ผมวิ่งตามรอยเท้าของทั้งสองออกมา
เห็นจากในป่าว่า แองจี้กำลังยืนหันหน้าไปทางขวา ะโพูดกับเคอรี่อยู่
“นี่! หยุดนะ! เคอรี่!”
โฮ่ง!! โฮ่ง!!
ได้ยินเสียงเคอรี่เห่ายกใหญ่ แต่ไม่เห็นตัว เพราะต้นไม้บังอยู่
พอผมเดินออกมาจากขอบป่า มายืนข้างๆแองจี้ แล้วหันไปมองเ้าหมา
ยังไม่ทันจะเห็นว่ามันกำลังเห่าอะไรอยู่ก็...
หงับ!!
เคอรี่ถูกไวเวิร์นเขมือบ
ังับเคอรี่แล้วกระชากขึ้นจากพื้น เงยหน้าขึ้น ค่อยๆเคี้ยวอย่างตะกละตะกลาม
เอ๊งงง!! เอ๊งง!! อั๊ก!!
กรุบ กรึบ
เ้าหมาที่อยู่ในปากส่งเสียงร้องอยู่พักหนึ่ง...ก่อนจะเงียบไป เหลือแต่เสียงขบเคี้ยว กร้วมๆของไวเวิร์น
ทางด้านแองจี้
เมื่อเห็นเคอรี่โดนงับ ก็เบิกตาโต คิ้วเลิกขึ้น รูม่านตาหดเล็ก อ้าปากกว้าง
ใบหน้าของเธอค้างอยู่ในสีหน้านี้ ใบหน้าแห่งความใสุดขีด
เสียงของเธอหายไปในทันใด แม้จะอ้าปากอยู่ ราวกับโดนปีศาจร้ายไม่ทราบชื่อมาขโมยมันไป
ก่อนจะคุกเข่า ทรุดลงกับพื้น เฉกเช่นเดียวกับหุ่นเชิดที่ถูกตัดสาย
แล้วใบหน้าเธอก็ขยับ
คิ้วลู่ลง ตาหยี เปลือกตา้าหลุบลง มุมปากตก
ใบหน้าเธอเปลี่ยนเป็สีหน้าแห่งความเศร้า
น้ำตาเม็ดโตเริ่มไหลออกมาจากตา
เธอเริ่มส่งเสียง เสียงเธอกลับมา
“ฮึก..ฮึก”
เธอร้องไห้
“แงงงงงงงงงงงงง!!”
เธอร้องไห้ดังลั่น ร้องไห้งอแง
แผดเสียงร้องไห้ออกมาดังสนั่น
“เฮ้ย!! ซวยละสิ”
“เวรละ ดันไปกินหมาชาวบ้านซะงั้น”
เสียงของชายสองคนที่เคยเห็นมาก่อน
ทหารยามสองคนที่เห็นตอนซื้อ ชมอร์บรึด
ทั้งสองยืนอยู่ข้างๆไวเวิร์น สองมือถือแซนด์วิชเปิดหน้าอยู่
[แบบนี้นี่เอง เคอรี่ได้กลิ่นแซนด์วิชที่เพิ่งกินไป แล้วอยากกินอีก จึงตามกลิ่นมาสินะ ส่วนเ้าไวเวิร์น เห็นจ้องไปที่แกะย่างั้แ่ตอนแรกที่เจอแล้ว มันคงหิวั้แ่ตอนนั้น พอเห็นเคอรี่เข้า ก็เลยกินซะทันที]
ทหารสองคนที่คิดพิเรนทร์ พาไวเวิร์นที่ตนไม่ใช่เ้าของ ออกมาเดินอวดเบ่งไปมาในเมือง แถมยังดูแลไม่เป็ ไม่เข้าใจความ้าของสัตว์ที่ตัวเองจูงออกมา
วีรกรรมที่ก่อมาตลอดในอดีตก็หาเื่ดีๆไม่ได้ ถ้ารวมกับเื่นี้แล้ว...ไม่รู้จะนิยามว่าอะไรนอกจากคำว่า ทหารถ่อย
และทหารถ่อยพวกนี้ที่เห็นแองจี้กับโยฮัน ก็รับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยกล่าวว่า
“นี่!! ไอ้หนู! เมื่อกี้ หมาของพวกเธอเหรอ” ทอมมี่ถาม
“เปล่าครับ มันเป็สุนัขไม่มีเ้าของ” โยฮันตอบกลับไป
“อะไรกัน แค่หมาจรจัดหรอกเหรอ”
“เฮ้อ รอดตัวไป”
“ไอ้หนู ไม่ต้องใส่ใจหรอก ก็แค่หมาสกปรกตัวนึงเอง”
“ช่างมันเถอะเนอะ แค่หมาข้างถนน” บัทต์หันมาบอกพวกโยฮัน
“มีเกลื่อนกลาดอยู่แล้ว ตายไปก็ไม่ใครสนใจหรอก”
“นั่นสิเนอะ ไม่ต่างจากขยะตามถนนแบบนั้น...งี้พวกเราก็ถือว่าช่วยกำจัดขยะออกไปน่ะสิ”
“เออ!! จริงด้วยว่ะ แกนี่อัจฉริยะว่ะ”
““ฮ่าฮ่าฮ่า!!””
