ตอนที่ 5 พี่ข้างบ้านหรือจะสู้คนหน้าด้าน
ณ ร้านเหล้ากึ่งผับ
ในขณะที่ทุกคนกำลังกินดื่มกันอย่างสนุกสนานสายตากลมก็เหลือบไปเห็นร่างสูงกำลังนั่งคลอเคลียกับสาวสวยที่นั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ที่ขับรถผ่านเขาไปเมื่อตอนเลิกเรียนชนะพลมองตามสายตาเพื่อน
“นั่นพี่ภัทรนี่มากับดาวมหาวิทยาลัย คนนี้น่าจะตัวจริงนะ เห็นคบนานที่สุด ใช่ไหมอร”ชนะพลถามแฟนสาวท่านั่งอยู่ข้าง ๆ เขาต้องพาแฟนสาวมาด้วยไม่อย่างนั้นเขาเองก็ไม่ได้ออกมาสู่โลกกลางคืนแน่นอน
“เื่ของเขาสิ”พฤกษาหันกลับมายกแก้วน้ำสีอำพันดื่มอีกครั้ง ก่อนจะชวนเพื่อนๆไปเต้นแต่ในใจกลับรู้สึกหน่วงแปลกๆ
ถึงแม้จะเต้นอยู่กลางฟลอร์แต่สายตากลมก็เอาแต่แอบมองร่างสูงที่นั่งคลอเคลียกับสาวงามโดยที่เขาไม่อาจควบคุมสายตาตัวเองได้อาจเป็เพราะตอนนี้เขาเมามากก็ได้ที่สำคัญตอนนี้สายตาคมของณภัทรก็มองเห็นเขาแล้วเช่นกันสองสายตาประสานกันเนิ่นนานก่อนพฤกษาจะตัดสินใจหลบสายตาคมและเต้นกับเพื่อนต่อโดยไม่หันไปมองอีก ไม่นานก็มีหญิงสาวหุ่นเซ็กซี่มาเต้นคู่กับเขาพฤกษาเต้นกับเธอจนลืมเวลา เพื่อนๆ ก็สนับสนุนเต็มที่ให้พฤกษ์ได้เปิดโลกใหม่
ภาพที่ร่างบางกำลังเต้นอยู่กลางฟอร์โดยมีเพื่อนๆของเขาและหญิงสาวแปลกหน้าเข้าไปคลอเคลีย ถึงเนื้อถึงตัวพฤกษาทำให้สายตาคมรู้สึกไม่พอใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า อยากจะเข้าไปลากตัวพฤกษากลับหอตอนนี้เลยความรู้สึกนี้เขาเองก็ไม่เข้าใจ เพียงแต่ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้คนคนนี้เท่านั้นเอง
“ภัทรเป็อะไรค่ะอยากเต้นเหรอ เห็นมองที่ฟลอร์อยู่นานแล้ว ไปกันไหมค่ะ ซูซี่ก็เริ่มจะเบื่อแล้ว”
“วันนี้ซูซี่กลับไปก่อนได้ไหมพี่จะเรียกรถให้และขอโทษที่ไม่ได้ไปส่ง พอดีพี่มีธุระต้องจัดการ”
“ขอซูซี่ไปธุระด้วยได้ไหมค่ะภัทรจะปล่อยให้ซูซี่กลับคนเดียวได้ยังไง ป่านนี้แล้ว มันไม่ปลอดภัยนะคะ”ณภัทรชั่งใจชั่วครู่ก่อนตัดสินใจเดินไปหาชนะพลและฝากให้ช่วยไปส่งซูซี่ด้วยส่วนพฤกษาเขาจะไปส่งเอง และชนะชลก็ไม่คัดค้านด้วยคำสั่งของอรอุมาแฟนสาวที่นั่งกำกับอยู่ข้างๆ
ณภัทรเดินไปหาพฤกษาที่กำลังเต้นกับสาวเซ็กซี่อย่างไม่สนใจใครหญิงสาวเริ่มเข้าไปคลอเคลียชายหนุ่มเพื่อสร้างความสนิทสนมเธอได้รับค่าจ้างมาสองพันบาทจากชนะพลที่บอกให้เธอทำให้หนุ่มน้อยคนนี้มีความสุขและเปิดโลกแห่งสีสันของชีวิตอีกครั้งเพื่อให้ลืมเื่เศร้าๆได้และเธอก็กำลังทำหน้าที่อย่างเต็มที่แต่ทำหน้าที่ได้ไม่นานเธอก็ถูกกันออกมาด้วยฝีมือผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาคมคายจนเธอเองยังใจเต้น
