จางฮ่านกลับถึงโรงแรม ก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา
การไปของเิเิทำให้เขารู้สึกเหมือนมีอะไรขาดหายไป
ไม่ใช่ว่าจางฮ่านจิตใจอ่อนแอ หากย้อนกลับไปตอนที่เขาเป็เซียนฝึกวิชาอยู่ถึง 500 ปี การที่เขาจะรู้สึกโดดเดี่ยวนั้นมิได้แปลกใหม่อันใด
หลังจากกลับมาเกิดใหม่อยู่ๆ ก็มีสาวน้อยน่ารักเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในหัวใจ บวกกับที่เขามีความหวังที่จะได้ชดเชยในเื่ที่เคยทำไม่ดีไว้ ทั้งเื่พ่อแม่ของเขา พอรวมๆ เื่ทั้งหมดนี้เข้าด้วยกันก็ทำให้จางฮ่านกลายเป็คนที่อ่อนโยนขึ้นมา
แน่นอนว่าปัจจัยหลักนั้นมาจากเ้าหญิงตัวน้อย เิเิ
“ยังไงก็ลองไปสำรวจเขาทั้งเจ็ดลูกดูดีกว่า”
จางฮ่านเปิดคอมฯ เข้าไปดูแผนที่ทางดาวเทียม
เขาลูกแรกอยู่ทางทิศตะวันตกของเซียงเจียง เป็ูเาที่ไม่สูงมากนัก จากโรงแรมเดินทางไปเรื่อยๆ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ไม่นานก็ถึง เขาลูกที่สองนั้นต้องเริ่มเดินทางจากฟากตะวันออกของเซียงเจียง ตรงไปทางทิศใต้ก็จะถึงอ่าวจันทราที่อยู่ด้านหลังของเขาจันทรา
ูเาขนาดกลางๆ มีชายฝั่งติดทะเลดูเหมือนว่าจะมีแค่เจ็ดลูกนี้
จุดที่จางฮ่านอยู่ตอนนี้คือ ถงเหลาหว่านซึ่งตั้งอยู่ใจกลางตอนเหนือของเกาะ เขาวางแผนเริ่มเดินทางออกไปทางตะวันตก ไปสู่เขาหม่อเซีย แล้วค่อยเดินทางต่อไปยังเขาสุงหยาทางทิศตะวันออก เพื่อสำรวจพื้นที่รอบๆ
ส่วนการเดินทางในวันที่สอง จางฮ่านก็ได้วางแผนเรียบร้อย
พอต้นเหลยหยางถูกปลูกลงไป สิ่งแรกคือส่งพลังเปลี่ยนพื้นที่รอบๆ ให้เป็แดนศักดิ์สิทธิ์ ทำให้จางฮ่านฟื้นฟูพลังเซียนได้ในระดับเริ่มต้น
พลังระดับเริ่มต้นนี้ คนทั่วไปอาจจะรู้จักกันในชื่อกำลังภายใน สามารถทำให้คนที่ใช้มีความเร็วและกำลังมากขึ้น แต่ใน่ที่จางฮ่านเริ่มฟื้นฟูพลังนั้น กลับสามารถฝืนใช้พลังวิเศษในการ ดมหากลิ่นสมบัติได้
ถึงจะใช้ได้ไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่อาจข้ามขั้นตอนได้ ่ฟื้นฟูพลังนั้นเป็เหมือนการเริ่มต้นบำเพ็ญเซียนใหม่อีกครั้ง จนกว่าจะกลับขึ้นไป์ได้ ถึงจะนับได้ว่ากลับสู่ความเป็เซียนที่แท้จริง ไม่ว่าเซียนคนไหนก็ต้องเริ่มบำเพ็ญจากจุดเริ่มต้นเดียวกันนี้
หนึ่งคืนผ่านไป
