ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        เผยรุ่นจือพาอี้เหวินฉวินตรงไปยังถนนจิ้นเหมินระหว่างทางยังแวะร้านที่เหล่าแม่นางน้อยชื่นชอบเพื่อซื้อขนมเปี๊ยะหยวนจื่อติดมือไปอีกด้วย

        ขณะนั้นเย่ชิงชิงกำลังแกว่งขาคู่เล็ก นั่งรอพี่ชายอย่างเบื่อหน่ายนางคิดในใจว่าหากที่บ้านสามารถซื้อรถม้าได้อีกคันก็คงไม่ต้องลำบากเช่นนี้ทุกเที่ยงวัน

        นางเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยความเบื่อหน่ายพลันมลายหายไปทันใด นางโบกมืออย่างกระตือรือร้น“คุณชายเจ้าของห้าง ไม่ได้พบกันหลายวัน ข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก”

        “นี่คงไม่ใช่แม่นางผู้นั้น... ใช่หรือไม่?“ อี้เหวินฉวินแอบพึมพำ

        แม่นางน้อยผู้นี้ไม่เพียงแต่อายุน้อยใบหน้ายังค่อนข้างหยาบกร้าน อีกทั้งวาจายังตรงไปตรงมาเช่นนี้จะมีเค้าโครงของกุลสตรีที่งดงามได้อย่างไร

        เผยรุ่นจือเองก็ตกตะลึงเล็กน้อยก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า “เสี่ยวชิงชิงคิดถึงข้าเช่นนั้นหรือ?”

        “แน่นอนเจ้าค่ะ พวกเรากำลังรอข่าวจากท่านอยู่!“ บ้านยังไม่ได้ซื้อเงินก็ยังต้องการอีกมากนี่นา เย่ชิงชิงเหลือบมองคนแปลกหน้าแล้วเอ่ยถาม “ท่านผู้นี้คือ?”

        เมื่อเห็นนางถามถึงตนอี้เหวินฉวินก็กระแอมไอเบาๆ “ข้าน้อยนามว่าอี้เหวินฉวิน”เมื่อครู่เห็นรุ่นจือแอบหัวเราะ เขานึกว่าเป็นแม่นางคนงามจึงแอบผิดหวังเล็กน้อย เขาต้องถูกหลอกเป็นแน่!

        หารู้ไม่ว่าครั้งแรกที่เผยรุ่นจือเจอเย่ชิงชิงใบหน้าของนางย่ำแย่กว่าในตอนนี้มากนักแต่บัดนี้นางได้พ้นจากสถานะหญิงอัปลักษณ์ไปแล้ว เพียงจัดอยู่ในกลุ่ม 'ไม่สวย' เท่านั้น

        “เหวินฉวินคือสหายของข้า เสี่ยวชิงชิงไม่จำเป็นต้องระแวงเขา” เผยรุ่นจือยิ้มพลางยื่นขนมเปี๊ยะหยวนจื่อให้นาง พร้อมกับถามว่า “ข่าวที่เจ้าพูดถึงคือ...”

        “ท่านมาหาพวกเราไม่ใช่เพราะเนื้อหมูตุ๋นหม้อดินหรอกหรือเจ้าคะ?”

        เย่ชิงชิงไม่เกรงใจรับขนมเปี๊ยะทรงกลมเล็กๆ มากัดกินสองสามชิ้นเพื่อรองท้อง

        “เป็นเช่นนั้นจริงๆ” เผยรุ่นจือนั่งตรงข้ามกับนางพลางกล่าวว่า“เมื่อเห็นหม้อดิน ข้าก็นึกถึงพวกเจ้าแล้ว”

        หม้อดิน?หม้อดินธรรมดาที่ส่งให้ห้างร้านไท่หรานเมื่อหลายวันก่อนนั้นไม่มีตราประทับหม้อที่สั่งทำใหม่ภายหลังต่างหากถึงจะมีอักษรประทับไว้เหตุใดจึงเชื่อมโยงกับพวกนางได้?

