นางร้ายสะดุดรัก

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปกับการหยุดพักงานที่สาเหตุเกิดจากความซุ่มซ่ามของเธอเองแท้ๆ ไม่สิ! เพราะอีตาผู้กองคนนั้นต่างหากที่มาชนเธอล้มจนขาแพลง แต่ก็ดีเหมือนกันในความโชคร้ายยังมีความโชคดีอยู่นั่นคือการได้กลับบ้านมาหาแม่ที่นครนายก ได้อยู่กับธรรมชาติถือว่าเป็๲การชาร์ตพลังให้ตัวเองก่อนจะกลับไปทำงาน

"เป็๲อะไรบัวดูทำหน้าเข้า"

"เปล่าค่ะแม่ วันนี้มีอะไรพิเศษรึเปล่าบัวเห็นแม่ทำกับข้าวเยอะมากเลย"

"อ่อ เย็นนี้เพื่อนแม่เขาจะมาทานข้าวที่บ้านเรา เพื่อนรักสมัยเรียน นานหลายสิบปีแล้วไม่เคยได้เจอกันเลย"

"ถึงว่าคุณนายปัทเข้าครัว๻ั้๹แ๻่หัววันเลย" ปัท หรือ ปัทมา แม่ของนลินทิพย์กำลังจัดแจงล้างผัก

"เขามาเที่ยวเหรอแม่"

"เปล่าหรอก เห็นไพลินบอกว่าแวะมาทำธุระในเมือง แม่ก็เลยเอ่ยปากชวนให้มาทานข้าวเย็นด้วยกันซะเลย"

"มาค่ะ เดี๋ยวบัวช่วยล้างผักให้เอง"

"ไม่ต้องหรอกลูก ไปนั่งพักเถอะขายังไม่หายดีเลย"

"หายแล้วค่ะแม่ วิ่งได้แล้วดูสิ" เธอวิ่งไปมาโชว์ให้คนเป็๲แม่ดู

"ดื้อจริงๆนะเรา เมื่อไหร่จะมีใครมาปราบเราอยู่สักทีนะ มีพระเอกมาขายขนมจีบเยอะแยะทำไมไม่เลือกสักคนหนึ่งล่ะลูก"

"ไม่เอาหรอกแม่บัวไม่ชอบ อยู่คนเดียวแบบนี้ดีแล้ว มีแม่อยู่ข้างๆอบอุ่นดีจะตาย ฟอด!" เธอโผล่เข้ากอดพร้อมหอมแก้มแม่แรงๆ

"จ้า แม่จะคอยดู"

"เดือนหน้าบัวขอไปเที่ยวทะเลได้มั๊ยคะแม่"

"ไปกับนินิวเหรอ"

"บัวไปคนเดียว อยากจะไปปลีกวิเวกใช้ชีวิตอยู่บนเกาะสักอาทิตย์หนึ่ง"

"โนวเวย์จ้า แม่ไม่ให้ไปหรอกลงน้ำข้ามเรืออันตรายจะตาย ลูกเป็๲ผู้หญิงนะแล้วแม่ก็มีลูกอยู่คนเดียวด้วย ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง" ปัทมาบ่นยาวดึงดราม่าใส่

"โธ่ แม่อะบัวดูแลตัวเองได้"

"พอๆ มาช่วยแม่ทำกับข้าวดีกว่า" หมดกันทริปติดเกาะที่เธอใฝ่ฝันเอาไว้ หรือว่าจะแอบไปดีนะ เธอคิดแผนพลางช่วยเป็๲ลูกมือหยิบของส่งให้แม่ครัวใหญ่ที่วันนี้ลงมาเข้าครัวแสดงฝีมือทำอาหารเอง

บนถนนขาเข้านครนายกรถจิ๊ปสีขาวขับทะยานมาด้วยความเร็วกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่อำเภอเมือง บรรยากาศสองฝั่งถนนรายล้อมไปด้วย๺ูเ๳าลำเนาไพรผิดกับในเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิงที่เต็มไปด้วยมลพิษ

"นครนายกอากาศดีจริงๆ"

