เกิดใหม่มาเป็นหม่ามี้ของเจ้าก้อนก้อน (จบ)

        “จะให้ข้ากล้าทำอย่างนั้นได้ยังไง!”ผู้อาวุโสติงคิดไปคิดมาแล้วก็พูดออกมาว่า“ถ้างั้นข้าเองก็จะเรียกท่านว่าพี่อวิ๋นเหมือนกัน”

        ต่างฝ่ายต่างก็เรียกกันแบบพี่น้องแต่ก็มีความเคารพอยู่ในนั้นเช่นกัน

        ลุงอวิ๋นเองก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไปเขาให้พี่ใหญ่และพี่รองสกุลติงเรียกเขาว่าลุงอวิ๋น เหมือนกับที่ติงเหว่ยเรียกเขา

        พี่รองสกุลติงเห็นโลกมามากมายเขารู้ว่าสกุลกงจื้อตั้งใจสานสัมพันธ์กับครอบครัวของเขา เขาจึงไม่ได้ปฏิเสธไปแล้วก็รีบเรียกออกมาก่อนว่าลุงอวิ๋น พี่ใหญ่สกุลติงก็รีบเรียกตามเช่นกัน

        ลุงอวิ๋นมองไปด้านนอกประตูเห็นหัวเล็กๆสองหัวโผล่ออกมา เขายิ้มตาหยีและกวักมือเรียกให้พวกเขาเข้ามา“เด็กน้อยสองคนนี้ต่างก็ผิวขาวสะอาดสะอ้าน ดูแล้วช่างมีวาสนาจริงๆ!”

        พวกผู้ใหญ่กำลังรับแขกและคุยเรื่องสำคัญกันแน่นอนว่าพวกเขาก็ต้องกันเด็กน้อยออกไปข้างนอก เมื่อสักครู่แม่นางหลิวก็เกลี้ยกล่อมให้เด็กทั้งสองคนไปเล่นในเรือนหลังไม่รู้ว่าเพราะความอยากรู้อยากเห็นหรือว่าอย่างไรทั้งต้าเป่าและฝูเอ๋อร์เด็กทั้งสองคนเล่นกันอยู่ครู่หนึ่งก็พากันเดินกลับมาที่นี่อีกแล้ว

        แม่นางหลิวที่นั่งรอปรนนิบัติรับใช้อยู่ที่ข้างประตูก็รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาในทันทีนางรีบลุกขึ้นและอยากจะไล่เด็กๆ ออกไปข้างนอก

        ทว่าต้าเป่ากลับใช้ขาน้อยๆของเขาวิ่งตึงตังไปที่ข้างกายติงเหว่ยและพยายามมุดตัวของเขาเข้าไปในอ้อมแขนของท่านอา “ท่านอาท่านไม่ได้กลับมาหาต้าเป่าตั้งนานแล้ว ต้าเป่าคิดถึงท่านอาแล้ว!”

        ฝูเอ๋อร์เองก็ไม่ยอมรั้งท้ายนางรีบวิ่งตามไปติดๆ และเบียดตัวด้วยกัน “ท่านอาฝูเอ๋อร์เองก็คิดถึงท่านอาแล้วเหมือนกัน!”

        ติงเหว่ยหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นแม่นางหลิวและแม่นางหวังมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ก็พูดเกลี้ยกล่อมออกมา “เจ้าทั้งสองทำไมถึงวิ่งเข้ามาในห้องล่ะดูสิมือน้อยๆ ยังเลอะไปหมดเลย รีบไปล้างเร็วเข้า เดี๋ยวอาจะทำของอร่อยๆให้พวกเจ้ากิน!”

