ทะลุมิติมาเป็นยอดเขยแดนมังกร

บทที่ 36 ไปคุยธุรกิจกัน

ภายในสวน ลมหนาวพัดผ่าน จ้าวเหลียวรู้สึกหนาวสั่นในทันที ไม่อยากจะเชื่อ หลินชี่หยางจะฆ่าเขา

"นาย… นายกล้า!"

ตุบ!

หลินชี่หยางเตะเข้าที่ท้องของจ้าวเหลียวทีหนึ่ง

ตูม!

ร่างของเขาลอยไปในสระว่ายน้ำ เกิดเสียงดังสนั่น

การเตะครั้งนี้ หลินชี่หยางใช้แรงมหาศาล ถ้าเขารอดมาได้ก็เป็นโชค ถ้ารอดไม่ได้ก็เป็นชะตากรรม

เมื่อหันไปมองพ่อบ้าน หลินชี่หยางก็พูดเบา ๆ "บางทีอาจยังช่วยได้ ถ้าเขารอดมาได้ บอกเขาว่า ถ้าอยากเคลียร์บัญชีก็มาหาฉัน ฉันจะรับมือให้สาสม แต่ถ้ายังมายุ่งกับหนิงซีอีก ฉันจะเด็ดหัวเขาทิ้ง"

หลินชี่หยางลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก ส่วนเย่หลงไม่ต้องให้เขาจัดการ

ตอนนี้ เย่หลงยังรู้สึกโล่งอกที่ตัวเองฉลาด เขาเช็ดเหงื่อบนหัว เดินโซเซวิ่งออกไปข้างนอก

"ปุ๊ด!"

"อ้วก!"

หลินชี่หยาง เพิ่งจะเดินออกไปไม่นาน จ้าวเหลียวก็อาเจียนออกมา พ่นเลือดดำออกมาคำหนึ่ง

พ่อบ้านตกใจจนตัวแข็ง เห็นจ้าวเหลียวไม่เป็นไร จึงรีบวิ่งไปที่ขอบสระ "คุณหนู คุณไม่… คุณไม่ตาย ขอบคุณสวรรค์! สวรรค์เมตตา!"

"ตาย? หลินชี่หยางอยากฆ่าฉัน แต่ยังอ่อนหัดเกินไป"

จ้าวเหลียวพูดพลางดึงเสื้อออก พ่อบ้านจึงเห็นว่า บนตัวเขามีแผ่นเหล็กหนาผูกอยู่ แต่บนแผ่นเหล็กนั้นกลับมีรอยรองเท้าลึก ๆ อยู่...

แต่จ้าวเหลียวไม่รู้ว่า การที่หลินชี่หยางเตะเขาทีเดียว ก็ทำให้เขารู้สึกได้แล้วว่า หลินชี่หยางไม่ได้รีบที่จะฆ่าเขา แต่การเตะครั้งนี้จะทำให้เขาเกิดความหวาดกลัวอย่างแน่นอน อย่างน้อยก็ชั่วคราว

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หลินชี่หยางก็ลุกขึ้นกลับไปที่ตระกูลจ้าว

จ้าวหนิงซีและจ้าวหนิงเยว่ สองพี่น้องซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำรอหลินชี่หยางกลับมา

ในที่สุดจ้าวหนิงซีก็รู้สึกใจเย็นลงบ้าง เธอจูงมือจ้าวหนิงเยว่ "หนิงเยว่ เธอไปดูสิว่าเขากลับมาหรือยัง"

"ยังไม่กลับมาค่ะพี่ พี่อย่ากังวลเลย พี่เขยมีฝีมือมากจริง ๆ นะคะ"

จ้าวหนิงเยว่พูดประโยคนี้ไม่ใช่เพราะจินตนาการเอาเอง ก่อนหน้านี้ ถ้าหลินชี่หยาง บอกว่าเขาจัดการได้ เธอคงไม่เชื่อแน่ ๆ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

ผู้ชายคนนี้เหมือนจะ...เปลี่ยนไปแล้ว!