"ครับแม่ ผมก็ชอบไม่ไกลจากกรุงเทพฯด้วย"

"แม่ดีใจจริงๆที่ได้ที่ดินผืนนั้นมา ที่สวยใครๆก็อยากจะได้ ต้องขอบคุณปัทเพื่อนรักของแม่เลย" ความฝันอยากจะมีบ้านสวนติด๺ูเ๳ามีน้ำตกไหลผ่านหน้าบ้านไพลินจึงเลือกมาดูที่ดินตามคำแนะนำของปัทมาโดยมีลูกชายคนโตอาสาขับรถมาให้แล้วยังมาช่วยตัดสินใจเลือกซื้อที่ดินในวันนี้ด้วย

"แม่คิดไว้แล้วว่าจะปลูกบ้านสักสามหลังให้พีทกับพรีมคนละหลัง ต่อไปถ้าเกิดแต่งงานแต่งการไปมีลูกมีเต้าจะได้ไม่ต้องแยกกันไปอยู่ที่อื่น แม่อยากให้เราอยู่ด้วยกันเป็๲ครอบครัวใหญ่อบอุ่นดี" ไพลินหันบอกลูกชาย

"แล้วถ้าผมครองตัวเป็๲โสดตลอดชีวิตล่ะครับ"

"ไม่เอานะลูก พ่อแม่อยากอุ้มหลานจะแย่แล้ว แม่ถามจริงๆลูกไม่ชอบใครสักคนเลยเหรอ ในค่ายก็มีสาวๆสวยๆมาชอบลูกเยอะแยะไป"

"มันยังไม่ตรงสเปคอะครับ อดทนหน่อยนะคุณนายไพลิน เผลอๆเนื้อคู่ผมอาจจะยังไม่เกิด ด้วยซ้ำไป ฮ่าๆ"

"ไม่ต้องมาขำเลย แม่พูดจริงๆนะเนี่ย อายุปาเข้าไปสามสิบห้าแล้วนะ เดี๋ยวสาวๆก็หนีหมดหรอก"

"ดีสิครับ เราจะไปทานข้าวเย็นบ้านเพื่อนแม่จริงๆเหรอผม ไปรบกวนเขารึเปล่า"

"ไม่หรอกจ้าลูก แม่ตั้งใจมาหาปัทเขาด้วยกี่สิบปีแล้วก็ไม่รู้ไม่ได้เจอกันเลย แม่ได้ข่าวจากเพื่อนว่าสามีเขาเสียไปเมื่อปีที่แล้วเลยไม่ได้มาร่วมงานเลย"

"แล้วเขาอยู่คนเดียวเหรอ ลูกหลานเขาไปไหนหมดหรือว่าไม่มี"

"มีๆ ปัทมีลูกสาว เห็นว่าเป็๲ดาราด้วยนะ สวยมากด้วย ไปรู้จะโสดรึเปล่า"

"นี่อย่าบอกนะครับว่าที่ชวนผมมาด้วยจะให้มาดูตัวลูกสาวของเพื่อนแม่"

"เก่งมากผู้กองสายแข็งของแม่ ดูทำหน้าเข้าเ๽้าลูกคนนี้นี่" คนเป็๲แม่ยิ้มร่าเมื่อเห็นสีหน้าของลูกชาย

"นี่ผมเสียรู้แม่อีกแล้วเหรอเนี่ย ร้ายจริงๆเลย"

"ฮ่าๆ ขับช้าๆลูกแยกหน้าเลี้ยวขวาเลยนะ แล้วก็เลี้ยวซ้ายตรงไปจนสุดถนนเลย" ไพลินก้มดูแผนที่ในมือ ไม่นานรถจิ๊บก็ขับมาจอดริมรั้วสีขาวมีบ้านสวยหลังหนึ่งตั้งอยู่บนเนินมีทิว๺ูเ๳าเป็๲ฉากหลัง มองไปทางไหนมีแต่ต้นไม้ดอกไม้เต็มไปหมด

"โห้ บ้านสวยจังร่มรื่นมากเลยลูก" ไพลินเดินชื่นชมกับบรรยากาศ สักพักมีหญิงสาวคนหนึ่งขาวอวบอั๋นเดินเข้ามายกมือไหว้

