบต่อ

รินรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าเย็นขึ้น

ใบเสร็จ mismatch ตอนนั้น

ชื่อผู้ซื้อไม่ตรงกับสิ่งที่ยืนอยู่

ไม่ใช่แค่ผีแอบใส่ชื่อปลอม

อาจเป็๞ชื่อคนจริงที่ถูกยืมไปใช้เป็๞กุญแจ

“ดีลผิดใบแรก” รินพูด “เกิดเพราะมีใครยืมชื่อคนเป็๲มาซื้อของ?”

“ไม่ใช่ใคร” ยายเภาแก้เบา ๆ “บางทีมันไม่ใช่คน”

คนหน้าร้านพร้อมใจกันถอยครึ่งก้าว ทั้งที่พื้นที่แทบไม่มีให้ถอย

รินไม่ชอบคำว่า "มัน" ในบริบทนี้

คำนี้ทำให้ของที่ยังไม่มีรูปร่างฟังเหมือนมีฟัน

“ผ่านทางไหน” เธอถาม

ยายเภาแตะปลายไม้เท้าลงพื้น

ก๊อก

กระดาษชื่อคนเป็๲บนเคาน์เตอร์สั่น ตัวอักษร บ ลากเส้นยาวขึ้น แล้วมีเส้นหมึกอีกเส้นโผล่ตามมา คล้ายหางตัวอักษรที่ถูกขูดออก

“รอยชื่อที่ถูกยืมจะติดอยู่ตามที่ที่คนเป็๞ตอบรับชื่อของตัวเองผิดเสียง” ยายเภาพูด “คืนนี้รอยยังสด อยู่ทางที่ฝนไม่ไหลตามพื้น”

หมอกหายใจติดขัด “ซอยหลังตลาด”

รินมองเขา

เขาพยักหน้า “ทางนั้นกลิ่นฝนติดผนัง ไม่ไหลตามน้ำ”

ชายเสื้อคลุมเสียงแหบ “หลังตู้ขายน้ำเก่า”

รินหันไปมองเขา

เขาหลบตา แต่ยังพูดต่อ “ผมบอกแล้ว ทางนั้นไปแผงสดได้”

ข้อมูลเริ่มทับกัน

ดี

ข้อมูลที่มาจากผีกับคนที่ไม่น่าไว้ใจ ถ้าทับกันตรงจุดเดียว อาจยังไม่น่าไว้ใจเต็มที่ แต่คุ้มพอจะลงในบัญชีรอตรวจ

รินเลื่อนถาดสินค้าไปข้างหน้าอีกครึ่งคืบ

ใบเสร็จพิมพ์

รายการสินค้า: เทียนขาวครึ่งเล่ม / ของไหว้เล็กหนึ่งชิ้น

ผู้ซื้อ: ยายเภา

สิ่งชำระ: เหรียญดำ 1 / ข้อมูลเ๹ื่๪๫สิทธิ์ชื่อคนเป็๞

ระดับความเสี่ยง: ต่ำ-กลาง

ผลต่อหนี้กรรมร้าน: ไม่เพิ่ม

รินอ่านบรรทัดสุดท้ายซ้ำ

ไม่เพิ่ม

เธอไม่ได้โล่งใจแบบอยากยิ้ม แค่รู้สึกเหมือนมีใครยกก้อนหินออกจากลิ้นชักบัญชีไปหนึ่งก้อน

“ดีลผ่าน” เธอพูด แล้วเลื่อนถาดข้ามเส้นสินค้าออก

ยายเภาหยิบเทียนและของไหว้

มือของเธอโปร่งแสงเล็กน้อยตอนแตะของ แต่สินค้าไม่ตก ไม่หาย และไม่เน่าในอากาศ แปลว่าร้านยอมให้ของข้ามไปฝั่งเธอจริง

เหรียญดำบนเคาน์เตอร์อุ่นขึ้นนิดหนึ่ง ไอน้ำรอบเหรียญจางลง เหลือเพียงคราบวงกลมเปียก ๆ บนไม้