ปัดความผิดออกจากตัว เหมือนไม่ใช่เื่ที่ต้องใส่ใจ
เห็นได้ชัดว่าพวกนี้ไร้ซึ่งสำนึกถึง ความรับผิดชอบต่อสังคม...ทั้งที่เป็ผู้ปกป้องบ้านเมืองแท้ๆ
ส่วนชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ ัไม่อยู่ในการควบคุม นี้ ก็เริ่มหันมามอง ทำหน้าไม่พอใจ และซุบซิบกัน
“มองอะไรวะ!!”
“มีปัญหาก็ลองไปร้องเรียนดูเซ่!!”
ทอมมี่โวยวาย ส่วนบัทต์ก็ท้าทายให้ชาวบ้านลองไปรายงานกับกองรักษาการณ์ดู ซึ่งอย่างที่รู้ว่า เหล่าทหารยามต่างช่วยกันปกปิดความผิดให้กันอยู่ตลอด ใครที่กล้าร้องเรียนก็จะโดนข้อหาอื่นกลับมาแทน
ชาวบ้านจึงเลิกมุงดูกัน แล้วต่างคนก็ต่างแยกย้ายกลับไปตามทางของตนเอง
โยฮันที่มองท่าทาง โอหัง เหิมเกริม ของเ้าพวกนี้ จึงบอกไปว่า
“จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง หากท่านยังคอยแต่กัดกินกันเอง ระวังให้ดี จะย่อยยับไปตามๆกัน” [กาลาเทีย 5:14-15]
“เหอ?”
“อะไร ไอ้หนู?”
สองทหารถ่อยหันมาถาม
โยฮันยิ้มอ่อนโยนแล้วบอก
“แค่คำแนะนำครับ หรือบางที อาจกลายเป็คำเตือนก็ได้...ขอให้เป็วันที่ดีนะครับ คุณทหารทั้งสอง”
“อ่า งั้นเหรอ”
“ขอบใจ”
ทั้งสองพูดจบ ก็จูงไวเวิร์นจากไป และทิ้งห่อแซนด์วิชที่กินหมดแล้วลงกับพื้นข้างทาง
โยฮันมองสองทหารเดินจากไป แล้วหันกลับมาหาแองจี้ที่ยังคงก้มหน้าสะอื้นอยู่ วางฝ่ามือลงบนไหล่ของเธอ
“เป็สุนัขไม่มีเ้าของ...ในตอนนี้อะนะ”
โยฮันถอดหน้ากากออก
หน้ากากแห่งใบหน้าที่ตนเองใส่อยู่ตลอดเวลา
ใบหน้าแห่งอารมณ์ของมนุษย์
เค้าลุกขึ้นแล้วหันหลัง
“แองจี้ เธอกลับไปก่อนนะ ผมมีเื่ต้องไปทำ”
แล้วเค้าก็เดินเข้าป่าไป
เด็กสาวที่เงยหน้าขึ้นมาไม่อาจได้เห็น
ใบหน้าของเด็กหนุ่มในตอนนี้…
...