“ขอโทษนะครับผมขอพาเขากลับบ้านก่อน” ณภัทรบอกหญิงสาวที่แสนจะเซ็กซี่เรียบๆแล้วจูงมือพฤกษาออกจากร้าน เพราะในนี้เสียงดัง ฟังไม่รู้เื่พฤกษาที่เมาเต็มที่ก็ไม่ยอม แต่ก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้
“จะพาผมไปไหนผมจะเต้น ผมจะเต้น”เสียงคัดค้านไม่ยอมของคนเมาพร้อมทั้งสะบัดแขนที่จับเขาไว้แน่นอย่างเต็มที่เขายังสนุกอยู่ จะพาเขาไปไหน เขาไม่ไปไหนทั้งน้านนนน พาเขากลับไปเดี๋ยวนี้
“อย่าดื้อถ้าดื้อพี่จะจูบ เข้าใจไหม” ณภัทรสั่งเสียงเย็น
“จะจูบใครไปจูบกับดาวมหาลัยโน่นไป ไปเลย ไป อย่ามายุ่งกับผ้มมม” เสียงคนเมาอาละวาดเต็มที่จนณภัทรเริ่มทนไม่ไหว
“พฤกษ์อย่าดื้ออยู่นิ่งๆ พี่จะเรียกแท็กซี่พาเรากลับบ้าน รู้ว่าคออ่อนแล้วดื่มทำไมนักหนา”
“ไม่กลับบ้านจะเต้น จะเต้น พาผมกลับเข้าไป ไอ้ธนา ไอ้แชมป์ ไอ้โย่ ไอ้ขิง มารับกูหน่อยยยพี่อรมารับผมหน่อยยย” พฤกษายังดื้อดึง เขายังไม่อยากกลับ และไม่อยากอยู่กับคนคนนี้เขาอยากกลับไปอยู่กับเพื่อนๆ ถึงเขาเมาเขาก็ยังพอมีสติรู้อะไรๆ อยู่
ขาดคำของพฤกษาปากหยักก็โน้มหน้าลงจูบกลีบปากบางอย่างดุดัน รุนแรงมือหนาจับใบหน้างามเพื่อให้รับรสััเขาได้อย่างเต็มที่ ตรึงเอาไว้ ปลายลิ้นร้อนซอกซอนเข้าไปในริมฝีปากร้อนชื้น ลิ้นสากเกี่ยวรัดตวัดตรึงั้แ่ปลายลิ้นจนถึงโคนความหวานซาบซ่านทำให้พฤกษาเผลอครางในลำคอ และด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปมากทำให้ความกล้าเกิดขึ้นเมื่อพฤกษาจูบตอบรับความหฤหรรษ์ด้วยทักษะที่มีเพียงน้อยนิด จนทำให้ร่างสูงยิ้มพอใจ เมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มหายใจไม่ออกเขาจึงถอนริมฝีปากออกพฤกษาสูดอากาศเข้าไปยาวเหยียด เสียงแหบพร่าของร่างสูงดังกระซิบข้างหูของพฤกษาว่า ‘หายดื้อรึยัง’
เช้าวันใหม่พฤกษายังคงเดินเตร็ดเตร่จากหอเพื่อมาเรียนเหมือนทุกวัน เดินเช้าๆ อากาศสบายเขาสูดอากาศและเงยหน้ามองท้องฟ้าเหมือนเคย ไม่เร่งรีบ จากหอมามหาวิทยาลัยมีต้นไม้ปกคลุมตลอดเส้นทางทำให้ร่มรื่น แสงแดดยามเช้าเสริมสร้างวิตามินดีได้ดี อากาศดีและตอนนี้เขาก็อารมณ์ดี ก่อนจะไปเรียนทุกเช้าเขาจะเดินไปกินอาหารเช้าก่อน