        “ท่านอาดีที่สุดเลย ข้าจะไปล้างมือก่อน!”ฝีมือการทำอาหารของติงเหว่ยเด็กทั้งสองต่างก็รู้ดีเมื่อเขาได้ยินนางพูดเช่นนี้ก็นึกถึงขนมสีสันต่างๆ ที่เคยกิน ปากน้อยๆของพวกเขาก็แทบจะน้ำลายไหลออกมาเลย

        ฝูเอ๋อร์หัวเราะคิกคักและวิ่งออกไปอย่างมีความสุข

        แม่นางหลิวเหลือบตามองแม่นางหวังที่นั่งอยู่ข้างประตูโดยไม่ขยับราวกับทองไม่รู้ร้อนและแม่นางหลิวก็รู้ดีว่านางไม่ยินยอมที่จะออกไปอย่างแน่นอนก็เลยแอบถอนหายใจหนึ่งทีและลุกขึ้นด้วยรอยยิ้ม“เด็กสองคนนี้ดื้อซนมาก เดี๋ยวจะตักน้ำหกกระจายเต็มพื้นไปหมดข้าขอตัวออกไปดูสักหน่อย!”

        หลังจากพูดจบนางก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

        ต้าเป่าและฝูเอ๋อร์ล้างมือเรียบร้อยและร้องหาติงเหว่ยเสียงดังอย่างที่คาดไว้ แม่นางหลิวปลอบพวกเขาอยู่นานสองนานและก็หยิบขนมเปี๊ยะที่พี่รองสกุลติงซื้อมาส่งให้พวกเด็กๆ ด้วยพอมีของกินแล้วเด็กทั้งสองก็สงบลง แม่นางหลิวจึงคอยดูแลเด็กๆอยู่ข้างนอกโดยไม่ได้กลับเข้าไปอีก

        ไม่ว่าคนสกุลอวิ๋นจะมาด้วยเหตุใดก็มีพวกผู้ชายในครอบครัวอยู่ที่นี่ อีกอย่างสตรีเช่นนางก็ไม่จำเป็นต้องออกหน้า

        ผู้อาวุโสติงที่นั่งอยู่ในห้องก็รู้สึกอับอายเล็กน้อย“เด็กในชนบทไม่ค่อยมีกฎระเบียบเท่าไร ให้พี่อวิ๋นเห็นเรื่องน่าอายเสียแล้ว”

        ลุงอวิ๋นโบกมือไปมาและพูดออกมาด้วยความอิจฉาเล็กน้อย“ข้าชอบเด็ก แต่น่าเสียดายที่ในจวนเงียบสงัดเกินไปไม่เหมือนกับพี่ติงมีเด็กถึงสองคน ปกติแล้วคงจะคึกคักไม่น้อย”

        “เวลาที่เด็กทั้งสองเกิดแมวก็รังเกียจสุนัขก็รำคาญ [1] มักจะซนและเกเรไม่น้อยเช่นกัน!”ผู้อาวุโสติงยิ้มจนตาหยีพร้อมพูดออกมาหนึ่งประโยค แล้วในที่สุดก็ลองถามออกมาว่า“ที่พี่อวิ๋นมาในวันนี้ เพื่อตั้งใจมาส่งติงเหว่ยโดยเฉพาะหรือว่ามีเรื่องอื่นหรือไม่?”

        เมื่อได้ยินคำพูดนี้คนอื่นๆ ในห้องต่างก็ยกหูขึ้นรอฟัง

        ลุงอวิ๋นมองไปที่ทุกคนในครอบครัวสกุลติงเขาไม่ปิดบังอีกต่อไปและพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า“ความจริงแล้วที่ข้าเสียมารยาทมาถึงที่นี่ก็มีเรื่องสำคัญจะพูดจริงๆ!”เขายิ้มออกมาน้อยๆ และน้ำเสียงก็ยิ่งเป็นมิตรขึ้นไปอีก “พูดกันตามตรงท่านแม่ทัพของข้าเกณฑ์ผู้อพยพจำนวนมากเข้ากองทัพ กองทหารเข้มแข็งไม่เบาและยังมีคนจำนวนนับไม่ถ้วนที่รู้ข่าวแล้วเลื่อมใสชื่นชมในชื่อเสียงนายท่านของข้าและยังจะมาเข้าร่วมทัพด้วย ในไม่ช้าก็จะเคลื่อนทัพขึ้นเหนือตามหลักการแล้วพวกท่านสกุลติงอยู่ที่นี่ก็ถือว่าเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้วแต่ทุกอย่างต่างก็กลัวเหตุการณ์ไม่คาดฝันทั้งนั้น ไม่ใช่ว่าข้าพูดจาเลื่อนลอยมิใช่เพื่อข่มขู่ผู้อื่นให้หวาดกลัวและทำลายศักดิ์ศรีของตนเองทุกอย่างก็ต้องพิจารณาให้รอบคอบถึงจะไม่เกิดความสูญเสีย!ส่วนแม่นางติงและอันเกอเอ๋อร์ ไม่ว่าจะเป็นข้าหรือนายน้อยของข้าล้วนอยากให้นางอยู่ต่อที่จวนสกุลอวิ๋นมีพวกเราคอยปกป้อง เรื่องความปลอดภัยจะไม่มีข้อผิดพลาดอย่างแน่นอน