ณ โกดังร้างแห่งหนึ่ง ที่ติดกับชายป่า
มันตั้งอยู่ที่เขตทางใต้ของเมืองโคเวอร์ แทบจะติดกับชายแดนของอีกเมือง คือเมืองฟาร์ด
เพราะเป็โกดังที่ไม่มีผู้ใช้ แถมอยู่ห่างไกลจากตัวเมือง จึงมักเป็แหล่งซ่องสุมของพวกกุ๊ย พวกอันธพาล หรือแม้แต่พวกนอกกฎหมาย
แต่พวกเ่าั้ก็ถูกกวาดล้างไปนานแล้ว
ตอนนี้ สถานที่นี้ กลายเป็ที่ส่วนตัวของ สองทหารยาม ทอมมี่กับบัทต์
แน่นอนว่า ไม่ใช่ของพวกตนแค่สองคน มันเป็ของทหารยามทุกคน เพียงแต่ในเวลานี้ เป็่ที่ทั้งสองเข้ากะอยู่ โกดังจึงมีแค่พวกเค้า
“เห้ย! ให้อาหารัด้วย” ทอมมี่พูด
“รู้แล้วน่า!” บัทต์ขานรับ
“วันนี้ได้มื้อหรูมาอื้อเลย ต้องขอบคุณแม่สาวของฉันจริงๆ”
“เสร็จนายแล้วใช่มั้ยเนี่ย เมียเ้าของร้านนั้นน่ะ”
“ก็หัวนมหล่อนมันมันยั่วเองนี่หว่า ดูนี่!! กางเกงในหล่อน! ฉันบังคับถอดมาเองตอนเราแวะไปเอาอาหารกัน”
“เอาจริงดิ ฮ่าฮ่าฮ่า”
ทั้งสองล่ามัด้วยโซ่ แล้วก็วางขาแกะแช่แข็งที่หยิบออกมาจากกล่องเย็นเวทย์ ลงตรงหน้ามัน หลังจากหันมาคุยเื่เรื่อยเปื่อย เ้าัก็เริ่มงับขาแกะ แล้วเคี้ยวอย่างมูมมาม
สองทหารนั่งลงกับพื้น เบื้องหน้าพวกเค้ามีอาหารเมนูใหญ่จัดวางอยู่
สเต็กเนื้อวัวชิ้นโต เนื้อแกะอบน้ำผึ้ง ไข่ปลาคาเวียร์ แซลมอนหมักโรยด้วยสมุนไพร สลัดผักสด 7 ชนิด เค้กช็อกโกแลตท็อปปิ้งด้วยสตรอว์เบอร์รี และขาดไม่ได้คือเครื่องดื่ม ไลท์เบียร์ 4 แกลลอน
ทั้งคู่กะจะสวาปามกันให้พุงกางก่อนออกเวร แล้วกลับไปนอนตีพุงหลับสบายที่บ้าน
แต่ยังไม่ทันจะได้แตะอาหาร
ก๊าซซซซ!!
อยู่ๆัก็แผดเสียงร้องออกมา
มันแหกปากเสียงดัง สะบัดหัวไปมา กระแทกเข้ากับกำแพง ซ้ายที ขวาที
“มันเป็อะไรวะ!?”
“มะไม่รู้!!”
ปึ้ง!! ปึ้ง!!
ักระแทกหัวเข้ากับข้าวของรอบตัว
แล้วมันก็หันมามองทหารทั้งสอง พุ่งเข้าใส่ในฉับพลัน
โครม!!
ทั้งคู่หลบได้ทัน
แต่กองอาหารโดนกวาดกระจุย เพราะแรงกระแทกจากั
บัทต์ที่เห็นอาหารของตนเละไม่มีชิ้นดี ก็โมโห หน้านิ่วคิ้วหมวด
ควักแส้ฝึกสัตว์ออกมา
“ไอ้ับ้า!!”
แล้วฟาดเข้าไปที่เ้าไวเวิร์น ดัง เพียะ!!
ัที่กำลังคุ้มคลั่ง เมื่อถูกฟาดด้วยแส้ ก็ยิ่งคุ้มคลั่งขึ้นไปอีก
มันไม่รีรอ กระโจนเข้าไป อ้าปากแล้วงับหัวของบัทต์ทันที
หงับ!!
กระชากขึ้นจากพื้น แล้วค่อยๆเขมือบร่างส่วนบนเข้าไป
อ้ากกก!! อัก-!!