แปดโมงเช้าวันต่อมา จางฮ่านรีบทานอาหารให้เรียบร้อย แล้วจัดการคืนห้องพัก
สองคืนที่เข้าพัก ค่าใช้จ่ายทั้งหมดสามแสนหกหมื่น หลังจากตรวจสภาพห้องไม่มีอะไรเสียหาย พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ก็คืนเงินมัดจำจำนวนแสนสี่หมื่นให้กับเขา รวมๆ กับค่าใช้จ่ายอื่นๆ ใน่สองวันที่ผ่านมา จางฮ่านเหลือเงินราวๆ หนึ่งล้านหกแสนในบัญชีธนาคาร
จางฮ่านจัดกระเป๋าเดินทางอย่างเรียบง่าย เขาเช่ารถจี๊บในราคาสองหมื่นแปดพันหยวน กำหนดครบสัญญาเช่าคือหนึ่งเดือน
หลังจากขับออกมาได้ครึ่งชั่วโมงก็มาถึงจุดหมายแรก เขาหม่อเซีย
เดินเท้าต่อขึ้นไปอีกยี่สิบนาที จางฮ่านก็พาตัวเองมาถึงยอดเขา หลังจากสำรวจดูรอบๆ เขาก็พยักหน้า
“ไม่เลวเลยทีเดียว เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะมีอะไรมาเซอร์ไพรส์บ้างมั้ยน้า”
จางฮ่านดึงต้นเหลยหยางออกมาจากหูขวา
สูดลมหายใจลึกๆ แล้วเขาก็แทงปลายแหลมของต้นเหลยหยางเข้าที่หลอดเื
่ก่อนเขาเคยนำต้นเหลยหยางเข้าพิธีบูชาไฟ แม้ว่าตอนนี้เขาจะสูญสิ้นพลังไปทั้งหมด แต่ดูเหมือนเขายังพอจะมีความสัมพันธ์หลงเหลือพอที่จะใช้เชื่อมต่อกับมัน
จางฮ่านลองใช้เืของตัวเองกระตุ้นต้นเหลยหยาง เพื่อให้มันส่งต่อพลังให้เขากลับมาใช้จมูกดมหากลิ่นสมบัติได้อีกครั้ง
ทันทีที่เขาแทงต้นเหลยหยางเข้าไปที่หลอดเื เขาััได้ถึงพลังบางอย่างพุ่งเข้าไปตามกระแสเื
“จมูกควานทรัพย์ จงตื่นขึ้น”
จางฮ่านหลับตาลง สูดหายใจเต็มปอด ด้วยพลังวิเศษกลิ่นของทุกสรรพสิ่งค่อยๆ ถูกส่งต่อไปยังสมองของเขา
กลิ่นต่างๆ ที่จางฮ่านสูดหายใจเข้าไปนั้น ทำการประมวลผลอยู่ภายในหัวสมองของเขา ั้แ่กลิ่น ดอกไม้ ต้นหญ้า ต้นไม้ใหญ่ รวมไปถึงก้อนหินที่อยู่บนเขา
เขารับรู้ได้ถึงกลิ่นทั้งหมด แต่ที่ขาดไปคือกลิ่นของสมบัติ
“ที่นี่ไม่มีสมบัติ”
จางฮ่านเก็บต้นเหลยหยางกลับเข้าไปในรูหู
เขาเดินกลับไปที่รถ ออกเดินทางต่อทันทีเพื่อไปยังจุดหมายที่สอง เขาสุงหยา
ครึ่งชั่วโมงต่อมา จางฮ่านก็ต้องเสียเือีกรอบ แต่ก็ผิดหวังอีกครั้ง
“ที่นี่ก็ยังไม่ใช่”
เขาเดินทางไปทางใต้ต่อเรื่อยๆ ตลอดทางก็แวะสำรวจทุกที่ที่อยู่ในแผน แต่สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว
“ที่นี่ก็ไม่ใช่ ฉันคงคิดไปเอง ูเาที่เต็มไปด้วยสมบัติมันจะหาเจอได้ง่ายๆ ที่ไหนกันเล่า?”