        นางอดไม่ได้ที่จะนึกถึงท่าทีดูแคลนของหัวหน้าผู้ดูแลคนนั้นนางจึงถามขึ้นว่า “คือหัวหน้าผู้ดูแลห้างร้านเป็นผู้นำไปให้ท่านหรือเจ้าคะ?”

        “เจ้าพูดเช่นนี้...” เผยรุ่นจือเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

        เมื่อทั้งสองเผชิญหน้ากันในที่สุดก็เข้าใจสถานการณ์

        เดิมทีเป็นฝีมือของคนใต้บังคับบัญชาเผยรุ่นจือขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกล่าวขอโทษว่า “ห้างร้านไท่หรานไม่ได้ให้การต้อนรับอย่างเหมาะสมเสี่ยวชิงชิงอย่าได้ถือสา”

        “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” เย่ชิงชิงยักไหล่เพียงแค่ไม่ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นเท่านั้นชาวเมืองสมัยใหม่นั้นหัวเราะเยาะคนจน แต่กลับไม่หัวเราะเยาะคนขายตัวมีผู้คนมากมายเพียงใดที่ดูถูกคนจนถึงขั้นพูดจาร้ายกาจ!

        การปฏิบัติต่อผู้คนทุกชนชั้นอย่างเท่าเทียมบุคคลผู้นั้นย่อมเป็นผู้มีจิตใจดีงามแต่กำเนิดหรือไม่ก็เป็นผู้ที่เจ้าเล่ห์ลึกซึ้งและมีทักษะการเข้าสังคมยอดเยี่ยมอย่างแรกนั้นหายากยิ่งนัก อย่างหลังก็น่ากลัวเพราะคนเช่นนี้มักมีมนุษยสัมพันธ์ดีเยี่ยม และสามารถเอาชนะได้ทุกสิ่งอย่าง

        เนื้อหมูตุ๋นหม้อดินประสบความสำเร็จในการลงนามสัญญากับห้างร้านไท่หรานโดยมีราคาขายส่งอยู่ที่หม้อละหกสิบห้าอีแปะ

        นางซูได้รับเงินมัดจำห้าสิบตำลึงในคราวเดียวทำให้นางดีใจเป็นอย่างยิ่ง หลังจากสกุลเย่ล้มละลายนางก็ไม่เคยเห็นเงินมากมายเช่นนี้เลย นางเคยตกต่ำถึงขั้นหมดหนทางและคิดว่าชีวิตของนางจะต้องเป็นเช่นนี้ตลอดไปเสียแล้ว!

        ในลานบ้านมีการสร้างเตาใหม่สองเตาฟืนแห้งจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ และไฟในเตาก็ไม่เคยดับลงเลยตลอดทั้งวันในขณะเดียวกัน จินหลันก็ถูกเรียกตัวมาช่วยงาน เพื่อช่วยกันทำตามคำสั่งซื้อนี้

        จินหลันมาช่วยงานเฉพาะยามบ่ายเท่านั้นในยามเช้านางสามารถจัดการธุระส่วนตัวได้ ค่าแรงสามสิบอีแปะต่อยามบ่ายถือเป็นงานที่หายากสำหรับนาง และช่วยเหลือค่าใช้จ่ายในครัวเรือนได้ดียิ่ง

        สองวันก่อนวันเทศกาลไหว้พระจันทร์ในที่สุดนางซูและเย่จื้อเฟิงก็ซื้อบ้านน้อยมีรั้วไม้ไผ่กั้นหลังนั้นได้สำเร็จและได้รบกวนท่านผู้ใหญ่บ้านช่วยจัดการเรื่องขึ้นทะเบียนบ้านให้ด้วย