กรุบ กรึบ
ทหารอ้วนส่งเสียงร้องอยู่พักหนึ่งก่อนหมดเสียง เหลือไว้เพียงเสียงเคี้ยว กร้วมๆ ของั
ร่างของบัทต์ใหญ่กว่าหมา จึงกินไม่หมดในคำเดียว และห้อยค้างคาปากอยู่แบบนั้น
แบบที่ เห็นเพียงร่างท่อนล่างโผล่ห้อยออกมาจากปากั
แต่ัเหมือนจะไม่สงบลง
พอเอาอาหารเข้าปาก มันกลับยิ่งดิ้นทุรนทุรายมากกว่าเก่าซะอีก
“แก!! ไอ้กิ้งก่าเวร!!”
ทอมมี่ที่เห็นคู่หูของตนโดนกินต่อหน้าต่อตา ก็ะเิโทสะ ชักดาบออกมา พุ่งตรงไปฟันขาหลังของั
แต่เกล็ดของั
ัที่จักรวรรดิใช้ในการานั้น ไม่มีทางระแคะระคายกับคมดาบได้ง่ายๆอยู่แล้ว
เป็เื่น่าเศร้า...ที่ทอมมี่ไม่เคยฉุกคิดเื่นี้ในหัวเลย
ผลลัพธ์ของมัน จึงเป็เสียง
แก๊งงง!!
ของดาบที่กระทบกับเกล็ดแล้วโดนดีดออก
ดาบฟันไม่เข้า
ทอมมี่ชะงักไป
แต่ัรู้สึกถึงอาวุธที่ฟาดฟันตน
มันที่กำลังเกรี้ยวกราด จึงตอบรับต่อความมุ่งร้ายของทอมมี่ด้วยการ
ฉึก!! อ๊อกก!!
ใช้หางอันแหลมคมของมัน แทงทะลุหน้าท้องของทอมมี่ ทอมมี่กระอักเื
ัเริ่มอาละวาดหนักขึ้น พุ่งชนกำแพง ข้าวของ ไปทุกหนทุกแห่ง สะบัดหัวไป สะบัดหางมา
ไปทางไหนก็จะมีบัทต์คาอยู่ในปาก กับทอมมี่เสียบคาอยู่ที่ปลายหาง
ัน้ำลายฟูมปาก ตาเหลือก มันเริ่มหยุดนิ่ง ล้มลงกับพื้น หมดสติไป
แต่ทอมมี่โชคดี (หรือเปล่า) ที่ในตอนสุดท้ายก่อนเ้าัจะหมดสติ มันสะบัดหางอย่างแรง
จนร่างเ้าตัวไถลหลุดออกมาจากหางดัง สวบ!!
กระเด็นลอยออกมาตกลงบนพื้นดัง ปึก!!
ตามมาด้วยเสียง แผละ!! เสียงสาดกระเซ็นของเื
เหล่าเืไหลออกมาจากรูกลางลำตัว คลี่ออกมาบนพื้นเหมือนดอกไม้
ดอกไม้สีแดงฉาน
ัแน่นิ่ง
ทอมมี่ยังมีลมหายใจอยู่ เค้าสำลักเืในลำคอ
เค้าพยายามประคองสติ เอาชนะความเ็ป ตะเกียกตะกายพลิกตัวมาอยู่ในท่าหมอบคลาน
ทหารผิวเข้ม พยายามคืบคลาน ไปที่ทางออก หวังว่าจะเจอคนผ่านมาแล้วขอความช่วยเหลือ
กึก... กึก...
