ในการเดินทาง สิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายอาจนำเราไปพบกับเื่ราวที่น่าจดจำ
นี่คืออีกหนึ่งบันทึกการเดินทางใน่พิเศษของภาคเรียนที่1 ของนส.ลัลทริมา วิกรานต์วรสริต นักเรียนชั้นม.5
ในปีที่โลกทั้งใบหยุดการเคลื่อนไหวเพราะโรคระบาดพวกเราที่ไม่ต้องไปเรียน ได้ออกเดินทางเพื่อทำรายงาน ภายใต้หัวข้อ ‘การท่องเที่ยววิถีใหม่’งานกลุ่มที่มีฉันกับเพื่อนร่วมชั้นอีก 3 คน
และมันคงจะเป็เพียงการท่องเที่ยวปกติทั่วไปหากว่าฉัน...ไม่ใช่เด็กสาวที่มีพลังบางอย่างในตัวเอง
พลังที่มีคนนิยามมันว่า ‘ญาณอาถรรพ์’ทำให้ฉันมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นได้พบกับเื่ราวที่น่ากลัวมากมาย จนคนรอบข้างมักเรียกฉันว่า...
.......................................................................
“เขียนอะไรอยู่ได้...ยัยแม่มด”
แปะ...
หยดน้ำร่วงเผาะลงบนสมุดที่เด็กสาวผมยาวสีน้ำตาลกำลังก้มเขียนอย่างตั้งใจพอเงยหน้าขึ้นมองหน้าผากก็แตะกับก้นแก้วเย็นเจี๊ยบในมือของเด็กหนุ่มผู้พันผ้าพันแผลไว้ที่มือข้างขวาจนเลยข้อมือสีหน้าเหยียดหยันอันเป็เอกลักษณ์พุ่งทะลุหน้ากากสีดำมองมาทางเด็กสาว ทำให้ร่างผอมสูงห่อหุ้มด้วยบรรยากาศที่น่าขนลุก
“การิน!” ลัลทริมารีบปิดสมุดก่อนคว้าแก้วชาเย็นมาถือไว้ “เอมกับนีจวนจะมาถึงแล้วล่ะ”
“ก็ควรจะมาได้ตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือไง” เด็กหนุ่มถอดหน้ากากดูดกาแฟแก้วโตในมือตัวเองได้อึกเดียวก็ขมวดคิ้วกับความหวานอย่างไม่ถูกใจนัก
ทั้งคู่นั่งอยู่ที่ระเบียงของร้านกาแฟในปั๊มน้ำมันขนาดใหญ่ไม่นานนักรถเก๋งสีดำก็เลี้ยวปราดเข้ามาจอดก่อนที่เด็กสาวสองคนจะเปิดประตูลงมาจากรถ คนหนึ่งไว้ผมซอยสั้น ท่าทางทะมัดทะแมงอีกคนถักเปียสองข้างสวมแว่นตา
“เอม...นี!”
