ท่ามกลางกองศพนับพันเรียงราย พื้นแผ่นดินถูกย้อมไปด้วยเืของอัศวิน มีเด็กสาวคนหนึ่งสภาพร่างกายมีแต่าแเต็มตัวสภาพของเธอตอนนี้พร้อมที่จะล้มลงที่เมื่อ ดาบในมือของเธอใช้พยุงเธอมีรอยร้าวทั่วทั้งดาบ ใบหน้าที่สิ้นหวังดวงตาที่แสนเ็ป ข้างหน้าของเธอมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินมาหาเธอ แล้วค่อยๆ ยกคางเธอขื้นมาเธอมองเข้ามาในดวงตาของเต็กสาวคนนั้นด้วยหน้าตามีความสุข ดวงตาสีแดง ที่จ้องหน้าเด็กสาวอย่างน่าขนลุก เธอคนนั้นค่อยๆ เอามือล้วงเข้าไปข้างในลูกตาของเด็กสาว เสียงกรีดร้องเริ่มดังขื้นท่ามกลางดินแดนสีเื ความเ็ปมหาศาลพุ่งเข้ามาข้างในดวงตาเด็กสาว ทำให้เธอหัวเราะ ออกมาอย่างบ้าคลั่ง
"แม้แต่ลูกตาของเธอยังน่าขยะแขยง"
ร่างกายของเธอร่วงลงกับผื้น เธอเสียเืมากเกินไปทำให้เธอไม่มีแรงที่จะขยับตัวอีกแล้ว แต่ความโหดร้ายก็ยังไม่หมดแค่นั้น ผู้หญิงคนนั้นได้เปิดประตูมิติ แล้วดืงหัวของใครบางคนออกมา เด็กสาวคนนั้นพอได้เห็นหัวของคนที่เธอรักที่สุด ถูกเอาออกมาจากมิตินั้นทำให้เธอสติแตก หัวที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาใบหน้าที่สิ้นหวังเหมือนกับเธอ ผู้หญิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง......
ฉันตื่นขึ้นในหัวขาวโพลน… อืม.. พอมองไปรอบๆเป็ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ฉันยกตัวขื้นแล้วมองไปดูรอบๆ ตัวก็เห็นแต่พื้นที่เรียบๆ นี้ฉันอยู่ที่ไหนเนี้ย... ฉันถามตัวเอง ฉันเริ่มเดินไปรอบๆ ไม่เห็นแม้สิ่งปลูกสร้างอะไรเลย ฉันนั่งลงแล้วคิด....
ล่าสุดฉันเดินทางกลับมาจากโรงเรียน แล้วเข้านอนเล่นเกม MMO แล้วก็ดูอนิเมะ... อืม... อ้าา!! คิดไม่ออกแล้ว ความทรงจำมันลางๆไปหมด ตอนนี้มีแต่ต้องออกจากจุดนี้สินะ ฉันเรื่มเดินทางไปทางทิศเหนือ
"โครกกกกกกก"
ฉันเดินทางมาชักพักแล้ว สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็เกิดขื้นก็คือความหิว ฉันเอามือกุมท้องเอาไว้ แล้วบอกกับตัวเองว่าเราไม่หิว..แต่นั่นมันก็ไม่ได้ผลเลยชักนิด ทันได้นั้นก็ได้ยิงเสียงะเิ ทำให้ฉันใจนทำให้ล้มลง นั้นมันเสียงอะไร... พอฉันคุมสติตัวเองได้เลยรีบวิ่งไปดูต้นทางของเสียงะเิ....
"หนีไปไหนไม่ได้แล้วละ"
ชายในชุดเกราะอัศวินสีดําทมิฬพูดขื้นพร้อมทั้งดาบชี้ไปยังหญิงสาวคนหนึ่ง เธอถือดาบตั้งรับการโจมตีอัศวินเอาไว้แต่แค่รับการโจมตีแค่ครั้งเดียวก็ทำให้เธอกระเด็นไปไกล
"เห๋ ขนานนั้นแล้วยังยกดาบขื้นไหวอีกหรอเนี้ย แต่ก็เอาเถอะยังไงก็ได้รับคำสั่งว่าจับตายนินะ"
อัศวินรีบพุ่งเข้ามายังเธอที่กำลังพยามลุกขื้นอยู่แต่ทันใดนั้น เขาก็หยุดชงักทันที
"ใครอยู่ตรงนั้นออกมาเดียวนี้!"
ฉันค่อยๆ โผล่ออกมาจากที่ซ่อนตัวแล้วยกมือขื้น แย่แล้วสิไม่คิดว่าการแอบของเราความมันจะแตกไวขนาดนี้... เอาเป็ว่าตามน้ำไปก่อนละกัน..
"ฉันแต่เดินทางผ่านมาเดียวฉันก็จะไปแล้ว เอามาว่าฉันจะลืมทุกสิ่งที่เห็นละกัน-- อุ็กกก"
ร่างกายของฉันถูกถีบกระเด็นไปโดนรถม้า แต่ที่แปลกเลยคือฉันไม่เจ็บเลย รอยแผลถลอกยังไม่ด้วยซ้ำนี่มันเกิดอะไรขื้นเร็วจนมองไม่ทันเลย... ฉันลุกรีบขื้นมาจากเศษกองไม้ที่พังลงมาทับบนร่างของฉัน
"เอาละเรามาเริ่มฆ่ากันให้ร้อนแรงกว่านี้ดีกว่า เอาให้ชุดย้อมด้วยเื!"
133