เสียงผีเท้า
ทอมมี่ได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ จึงพยายามส่งเสียงร้อง แม้เืจุกอยู่ในลำคอก็ตาม
“ชะ ช่วย อัก!!...ด้วย...หมอ...ช่วย...ตาม...มาที”
“ความตายเอ๋ย ไหนล่ะชัยชนะของเ้า? ความตายเอ๋ย ไหนล่ะเหล็กในของเ้า? เหล็กในของความตายคือบาป และอานุภาพของบาปคือบทบัญญัติ...โครินธ์ฉบับที่หนึ่ง บทที่15 วรรคที่ 55 ถึง 56”
ผู้ที่เดินเข้ามา
ตอบรับการร้องขอความช่วยเหลือของทอมมี่ด้วย ประโยคที่ตนไม่เข้าใจว่าเอ่ยขึ้นมาทำไม
แถมน้ำเสียงนั้นยังเป็ของเด็ก
ช่างน่าแปลกที่เสียงนั้นกลับทำให้ตนสงบใจอย่างน่าประหลาด
ทอมมี่โดนผลของ ‘อดาจิโอ’ เข้าไป
“ผมก็อุตส่าห์เตือนแล้วนะ ว่าอย่า ‘กัดกินกันเอง’ น่ะ”
เ้าของฝีเท้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าตนเอง
เงยหน้าขึ้นไปมอง ตนจึงจำได้ เด็กชายที่เจอเมื่อตอนเย็น กำลังยืนไขว้มือไว้ด้านหลังมองลงมาที่ตนเอง
“ทะ-”
“ทำไมถึงอยู่ที่นี่น่ะเหรอ? เพราะผมเป็คนทำทั้งหมดนี่ไงล่ะ...คนที่ทำให้ไวเวิร์นตัวนี้อาละวาดก็คือ ผมเอง”
ทอมมี่พยายามอ้าปากที่เืจุกปากนั้นถาม แต่ก็ถูกโยฮันชิงตอบให้ก่อน เพราะอ่านความคิดออกว่าทอมมี่้าจะพูดอะไร
“ทะ-”
“ทำได้ไงเหรอ?
รู้จักต้น ‘กิมปี้-กิมปี้’ (Gympie-gympie) หรือเปล่า มีอีกชื่อหนึ่งคือ ‘ต้นไม้ฆ่าตัวตาย’
ขนตามต้นของมันจะปล่อยเหล็กในต่อยผู้ที่ไปััโดน คนๆนั้นจะเ็ปทรมานมาก จนมีเื่เล่าว่า คนฆ่าตัวตายเพื่อให้พ้นจากความทรมานของมันเลย
ผมเพิ่งไปเจอมันในป่าเมื่อเย็นนี้เอง เ้าต้นนี้ปกติขึ้นอยู่แถบเกาะอากาศร้อน ผมเองยังใที่โลกนี้มันมาขึ้นอยู่ในเขตหนาวได้ยังไง แต่เอาเถอะ ก็เป็ต่างโลกนี่นะ”
“หะ-”
“หา? ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ
ผมเป็คนโรยผงเหล็กในของต้นนี้ลงบนแกะแช่แข็ง อาหารของไวเวิร์นไงครับ รู้ล่วงหน้าว่าต้องรีบมาเตรียมการเมื่อไหร่ ที่ไหน โดยอาศัย ‘มาสเตอร์มายด์’ ของผม
เ้าัพอได้กินแกะที่เต็มไปด้วยเหล็กใน คงไม่ต่างจากมีตัวต่อนับพันตัวรุมต่อยอยู่ในลำคอล่ะมั้ง สภาพก็เป็อย่างที่พวกคุณเห็นนั่นแหละ”
น้ำเสียงที่เอ่ยมานั้น ทำให้รู้สึกสงบก็จริง ราวกับเสียงของแม่น้ำในลำธาร
แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่รู้เป็เพราะเสียเืมากไปหรือยังไง
ร่างของตนเองจึงรู้สึกหนาวเย็น
เสียงนี้ที่ควรให้ภาพเหมือนกำลังนั่งฟังเสียงน้ำไหลยามฤดูใบไม้ผลิ มาตอนนี้กลับรู้สึกราวกับร่างของตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปยังก้นของทะเลสาบกลางฤดูหนาวที่มืดมิด
มันหนาวสะท้านไปถึงกระดูก
และร่างของตัวเองก็ตอบรับด้วยอาการตัวสั่นเทิ้ม
“ทะ-”
“ทำไปทำไม?