        อีกอย่างบนโลกนี้ไม่มีกำแพงที่ไม่มีรูคนมากมายในอำเภอเมืองต่างก็รู้ว่าแม่นางติงทำงานในจวนสกุลอวิ๋นสกุลติงกับสกุลอวิ๋นก็สนิทสนมกัน ถ้าเกิดว่ากองทัพของศัตรูใช้วิธีการสกปรกขึ้นมาถึงตอนนั้นสกุลติงก็คงจะตกอยู่ในอันตรายไปด้วย

        เช่นนั้นมิสู้พี่ติงฟังคำเกลี้ยกล่อมของข้าสักหน่อยและรีบอพยพไปทางใต้เถอะ ทุกวันนี้ผู้อพยพทางใต้ล้วนมาเข้าร่วมในกองทัพหมดแล้วและก็ยังมีกองทัพปักหลักอยู่ด้วยต่อไปจะต้องเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยและเงียบสงบที่สุดอย่างแน่นอนนายน้อยของพวกเราก็ได้เสาะหาพื้นที่ที่เงียบสงบปลอดภัย แล้วก็ร้านค้าและที่เพาะปลูกเอาไว้แล้วเพื่อจะได้เตรียมสถานที่หลบภัยให้กับครอบครัว

        ในเมื่อสกุลติงต้องเดือดร้อนเพราะพวกเราสกุลกงจื้อและมีความกังวลด้านความปลอดภัย ดังนั้นพวกเราสกุลกงจื้อก็ควรมีหน้าที่ในการปกป้องข้าเองก็เตรียมองครักษ์ไว้จำนวนหนึ่ง รอเพียงพวกท่านเก็บของเสร็จก็พร้อมออกเดินทางทันทีรับรองว่าจะทำให้พวกท่านเดินทางถึงโดยสวัสดิภาพอย่างแน่นอน”

        คำพูดเหล่านี้ที่ผู้อาวุโสพูดออกมาทำให้ทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก

        ผู้อาวุโสติงมองไปที่ลูกชายทั้งสองของเขาโดยไม่รู้ตัวจากนั้นก็มองไปที่ลูกสาว เขาเอ่ยปากถามออกมาหนึ่งประโยคว่า “พี่อวิ๋นท่านกำลังจะบอกว่าที่อำเภอชิงผิงแห่งนี้ก็ไม่ปลอดภัยอย่างนั้นหรือ?”

        ลุงอวิ๋นลูบเคราของเขาและพูดอย่างใจเย็นว่า“สงครามเพิ่งจะเริ่มต้น ไม่มีใครสามารถรับรองได้ดังนั้นการอพยพไปทางใต้จึงเป็นวิธีการที่ดีที่สุดพี่ชายโปรดวางใจข้าได้เลือกสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งมีชื่อเสียงด้านอู่ข้าวอู่น้ำเอาไว้แล้วไม่ต้องกังวลทั้งเรื่องเสื้อผ้าและอาหาร ขนบธรรมเนียมประเพณีเรียบง่ายต่อให้จะถอยออกมาหมื่นก้าว [2] แล้วพูดว่านายน้อยของข้าจะพ่ายแพ้แค่พวกท่านอยู่ที่นั่น ก็จะไม่มีใครรู้ตื้นลึกหนาบางของครอบครัวพวกท่านรับรองว่าปลอดภัยอย่างแน่นอน พวกท่านเองก็ไม่จำเป็นต้องย้ายกลับมาถือเสียว่าเป็นการก่อร่างสร้างตัวหากว่านายน้อยของข้าชนะ พอถึงตอนนั้นเกรงว่าพวกท่านจะไปที่ไหนก็ได้ในแผ่นดินนี้หรือจะย้ายกลับมาก็สุดแต่พวกท่านปรารถนา!”