"หนิงเยว่ฟังพี่นะ อีกสองสามวันพี่จะจัดงานพบปะสังสรรค์ให้เธอ เธอก็โตแล้ว ตกลงไหม"

จ้าวหนิงเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำไมพี่สาวถึงพูดเรื่องนี้กับเธออีกล่ะ

หรือว่าเป็นเพราะพี่เขย เพราะเธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าและนอนบนเตียงเดียวกับพวกเขา?

เห็นความสงสัยผ่านแววตาของเธอ จ้าวหนิงซีได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ

ในฐานะพี่สาว จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าน้องสาวกำลังคิดอะไรอยู่

เธอยกมือขึ้นบีบแก้มใส ๆ ของน้องสาว "เจ้าเด็กบ๊อง เขาไม่ได้ทำอะไรเลย ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้ว่าเขาจะทำอะไรที่ผิดต่อพี่จริง ๆ ตอนนั้นเธอก็เป็นเหยื่อไม่ใช่เหรอ พี่จะโทษเธอได้ยังไง แต่ว่า..."

จ้าวหนิงซีพูดพลางมองไปที่ประตูห้องน้ำ น้ำตาไหลอาบแก้ม

"การอยู่ข้างพี่มันอันตรายเกินไป ฟังพี่นะ หาคนแต่งงานด้วยเถอะ อย่างน้อย… เธอจะปลอดภัย"

ตุบ!

หัวใจของจ้าวหนิงเยว่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เธอเข้าใจพี่สาวผิดไป อย่างไรก็ตาม พี่สาวพูดเรื่องนี้หลายครั้ง จ้าวหนิงเยว่ก็รู้ว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้ จึงกัดริมฝีปากและพยักหน้าเบา ๆ

หลินชี่หยาง ขับรถมาตลอดทาง รถคันนี้สมรรถนะไม่สูง ขากลับวิ่งช้ามาก แถมยังมีอายุการใช้งานนานพอสมควร จำเป็นต้องซื้อรถที่ดีกว่านี้จริง ๆ

หลังจากที่ลุงหลงจัดการธุระเสร็จ เขาก็พาจ้าวหนิงซีไปซื้อรถ

กลับถึงบ้านตอนตีสามกว่า ๆ แล้ว

พอเข้าบ้าน เขาก็ได้ยินเสียงกรนเบา ๆ ดังมาจากห้องน้ำ

หลินชี่หยางชะงักเล็กน้อย แล้วย่องเข้าไปแอบมองที่หน้าประตู

เขาเพิ่งเห็นว่าสองพี่น้องนอนกอดกันแน่น แล้วหลับไปด้วยกัน

วิกฤตผ่านพ้นไปแล้ว พวกเธอสองคนมานอนหลบอยู่ตรงนี้ก็ไม่เป็นไร

เขาเปิดประตูเบา ๆ อุ้มจ้าวหนิงซีขึ้นมา ครั้งนี้เขาทำอย่างนุ่มนวล อุ้มไปถึงห้องนอน จ้าวหนิงซียังไม่ตื่น เขาห่มผ้าห่มให้เธอ แล้วหลินชี่หยางก็ไปที่ห้องน้ำ เพื่อพาจ้าวหนิงเยว่ไปส่งที่ห้องของเธอด้วย

ช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมงที่เหลือผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่คืนนี้ หลินชี่หยางไม่ได้นอน เขานั่งอยู่บนโซฟา หยิบสัญญาที่เซ็นไว้มาอ่านอย่างละเอียด

จ้าวเทียนแกล้งทำอะไรบางอย่างในโครงการสิบสองเมือง ในข้อกำหนดบางข้อต้องมีการเปลี่ยนแปลงแน่นอน เขาต้องหาช่องโหว่ให้เจอโดยเร็วที่สุด

นอกจากนี้ ไข่มุกเม็ดนั้น...