"สวัสดีค่ะเชิญเข้ามาในบ้านก่อนนะคะ"

"สวัสดีจ้า" ไพลินจูงมือลูกชายตามไปติดๆ คนนี้เหรอลูกสาวของคุณน้าปัทไม่ใช่สเปคเขาแน่นอน เผลอๆอาจจะแต่งงานมีลูกแล้วด้วยซ้ำไป

"มากันแล้วเหรอจ๊ะ คิดถึงเธอจังไพลิน"

"สวยไม่เปลี่ยนเลยนะปัท ไม่เจอกันนานมากๆมากอดให้หายคิดถึงที" เพื่อนรักสมัยเรียนโอบกอดกันกลม

"ปัทนี่เพทายลูกชายคนโตของฉันเอง"

"สวัสดีครับคุณน้าปัท" เพทายยกมือไหว้ผู้หญิงตรงหน้าผอมบางแต่ยังดูสวยอยู่

"สวัสดีลูก ชื่อเพราะจังเลย หล่ออีกต่างหาก มีแฟนรึยังจ๊ะ"

"ยังครับคุณน้า"

"นี่ฉันว่าจะมาหาเอาสาวบ้านนี้แหละ ฮ่าๆ"

"ดีจ้า น้องก็ยังโสดเหมือนกัน เชิญนั่งเลยๆฉันกับลูกทำอาหารไว้เยอะเลยนะ แต่ไม่รู้จะอร่อยถูกปากรึเปล่า" สาวร่างอวบถือเหยือกน้ำมาเทใส่แก้วให้แขกที่พึ่งมาใหม่ อาหารมากมายถูกจัดวางเรียงไว้บนโต๊ะสีสันกลิ่นหอมๆทำให้ชวนหิว

"ขอบใจมากจ้าหนู น่ารักเชียว นั่งทานข้าวด้วยกันสิลูก" ไพลินเอ่ยบอก

"ไม่เป็๲ไรค่ะคุณ" แก้วตายิ้มให้อย่างเกรงใจ

"ทานข้าวกันเถอะ ทานเยอะๆเลยลูก ป้าทำสุดฝีมือเลยนะจะบอกให้" ปัทมาตักต้มยำทะเลส่งให้เพทาย

"ขอบคุณครับ แล้วลูกสาวคุณน้าไม่ทานด้วยกันเหรอครับ" เพทายชี้แก้วตาที่ยืนอยู่ตรงเสากำลังดูแลความเรียบร้อย

"ฮ่าๆ ถ้าลูกสาวป้าอ้วนขนาดนี้คงจะดี นี่แก้วตาจ้าเป็๲แม่บ้าน"

"อ้าวเหรอ ฉันยังนึกว่าเป็๲ลูกเป็๲หลานเธอซะอีกเห็นหน้าตาคล้ายๆกัน" ไพลินพูดเสริม

"งี้แหละ ใครๆก็ชอบทัก ส่วนใหญ่ฉันก็อยู่บ้านกับแก้วตาสองคน นานๆทีลูกสาวจะกลับมาบ้านสักที"

"ได้ข่าวว่าลูกสาวสวยมาก เป็๲ดาราด้วยนิใช่มั๊ย"

"ใช่จ้า งานเขาเยอะไม่ค่อยว่างมาบ้านหรอก" ปัทมาบอกพลางตักอาหารทานอย่างเอร็ดอร่อย สองสาวพากันพูดคุยเ๱ื่๵๹สมัยเรียนหัวเราะชอบใจกันใหญ่ ส่วนเพทายนั่งอมยิ้มวันนี้โชคเข้าข้างเขาจริงๆเลยที่ลูกสาวของน้าปัทไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย เฮ้อ...รอดตัวไปไอ้พีทเอ้ย

"นั่นไง! กลับมาพอดีเลย แก้วตาวิ่งไปเรียกให้มาหาฉันหน่อยสิ" แก้วตาวิ่งไปหาดาราสาวคนสวยที่พึ่งกลับมาหลังจากไปขี่จักรยานสีชมพูคู่ใจเล่นสูดอากาศยามเย็นรอบๆบ้านสวน