        “ไม่หรอกมั้ง?” แม่นางหลี่ว์เองก็ตกใจเป็นอย่างมากฮูหยินคนหนึ่งที่มีความรู้จำกัดเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้หัวใจของนางก็เต้นแรงจนแทบจะระเบิดนางไม่สนใจเรื่องมารยาทอีกต่อไปและโพล่งออกมาว่า“ในเมื่อแผ่นดินนี้ไม่มีที่ไหนปลอดภัยเหว่ยเอ๋อร์ของพวกเราติดตามพวกท่านไปไม่ใช่ว่ายิ่งอันตรายหรอกหรือไม่ว่าจะไปที่ไหนพวกเราทั้งครอบครัวจะต้องอยู่ด้วยกัน!”

        พี่ใหญ่สกุลติงและพี่รองสกุลติงเองก็เห็นด้วยสายตาของพวกเขามองไปที่ลุงอวิ๋นอย่างหวาดระแวง

        ไม่ว่าจะพูดอย่างไรท่าทางของสกุลอวิ๋นก็แปลกประหลาดอยู่ดี ลุงอวิ๋นเอาแต่พูดว่าการอยู่ในอำเภอชิงผิงเป็นเรื่องที่อันตรายและท่านแม่ทัพกงจื้อก็อาจพ่ายแพ้ได้แต่เขาก็ยังยืนกรานว่าจะพาติงเหว่ยไปอยู่ข้างกายด้วย!

        มีอะไรอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้กันแน่?

        ลุงอวิ๋นไม่สะดวกที่จะอธิบายดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงฝืนเกลี้ยกล่อมต่อไปว่า “พี่สะใภ้แม่นางติงกับอันเกอเอ๋อร์ติดตามพวกเราไปด้วยจะปลอดภัยที่สุด ขอให้ท่านโปรดวางใจเมื่อครู่ข้าแค่พูดถึงเหตุการณ์ไม่คาดฝันเท่านั้นแต่หากว่าเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นมาจริงๆ ข้ากับท่านแม่ทัพจัดการเตรียมเรื่องทุกอย่างเอาไว้ทั้งหมดแล้วและจะส่งแม่นางติงกับอันเกอเอ๋อร์ไปอยู่ข้างกายพวกท่านอย่างปลอดภัย”

        อวิ๋นอิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังลุงอวิ๋นราวกับมนุษย์ล่องหนมาโดยตลอดเมื่อนางเห็นแบบนี้นางก็ก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมคำนับน้ำเสียงของนางทั้งชัดเจนและหนักแน่น “ท่านผู้อาวุโสติงและฮูหยินโปรดวางใจข้าจะเป็นองครักษ์คอยติดตามและปกป้องอยู่ข้างกายแม่นางติงและอันเกอเอ๋อร์ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเขาได้รับความตกใจแม้แต่นิดเดียว”

        แม่นางหลี่ว์ยังคงไม่เชื่อปากของนางขยับไปมาแต่ไม่ได้พูดอะไร ทว่าแววตาแห่งความสงสัยของนางก็กวาดไปที่ลุงอวิ๋นครั้งแล้วครั้งเล่าจากนั้นก็โน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อดึงลูกสาวเข้ามาอยู่ข้างหลังและขวางเอาไว้ราวกับแม่ไก่ที่กำลังปกป้องลูกไก่ไม่มีผิด

        ลุงอวิ๋นฝืนยิ้มออกมาครอบครัวนี้รักลูกสาวเป็นอย่างมาก เดิมทีเขาคิดว่าใช้ใจแลกใจใช้เหตุผลแลกเหตุผล [3]จะต้องสามารถโน้มน้าวใจพวกเขาได้สำเร็จอย่างแน่นอนใครเล่าจะนึกว่าเขาล้มเหลวเสียแล้ว