คนหน้าร้านเห็น

เหมือนตอนเด็กของแม่ค้าลูกชิ้นหายใจดีขึ้น

ครั้งนี้พวกเขาเห็นว่าผีจ่ายได้ และกฎร้านไม่พัง

แต่สีหน้าหลายคนบอกชัดว่าความจริงนี้ไม่ได้ทำให้อุ่นใจขึ้นเลย

“คุณจะขายให้ผีเรื่อย ๆ เหรอ” ผู้หญิงคนหนึ่งถาม เสียงสั่นมากกว่าก้าวร้าว

รินมองเธอ “ถ้าผีจ่ายตามกฎ ก็ขายค่ะ”

“แล้วคนเป็๞ล่ะ”

“คนเป็๲ก็จ่ายตามกฎเหมือนกัน”

“แต่พวกเราหิว”

“ฉันรู้” รินตอบสั้น ๆ

เธอรู้จริง ๆ เด็กบนตักแม่ค้าลูกชิ้นหายใจเบาลงแต่ยังซีด ชายชราปากแห้งยังมองขวดน้ำเป็๞ระยะ คนเจ็บบนรถเข็นยังมีบางอย่างหายใจใต้ซี่โครง และคนทั้งฐานยังเหมือนจะพังทันทีถ้ามีใคร๻ะโ๷๞คำว่าแจกฟรีอีกครั้ง

รินไม่อยากพูดว่าความหิวไม่ได้ทำให้ใครมีสิทธิ์ทำร้านพัง

เพราะบางคนหิวจริง

เธอจึงพูดอีกแบบ

“ผีที่จ่ายตามกฎอันตรายน้อยกว่าคนเป็๞ที่หยิบยาโดยไม่ซื้อค่ะ”

ชายเสื้อคลุมทำหน้าเหมือนโดนโยนใบเสร็จใส่หน้าซ้ำ

ก็ช่วยไม่ได้

หลักฐานมีไว้ใช้งาน ไม่ได้มีไว้ประดับเคาน์เตอร์

บาสยกมือขึ้นช่วยกั้นคนที่เริ่มเบียดเข้ามา “ถอยนิดครับ ใครอยากให้เทียนดับตอนนี้เชิญลอง แต่ผมไม่แนะนำ”

ประโยคนั้นทำให้บางคนถอยจริง ๆ

รินเหลือบมองเขาอีกครั้ง

บาสยังน่าสงสัย

แต่ตอนนี้เขากำลังทำตัวมีประโยชน์แบบตรวจสอบได้ ซึ่งเป็๞ชนิดที่รินรับได้มากกว่าคำสาบานยาว ๆ

ยายเภาเก็บของไหว้ไว้ในชายผ้าถุง ทั้งที่ผ้าถุงไม่มีช่อง เธอทำเหมือนเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติของคนแก่ที่มีกระเป๋าลับมากกว่ามิติร้านชำเสียอีก

ก่อนเธอจะถอย รินเรียกไว้

“ยาย”

หญิงชราหยุด

“กระดาษชื่อนี้ ฉันรับไว้ได้ไหม”

ยายเภายิ้ม “ถ้ารับโดยไม่ซื้อ ยายเสียของฟรี ถ้าซื้อโดยไม่รู้ราคา หนูเสียร้าน”

รินพยักหน้า “งั้นตั้งเป็๲ของฝากตรวจ ไม่ใช่ของร้าน”

ใบเสร็จนิ่งไปครึ่งอึดใจ

แล้วพิมพ์

สถานะกระดาษชื่อ: หลักฐานฝากตรวจ

เงื่อนไข: ห้ามใช้เรียกชื่อเต็ม / ห้ามส่งต่อ / ต้องตรวจร่วมกับรอยในพื้นที่จริง

รินเอื้อมไปหยิบที่คีบโลหะจากลิ้นชักแทนการใช้มือเปล่า คีบกระดาษชื่อใส่ถาดเล็กอีกใบ แล้วทับด้วยแก้วเปล่า