อันที่จริง กะจะแค่สั่งสอน หรือควรเรียกว่าดัดนิสัย
ที่ผมเล็งไว้หลักๆคือเ้าไวเวิร์นตัวนี้ ก็มันดันกินไม่รู้จักเลือกเองนี่นา เลยต้องมอบบทเรียนให้ซักหน่อย ส่วนพวกคุณก็เป็ผู้โดนลูกหลง...ว่าไปนั่น
ผมคาดการณ์ไว้แล้วว่าพวกคุณคงไม่รอดแน่ เพราะพวกคุณดูแลสัตว์กันไม่เป็ ถ้าสัตว์กำลังคุ้มคลั่ง ยิ่งคุณก้าวร้าวใส่มัน มันก็จะยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง เหมือนอย่างที่พวกคุณเพิ่งทำไป มันเลยลงเอยที่ กัดกินกันเอง จนย่อยยับไปตามๆกัน แบบนี้ไงครับ”
ทอมมี่ที่ตัวสั่นเทาเริ่มรู้สึกผิดปกติมาั้แ่เมื่อกี้แล้ว ไม่ใช่เื่เหตุการณ์ที่เพิ่งเจอไป แต่เป็เด็กคนนี้ต่างหาก ไม่สิ ถ้าให้เจาะจงคือ
ใบหน้าของมัน
ใบหน้ามันไม่เปลี่ยนเลยั้แ่มันพูดมา เรียบเฉย
ไม่ยิ้มเยาะเย้ย ไม่โกรธแค้น ไม่เศร้า ไม่กลัว ไม่ขยะแขยง ไม่ใ ไม่ดีใจ
ไร้ซึ่งอารมณ์ที่ควรมีบนใบหน้า
น้ำเสียงมีสูงมีต่ำ แต่ใบหน้ามันเรียบเฉยโดยสิ้นเชิง
“ชะ-”
“ช่วยด้วย?
น่าเสียดาย ผมไม่ได้มาเพื่อช่วยพวกคุณครับ ที่ผมทำไปทั้งหมดเพราะคิดว่าพวกคุณสมควรตาย
พวกคุณเป็เศษสวะ เป็ขยะที่ไร้ค่า คนป่วยที่เกินเยียวยา เป็ที่รังเกียจผลักไสของสังคมราวกับเป็โรคเรื้อน ต่อให้พวกคุณตายไป ก็ไม่มีใครแสดงความเสียใจหรือเห็นใจกัน มีแต่การสาปส่ง
ผมเลยคิดว่า อย่างน้อยการฆ่าพวกคุณไปคงทำให้ผมกลายเป็คนดีขึ้นมาได้บ้าง...สำหรับชีวิตใหม่นี้
ไม่ต้องห่วงนะครับ ดูจากาแของคุณและเวลาเปลี่ยนกะ คุณจะตายก่อนที่เพื่อนๆจะมาช่วยได้ทัน เพราะฉะนั้น...”
โยฮันลงไปนั่งยองๆ จ้องไปที่ทอมมี่ เค้าค่อยๆพูดอย่างช้าๆ เอ่ยด้วยเสียงที่แ่เบาคล้ายเสียงกระซิบ
“ไม่ต้องดิ้นรนแล้วล่ะครับ ไม่ต้องกลัว ใจเย็นๆ ค่อยๆ...
ผ่อนคลาย...”
โยฮันค่อยๆ ปล่อยให้ถ้อยคำเหล่านี้ไหลย้อยลงไปในหูอย่างช้าๆ ซึมซับเข้าไปในสมองของทอมมี่
“หลับตาลง...
แบบนั้นแหละ...
ค่อยๆ มืดลง...
หนักอึ้ง...
นุ่มนวล...
เงียบสงัด...
สงบนิ่ง...
เงียบสงัด...
สงบนิ่ง...
...ลาก่อน...”