ถ้าทันเพื่อนๆก็กินพร้อมกัน ถ้าไม่ทันก็กินใครกินมันเพราะหากมัวรอกันจะเข้าเรียนสายแต่ละคนมาไม่พร้อมกัน พิชัย ชนะพล อยู่หอนอก ยงยุทธและธานินทร์อยู่บ้านตัวเองสองสามวันมานี้พฤกษาไม่เห็นณภัทรมาหาเขาอีก ถึงจะมองหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอเขาก็คงเป็อีกคนที่คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไปเหมือนกับสาวๆที่แกล้งมาจีบเขาเ่าั้ ตอนนี้เขาคงเจอรักจริงของเขาแล้วเหมือนที่ชนะพลบอกคงไม่สนใจคนเอ๋ออย่างเขาอีก ก็ดีเหมือนกัน เขาเองก็รู้สึกรำคาญแต่ถึงจะบอกตัวเองแบบนั้น สายตาเ้ากรรมก็อดไม่ได้ที่จะต้องมองหาในใจรู้สึกชาวาบเมื่อคิดถึงภาพดาวมหาวิทยาลัยที่ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์วันก่อนคิดถึงภาพนัวเนียในร้านเหล้า ก่อนจะคิดถึงรสััจูบหน้าร้านเหล้าที่เขายังสงสัยว่าทำไมตัวเองไม่ผลักออกไม่ดิ้นรนขัดขืนกลับจูบตอบกลับไปอย่างยินดีหลังจากตอนนั้นเขาจำได้ว่า ร่างสูงพาเขานั่งแท็กซี่ไปส่งที่หอและตัวเขาเองก็เดินออกไป เดินคิดอะไรไปเรื่อยๆสายตาเหลือบไปเห็นกลุ่มเพื่อนของเขากำลังกวักมือเรียก พฤกษารีบสาวเท้าไปหาเพื่อนๆ เพื่อเดินขึ้นไปเรียนพร้อมกัน ระหว่างทางเดินพฤกษาไม่ทันมองจึงชนเข้ากับคนๆหนึ่ง
“ขอโทษครับ” พฤกษาเอ่ยขอโทษอีกฝ่ายอย่างรู้สึกผิดที่ตัวเองเดินไม่ดูทางมัวแต่เหม่อ หนังสือมากมายตกลงพื้นอีกฝ่ายก็ก้มลงช่วยเก็บให้พฤกษาด้วย
“นี่ครับน้อง”
“ขอบคุณครับ”
“อ้าว นี่น้องพฤกษ์นี่น่าน้องน้อยของพี่”
“พี่เมศวร์นี่เองดีใจจังได้เจอพี่แล้ว” ราเมศวร์เอามือมาลูบหัวอีกฝ่ายอย่างเอ็นดูสายตาแสดงความยินดีที่ได้พบกับเด็กผู้ชายที่เขาอยากพบมานานแต่เพราะตัวเองย้ายบ้านั้แ่พฤกษาอยู่มัธยมศึกษาตอนต้นแถมอีกฝ่ายก็เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์บ่อยทำให้พวกเขาขาดการติดต่อกันอีกอย่างเขาเองก็ไม่กล้าไปหาที่บ้านของพฤกษาด้วยกลัวหลายๆ อย่างแต่ในที่สุดวันนี้เขาก็ได้เจอแล้ว และจะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้ผ่านไปเฉยๆอย่างแน่นอน
“ไม่อยากเชื่อว่าจะเจอเราที่นี่เราเรียนเอกอะไรเหรอ”
“ผมเรียนสถาปัตย์ครับ แล้วพี่ละครับ”
“พี่ก็เหมือนกันวันนี้มีเรียนชั้นนี้เหมือนกัน มีอะไรมาถามพี่ได้”
“ขอบคุณครับพี่” พฤกษายิ้มทั้งหน้าและดวงตาบ่งบอกถึงความดีใจอย่างที่สุด
