ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งออกจากเมืองด้วยรอยยิ้มกว้างเขารู้สึกว่าวิ่งได้เร็วขึ้น การเคลื่อนไหวยืดหยุ่นยราวกับไม่ใช่ร่างกายตัวเอง หลังจากผ่านประตูเมืองออกมาฝุ่นก็หยุดแล้วสังเกตพื้นที่โดยรอบ
พื้นที่แถวนี้เป็ทุ่งหญ้าเกือบทั้งหมดมีต้นไม้ใหญ่เพียงเล็กน้อย ห่างออกไป 100 เมตร กระต่ายขนปุกปุยสีขาวตัวขนาดเท่าฝ่ามือกำลังกะโดดไปมาอย่างร่าเริงเมื่อเดินเข้าไปใกล้ชื่อของมอนเตอร์ที่ไม่เข้ากับหน้าตาน่ารักก็ปรากฏขึ้น
[กระต่ายคลั่ง]
“เพื่อความปลอดภัยลองสกิลปาหินก่อนดีกว่าเกิดอะไรขึ้นได้วิ่งหนีทัน” ฝุ่นคิแล้วก็ก้มลงเก็บหินที่ปลายเท้า
ฝุ่นยืนอย่างมั่นคงเรียกใช้สกิลปาหิน “ไปเลย”
ฟิ้ว!
ก้อนหินพุ่งตัดอากาศไปอย่างรวดเร็วราวกับะุปืนพุ่งเข้าหากระต่ายคลั่งตัวที่เล็งเอาไว้แต่กระต่ายคลั่งกลับะโหลบก้อนหินได้ทันท่วงทีแล้วหันมามองศัตรูของมัน
“เฮ้ย มันหลบได้” ฝุ่นร้องออกมา
[กระต่ายคลั่ง เลเวล 1 โจมตี] เสียงสาวน้อยที่เ็าดังขึ้นในหัวของฝุ่น
กระต่ายคลั่งะโพุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็วด้วยความใฝุ่นเหวี่ยงหมัดขวาเข้าใส่กระต่ายคลั่งทันที
มี้! ตุบ!
กระต่ายคลั่งร้องออกมาพร้อมกับร่วงลงบนพื้น ฝุ่นรีบสาวเท้าเข้าหวังจะต่อยซ้ำไปอีกครั้ง ทันใดนั้นดวงตาของกระต่ายคลั่งก็เปลี่ยนจากสีดำเป็แดงมันะโพุ่งสวนหมัดของฝุ่นด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม ชนเข้ากับหน้าพร้อมกัดไปที่แก้มของฝุ่น
“โอ๊ย!
กระต่ายคลั่งกระแทกเข้าที่ใบหน้าพร้อมกัดไปที่แก้มของฝุ่นมันโจมตีสองครั้งในคราวเดียว หลอดพลังชีวิตของลดลงไปถึง 1 ใน 5”
ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นของกระต่ายคลั่งทำให้ฝุ่นไม่สามารถหลบการโจมตีของมันได้เลยเขาจึงได้แต่ใช้วิธีตาต่อตาฟันต่อฟันแลกหมัดกับกระต่ายคลั่งอย่างดุเดือด ในทีสุดกระต่ายคลั่งก็นิ่งสนิทแล้วะเิออกกลายเป็ละอองแสงหายไปทิ้งกระจุกขนสีขาวเอาไว้1 กอง
“ทำไมมันถึงเก่งอย่างนี้นะมอนเตอร์เลเวลแค่ 1 เองแท้ๆ” ฝุ่นพูดกับตัวเองพลางมิงดูพลีงชีวิตที่เหลือเพียง 20%
ขณะกำลังนั่งพักฟื้นฟูพลังชีวิตอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรมีผู้เล่นคนหนึ่งกำลังต่อสู้กับกระต่ายคลั่งอยู่ คลื่นบอลแสงพุ่งออกจากมืออัดกระต่ายคลั่งสลายเป็ละอองแสงหายไปการโจมตีเพียงครั้งเดียวไม่ห่างกันนักผู้เล่นผู้หญิงอีกคนหายตัวไปแล้วปรากฏตัวหน้ากระต่ายคลั่งจากนั้นเตะเสยกระต่ายคลั่งตายภายในทีเดียวเช่นกัน