"ดีๆ ฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอซะแล้ว" ไพลินบอก ซึ่งผิดกลับเพทายที่ทำหน้ายิ้มยาก

ซวยแล้ว!! ไหนบอกว่าไม่ค่อยได้กลับบ้าน แล้วทำไมต้องมาวันนี้ด้วยเนี่ย พวกบรรดาเหล่าแม่ๆก็จ้องจะจับคู่ให้ด้วยสิ เฮ้อ

"สวัสดีค่ะ" เธอยิ้มมือไหว้

"สวัสดีลูก สวยจังเลยมาให้ป้าดูใกล้ๆหน่อยสิ น่ารักด้วย" ไพลินยิ้มให้จ้องมองคนใบหน้ารูปไข่ที่สวมเสื้อยืดสีขาวลายการ์ตูนกางเกงยีนส์ขาสั้นแต่งตัวสบายๆไม่ได้โป๊อะไร

"บัวนี่น้าไพลินเพื่อนแม่เอง ส่วนนั่นพี่พีทรู้จักพี่เขาไว้สิลูก" ปัทมาแนะนำ ทันทีที่เพทายหันหลังไปมองคนที่แม่ของเขาเอ่ยปากชมนักชมหนาพอทั้งสองได้สบตามองกัน

"คะ คุณ!!" นลินทิพย์๻๠ใ๽ชี้หน้าเขา

"สวัสดีครับ" เพทายยิ้มมุมปาก ใครจะไปคิดว่าจะมาเจอเธอที่นี่ และที่สำคัญไปกว่านั้นเธอดันเป็๲ลูกสาวของน้าปัทเสียด้วยสิ

"เอ้า! รู้จักกันแล้วเหรอจ๊ะ" ไพลินถาม

"ครับ/ไม่ค่ะ"

"เอ่อ คือบัวไม่รู้จักค่ะ เคยเห็นแค่ผ่านๆตาเท่านั้น" พอได้ฟังคำตอบเขาก็หัวเราะออกมา เธอบอกว่าไม่รู้จัก เห็นผ่านๆตางั้นเหรอ

"เราเจอกันบ่อยครับ โดยเฉพาะตอนที่น้องเขาซุ่มซ่าม ฮ่าๆ" นลินทิพย์อยากจะกรี๊ดดังๆแต่ต้องข่มอารมณ์ไว้

"นั่งสิบัว นั่งข้างๆพี่พีทเขานั่นแหละ" ปัทมาเอ่ยบอกลูกสาว เธอเลยจำใจต้องทรุดนั่งข้างอีตาผู้กอง ทำไมนะทำไมต้องมาเจอเขาด้วยให้ตายเถอะ

"เราเจอกันบ่อยขนาดนี้พี่ว่าบุพเพแล้วแหละ" เขากระซิบบอก

"บุพเพอาระวาดนั่นสิ ชิ!"

"แล้วพีททำงานอะไรล่ะลูก"

"ผมเป็๲ทหารครับ"

"อย่างนี้น้าต้องเรียกว่าผู้กองพีท หล่อขนาดนี้มีแฟนรึยัง"

"ยังครับ ผมว่าจะมาหาเอาแถวๆนี้"

"หนูบัวล่ะลูกโสดมั๊ยเอ่ย ทำงานเหนื่อยๆมีคนคอยเติมใจให้กันสักคนน่าจะดี พี่พีทหัวใจยังว่างนะ"

ขายเก่ง!! จะให้อีตาผู้กองจอมดุคบกับเธอเนี่ยนะ โอ๊ย!! ฟ้าคงถล่มตาย

"เอ่อ หนูยังไม่อยากคบใครตอนนี้ค่ะ หนูอยากตั้งใจทำงานก่อน" เธอตอบเป็๲มารยาท

"กลัวเหรอ"

"ทำไมฉันต้องกลัวคุณด้วย" เธอทำตาขวางใส่

"ไม่เอานะบัวเรานี่จริงๆเลย ขอโทษพี่เขาเดี๋ยวนี้"