“อ้าว จะเข้าเรียนไหม” พฤกษาหันไปมองเ้าของเสียงแล้วต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นอาจารย์มารออยู่ข้างหลังจึงรีบลุกขึ้นคำนับและรีบเดินเข้าห้องเรียน
“เดี๋ยว เอาเบอร์พี่ไปก่อนแล้วแอดไลน์ด้วยเบอร์โทรได้เลย” ราเมศว์ขออนุญาตอาจารย์ก่อนจะรีบบันทึกเบอร์โทรศัพท์แล้วรีบวิ่งไปเรียนก่อนจะโดนเช็คสายทั้งคู่
ไลอี้ ไลอี้ ไลอี้ ไลอี้
เสียงไลน์พฤกษาดังไม่หยุดปกติไม่ค่อยจะมีใครไลน์มานอกจากเพื่อนๆ แต่เพื่อนของเขาก็นั่งเรียนอยู่ด้วยกันในห้อง
“ปิดเสียงไหมมึง” ชนะพลรีบเตือนก่อนอาจารย์จะเป็คนเตือน
“เออ เออ แปบๆ” มือเรียวรีบล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือมาปิดเสียงและแอบเข้าไปอ่านราเมศว์เป็คนไลน์มาหาเขา
“กินข้าวเย็นกันไหมที่ร้านหน้ามหาวิทยาลัยพี่เลี้ยงเอง” ตามด้วยสติกเกอร์ Please
“ครับ เจอกันที่ไหนครับ”เรียนก็เรียนนะ แต่ข้าวฟรีก็สำคัญ พฤกษาคิดในใจอย่างขำๆ
“พี่รอหน้าตึกสถาปัตย์ลงมาแล้วโทรหาพี่นะ”
“ครับ” มือเรียวเก็บโทรศัพท์และตั้งใจเรียนต่อจนหมดคาบเขาจึงขอตัวจากเพื่อนๆไปหาราเมศว์ พี่ชายข้างบ้านที่พฤกษาคิดถึงมาตลอด
ร้านก๋วยเตี๋ยว
“อยากกินอะไรสั่งเลย” ราเมศวร์บอกกับพฤกษาอย่างใจดีน้องชายเขาคนนี้ชอบกินก๋วยเตี๋ยวมาแต่ไหนแต่ไร
“เล็กต้มยำพิเศษทุกอย่างครับ”พฤกษาสั่งเมนูโปรดอย่างเคย
“2 ครับ”
“3 ครับ” สองหนุ่มหันไปมองเ้าของเสียง พฤกษาเบิกตากว้าง เขาหายไปหลายวันแล้วทำไมวันนี้โผล่มาได้ ภายในใจของพฤกษารู้สึกกรุ่นโกรธอย่างไม่รู้สาเหตุจึงทำเป็เมินเฉยต่ออีกฝ่าย
“พี่เมศวร์ไม่กินเส้นเล็กนี่ปกติกินบะหมี่
“ดีใจจังที่พฤกษ์ยังจำได้” มือหนาของราเมศวร์ยื่นมาลูบหัวพฤกษาและขยี้เบาๆอย่างเอ็นดู พฤกษาไม่ได้ห้ามอะไรเพราะราเมศว์ชอบทำแบบนี้กับเขามานานแล้วั้แ่เด็กและพฤกษาก็ไม่เคยว่าอะไรเพราะเป็การแสดงความเอ็นดูของอีกฝ่ายเพียงแต่หากพฤกษาจะหันไปมองอีกคนที่ยืนมองอยู่คงได้เห็นสายตาวาวโรจน์ที่บ่งบอกถึงระดับความโกรธในตอนนี้หากวัดระดับได้คงอยู่ระดับสูงสุด
“ขอนั่งด้วยได้ไหม” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าตนเองยืนอยู่สักพักแต่ก็ไม่มีใครสนใจจะเชิญเขานั่งและเห็นเขาเป็หัวหลักหัวตอก็ไม่ปาน ปากหยักจึงต้องขอเสียเองอย่างคนหน้าด้านหน้าทนหากไม่อย่างนั้นคาดว่าเขาคงได้ยืนกินก๋วยเตี๋ยวเป็แน่ เพราะทั้งสองคนทำเหมือนเขาเป็อากาศธาตุวันนี้ณภัทรกำลังชั่งใจว่าจะไปหาพฤกษาดีหรือไม่เขาพยายามห่างจากชายหนุ่มเพื่อให้ตัวเองไม่เอาแต่คิดถึงหนุ่มน้อยคนนี้ เพื่อให้เขามีเวลาสำรวจใจตนเองแต่แล้วก็ทนได้ไม่ถึงไหน ระหว่างกำลังขับรถกลับหอพักสายตาก็เหลือบมาเห็นร่างบางคุ้นตากำลังหยอกล้อ จับหัว เล่นผมกันอย่างสนิทสนมกับใครบางคนที่เขาไม่รู้จัก ภาพเบื้องหน้าทำให้อารมณ์ของณภัทรคุกรุ่นอย่างเต็มที่เขาจอดรถอย่างรวดเร็วและรีบลงมาขอนั่งโต๊ะนี้ด้วยคน
“ที่นั่งเยอะแยะ จะมานั่งตรงนี้ทำไม” พฤกษาเอ่ยเสียงห้วนอย่างไม่คิดรักษามารยาท
“ก็อยากนั่งกับคนรู้จัก ไม่ได้รึไง” ณภัทรยังคงไม่ยอม
“ไม่…” ปากบางพูดไม่ทันจบ มือหนาของราเมศวร์ก็มาจับมือเขาเป็การห้ามปรามทำให้ร่างบางปิดปากเงียบเมื่อถูกเตือน
“เชิญครับ”ราเมศว์เป็คนเอ่ยอนุญาติ
“พฤกษ์อย่าเสียมารยาทกับแขก” ราเมศว์เน้นคำว่า ‘แขก’ เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่า เขาเป็คนนอก
“ผมต้องแนะนำตัวไหม” ณภัทรเอ่ยถามอีกฝ่ายที่กำลังมองมาอย่างใคร่รู้ว่าเขาสนิทกับพฤกษาได้อย่างไรในเมื่อเรียนกันคนละคณะ
“ผมรู้จักคุณ คุณณภัทร เป็คนดัง ใครบ้างไม่รู้จัก แต่ผมสงสัยว่าคนดังอย่างคุณรู้จักพฤกษ์ได้อย่างไรในเมื่อเรียนกันคนละคณะ อยู่คนละชั้นปี” ราเมศวร์เอ่ยถามอีกฝ่าย
“คนอย่างผมจะดังได้อย่างไรในเมื่อคนบางคนก็ยังไม่รู้จัก” ณภัทรพูดพร้อมส่งสายตาไปให้พฤกษาเป็การบอกใบ้คนที่ไม่รู้จักเขาคือใคร
ราเมศว์เห็นอย่างนั้นก็ยื่นมือหนาไปลูบหัวพฤกษาก่อนจะเอ่ย
“คนคนนี้เขาไม่สนโลกอยู่แล้ว”น้ำเสียงเอ็นดูที่พูดกับพฤกษา ทำให้ณภัทรเม้มปากเป็เส้นตรงกำมือแน่นเพื่อเก็บความโกรธขึ้งไว้ในใจ
“ยินดีที่ได้รู้จักครับแล้วพฤกษ์รู้จักภัทรได้ไงเหรอ”
“เค้าอัดลูกฟุตบอลใส่หน้าผมจมูกแทบหัก” พฤกษาบอกอย่างเคืองๆ พร้อมมองอีกฝ่ายด้วยสายตาคาดโทษ
“ไหนพี่ขอดูหน่อยสิยังปกติอยู่ไหม” ราเมศวร์พูดจบก็ทำท่าจะเอามือมาจับจมูกพฤกษาเป็เชิงหยอกเย้า แต่มือหนายังไม่ทันถึงใบหน้างามก็โดนมือใครบางคนมาจับห้ามไว้ก่อน
“มือสกปรกไม่ควรไปโดนหน้าคนอื่น” ณภัทรพูดน้ำเสียงราบเรียบไม่แสดงความรู้สึก แต่มือหนาที่บีบแขนราเมศว์นั้นแน่นจนอีกฝ่ายรู้สึกได้และดึงมือกลับ
“ไม่เป็ไร ผมไม่ถือ”พฤกษาบอกไปพร้อมทำหน้ากวนอารมณ์อีกฝ่าย
“ทั้งสองคนรู้จักกันได้ยังไงเหรอ” ณภัทรถามร่างบางแต่ราเมศวร์เป็คนตอบแทน