ทอมมี่สิ้นใจ เลิกดิ้นรน ยอมแพ้ต่อการมีชีวิต
จมดิ่งสู่ความตายอันเงียบงันตามที่โยฮันกระซิบบอก
นี่คือความสามารถของ ‘อดาจิโอ’
มันอาจเป็แค่ น้ำเสียงที่ทำให้ผู้ฟังรู้สึก สงบผ่อนคลาย วางใจ
แต่ถ้าเกิดเอามาใช้ในสถานการณ์อื่นที่พิเศษ อย่างตอนนี้
เวลาผู้คนอยู่ในสภาพสาหัสเจียนตาย ยกตัวอย่างเช่นบนรถฉุกเฉิน
สิ่งที่จะทำให้พวกเค้ารอดจริงๆไม่ใช่การขนส่งที่รวดเร็ว...แต่เป็ใจที่ไม่ย่อท้อต่างหาก
ต่อให้ไปถึงมือหมอเทวดามาจากไหน ถ้าผู้ป่วยไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ พยายามแทบตายก็ช่วยไม่ได้
พนักงานจะต้องคอยพูดเรียกสติ มอบกำลังใจให้พวกเค้ายังหายใจต่อไปได้
อย่าหลับนะ อยู่กับผมก่อนนะ
คำพูดเหล่านี้จะมอบพลังให้ พลังแห่งกำลังใจที่ทำให้พวกเค้าไม่ล้มเลิกมีชีวิตต่อ
และโยฮันก็แค่...ทำสิ่งตรงกันข้าม
ทำให้พวกเค้าสงบในเวลาที่ควรดิ้นรน
มอบจินตนาการแห่งความตายที่มืดมิด ในเวลาที่ควรจะเห็นแสงแห่งชีวิตที่สุด
ผลลัพธ์จึงเป็อย่างที่เห็น ทอมมี่ถูกป้อนความสงบชั่วนิรันดร์ให้
เป็ความสามารถอีกด้านหนึ่งของ ‘อดาจิโอ’
โยฮันลุกขึ้น ยังคงมองไปยังร่างที่ไร้ชีวิตตรงหน้า
เค้าใส่หน้ากากกลับไปตามเดิม
หน้ากากมนุษย์
ใบหน้าที่คลี่ยิ้ม ยิ้มราวกับกำลังมองลูกนกน้อยบนพื้น
รอยยิ้มอันอ่อนโยน
ใบหน้าแห่งความเป็มิตร
…
ณ คฤหาสน์ตระกูล อาร์คาเดีย แฮมเลต
ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“ใครคะ อ๊ะ!? ท่านโยฮัน”
จีน่า เมดผมยาวสีน้ำตาล ประจำครอบครัวแองจี้เปิดประตูออกมาเพื่อรับแขก
“สายันต์สวัสดิ์ครับคุณจีน่า ช่วยเรียกแองจี้มาหน่อยได้ไหมครับ”
“แต่ว่า คุณหนูกำลังซึมอยู่ในห้อง”
จีน่าทำท่าลำบากใจ
“บอกว่าเป็ผม เดี๋ยวเธอก็ลงมาเองครับ”
“ก็ได้ค่ะ รอซักครู่”
จีน่าเหลือบไปเห็นแวบหนึ่ง ว่าโยฮันซุกอะไรบางอย่างไว้ด้วยด้านหลังของตน แต่เพราะความมืด และการหันหลังหมายจะไปเรียกแองจี้ จึงทำให้ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
เธอหายเข้าไปในบ้าน ซักพักหนึ่ง
แล้วแองจี้ก็โผล่มา
ตาและจมูกช้ำสีชมพู มีคุณแม่ของเธอ เจราลดีน ตามมาด้วย
“มีอะไรเหรอ...”
แองจี้ถาม หน้าก้มลง เหลือบมองมาทางนี้เล็กน้อย คงอายไม่อยากให้เห็นหน้าตนเองที่เพิ่งร้องไห้มา
“มีของจะให้น่ะ เสียเวลาไปซะนานเลย”
“หือ?” แองจี้สงสัย
โยฮันยิ้ม
“อะนี่!”
โยฮันยื่นบางสิ่งจากด้านหลังตนให้
“““!!”””
แองจี้ เจราลดีน และ เมดจีน่า
ทั้งสามต่างใกับสิ่งที่ยื่นมา
...สิ่งนั้นคือ ช่อดอกไม้
มีดอกสโนว์ดรอปอยู่ตรงกลาง และมีดอกไม้คริสตัลประดับอยู่ด้านหลังช่อ ทั้งหมดมัดรวมกันด้วยหญ้าแห้ง
“ที่บอกว่ามีเื่ต้องไปทำ คือดอกไม้พวกนี้เหรอ?” แองจี้ถาม
“อื้อ ใช่แล้วล่ะ” ผมยิ้มตอบเธอ
“เห็นเธอกำลังเก็บดอกไม้พวกนี้อยู่ คิดว่าน่าจะชอบ เลยเก็บมาให้น่ะ”
“อื้อ!! ขอบใจนะ”
แองจี้ยิ้มรับ เธอดูร่าเริงขึ้นแล้ว
“แหม~ ดอกสโนว์ดรอปเหรอ มีความหมายดีซะด้วย เข้าใจเลือกนี่จ้ะ”
คุณแม่แองจี้ เดินเข้ามาดูช่อดอกไม้แล้วบอกแบบนั้น
“ความเห็นใจ และ ปลอบประโลม สินะครับ” ผมตอบเธอ
“ใช่แล้วจ้ะ ส่วนอีกดอกหนึ่ง ดอกโอเนรอส เหรอ ฉันไม่รู้ความหมายของมัน แต่มันเป็ดอกที่บานเฉพาะฤดูหนาวในป่าลึกเท่านั้น...เธอยังอุตส่าห์เข้าไปเก็บพวกมันมาได้นะ”
“ถ้ามันทำให้แองจี้ร่าเริงขึ้น ก็ไม่ได้ลำบากอะไรเลยครับ” ผมยิ้มอ่อนโยนตอบกลับเธอไป
“แหม~ ตายจริง!!”