ผลจากที่เขาเสียเืมากเกินไป สีหน้าเขาจึงซีดเซียวไปพอสมควร
แต่เขาก็ยังไม่ละความพยายาม ขับรถต่อไปยังเป้าหมายสุดท้ายที่อยู่ในแผน เขาจันทรา
“หวังว่าเขาจันทรานี้จะไม่ทำให้ฉันต้องผิดหวังอีกนะ”
เขาจันทราตั้งอยู่ทางด้านหลังอ่าวจันทราทางตะวันออก
อ่าวจันทรานั้นเป็สถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อของเซียงเจียง เป็อ่าวรูปจันทร์เสี้ยว ถึงได้มีชื่อว่าอ่าวจันทรา ทิวทัศน์สวยงามไม่แพ้ฮาวาย เป็สัญลักษณ์ของเซียงเจียง
ไม่ใช่หนึ่งในเจ็ดเขาที่ดีที่สุด แต่เป็เขาที่ตั้งอยู่บนทำเลที่ดีที่สุด
“เจิดจรัส”
จางฮ่านยืนอยู่บนยอดเขา ชื่นชมบรรยากาศรอบๆเขาจันทราอยู่พักใหญ่ จนอดชมออกมาไม่ได้
ห้องที่จางฮ่านเคยซื้อก่อนหน้านี้ก็อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ สำหรับคนเซียงเจียงแล้ว ห้องขนาด 150 ตารางเมตรของจางฮ่านนั้น นับได้ว่าเป็แมนชั่นหรูทีเดียว
ที่เซียงเจียง ห้องที่มีพื้นที่เกิน 93 ตารางเมตรนั้น จัดว่าเป็แมนชั่นหรู เพราะราคาอสังหาริมทรัพย์ที่นั่นแพงติดอันดับโลก
แต่ห้องของจางฮ่านนั้นมีขนาดถึง115ตารางเมตร เมื่อเจ็ดปีก่อนเขาซื้อในราคาสิบห้าล้าน รวมตกแต่งเสร็จสรรพแล้วตก 18 ล้านหยวน
แต่ถึงขนาดนี้จางฮ่านก็ยังไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ เมื่อเทียบกับอ่าวจันทราที่เขาเคยคิดที่จะซื้อทิ้งเอาไว้ในตอนนั้น
แต่ราคาที่ดินแถบนี้ ถึงจะเป็คุณชายระดับสี่ของเมืองหลวงก็ทำได้แค่คิด
ราคาต่อกระเบียดนิ้วหนึ่งพอๆ กับราคาทองว่าง่ายๆ
โดยเฉพาะที่ดินติดถนนใหญ่ ราคาร้อยล้านขึ้นทั้งนั้น ส่วนที่ธรรมดาๆ อื่นก็แพงลิบ จางฮ่านก็เลยล้มเลิกความคิดที่จะซื้อไปในตอนนั้น
“ถ้าเขาจันทราตรงนี้โอเคล่ะก็ นับว่าความตั้งใจของเราในตอนนั้นเป็จริงขึ้นมา”
จางฮ่านดึงเอาต้นเหลยหยางออกมาจากหู แทงเข้าไปในหลอดเือีกครั้ง หลังจากต้นเหลยหยางดูดเืของเขาเข้าไปก็เริ่มมีปฏิกิริยาขึ้นมาอีกครั้ง
“จมูกควานทรัพย์ จงตื่นขึ้น”
จางฮ่านหลับตา ค่อยๆ ดมหากลิ่น
กลิ่นสารลอยเข้ามา
เขาได้กลิ่นบางอย่างเหมือนกลิ่นของเหล้าชั้นดีที่ผ่านการหมักมาเป็ร้อยปี
จางฮ่านตาลุกโพลง ั์ตาเป็ประกายขึ้นมา
“์ไม่ทอดทิ้งเรา มีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่นี่ ฮ่าๆ ๆ ๆ ”
จางฮ่านหัวเราะลั่น แล้วเขาก็สลบล้มลง เป็เพราะเขาเสียเืไปมาก
“บ็อกๆ ๆ ”
ไม่รู้นานเท่าไหร่ที่เขาสลบไป พอรู้สึกตัวอีกทีเขาก็เห็นหมาตัวหนึ่งคาบแขนเขาลากไปทางด้านหลัง
เอ๋?
จางฮ่านสะลึมสะลือ
จางฮ่านเสียเืไปมาก หน้าและปากของเขาซีดขาว มือเท้าไม่มีแรง ร่างกายมีเหงื่อท่วมไปหมด ชีพจรไม่ปกติ
เขาพยุงตัวขึ้นมานั่ง ด้านหลังของเขามีหมาอยู่ตัวหนึ่งจริงๆ
เป็หมาพันทางที่เนื้อตัวมอมแมมไปหมด
เขามองไปรอบๆ พบว่าตัวเองถูกลากมาไกลซักยี่สิบเมตรเห็นจะได้ ดูเหมือนว่าหมาตัวนี้จะลากเขาที่เป็ลมลงจากเขา
“เป็หมาที่ดีจริงๆ ”
จางฮ่านหัวเราะ มองดูหมาที่มีท่าทางหวาดระแวง ก็ยื่นมือออกมาด้านหน้า
พอเห็นท่าทางที่ดูเป็มิตร เ้าหมาก็เดินเข้ามาหาเขา จางฮ่านไม่ได้รังเกียจที่มันสกปรกอะไร ลูบหัวมันด้วยความเอ็นดู