“เรารู้จักกันั้แ่เด็กๆ บ้านติดกันสนิทกันมาก ถ้าพฤกษ์ไม่เปลี่ยนเบอร์พี่ก็คงยังติดต่อพฤกษ์ได้ แต่พฤกษ์เปลี่ยนเบอร์บ่อยพี่เลยไม่รู้จะติดต่อยังไง ดีนะที่ในที่สุดเราเจอกันสักทีคำอธิฐานพี่เป็จริงแล้ว” ราเมศวร์พูดพร้อมจ้องหน้าพฤกษาจนอีกฝ่ายทำหน้าไม่ถูก
“มาแล้วจร้า หนุ่มๆแหมโต๊ะนี้มีแต่หนุ่มหล่อนะเนี่ย” ป้าเ้าของร้านแซว
“อะนี่ พี่เติมให้ พี่รู้ว่าพฤกษ์กินยังไงคอยดูนะว่าพี่จำแม่นไหม” ราเมศวร์จัดการเติมพริกป่น น้ำปลา น้ำตาล น้ำส้มให้พฤกษาอย่างชำนาญเหมือนมันฝังรากลึกในความทรงจำของเขา
“แค่เติมเครื่องปรุงทำเองไม่เป็รึไง” ณภัทรเอ่ยถามห้วนๆ แสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างเต็มที่พฤกษามองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ ‘นี่เขาเป็อะไรเนี่ยหน้าบูดหน้าบึ้ง ไม่เจอกันหลายวัน ยังทำหน้าตาแบบนี้ใส่เขาอีก แถมปากคอก็เราะร้าย’
“ยุ่ง” พฤกษาบอกร่างสูงอย่างเหลืออดที่เขาทำตัวหาเื่คนอื่นตลอดเวลา
“พรุ่งนี้พฤกษ์ว่างกี่โมงเดี๋ยวพี่ไปรับพาไปกินข้าวตอนเที่ยง เสียดายตอนเย็นพี่ต้องไปทำธุระให้คุณแม่ไม่งั้นจะไปรับทั้งเที่ยงและเย็นเลย ถ้าแม่รู้ว่าพี่เจอพฤกษ์แล้วท่านคงดีใจมากไว้วันหลังพี่จะรับไปบ้านไปเจอท่านนะ”
“ได้ครับ พี่ไลน์มานะผมก็คิดถึงกับข้าวฝีมือคุณป้าด้วย” พฤกษาบอกราเมศวร์อย่างดีใจเพราะจะได้เจอคุณป้าด้วย เขากินก๋วยเตี๋ยวจนหมดถ้วยอย่างเอร็ดอร่อย
“พฤกษ์ เดี๋ยวพี่ไปส่งพี่อยากรู้จักที่อยู่เราด้วย” หลังจากออกมาจากร้าน ราเมศวร์ก็อาสาไปส่ง
“ไม่ต้องครับผมกับพฤกษ์อยู่หอเดียวกัน เดี๋ยวผมพาเขาไปส่งเอง” ณภัทรพูดเสร็จก็รีบดึงมือร่างบางลากไปพร้อมกันโดยไม่รอคำตอบของอีกฝ่าย
“โอ้ย เจ็บทำไมไม่ให้พี่เมศวร์ไปส่งละ จะได้ไม่ต้องเดิน เนี่ยอีกตั้งไกล”พฤกษาโวยวายเขากินอิ่มมากจนอยากกลับไปนอน ไม่ใช่ให้มาเดินย่อยแบบนี้
“ไกลที่ไหน เดินไปเรื่อยๆ เดี๋ยวกึถึงถือว่าย่อยไง”
“ย่อยอะไร เดินเยอะๆ เดี๋ยวก็หิวอีกแล้วนี่พี่เอารถไปไหน”
ณภัทรไม่อยากบอกว่ารถเขาก็จอดอยู่หน้าร้านนี่แหละ เขาอยากเดินไปเรื่อยๆ ด้วยกันจนถึงหอพัก
“รถพี่แชมป์ยืมพาอรไปเที่ยวน่ะแต่ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าพฤกษ์หิวอีก เดี๋ยวพี่จะพาไปกินอีก เอาไหม” ณภัทรโกหกว่ารถไม่ได้อยู่กับเขาทั้งที่จอดอยู่หน้าร้านเพียงแต่แถวนั้นมีบิ๊กไบค์หลายคันทำให้พฤกษาไม่ทันสังเกตเห็น
“ชนะชนมีรถเก๋ง จะยืมบิ๊กไบค์ไปทำไม”พฤกษาสงสัยเลยถามกลับ
