แพทริกมองคฤหาสน์หลังงาม ที่นี่ทำให้เขารู้สึกถึงขุมพลังที่เขาตามหามานานกว่าสองพันปี แต่เขาเข้าไปไม่ได้ เพราะที่นี่ยังมีพลังบางอย่างที่เขามองไม่เห็นซึ่งร้ายกาจมาก ร้ายกาจถึงขั้นรับรู้ถึงพลังของเขาได้
“อาเธอร์พี่ข้า...หากข้าทำลายพลังของท่านในตัวข้า ท่านจะกลายเป็เพียงมนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น” แพทริกเคร่งเครียด เมื่อคำนึงถึงอาเธอร์ แม้ร่างแหลกเหลวสลายไปแล้วแต่เมื่อใดก็ตามที่เขาเจอกับอาเธอร์ในชาติภพใหม่และคืนพลังส่วนนี้ให้ไป อาเธอร์จะจดจำทุกๆอย่างของตนได้ และสามารถสร้างโอกาสให้กับตัวเองอีกครั้ง แม้จะไม่ยิ่งใหญ่ในทันที
‘มาลี มาลา’ แพทริกส่งกระแสจิตเรียกข้าบริวารที่อาเธอร์สร้างและช่วยไว้
“ท่านแพทริก” ไม่นานทั้งสองก็ปรากฎตัว
“เ้ารู้ใช่มั้ย การมีอยู่ของเ้าบ่งบอกว่าอาเธอร์หาได้สูญสิ้นไม่”
“พวกเราทราบเ้าค่ะ” มาลี มาลา เอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน “เศษเสี้ยวิญญาของนายท่านอยู่ในตัวท่านแพทริก”
“ใช่แล้ว ข้ารับพลังของท่านพี่อาเธอร์มาพร้อมกับเศษเสี้ยวิญญาส่วนน้อย วิชานี้ก็มีแต่ท่านพี่เท่านั้นที่ทำได้”
“เ้าค่ะ” แพทริกมองเข้าไปในคฤหาสน์
“พลังของข้าถูกกักกั้นไว้ที่นั่น ข้าไม่อาจเข้าไปได้” มาลี มาลา มองตากัน “แน่นอนว่าเ้าทั้งสองก็ไม่อาจเข้าไปได้เช่นกัน”
“พวกข้ารู้สึกถึงพลังของเทพผู้พิทักษ์”
“มีเกราะขุมพลังปกป้องคฤหาสน์หลังนี้ คราวนี้ข้าคงเจอศึกหนัก เทพผู้พิทักษ์ตนนี้ไม่อ่อนแอเหมือนเ้าหลินเลยสักนิด”
“ข้านึกออกแล้ว พลังปกป้องมาร แต่ไม่ทำร้ายเทพด้วยกัน” แพทริกจ้องมาลีและเขาก็นึกถึงใครคนหนึ่งได้ ‘เทพธิดาราตรี’
“พวกเ้ากลับไปก่อน ข้ารู้แล้วว่าจะต้องทำอย่างไร”
“เทพธิดาราตรี รักสันโดษยิ่งนัก พวกข้าทั้งสองเคยได้เข้าพบกับนางครั้งหนึ่ง นางมีโฉมที่งดงาม” แพทริกยกยิ้ม เื่นั้นทำไมเขาจะไม่รู้
“มาลี มาลา พวกเ้าไปเถอะ ไม่มีอะไรที่ต้องห่วงทั้งนั้น”
พรึ่บ! ควับ ควับ ควับ แพทริกเดินไปเดินมาอยู่ที่ทุ่งลานกว้าง เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่สว่างจ้าในยามกลางวัน เวลาค่อยๆผ่านไปจนตะวันลับฟ้า ประตูที่ไม่เคยมองเห็นในยามตะวันส่องสว่างตอนนี้ได้ปรากฎตรงหน้าแพทริก แอ๊ดดดด ประตูเปิดออกให้กับแขกที่ไม่รับเชิญ