จางฮ่านเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า หมาตัวนี้ขาหลังด้านขวาของมันหัก
ดูเหมือนจะมีใครเอามันมาปล่อยทิ้งไว้
เ้าหมาวิ่งวนไปรอบตัวจางฮ่าน ดูเหมือนว่าพอมันเห็นว่าจางฮ่านไม่เป็อะไรมันจึงจากไป
จางฮ่านนั่งพักอยู่ครู่หนึ่งก็เดินลงเขากลับไปที่รถ มองดูเขาจันทรา และมีรอยยิ้มแขวนอยู่ที่มุมปาก
น้ำ ดิน หญ้าศักดิ์สิทธิ์พวกนี้ เป็ของที่มีประโยชน์ต่อการบำเพ็ญเซียนของเขาทั้งนั้น
ใจกลางเขาจันทรา มีถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์จะต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ
ถึงบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์นี้จะมีขนาดกว้างเพียงห้าเมตร ลึกครึ่งเมตร แถมน้ำที่มีอยู่ก็ไม่ได้มากมายอะไร แต่ด้วยพลังของต้นเหลยหยางสามารถที่จะเปลี่ยนมันกลายเป็น้ำฉุนหยาง
สรรพคุณของน้ำฉุนหยางมีไม่น้อย ใช้หล่อเลี้ยงต้นเหลยหยาง คอยเสริมพลังให้กันและกัน
ต้นเหลยหยางหล่อเลี้ยงผืนดิน น้ำฉุนหยางหล่อเลี้ยงสิ่งมีชีวิต พูดถึงสรรพคุณ น้ำฉุนหยางมีประโยชน์หลากหลายกว่า แต่ถ้าพูดถึงพลัง ต้นเหลยหยางนั้นเหนือกว่าหลายขุม
ของวิเศษในโลกเซียนมากมายจนนับไม่ถ้วน แบ่งออกได้ถึงเก้าลำดับขั้น ต้นเหลยหยางนั้นจัดอยู่ลำดับที่ห้า น้ำฉุนหยางจัดอยู่เพียงลำดับที่หนึ่ง น้ำศักดิ์สิทธิ์นั้น จัดเป็ของวิเศษอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ
ตอนที่เขายังเป็ หานหยางเซียน ของวิเศษชั้นลำดับที่ห้า ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเขาสักนิด แต่ในตอนนี้ มันคือกุญแจสำคัญในการเปิดประตูให้เขากลับสู่ความเป็เซียน
แม้ว่าจะพบทำเลดีๆ แล้ว แต่จางฮ่านก็ไม่มีความคิดที่จะยึดครองไว้เป็ของตัวเองคนเดียว
ตอนนี้เขาไม่ใช่หานหยางเซียน ะุนัดเดียวเขายังไม่สามารถที่จะหยุดมันได้ด้วยซ้ำ เขาถอยกลับไปตั้งหลักเพื่อค้นหาข้อมูลอย่างละเอียดอีกครั้ง เพื่อที่จะได้ไม่ไปล้ำเส้นของใครเข้า
แต่ก่อนหน้านั้นเขาอยากกลับไปดูแมนชั่นที่เขาไม่ได้อยู่มาเป็เวลาเจ็ดปี
แมนชั่นที่เขตจู๋คัง ถนนปินหัว หมู่บ้านมิลาน
ในสายตาของจางฮ่าน หมู่บ้านมิลานนั้นจัดเป็หมู่บ้านหรูทีเดียว
เขาตรงไปที่ออฟฟิศ หาฝ่ายบริหารจัดการทรัพย์สิน พนักงานฝ่ายบริหารเห็นการมาอย่างไม่คาดคิดของจางฮ่าน จึงรีบออกไปต้อนรับทันที
แม้ว่าชุดบริหารจะเปลี่ยนหน้ากันไปหลายรอบ แต่พวกเขาก็พอจะรู้หน้าตาของเ้าของแมนชั่นที่นี่พอสมควร โดยเฉพาะจางฮ่าน ในตอนที่เขาซื้อแมนชั่นที่นี่เขาจ่ายค่าส่วนกลางทีเดียวสิบปี ซึ่งไม่มีคนดีที่ไหนจะทำกันหรอก
“คุณท่านจาง” พนักงานเปิดประตูห้องของตระกูลจาง พร้อมกับส่งกุญแจให้ “ห้องของท่านนั้น พวกผมได้จัดการให้แม่บ้านเข้าไปทำความสะอาดทุกครึ่งเดือน ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว กระผมขอคืนกุญแจนี้ให้กับท่าน มีอะไรให้พวกกระผมรับใช้ก็เรียกได้ตลอดเวลาเลยนะครับ”
“อือ” จางฮ่านนึกไม่ถึงว่าพนักงานชุดใหม่จะดูแลทั่วถึงขนาดนี้ จึงพยักหน้ารับเป็การแสดงความขอบคุณ พนักงานก็พากันออกจากห้องไป
จบตอน
2K