“อ๋อ เห็นอรบอกว่าอยากเข้าใจ ‘สก๊อยสาวน่ะ’
“งั้นรีบเดินเถอะ อยากพักแล้ว” พฤกษาพูดพร้อมทำหน้าบึ้ง
“ตอนนี้หน้าบึ้งเมื่อกี้นี้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะชอบเขาเหรอ” ณภัทรลองหยั่งเชิงอีกฝ่ายในเื่ค้างคาในหัวใจของเขา
“ชอบ ไม่ชอบ ก็ไม่เกี่ยวกับใครนี่”
“ไม่ปฏิเสธซะด้วย”
“ยุ่งไรด้วย” พฤกษาทำหน้าบึ้งกลับไปให้อีกฝ่าย และรีบเดินนำหน้าไปไกลๆ
“เดินหนีเสือเหรอ”
“หนีหมีควายต่างหาก” พฤกษาว่าเข้าให้คำตอบนั้นทำให้อีกฝ่ายยิ้มกริ่ม เขาไม่ได้หัวเราะและอารมณ์ดีมาสามวันแล้วในที่สุดวันนี้เขาก็ยิ้มได้ดูท่าหนุ่มน้อยคนนี้จะเป็คนเดียวที่ดึงรอยยิ้มจากเขาได้
“โอ๊ะ โอ๋ น้องกระต่ายของพี่” ณภัทรเอ่ยแซวในฉายาที่เขาตั้งให้เพราะอีกฝ่ายมีฟันกระต่ายข้างหน้าสองซี่แต่ดูเหมือนพฤกษาไม่สนุกด้วยเขาเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้นอีกจะได้ถึงหอเร็วๆ
“พรุ่งนี้ไปมหาลัยพร้อมกันนะพี่ไปเรียกที่ห้อง”
“ไม่เป็ไร อยากเดินไปเอง”
“ยังไงก็ไปทางเดียวกัน ก็เดินไปด้วยกันสิรถมอเตอร์ไซค์พี่ก็ยังไม่ได้คืน พี่ไม่อยากเดินคนเดียว นะ”
“อยากไปไหนก็ไปเองสิจะมายุ่งมาตามทำไม ไปหาคนที่เขาอยากให้ไปหาโน่น” พฤกษาพูดตามความคิดเมื่อภาพที่ผู้หญิงแสนสวยที่ชื่อซูซี่ปรากฎชัดในห้วงความทรงจำอีกครั้ง เขาอยากไปกับสาวคนไหนก็ไปสิไม่ต้องมายุ่งกับเขา
“อ๋อ ต้องเป็พี่เมศวร์สินะถึงจะยอมขึ้นรถไปด้วย” ณภัทรประชดประชันอีกฝ่ายเพราะรู้สึกว่าร่างบางจะตามใจคนที่เขาเรียกว่า ‘พี่ชาย’ เสียเต็มประดาจนอดหมั่นไส้ไม่ได้ทีกับเขาไล่อย่างกับหมูกับหมา
“แน่นอน” ปากบางพูดยั่วโมโหอีกฝ่าย ความครุกรุ่นจากภาพความทรงจำเมื่อครู่ยังไม่เลือนหาย
ณภัทรหน้าตึงทันทีจากที่กำลังสนุกกับการแหย่อีกฝ่ายเล่น ตอนนี้เขาแสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจนร่างสูงใหญ่เดินนำหน้าจนถึงลิฟต์นิ้วเรียวยาวกดเลขชั้นลิฟต์และกดประตูทันทีโดยไม่รอให้ร่างบางเข้าไป
พฤกษาได้แต่งงกับการกระทำของอีกฝ่าย ‘ทำไมไร้เหตุผลแบบนี้ อยู่ดีดีก็โกรธเขาต่างห่างต้องเป็ฝ่ายโกรธ’ ว่าแต่เขาจะโกรธทำไม พฤกษาส่ายศรีษะเล็กน้อยสลัดความคิดก่อนหน้า มือเรียวบางเรียกลิฟต์อีกครั้ง ‘คนอะไรเอาแต่ใจชะมัด’ พฤกษาได้แต่คิดอย่างเคืองๆ
9K
![[อัพวันละตอน] ระบบจอมจักรพรรดิแห่งต้าหมิง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748924363_78542567.webp)