เอมิกากับมัณฑินีเห็นเพื่อนรักก็พากันโบกมือให้ยิ้มกว้างจนตาหยีทั้งที่สวมหน้ากาก ลัลทริมารีบเดินลงไปหาทั้งคู่และยกมือไหว้พ่อของเพื่อนรักอย่างนอบน้อม
“เสียดายที่ป๊าอยู่เที่ยวด้วยไม่ได้ มีงานด่วนจริงๆ เด็กๆ ดูแลกันดีๆ นะแล้วเจอกันวันกลับ”
กระเป๋าถูกถ่ายลงจากรถอย่างรีบร้อน ยังไม่ทันไรพ่อของเอมิกาก็ออกรถไปแล้ว
“ที่ทำงานเพิ่งโทรมาบอกเมื่อเช้าว่ามีงานด่วนสุดๆ ดีที่ป๊ายังมาส่งได้นะ”เอมิกาอธิบายพลางหันไปพยักหน้าให้เด็กหนุ่มและดูไม่แปลกใจที่การทักทายไม่ได้รับการตอบสนอง
“เวลาแบบนี้มีงานดีกว่าไม่มีนะ” มัณฑินีหยิบหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเซลฟี่กับแก๊งเพื่อน มีลัลทริมาอยู่ตรงกลาง มีการินนั่งหน้านิ่งอยู่มุมภาพพออัปเดตสเตตัสในโซเชียลมีเดียเรียบร้อย มัณฑินีก็หันมาหาเอมิกา
“แกเรียกรถแล้วใช่ไหมยัยเอม”
“อื้อ...คนขับตอบมาแล้ว ไม่นานก็มาถึง”
“จริงสิ...ตกลงเราจะไปพักที่ไหน เอมปิดเงียบไม่ยอมบอกเลยเธอรู้อะไรบ้างไหมนี” ลัลทริมาถามคำถามคาใจนี่เป็ครั้งแรกที่เพื่อนเธอไม่ยอมบอกอะไรเกี่ยวกับสถานที่ที่จะไปพักเลย
“ไม่รู้เหมือนกัน” มัณฑินียักไหล่ “เล่นอะไรของแก นี่เรามาทำรายงานนะ”
“การเดินทางมันก็ต้องมีเซอร์ไพรส์กันบ้าง ไม่งั้นจะสนุกเหรอ”
เอมิกายิ้มกริ่มกอดแขนเพื่อนทั้งสองเอาไว้ลัลทริมารู้สึกได้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะต้องเจออะไรดีๆ อย่างแน่นอน
.......................................................................
ที่พักอยู่ห่างจากตัวเมืองเกือบ 40 นาทีจนคนขับถามย้ำตลอดทางเพื่อความแน่ใจ จากถนนเข้าทางแยก เข้าซอยมองแผนที่ในมือถือก็เห็นว่าทะเลอยู่ไม่ห่างสุดท้ายรถก็เลี้ยวเข้าเขตรั้วเหล็กสีขาวที่มีไม้เลื้อยขึ้นคลุมเต็ม
คนขับจอดรถหน้าตึกถอนหายใจเฮือกใหญ่ก็ลงไปช่วยขนกระเป๋าลงจากท้ายรถพลางพูดพึมพำ
“มีคนเอามาทำโรงแรมเหรอเนี่ย เวรกรรม...”
“แก...หมายความว่ายังไง” เสียงเย็นะเืของการินดังอยู่ข้างตัวทำเอาคนขับรถแทบปล่อยกระเป๋าหล่นลงพื้นเขยิบห่างออกมาจากเด็กหนุ่มท่าทางประหลาด
“หือ...ไม่มีอะไรนี่ ผมไปก่อนละ”
ชายวัยกลางคนขึ้นรถได้ก็เร่งเครื่องออกไปในทันทีการินพ่นลมออกจมูกอย่างขัดใจ เหลือบมองลัลทริมาก็เห็นเธอกับเพื่อนยืนตาค้างด้วยความตกตะลึงกับความสวยงามของสถานที่ตรงหน้า
โรงแรมตรงหน้าคือตึกโบราณสร้างแบบโคโลเนียลสีเหลืองอ่อนตัดขอบสีขาวอย่างวิจิตรอาคารสองชั้นแยกเป็ปีกซ้ายขวา สวนด้านหน้าตกแต่งด้วยดอกไม้มากมายนานาพันธุ์ััได้ถึงความหรูหราทุกอณู
“ยัยเอม...ล้อเล่นใช่ไหม” มัณฑินีดึงแขนเพื่อนอย่างแรง“ท่าทางแพงออก พวกเราจะจ่ายยังไงไหว”
“เอาน่า ที่นี่สวยใช่ไหมล่ะ”
“ก็สวยอยู่หรอกนะ นายว่ายังไง...การิน?” พอลัลทริมาหันไปถามก็เห็นอีกคนเดินมือล้วงกระเป๋าหายไปทางด้านข้างตึกแล้วจึงรีบเดินตามไป
“หึ...หึ น่าสนใจดีนี่ ที่นี่น่ะ”
“นาย...หมายความว่ายังไง” เด็กสาวรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
“ตึกเก่าแบบนี้...คงมีอยู่เยอะเลยล่ะ...ให้ญาณอาถรรพ์ของเธอเรียกพวกมันออกมาเลยสิยัยแม่มด”
ผลัก!