        ผู้อาวุโสติงสูบยาสูบอย่างหนักอยู่ครู่ใหญ่ดวงตาที่ขุ่นมัวทั้งสองข้างของเขามองไปที่ลูกสาวของตนเมื่อเห็นว่านางขมวดคิ้วและเห็นได้ชัดว่าลำบากใจ ทำให้เขาค่อยๆ ถอนหายใจในใจ

        เขาครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่และก็พูดออกมาว่า“พี่อวิ๋น เรื่องนี้ขอเวลาให้ครอบครัวของพวกเราสักหน่อยให้พวกเราปรึกษาหารือกันอย่างถี่ถ้วนเนื่องจากเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ใหญ่มากเกินไปจริงๆพวกเราไม่กล้าตัดสินใจในทันที!”

        ลุงอวิ๋นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเขาก็ตกลง“ได้แน่นอนอยู่แล้ว แต่เวลาก็เหลือไม่มากแล้ว ยังไงพี่ติงก็ช่วยตัดสินใจเร็วสักหน่อยยิ่งเร็วยิ่งดี!”

        ผู้อาวุโสติงพยักหน้า“แน่นอนอยู่แล้ว ความหวังดีของพี่อวิ๋นและท่านแม่ทัพกงจื้อ พวกเราทั้งครอบครัวต่างก็รู้ดีและในใจก็รู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก”

        หลังจากพูดจบเขาก็มองไปที่ลูกสาวของเขาอีกครั้งและพูดอย่างระมัดระวังว่า“เหว่ยเอ๋อร์ของเราไม่ได้กลับมาอยู่บ้านเป็นเวลานานแล้วกว่าจะกลับมาได้สักครั้งก็ไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆหลานชายและหลานสาวทั้งสองเองก็คิดถึงนางพี่อวิ๋นท่านว่าให้นางอยู่ค้างที่บ้านสักคืนแล้วค่อยกลับไปได้หรือไม่?”

        ลุงอวิ๋นลังเลนิดหน่อยเขามองไปยังติงเหว่ยและถามด้วยน้ำเสียงที่ตั้งคำถาม “แม่นางติง?”

        ติงเหว่ยคิดว่าอันเกอเอ๋อร์ก็มีเฉิงเหนียงจื่อคอยดูแลอยู่นางก็เลยไม่ต้องกังวลดังนั้นจึงพูดว่า “เช่นนั้นข้าขออยู่ค้างที่บ้านสักคืนหนึ่ง แล้ววันรุ่งขึ้นในเวลานี้ค่อยกลับไปได้หรือไม่ลุงอวิ๋น?”

        ลุงอวิ๋นไม่เหมาะที่จะคัดค้านเขาก็เลยตอบตกลงออกมา “ตกลง! งั้นให้อวิ๋นอิ่งอยู่ที่นี่ด้วยวันรุ่งขึ้นในเวลานี้ข้าจะให้คนมารับเจ้า!”

        ผู้อาวุโสติงก็ไม่ปฏิเสธเมื่อครู่อวิ๋นอิ่งก็บอกว่านางมีวรยุทธ์ติดตัวหากว่ามีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นจริงๆอย่างไรก็มีประโยชน์กว่าคนในครอบครัวของเขามากกว่าสามส่วน

        ทั้งครอบครัวช่วยกันส่งลุงอวิ๋นและคนอื่นๆกลับ อวิ๋นอิ่งก็อ้างว่าเหนื่อยและไปนั่งในลานปล่อยให้คนในครอบครัวสกุลติงสบตากันอย่างพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง

        ……

        แม่นางหลี่ว์คิดไปคิดมาจากนั้นก็พาลูกสาวของนางเข้าไปในห้องและมองนางอย่างพิจารณาพร้อมถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เหว่ยเอ๋อร์เจ้าว่าลุงอวิ๋นหมายความว่ายังไงกันแน่ เหตุใดเขาถึงไม่ยอมให้เจ้ากลับบ้าน?”