“ข้าไม่คิดว่าจะได้เห็นหน้าท่านอีก” แพทริกมองเข้าไปผ่านม่านบังตา แม้จะทะลุม่านแต่หญิงสาวหลังม่านกลับยืนหันหลังให้เขา
“เ้าเคยไปเยี่ยมข้ามั้ย”
“ข้าเป็เทพธิดาจากสรวงวรรค์ ท่านเป็แค่มนุษย์ที่บำเพ็ญฝึกวิชาจนมีปราณ หาใช่ลูกหลานเทพไม่”
“เ้าไม่เคยเปลี่ยน ข้ามอบหัวใจให้กับเ้า แต่เ้าเฉยชากับข้า เพราะข้าต่ำต้อยในความคิดของเ้า” ฮาฮา เสียงใสกังวาล
“เพราะอย่างงี้สินะ ท่านถึงได้เข้าสู่วัฎจักรจอมเวทย์ ไปภักดีต่ออาเธอร์ และตอนนี้ท่านยังเก็บรักษาเศษิญญาของอาเธอร์ไว้อีกด้วย”
“ราตรี เ้าไม่รู้สึกว่าเป็หนี้ข้าบ้างเหรอ”
เสียงหัวเราะกังวาลใสดังขึ้นอีกครั้ง “ได้...ข้าจะคืนนี้แต่กาลก่อนให้ท่าน บอกมาสิว่าท่าน้าอะไร” แพทริกยกยิ้ม เมื่อเขาเข้าไปเอาตัวเดซี่ออกมาไม่ได้ ก็ต้องให้เธอออกมาด้วยตัวเธอเอง
เสียงการเดินย่ำบนเส้นทางเบรลล์บล็อก ปรากฎร่างระหงเธอมีดวงตากลมโตขนตาหนางอนเป็แพนรำพัน สะกดคนที่มองเข้าไปในดวงตานั้นได้อย่างง่ายดายแต่ช่างน่าเสียดายที่เ้าของดวงตานั้นหาได้รับรู้ความอ่อนไหวของผู้ที่มองเธอแม้สักนิด
“พี่ไมค์” เดซี่นั่งลงที่เก้าอี้ประจำของเธอ
เฮ้ยยย “นี่พี่ไม่ได้ขยับ รวมถึงกลั้นหายใจเลยนะเนี่ย” เดซี่ไม่สนใจคำพี่ชาย เธอลงมือกินอาหารตรงหน้า ไมค์ก้มหน้าสนใจไอแพดในมือต่อ
“พี่ไมค์” จู่ๆเดซี่ก็เรียกพี่ชาย ไมค์แค่ขานรับในคอ แต่สายตายังคงอ่านข่าวจากไอแพด
“ป๊ารู้เื่พี่กับนางแบบคนนั้นแล้วนะ” !! คราวนี้ไมค์เบิกตากว้างมองเดซี่ แต่ก็นั้นแหละท่าทางของเขาเดซี่ไม่อาจเห็น แต่เธอยิ้มขบขัน ทุกอย่างเกิดจากความรู้สึกที่เธอคาดเดาได้
ผลุ๊บ เสียงร่างสูงลุกจากเก้าอี้ “พี่ไปก่อนนะ” ไมค์พูดจบก็เดินออกจากห้องอาหารไปอย่างรวดเร็ว นั่นก็เพราะเขาไม่้าเจอหน้ากับป๊า จำต้องฉิ่งหนีเพื่อเลี่ยงคำถามกับคำต่อว่าที่จะตามมา
“อ้าวนั่น...ไมค์ทำไมถึงดูรีบร้อนแบบนั้น” เสียงของป๊านั่นเอง เดซี่ทำแค่ยิ้มอย่างขบขัน “ลูกพ่อเช้าวันนี้เป็ไงบ้าง”