หลินชี่หยางหยิบไข่มุกออกมาวางไว้บนโต๊ะ

ในความมืดไข่มุกเม็ดนี้ใสแวววาว เรียบเนียน กำลังแผ่รัศมีเย็นยะเยือก

แต่ว่าสิ่งนี้จะเป็นอะไรกันแน่ หลินชี่หยางสับสนวุ่นวายใจ เหมือนจำอะไรไม่ได้จริง ๆ

โดยไม่รู้ตัว ท้องฟ้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง

แสงอรุณอันอบอุ่นสาดส่องไปทั่วผืนแผ่นดิน ส่องกระทบร่างของหลินชี่หยางอย่างอ่อนโยน

เขาเก็บไข่มุกเข้ากระเป๋า ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังถนนด้านนอก แสงอรุณครึ่งดวงส่องประกายบนใบหน้าของเขา หล่อเหลา เย็นชา กลิ่นอายของจักรพรรดิแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

ตุบ ตุบ ตุบ!

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากชั้นบน จ้าวหนิงซีที่นอนได้เพียงสามชั่วโมง เธอมีนิสัยที่ตื่นตอนหกโมงเช้าทุกวัน

อาจเป็นเพราะนอนไม่พอ ตาของเธอจึงมีเส้นเลือดฝอย จนใบหน้าดูอิดโรยไปมาก

แต่ตอนนี้เธอได้เปลี่ยนเป็นชุดสูทแล้ว ถึงแม้จะเป็นผู้หญิง แต่ชุดสูทชุดนี้ก็ไม่อาจบดบังเสน่ห์ของเธอได้

วันนี้มีโครงการที่ต้องประมูล ถึงแม้ว่าหลี่จงจะให้เธอบริหารบริษัท แต่โครงการใหญ่แบบนี้ เธอยังต้องไปเจรจาด้วยตัวเอง

หลังจากล้างหน้าแต่งตัวเสร็จ จ้าวหนิงซีก็เพิ่งสังเกตเห็นว่า หลินชี่หยางยังคงยืนมองเธออยู่ที่หน้าประตู

ใบหน้าหล่อเหลานั้นจ้องมองเธอ ทำให้จ้าวหนิงซีหน้าแดงอาย "คุณจัดการเรื่องนั้นเสร็จแล้วเหรอ"

"อืม ที่รัก ผมเห็นคุณพักผ่อนไม่เพียงพอ งั้นวันนี้คุณพักผ่อนหน่อย ไม่ต้องไปบริษัทก็ได้"

"ไม่ได้ วันนี้ไม่เหมือนเดิม พวกเรามีโปรเจกต์ใหญ่ต้องเจรจา ถ้าพลาดโอกาสครั้งนี้ ก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว ถึงแม้ความหวังจะริบหรี่ ฉันก็ยังอยากลองดู"

"งั้นเอาอย่างนี้ ผมจะไปกับคุณ"

หลินชี่หยางเดินเข้ามาจับมือเธอ

"อืม ก็ดี"

จ้าวหนิงซีไม่พูดอะไรอีก ออกไปกินอาหารง่าย ๆ ข้างนอก แล้วขับรถไปยังสถานที่ประมูลโครงการเอ่อร์ถู

วันนี้การประมูลโครงการเอ่อร์ถู เปิดฉากอย่างเป็นทางการแล้ว

นอกจากตระกูลจ้าวแล้ว ยังมีบริษัทใหญ่น้อยอีกกว่าร้อยแห่งมาร่วมประมูลที่นี่ รถหรูจอดเต็มไปหมดด้านนอกตึก

จ้าวหนิงซีจอดรถในลานจอดรถ มองดูบรรดาผู้มีหน้ามีตาในเมืองไห่เฉิง ที่มาคอยกันตั้งแต่เช้า ในใจยิ่งไม่มั่นใจ

หลินชี่หยางเห็นเธอค่อนข้างกังวล จึงจับมือเธอไว้ "ไม่ต้องกลัว เชื่อผมสิ นอกจากคุณแล้ว ไม่มีใครประมูลชนะหรอก"

เอ่อ… น้ำเสียงเหมือนกับว่าโครงการเอ่อร์ถูเป็นฝีมือของหลินชี่หยางเลยนะ

บอกตามตรง จ้าวหนิงซีไม่ค่อยเชื่อเท่าไร ตระกูลที่แข็งแกร่งกว่าตระกูลจ้าวนั้นมีอีกเยอะ จะให้เธอได้มาง่าย ๆ ได้ยังไง