“ทำไมสกิลของพวกเค้าเจ๋งจังว่ะอยากมีแบบนั้นมั่ง ปาหินได้เปรียบเรื่อยระยะก็จริงแต่ปาไม่โดน” ฝุ่นรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาทันที
มีแสงแวบเข้ามาในดวงตาของฝุ่น“หรือเป็เพราะว่าเราใช้สกิลไกลเกินไปมันถึงหลบได้.ขณะที่ฝุ่นกำลังคิดก็เปิดข้อมูลสกิลขึ้นมาดู
สกิลปาหิน
ระดับ : F
พลังโจมตี : ตามขนาดของหิน
พลังเวทย์ที่ใช้ : 0
คูลดาวน์ : 30 วินาที
“พลังโจมตีตามขนาดของหินเหรอจากที่ดูกระต่ายคลั่งมันไม่โจมตีก่อนถ้าเราเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วใช้หินก้อนใหญ่ๆกับสกิลเสริมพลังมันจะตายเลยมั้ยนะ” ขณะที่คิดอยู่ฝุ่นก็กวาดตามองหาหินก้อนใหญ่ๆ
เมื่อพลังชีวิตฟื้นฟูจนเต็มฝุ่นลุกขึ้นไปยกก้อนหินขนาดเท่าหัวคน
ตื๊ด! [ไม่สามารถยกได้เนื่องจากความแข็งแกร่งของคุณไม่เพียงพอ]
หลังจากลองอยู่สักพักหนึ่งก็พบว่าตอนนี้เขาสามารถใช้หินใหญ่สุดขนาดประมาณลูกเบสบอลเท่านั้นฝุ่นค่อยๆเดินเข้าไปหากระต่ายคลั่งตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดจนเหลือระหว่างห่างเพียงก้าวเดียวก็หยุด เ้ากระต่ายคลั่งหันขึ้นมามองฝุ่นตาแป๋ว
ฝุ่นหยิบก้อนหินออกมาพร้อมพูดชื่อสกิลอย่างแ่เบา “เสริมพลัง” ประกายแสงสีฟ้าอ่อนๆเคลือบไปบนก้อนหิน
“ปาหิน”ฝุ่นพูดชื่อสกิลอีกครั้ง
ตูม! หินขนาดเท่าลูกเบสบอลกระแทกเข้ากับกระต่ายคลั่งอย่างรุนแรง จนมันหงายท้องนอนตัวสั่นเทาฝุ่นที่รออยู่แล้วก็ต่อยซ้ำลงไปทันที กระต่ายคลั่งะเิออกเป็ละอองแสงจางหายไปทิ้งไว้เพียงแต่ขนสีขาว1 กอง
“วิธีนี้ใช้ได้แหะรอ 30 วินาทีแล้วจัดการตัวต่อไป” ฝุ่นคิดพร้อมกวาดตามองหาเหยื่อตัวถัดไป
หลังจากนั้นเขาก็ใช้คอมโบปลิดชีพไล่ฆ่ากระต่ายคลั่งอย่างเมามันมารู้ตัวอีกทีเป็ตอนที่ตะวันตกดินไปแแล้ว บรรยากาศรอบตัวเริ่มมืดมีเพียงดวงจันทร์ส่องแสงสีนวล
“เอาล่ะกลับเข้าเมืองก่อนดีกว่าไปซื้ออาวุธดีๆมาใช้ขนพวกนี้น่าจะขายได้หลายตังอยู่” ฝุ่นคิดในใจ
ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงอะไรหนักๆกระแทกพื้นเป็จังหวะสม่ำเสมอเมื่อหันไปมองเขาก็พบคู่แสงสีแดงจำนวนมาก เมื่อเมฆที่บดบังดวงจันทร์เคลื่อนตัวออกไปดวงตาของฝุ่นเบิกกว้างกระต่ายตัวใหญ่ขนาดรถมอเตอร์ไซค์ พร้อมกระต่ายอีกสิบตัวกำลังะโพุ่งมาทางเขาอย่างมุ่งร้าย