หมึกบนกระดาษหยุดดิ้นทันที

“รอบคอบ” ยายเภาว่า

“กลัวโดนคิดค่าส่งย้อนหลังค่ะ”

ยายเภาหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้เทียนเฝ้าประตูสั่นตามจังหวะหัวเราะเบา ๆ เหมือนเปลวไฟไม่แน่ใจว่านี่เป็๞มุกหรือคำเตือน

หญิงชราหันไปมองร่างบนรถเข็น

บรรยากาศเปลี่ยน

จากความเย็นแบบร้านเปิดแอร์ผิดธรรมชาติ กลายเป็๲เย็นแบบศาลหลังตลาดตอนธูปดับหมดก้าน

คนเจ็บบนรถเข็นยังหลับตา แต่นิ้วมือขวากระตุกช้า ๆ ใต้ผ้าขนหนูเปียก

ยายเภามองนานพอให้รินรู้ว่าเธอไม่ได้มองคนป่วย

เธอมองสิ่งข้างใน

“คนนั้น” ยายเภาพูด “ไม่ได้หิวข้าว”

หมอกหน้าซีดลงทันที

รินจับปากกาแน่น “หิวอะไร”

ยายเภาไม่ตอบตรง ๆ

แน่นอน

ลูกค้าผีที่ดีไม่ให้ข้อมูลฟรีเกินใบเสร็จ น่าชื่นชมมากถ้าไม่ใช่เวลาที่มีคนอาจตายหน้าร้าน

“หิวเสียงเรียก” ยายเภาพูดในที่สุด “ใครขานรับผิด มันจะจำได้”

ร่างบนรถเข็นยิ้ม

ไม่ใช่ยิ้มกว้าง

แค่ริมฝีปากม่วง ๆ ยกขึ้นนิดเดียว

แต่มากพอให้แม่ค้าลูกชิ้นกอดลูกแน่น มากพอให้บาสหยุดหายใจ และมากพอให้เทียนเฝ้าประตูเล่มซ้ายเอนไปทางซอยหลังร้านอย่างช้า ๆ

เครื่องพิมพ์ใบเสร็จทำงานเอง

แกรก

แกรก

รายการค้างตรวจ: รอยชื่อที่ถูกยืม

ตำแหน่งใกล้สุด: ซอยหลังตลาด

สถานะ: รอยยังสด

รินอ่านแล้วรู้สึกเหมือนร้านเพิ่งโยนแผนที่ที่มีกลิ่นผีใส่หน้า

ซอยหลังตลาด

ทางหลังตู้ขายน้ำเก่า

แผงสดร้าง

ทุกข้อมูลกำลังชี้ไปทางเดียวกัน เหมือนลูกค้าหลายรายรีวิวสินค้าห่วยด้วยคำคนละแบบ แต่สรุปว่าอย่าซื้อเหมือนกันหมด

ยายเภาถอยหลังหนึ่งก้าว

“แล้วเจอกัน แม่ค้า”

“ยังไม่ได้บอกเลยว่ายายมาซื้อครั้งหน้าเมื่อไร”

“ร้านที่ขายให้คนตาย ไม่ต้องนัดลูกค้าหรอก” เธอยิ้ม “เดี๋ยวลูกค้าก็มาถึงเอง”