“ว้าย!” เพราะโดนผลักจากด้านหลังแบบไม่ทันตั้งตัวลัลทริมาจึงเสียหลักคะมำลงกับพื้นมือที่ยันพื้นเพื่อไม่ให้หน้าคว่ำกดโดนบางอย่างบนพื้นจนเจ็บเด็กสาวยันตัวเองตั้งหลักได้ ยกมือขึ้นดูก็เห็นกระพรวนทองเหลืองกลิ้งห่างออกไปจึงเอื้อมมือออกไปคว้าเอาไว้ด้วยสัญชาตญาณ
กริ๊ง...
เพียงปลายนิ้วแตะ เสียงกระพรวนก็ดังก้องไร้ทิศทางพร้อมกับความรู้สึกเสียววูบที่ต้นคอเหมือนกำลังมีคนจ้องมองมาเธอคว้ากระพรวนได้ก็ลุกขึ้นหันขวับไปด้านหลังฝั่งที่อาคารปีกซ้ายตั้งอยู่
เสี้ยวหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้าต่างเธอกำลังแหวกผ้าม่านห้องบนชั้นสองมองลงมาที่ลัลทริมา เพียงสบตา ผ้าม่านก็ปิดลงในทันที
ใครกันน่ะ...?
ความรู้สึกบางอย่างกวนใจเด็กสาวจนไม่อาจวางสายตาจากหน้าต่างบานนั้นได้
“เป็ไงเซอร์ไพรส์ของฉัน เด็ดไหม”
“หมายความว่ายังไง หรือว่าแก...ไปถูกรางวัลได้ห้องพักฟรีมา”
บทสนทนาของเอมิกาและมัณฑินีดึงลัลทริมาที่กำลังมองเหม่อออกจากภวังค์ความรู้สึกแปลกๆ หายไปหมดแล้ว เธอจึงไม่ใส่ใจ ปัดฝุ่นออกจากกระโปรงหันไปมองคนด้านหลังเพื่อต่อว่าที่ผลักเธอจนล้ม
“ก็ไม่เชิง...แต่จะเรียกว่าฟรี...ก็ได้” เอมิกายิ้มยียวนยิ่งเห็นเพื่อนรักดูไม่เข้าใจปนกังวลมากขึ้นก็ยิ่งสนุก
“กำลังรออยู่เลย มากันแล้วเหรอ เอม!”
ร่างบอบบางในชุดกระโปรงสีขาววิ่งลงมาจากตึกก่อนโผเข้ากอดเอมิกาแน่น ลัลทริมาและมัณฑินียืนมองสองสาวกรี๊ดกร๊าดะโโลดเต้นด้วยความดีใจราวกับไม่ได้เจอกันมานานเอมิกาโดนหอมแก้มไปหลายฟอดจนเพื่อนอีกสองคนตาค้าง
“พอแล้วๆ เอาล่ะทุกคน นี่คือเ้ามือของเรา...พลอยชนก เพื่อนสมัยเด็กของฉันเอง”
“เ้ามือ!?”
ลัลทริมาและมัณฑินีมองเด็กสาวผมยาวหน้าตาสวยจัดที่เพิ่งกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเอมิกาด้วยความงุนงง
“ที่นี่เป็ของที่บ้านฉันเอง ยินดีต้อนรับทุกคนสู่ Canary House หรือบ้านนกขมิ้นจ้ะ”
.......................................................................