คุณแม่ของแองจี้ยิ้ม แล้ววางมืออิงแอบแก้ม
แองจี้นิ่งไป ใบหน้าแดงก่ำ
“ถ้างั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ เริ่มมืดค่ำมากแล้ว”
ผมโค้งหัว บอกลาทุกคน
“เอ๋? เดินกลับคนเดียวเหรอ ให้เอารถม้าไปส่งดีกว่าไหม” คุณเจราลดีนถาม
“ไม่เป็ไรครับ อีกเดี๋ยว เมดบ้านผมก็มารับแล้ว”
ผมหันหลังเดินออกมา
“ยะ โยฮัน!”
แองจี้เรียกจากด้านหลัง
ผมหันกลับไปมองเธอ
“ขะ ขอบใจมาก จริงๆนะ”
เธอยกช่อดอกไม้มาปิดหน้า เลยไม่รู้อารมณ์ของเธอ เห็นแต่เพียงใบหูที่แดงระเรื่อเท่านั้น
“อื้อ แล้วเจอกันใหม่นะ”
ผมหันหน้ากลับแล้วเดินจากมา
“เป็เด็กหนุ่มที่วิเศษจริงๆนะคะ” จีน่าหันไปบอกเจราลดีน
“อือ นั่นสิ...แต่น่าเสียดาย ที่เป็ บาโรเน็ต”
เจราลดีนพูดแบบนั้น แล้วก้มลงมองลูกสาวตนเอง
เห็นเด็กสาว กำลังจ้องมองเด็กหนุ่มที่เดินจากไป
เพราะก้มมองจากด้านหลัง จึงไม่เห็นว่าตอนนี้ เด็กสาวทำหน้าแบบไหนอยู่
เด็กหนุ่มก้าวเดิน ย่ำลงไปบนพื้นหิมะ หายใจออกมาเป็ไอเย็น
“ ‘โอเรนอส’ (Oreinos) ชื่อนี้เองสินะ...ภาษากรีกหมายถึง ‘ความฝัน’ …งั้นเหรอ”
เค้ายิ้มเล็กน้อย
ท่ามกลางบ้านเรือนที่จุดไฟให้เห็นผ่านหน้าต่าง
เบื้องหน้าเค้ามี เมดสาว ใส่แว่น ยืนสงบเสงี่ยมรออยู่
[มาได้ถูกจังหวะตลอดจริงๆ]
โยฮันคิดแบบนั้น
...
หลายวันหลังจากนั้น กองรักษาการณ์ได้สืบสวนเื่ราวที่เกิดขึ้นในโกดังร้าง ลงความเห็นว่า ไวเวิร์นคุ้มคลั่ง เพราะยังฝึกไม่สมบูรณ์ก็ถูกพาออกมาจากศูนย์ เป็ผลให้อาละวาด ทำร้ายเ้าหน้าที่สองนายจนเสียชีวิต
ถึงแบบนั้น ความผิดของไวเวิร์นก็รุนแรง แถมไม่มีท่าทีจะหายคุ้มคลั่ง จึงตัดสินปะาชีวิตไวเวิร์นตัวนี้ในทันที
สัตว์แพทย์ที่มาดูอาการของัก็ฉงนเหมือนกัน ว่าทำไมมันถึงมีท่าทางเ็ปตลอดเวลา และคิดว่า อย่างน้อยการปะาก็คงทำให้มันพ้นจากความเ็ปนั้นได้เสียที
10K
![พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1628137739_38771960.webp)