“หนูไม่เป็ไรค่ะ” เดซี่ตอบกลับผู้เป็บิดาอย่างสดใส เส้นผมนุ่มสลวยถูกฝ่ามืออุ่นค่อยๆลูบไล้อย่างอ่อนโยน สองพ่อลูกนั่งกินไปคุยไปจนเดซี่เตือนให้บิดาไปทำงาน
“เดซี่ ป๊าไม่อยากให้ลูกอยู่เพียงลำพัง”
“บ้านหลังนี้หนูอยู่มาั้แ่จำความได้นะคะ แม้หนูจะมองไม่เห็น แต่หนูก็จะไม่ได้รับอันตรายอะไรจากบ้านหลังนี้แน่นอนค่ะ”
“อ๊ะอ๊ะ ไม่เคยชนะเ้าได้เลย” เสียงหัวเราะของสองพ่อลูกดังออกมาอย่างมีความสุข เดซี่เมื่อส่งบิดาไปทำงานเธอก็เดินตามทางเบรลล์บล็อกเพื่อขึ้นชั้นสอง
เดซี่ค่อยๆขึ้นไปทีละก้าวอย่างช้าๆ เฟี้ยวววว ! เสียงลมทำให้เธอหยุดฝีเท้าในฉับพลัน “นั่นใคร” เธอไม่เคยต้องเอ่ยถามว่าเป็ผู้ใด เธอเสียััการมองเห็นเท่านั้น แต่ััอย่างอื่นของเธอเหนือกว่าคนทั่วไปหลายเท่า
อร้ายยย ตั่บ ตั่บ ตั่บ อุ้ย อึ๊บ ร่างระหงล่วงหล่นลงมาหมดสติไปโดยทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก
กรี๊ดดดด “คุณหนู”
“ร้อยวันพันปี ก็ไม่เห็นว่าจะเป็ปัญหา แล้วเนี่ยเกิดอะไรขึ้น บันไดมันก็อยู่ที่เดิม ทำไมเดซี่ถึงตกลงมาได้...ใครก็ได้ช่วยบอกป๊าทีได้มั้ย”
“ป๊า ใจเย็นๆก่อน เดซี่อาจจะไม่เป็อะไรก็ได้” ทุกคนต่างร้อนใจ
“ป๊าบอกแล้วใช่มั้ยว่าให้ดูแลน้องดีๆ น้องเกิดมาก็อาภัพนัก ตาบอดั้แ่เกิดไม่มีทางรักษา...ป๊าทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้เดซี่มีความสุข”
แพทริกที่ยืนอยู่ไม่ห่างทำเพียงแค่มองกลุ่มชายสามสี่คนที่ร้อนอกร้อนใจ ในที่สุดเขาก็ตามหาเดซี่จนเจอ เธอตาบอดั้แ่กำเนิดอย่างงั้น เหรอ เธอต้องเสียการมองเห็นเพื่อสะกดพลังของเขาไว้ มุมปากหยักยกยิ้มอย่างสะใจ
“ไว้เจอกันที่รัก เื่ราวของเราน่าสนุกแล้วสิ” แพทริกเดินจากไปพร้อมกับที่หมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน
“คนป่วยแค่ช๊อคหมดสติไปครับ พักสักวันสองวันก็กลับบ้านได้แล้วครับ”
ห๊า! ทุกคนตกตะลึง เธอตกบันไดมานะ ั้แ่ขั้นที่เท่าไหร่ไม่มีใครรู้ แต่เืสักหยดก็ไม่มี กระดูดแตกหักก็ไม่มี ประหลาดเกินไปแล้ว แต่ใช่ว่าเื่แบบนี้จะไม่เคยเกิดขึ้นกับเดซี่ นอกจากเธอไม่สามารถมองเห็นได้ ั้แ่เล็กจนโตเธอก็ไม่เคยเจ็บป่วยอะไรกับเขาเลย
3K
![ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668145_30143215.webp)