        ใช้เวลาครึ่งวันในการจัดการเอกสารทั้งหมดพวกเขาทั้งสามจึงถือว่าได้แยกบ้านออกมาอย่างแท้จริงและตัดความสัมพันธ์กับสกุลเย่โดยสมบูรณ์ พวกนางได้มีบ้านเป็นของตัวเองโดยมีเย่จื้อเฟิงเป็นเจ้าบ้าน

        ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจของนางซูหล่นลงมาแล้ววันนี้นางจึงไม่ได้ออกไปตั้งแผงลอยแต่เลือกซื้อของมากมายเพื่อเตรียมตัวสำหรับเทศกาลและถือโอกาสเฉลิมฉลองอย่างเต็มที่

        เผยรุ่นจือบังเอิญได้ยินข่าวจึงนำของขวัญอันล้ำค่ามามอบให้มากมาย ทั้งขนมหวานแสนประณีต ผลไม้เชื่อมและยาบำรุงร่างกายพร้อมกันนั้นก็เชิญพวกเขาไปชมโคมไฟในเมืองในช่วงวันเทศกาลไหว้พระจันทร์ด้วย

        ห้างร้านไท่หรานเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองสืออันย่อมต้องใช้จ่ายเงินจำนวนไม่น้อยเพื่อสร้างสีสันในวันเทศกาลสำคัญไม่ว่าการจัดการแสดงโคมไฟ หรือการแข่งประกวดขนมเปี๊ยะ

        เมื่อพี่น้องเย่ชิงชิงได้ยินว่าจะมีของกินและของเล่นดวงตาทั้งคู่ก็เป็นประกายทันที พวกเขามองนางซูด้วยความคาดหวัง

        นางซูจำต้องกล่าวด้วยความกังวลว่า“ในเมืองช่วงเทศกาลผู้คนมากหน้าหลายตาพวกเจ้าต้องระวังให้ดีอย่าพลัดหลงกัน โดยเฉพาะชิงชิงหากถูกผู้ร้ายลักพาตัวเด็กพาไปจะทำอย่างไร!”

        “ท่านแม่คิดมากเกินไปแล้ว น้องสาวเฉลียวฉลาด ไม่มีทางถูกลักพาตัวไปง่ายๆหรอกขอรับ” เย่จื้อเฟิงเกาหัวเขารู้สึกว่าน้องสาวเป็นเด็กที่ฉลาดที่สุด

        “เด็กตัวเล็กๆ แค่นี้ ผู้ใหญ่คนไหนก็อุ้มไปได้ง่ายๆ” นางซูถลึงตา

        ในแต่ละปีมักจะมีเหตุการณ์เด็กถูกลักพาตัวไปหนึ่งหรือสองครั้งนางซูหาได้วิตกกังวลมากเกินไปเพียงแต่ไม่มีผู้ใดกล้าลักพาตัวเด็กอย่างเปิดเผยเท่านั้น

        หลังจากพยายามออดอ้อนครั้งแล้วครั้งเล่าในที่สุดสามแม่ลูกก็ตัดสินใจเข้าเมืองเพื่อร่วมเฉลิมฉลองเทศกาลด้วยกัน

        ทั้งสามคนเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สีสันสดใสนางซูยังถักเปียคู่ให้เย่ชิงชิง และติดดอกไม้ผ้ากำมะหยี่สองดอกบนศีรษะด้วยดูน่าเอ็นดูยิ่งนัก

        “ชิงชิงของพวกเราโตขึ้นจะต้องเป็นหญิงงามอย่างแน่นอน” แสงไฟยามค่ำคืนสลัว ทำให้มองไม่ค่อยเห็นรอยหยาบกร้านบนใบหน้านางซูหยิกแก้มของนางพลางกล่าวว่า “การเก็บน้ำค้างใช้ได้ผลจริงๆหรือนี่?”

        เย่ชิงชิงจะกล้าบอกได้อย่างไรว่ามันคือน้ำกุหลาบที่นางทำขึ้นเองจึงพยักหน้ายอมรับอย่างขัดเขิน