[ปฏิบัติตามเงื่อนไขมินิบอสกระต่ายคลั่งปรากฏตัว]
[ลูกพี่กระต่ายคลั่งเลเวล 10 โจมตี] เสียงสาวน้อยที่เ็าดังขึ้นในหัวของฝุ่น
“เฮ้ย !!ชิบหายแล้ว” ฝุ่นหน้าซีดเป็ไก่ต้ม
เขารีบออกวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดแต่อยู่ๆรอบตัวก็มืดขึ้นกะทันหันทำให้ฝุ่นต้องเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัยลูกพี่กระต่ายคลั่งะโลอยตัวอยู่เหนือหัวและกำลังจะหล่นลงมาทับเขา
ภาพที่เห็นค่อยๆดับมืดลงจนกลายเป็สีดำสนิทฝุ่นรู้สึกตัวอีกครั้งก็มานั่งอยู่บนโซฟานุ่มในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว ภานในห้องมีโน๊ตบุ๊ค1 เครื่อง และชั้นวางหนังสือสามชั้น
ติ๊ง! [ท่านเสียชีวิตจะต้องรออีก 1 ชั่วโมง 59 นาที 59 วินาทีถึงจะสามารถเข้าเล่นเกมได้ ้ารอหรือออกจากเกมแล้วกลับเข้ามาใหม่ในอีก 30 นาที
*เนื่องจาก 4ชั่วโมงในเกมเท่ากับ 1 ชั่วโมงในชีวิตจริง
ฝุ่นเลือกออกจากเกมเพราะไม่อยากนั่งรอเฉยๆ
ติ๊ง! [เมื่อสามารถเข้าเกมได้ ระบบจะข้อความเตือนไปที่แคปซูลของคุณ]
ตื๊ดดดดดดดดดดด
ฝาครอบกระจกของแคปซูลถูกเปิดออกมือหนาจับขอบแคปซูลเพื่อพยุงตั;แล้วก้าวออกมาจากอย่างช้าๆ
ซูดดดดด
“สดชื่นสบายตัวจัง นี่สินะระบบสปาที่ติดตั้งมากับแคปซูล” ฝุ่นคิดในใจ
“เป็ไงมั้งฝุ่นสนุกมั้ย” มดถาม
“สนุกดีครับพี่ไม่เคยเล่นเกม VRMMORPG มาก่อนเลย สมจริงมากไม่คิดว่าเกมมันจะไปไกลขนาดนั้นแล้ว”ฝุ่นยิ้ม พร้อมเกาหัวด้วยความเขิน
“สนุกแล้วทำไมเลิกเร็วนักละตอนกลับมาพี่เห็นเพิ่งออนไลน์ไปไม่กี่ชั่วโมงเอง” มดถามขณะกำลังเคี้ยวข้าวตุ่ยๆ
ฝุ่นนั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วเล่าเื่ราวทั้งหมดให้ฟังทำเอามดะเิเสียงหัวเราะ
“นายโชคดีสุดๆแล้วก็โชคร้ายสุดๆด้วย” มดหัวเราะขำ
หลังจากนั้นเธอเริ่มอธิบายว่าถ้าฆ่ามอนเตอร์เดิมๆจำนวนมากอย่างต่อเนื่องภายในเงื่อนไขที่กำหนด มันจะสุ่มว่าจะมีมินิบอสปรากฏตัวมั้ยซึ่งเงื่อนไขไม่มีใครรู้เพราะมันจะแรนดอมไปเรื่อยๆ เพื่อไม่ให้ผู้เล่นจับทางได้
“จริงสิไหนๆก็ตายแล้ว นายจะถูกกลับไปเกิดหน้าศาลากลางของเมืองล่าสุดที่เคยอยู่ลองแวะไปรับภารกิจที่สมาคมนักผจญภัยก่อนสิจะได้เก็บเลเวลได้เร็วขึ้น บางภารกิจให้หนังสือสุ่มสกิลด้วยนะเกมนี้มีสกิลยิ่งแยอะเท่าไหร่ยิ่งดี”มดแนะนำขณะเก็บจานไปล้าง
4K