        ติงเหว่ยไม่รู้ว่านางควรจะพูดอย่างไรเรื่องที่นางกับกงจื้อหมิงรักกันอีกอย่างอนาคตของทั้งสองคนก็ยังไม่ชัดเจน นางเองก็ไม่อยากให้ที่บ้านต้องกังวลดังนั้นนางก็เลยหาเหตุผลที่พอจะรับได้ออกมา “ท่านแม่ท่านลืมแล้วหรือว่าข้าได้เรียนวิชาการนวดจากท่านย่าเทวาภูเขามานิดหน่อยนอกจากข้าแล้วก็ไม่มีใครสามารถทำได้ เนื่องจากท่านแม่ทัพกงจื้อถูกพิษทุกวันนี้ต่อให้จะแก้พิษไปแล้วทว่าร่างกายของเขาก็ยังไม่ได้กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมซึ่งก็มีผลกระทบไปถึงทั้งการขี่ม้าและยิงธนูจะหวังพึ่งยาอย่างเดียวก็ไม่มีผลอะไรมาก ดังนั้นลุงอวิ๋นก็เลยอยากให้ข้าติดตามอยู่ข้างกายเพื่อที่จะสามารถช่วยนายน้อยกดจุดกระตุ้นการไหลเวียนของเลือดได้ตลอดเวลา!”

        คำโกหกยิ่งพูดก็ยิ่งลื่นไหลนางเอนตัวเข้าไปซบที่แขนของแม่นางหลี่ว์ด้วยความน้อยใจ และพูดบ่นออกมาว่า “ท่านแม่ท่านคิดว่าห้าสิบตำลึงในแต่ละเดือนนั้นหามาได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ! ในเมื่อใช้วิธีการของเขายังไงก็ต้องฟังตามที่เขาจัดการไม่ใช่หรือ?”

        หลังจากที่ได้ฟังเช่นนั้นแม่นางหลี่ว์กลับคลายความสงสัยไปบ้าง นางพยักหน้าและพูดว่า“หากพูดเช่นนี้ก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพวกเขาถึงไม่อยากให้เจ้าไป!”

        ผู้อาวุโสติงตามสองแม่ลูกเข้ามาในห้องหลังจากที่เขาได้ยินคำอธิบายของลูกสาว เขากลับขมวดคิ้วขึ้นมาโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

        บางทีการช่วยรักษาท่านแม่ทัพกงจื้อก็อาจเป็นเหตุผลหนึ่งแต่เขาก็มักจะรู้สึกว่าต้องมีอะไรมากกว่านั้น

        เพียงแต่เขาก็ไม่ได้พูดคำเหล่านี้ออกมาเขายื่นมือออกไปอยากจะหยิบปล้องยาสูบมาสูบแต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าลูกสาวไม่ชอบให้เขาสูบ และเกรงว่าควันจะไปโดนนางก็เลยวางปล้องยาสูบลงไปอีกครั้ง

        ติงเหว่ยที่กำลังออดอ้อนแม่ของนางอยู่เมื่อหันมาเห็นท่าทางเช่นนี้ของพ่อก็หัวเราะออกมา “ท่านพ่อ ท่านอยากสูบก็สูบเถอะอันเกอเอ๋อร์ไม่อยู่ ไม่เป็นไร!”

        -----------------------------------------

        [1] แมวก็รังเกียจสุนัขก็รำคาญ 猫嫌狗厌 หมายถึงใครบางคนหรือบางสิ่งบางอย่างที่น่ารำคาญมากจนแม้แต่สัตว์ก็ไม่อยากเข้าใกล้

        [2] ถอยออกมาหมื่นก้าว 退一万步 หมายถึงการตั้งสมมติฐานบางอย่างที่ไม่สามารถเกิดขึ้นได้จริง

        [3]ใช้ใจแลกใจใช้เหตุผลแลกเหตุผล 晓之以理动之以情หมายถึงต้องใช้ความรู้สึกในการโน้มน้าวจิตใจผู้อื่นและต้องใช้เหตุผลในการทำให้ผู้อื่นเข้าใจ