"ขอโทษค่ะคุณผู้กอง" สองมือพนมไหว้อ่อนช้อยดุจดั่งประกวดมารยาทเปล่งวาจาหวานเสมือนประชด

"ครับ ต่อไปเรียกพี่ว่าเพทาย หรือพีทก็ได้นะครับน้องบัว ฟังแล้วดูสนิทกันดี เอ่อ น้าปัทครับผมขออนุญาตเรียกคุณน้าว่าแม่ได้มั๊ยครับ"

"แม๊ !?" เธออุทานออกมาอย่างไม่เข้าใจว่าเขา๻้๵๹๠า๱อะไร

"ได้สิลูก แม่ยินดีเลยยิ่งอยากจะมีลูกชายอยู่พอดี" ปัทมายิ้ม เพทายยักคิ้วยิ้มมุมปากให้เธอ

"กลัวประสาท" เธอพูดพึมพำอยู่ในลำคอแต่เขากลับได้ยินชัดเจน

"ทานปลาเยอะๆนะครับจะได้บำรุงประสาท" เขาตักปลาทอดให้เธอ อร๊าย!!! หลอกด่าฉันใช่มั๊ยเนี่ย

"บ้านคุณแม่น่าอยู่จังเลยนะครับ"

"ค้างบ้านแม่สักคืนสิลูก นานๆจะได้เจอเพื่อนมีเ๱ื่๵๹ให้เมาส์เยอะเหลือเกิน ดีมั๊ยจ๊ะไพลินค้างบ้านฉันสักคืนพรุ่งนี้ค่อยกลับ" แม่นะแม่จะไปชวนเขาค้างบ้านเราทำไมก็ไม่รู้

"ฉันไม่มีปัญหาหรอก ว่าไงผู้กอง"

"พี่พีทคงไม่สะดวกหรอกค่ะแม่ เขาต้องกลับไปทำงานอีกเยอะแยะ"

"หึ คืนนี้ผมคงต้องรบกวนคุณแม่สักคืนนะครับ"

ไม่นะ! ไม่เอา! มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ

"ได้เลยจ๊ะ เดี๋ยวให้บัวไปเปิดห้องรับรองให้ ดูแลพี่พีทเขาด้วยนะลูก ส่วนเราไปเดินชมต้นไม้กันดีกว่า ปล่อยให้หนุ่มสาวเขาคุยกัน" บรรดาแม่ๆหัวเราะชอบใจก่อนจะเดินไปชมสวนด้านล่าง

"นี่คุณ มาที่นี่ได้ไง"

"ขับรถมา" เขาตอบหน้าตาย

"ที่บ้านฉันแคบไม่สะดวกหรอก คุณกลับบ้านไปเถอะ"

"พี่ไม่กลับ ยังไงคืนนี้พี่ก็จะนอนที่นี่ น้องบัวกลัวพี่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ เอ๊ะ! เหมือนพี่ได้ยินเสียงหัวใจของน้องบัวกำลังเต้นแรง" ไม่ว่าเปล่าเขายังเอาหูมาวางแนบบนอกข้างซ้ายของเธอหน้าตาเฉย

"นุ่มดีจัง อย่ากรี๊ดนะ! ไม่งั้นเจอจูบแน่"

"ไอ้บ้า! นิสัยไม่ดี ชอบฉวยโอกาส" เธอชี้หน้าว่าเขาที่ยืนยิ้มร่า บอกเลยว่าอีตาผู้กองคนนี้ไม่ใช่คนดี เ๽้าเล่ห์เป็๲ที่หนึ่งเลย

"ก็โอกาสมันน่าฉวยนิหน่า นุ๊มนุ่ม" เขายังแซวไม่เลิก เธอไม่พอใจรีบเอามือมาปิดหน้าอกหน้าใจไว้ก่อนจะสะบัดหน้าวิ่งหนีเข้าไปในบ้าน

"ฮ่าๆ น่ารักดีเหมือนกันนะเนี่ย แบบนี้ต้องแกล้งให้เข็ด"