พลอยชนกนั้นมีนิสัยแทบไม่แตกต่างจากเอมิกาและดูจากที่เธอไม่ได้ใกับบุคลิกที่โดดเด่นไม่เหมือนใครของการินแล้วก็พอเดาได้ว่าเธอคงได้รับการบอกเล่ามาพอสมควร
“ตอนแรกที่เอมบอกว่าจะพาเพื่อนที่นิศาฯ มาเที่ยวฉันดีใจแทบแย่เพราะไม่ได้เจอกันตั้งสองปีั้แ่ย้ายโรงเรียนเมื่อกี้ก็คอยชะเง้อมองหาพวกเธอตลอดเลย”
เ้าของบ้านเดินนำเข้าไปในตัวตึกซึ่งภายในได้รับการตกแต่งอย่างหรูหราราวกับพาทุกคนย้อนกลับไปในอดีตห้องโถงกลางมองเห็นบันไดโค้งขนาดใหญ่ขึ้นสู่ชั้นสองแยกเป็ตึกปีกซ้ายและขวาดูซับซ้อนตามการวางผังแบบเก่า
ลัลทริมาเดินตามหลังตะลึงกับความสวยงามของการตกแต่งภายใน ยิ่งมีเสียงดนตรีไทยเคล้าด้วยกลิ่นน้ำมันหอมระเหยแบบไทยๆ ยิ่งชวนให้รู้สึกว่าหลุดไปในอีกโลกหนึ่งลัลทริมามองเห็นเด็กผู้ชายสองคนกำลังวิ่งเล่นอยู่บนแนวทางเดินชั้นสองให้บรรยากาศของบ้านขนาดใหญ่อันอบอุ่น
“เป็ไงยัยแม่มด เห็นอะไรแปลกๆ หรือยัง หึ...หึ” เสียงกระซิบข้างหูกระชากอารมณ์เธออย่างรุนแรงจนอดหันไปค้อนไม่ได้
“เสียใจด้วย ไม่มีอะไรอย่างที่นายหวังหรอก ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย” เด็กสาวพูดอย่างมั่นใจ เื่สายตาจากหน้าต่างก็รู้แล้วว่าเป็ของพลอยชนก
“หึ...หึ! อย่าเพิ่งรีบสรุปสิ มันยังไม่แน่หรอก” เด็กหนุ่มตอบยียวนและเพราะรู้นิสัยเขาดี เธอจึงเลือกที่ไม่ต่อปากต่อคำ รีบไปสมทบกับเพื่อนๆคนอื่นที่เคาน์เตอร์เช็กอินแทน
พนักงานของโรงแรมเป็เด็กหนุ่มอายุห่างจากพวกเธอไม่มากกำลังคุยกับแขกสองคนพอเห็นพลอยชนกพาเพื่อนมาก็ทำสัญญาณให้รอก่อน
“จะคืนห้อง? ไม่ทราบว่ามีอะไรไม่สะดวกหรือเปล่าครับทางเราจะรีบแก้ไขให้”
ชายวัยทำงานวางกุญแจห้องลงบนเคาน์เตอร์โดยไม่สนใจฟัง
“เมื่อคืนผมกับแฟนไม่ได้นอนเลยรู้ไหม”
“ใช่ เราได้ยินเสียงแปลกๆ ตลอดคืนเลย ถามจริงๆ เถอะน้องที่นี่...มีอะไรหรือเปล่า เงินน่ะพี่ไม่เอาคืน แค่อยากรู้ความจริง”
แน่นอนว่าทั้งคู่ไม่ได้กระซิบคนที่เหลือได้ยินอย่างนั้นก็ยืนตัวแข็ง ไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไงด้านแขกสองคนยิ่งเห็นพนักงานอ้ำอึ้งก็ยิ่งคาดคั้นให้เขาพูด
“ต้องขอโทษด้วยนะคะ เมื่อคืนระบบแอร์ของห้อง 201 มีปัญหาต้องแก้ไขด่วนดิฉันกำชับให้ช่างทำงานเงียบๆ แล้ว แต่ดูเหมือนจะยังรบกวนคุณลูกค้ายังไงให้ทางโรงแรมชดเชยเป็ส่วนลดให้นะคะ”
คำพูดเพียงประโยคเดียวคลายบรรยากาศน่าอึดอัดให้ผ่อนคลายได้อย่างไม่น่าเชื่อทุกคนหันมองทางต้นเสียงซึ่งมาจากประตูอีกฝั่ง
เ้าของประโยคแก้สถานการณ์เป็หญิงวัยกลางคนผมยาวรวบตึงเธอโปรยยิ้มออกมาจากห้องด้านหลัง ทั้งท่าทางการเดิน น้ำเสียง และใบหน้าสวยคมช่างโดดเด่นไม่ต่างจากที่เคยเห็นในจอโทรทัศน์ทำเอาเด็กสาวสองคนที่เพิ่งเคยเจออ้าปากค้าง
“คุณไลลา!”
1K