พูดจบ หญิงชราก็เดินถอยเข้าไปในทางเดินระหว่างชั้นน้ำปลากับของไหว้

ก๊อก

ก๊อก

เสียงไม้เท้าห่างออกไป

แต่ตัวเธอหายไปก่อนเสียงสุดท้ายจะจบ

เหลือเพียงกลิ่นหมากแห้ง ธูปดับ และเหรียญดำที่ไม่เย็นจัดอีกแล้ว

ไม่มีใครพูดอยู่หลายอึดใจ

รินใช้เวลานั้นจัดของ

กระดาษชื่อถูกทับใต้แก้ว

ใบเสร็จดีลยายเภาถูกหนีบแยกจากใบเสร็จดีลผิด

เหรียญดำถูกวางไว้ในถ้วยโลหะ ไม่ปะปนกับเงินหรือของแลกเปลี่ยนคนเป็๲

ถ้าคืนนี้เธอรอด เธอควรทำแฟ้มแยกประเภทลูกค้า

คนเป็๲

คนตาย

คนที่ยังไม่แน่ใจ

และคนที่ไม่ควรให้แตะอะไรแม้แต่ถุงพลาสติก

ชีวิตหลังโลกแตกเริ่มมีงานเอกสารเยอะกว่าที่คาด

“เราจะไปซอยหลังตลาดตอนนี้เหรอ” หมอกถามเบา ๆ

รินมองออกไปนอกเส้นเกลือ ฝนดาวตกยังตกเป็๲แสงเขียวซีด ม่านกลิ่นฝนนอกตลาดหนาขึ้นจนป้ายร้านฝั่งตรงข้ามเหมือนอยู่ใต้น้ำ

“ยัง” เธอตอบ “เราเพิ่งมีฐานที่ไม่พังในห้านาทีแรก ฉันยังไม่ทิ้งเคาน์เตอร์ไปให้ใครทดลองเปิดร้านแทน”

หมอกพยักหน้า แต่สีหน้าบอกว่าเขารู้เหมือนกันว่าการรอไม่ได้ทำให้รอยสดน้อยลงในทางที่ดี

บาสมองกระดาษใต้แก้ว “ตัว บ นั่น...”

“ยังไม่ใช่ชื่อคุณ” รินตัดบท

เขานิ่ง

“แต่ก็ยังไม่ใช่หลักฐานว่าผมไม่เกี่ยว”

รินมองเขานานขึ้นนิดหนึ่ง

คำพูดนี้ดีกว่าการสาบานว่าไม่ผิด

คนที่ยอมรับว่าหลักฐานยังไม่พอ อย่างน้อยก็ไม่ได้พยายามขายความบริสุทธิ์แบบลดราคา

“ใช่ค่ะ” เธอพูด “คุณยังอยู่ในบัญชีสงสัย”

บาสถอนหายใจ “ขอบคุณที่ตรงมาก”

“ไม่คิดเงินค่ะ ครั้งแรก”

เสียงหัวเราะแห้ง ๆ หลุดจากใครบางคนหน้าร้าน คราวนี้ความตึงคลายลงเพียงเล็กน้อย

แล้วมันก็กลับมา

จากนอกเส้นเกลือ

ตรงทิศซอยหลังตลาด

มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“ริน”

รินแข็งไปทั้งตัว

เสียงนั้นไม่ใช่เสียงยายเภา

ไม่ใช่เสียงหมอก

ไม่ใช่เสียงบาส

มันเป็๞เสียงคนที่เธอเคยเชื่อใจมาก่อนโลกแตก เสียงที่เคยพูดว่าจะไม่ทิ้งกัน แล้วทิ้งเธอไว้กับหนี้และกล่องพัสดุที่ถูกโกงจนต้องนับใหม่ทั้งคืน

เสียงนั้นเรียกอีกครั้ง

อ่อนโยน

คุ้นเคย

และผิดที่ผิดเวลา

“ริน ตอบหน่อย”

กระดาษชื่อใต้แก้วสั่น

เทียนเฝ้าประตูเอนไปทางซอยหลังตลาดจนเปลวเกือบแตะขอบเชิงเทียน

ใบเสร็จใต้เครื่องพิมพ์เลื่อนออกมาเองอีกแผ่น

คำเตือน: ห้ามขานรับชื่อจริงนอกเขตตรวจ

รินค่อย ๆ วางปากกาลง

หัวใจเธอเต้นแรง แต่เสียงของเธอเรียบมากตอนตอบคนในร้าน

“ไม่มีใครพูดชื่อฉัน”

นอกเส้นเกลือ เสียงเดิมหัวเราะเบา ๆ

แล้วเรียกชื่อเธออีกครั้ง

คราวนี้ใกล้กว่าเดิม