4 – คนแปลกหน้า ①
“เอาล่ะวันนี้มาลองคราฟอะไรใหม่ๆเพิ่มดีกว่า!”
เป้าหมายล่าสุดตอนนี้คือการเพิ่มระดับของการคราฟเพื่อทำสิ่งของในการหนีออกไปจากสถานที่แห่งนี้ถึงที่นี่จะดีพร้อมเต็มไปด้วยของระดับสูง แต่จะให้อยู่ไปตลอดทั้งชีวิตคงเป็ไปไม่ได้ทั้งยังรับประกันไม่ได้ว่าสถานที่แห่งนี้จะยังคงปลอดภัยในอนาคตไหม
เช้าวันใหม่ต้อนรับกับการนั่งคราฟของประดิษฐ์ของใช้เดิมซ้ำๆไปมาเพื่อเพิ่มระดับความสามารถการคราฟ ของตนให้มากขึ้นยิ่งระดับความสามารถเพิ่มขึ้นเธอก็ยิ่งคราฟของได้มากขึ้นกว่าเดิมไม่ว่าจะเครื่องประดับ เฟอร์นิเจอร์ หรือแม้กระทั่งอาวุธ
เริ่มจากจี้ห้อยคอจากเกล็ดปลาซูลมานเปลี่ยนสีเกล็ดด้วยดอกไม้ที่นำมาสกัด ตัวกรอบจี้ทำจากหินเวทย์ เลเวล 15เมื่อสวมใส่มันก็ทำเอาพริสทีนหน้าซีดเมื่อรู้ HP ของตนเอง
> สวมใส่ • สร้อยคอแห่งมัจฉา LV.15
>ATK : 0 (+100) • 100!
>DEF : 0 (+100) • 100!
>HP : 5500 (+200) • 5700!
“หะ...5 พันเลยเหรอ!!!?” หากเป็ในเกมทั่วไปสำหรับผู้เริ่มต้นเือยู่ในประมาณ 500-600แต่เปิดมา 5500 แบบนี้แสดงว่าร่างกายที่เธออยู่คงมีความสามารถมากแน่นอนแถมแค่วัตถุดิบระดับ Eแต่เืเพิ่มมากเสียขนาดนี้
สามารถพูดได้เต็มปากเลยว่าถึงขั้นระดับโกงเลยก็ว่าได้กระมัง
พริสทีนใใน่แรกก่อนจะกลับมาคราฟของเช่นเดิมถึงไงในานมันช่วยอะไรไม่ได้ เอาเวลาใมาคราฟของเสียจะดีกว่าและจากการพยายามคราฟไปซักพักทำให้เด็กสาวรู้ว่าหากทำของเดิมซ้ำๆและนำของพวกนั้นมาทำการเปลี่ยนแปลงหรือผสมด้วยกันจะยิ่งให้คุณภาพดีขึ้นกว่าเดิมนัก!
กำไลข้อเท้าจากเปลือกหอยอันเล็กและปลาดาวที่ใช้แหทอกันเป็กระเป๋าใบเล็กติดสายดึงจับขึ้นมาจากในบึงโดยการใช้เวทย์สายลมและเวทย์ดึงดูดในการควบคุมการจับ
กระดานไม้ที่วาดเป็เป้าสำหรับการฝึกยิงและ หุ่นไม้จำลองขนาดผู้ใหญ่สำหรับฝึกต่อสู้เคลือบด้วยหินเวทย์ที่ผสมกับความเหนียวจากยางไม้ทำให้คงทน
ปัญหาสำคัญของเธอคือการประดิษฐ์อาวุธเนื่องจากว่าเธอไม่ถนัดแบบไหนเอาซะเลยดาบก็หนักเกินเธอจะถือไหว หอก เคียว ขวานก็ยิ่งแล้วใหญ่ถึงดัดแปลงให้มันถือได้เบาก็ใช่ว่าเธอจะเคยฝึกต่อสู้มาก่อนตอนสมัยยังมีชีวิตอยู่แต่ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ตรงนั้น มันอยู่ตรงที่เธอ้าฝึกทั้งหมด!
อาจจะเป็เพราะั้แ่แรกเมื่อมาถึงโลกใบนี้เธอได้ปฏิญาณไว้ว่าจะเต็มที่ไปกับมันอย่างถึงที่สุด
สิ่งไหนที่ไม่เคยได้ทำหรือไม่มีโอกาสได้ััมันเธอก็จะฝึกมันให้ได้
“อือออออ...เอาไงดีเนี่ย” พริสทีนนั่งครุ่นคิดไปมา เอากิ่งไม้มาขีดบนพื้นออกแบบโครงร่างของอาวุธแต่ละชนิดถ้าฝึกทั้งหมดแสดงว่าต้องเก็บอาวุธไว้กับตน ครั้นจะแบกพวกนั้นทั้งหมดก็ดูรกไม่สะดวกต่อการต่อสู้
“เฮ้อ...ถ้าเกิดเราสร้างสิ่งที่สามารถเก็บของพวกนั้นไว้ในที่เดียวกันได้ก็คงจะดี”พริสทีนถอนหายใจและเริ่มสร้างอาวุธป้องกันตัวอย่างมีดสั้นขึ้นมาก่อน
แม้ในตอนนี้เธอจะไม่สามารถทำได้แต่ในอนาคตเธอจะได้รับอาวุธที่เหมาะสมกับเธอแน่นอน...
นับั้แ่เช้าตรู่จนถึงยามเย็นเธอหมดเวลาไปกับการคราฟของต่างๆ แต่ก็สามารถทำให้พึงพอใจได้
>Skill ‘การคราฟ’อัพเกรดเป็ ระดับ B!
> เริ่มการวิเคราะห์ร่างกาย:พริสทีน
> ผลการวิเคราะห์
-STATUS-
• NAME : พริสทีน •ID CODE : HG00
• MAIN WEAPON : มีดสั้น LV.65
• SECONDARY WEAPON : -ไม่มี-
• ARMOR : -ไม่มี-
• ACCESSORIES : โซ่ , สร้อยคอแห่งมัจฉา, กำไลข้อเท้าวารี
•HP : 5700 • MP : ???
• Skills
• ต้านพิษ - D • การคราฟ – B
• แปลงร่าง - F
• Ability
• นักปราชญ์ - SS • เวทย์รักษา – S
• เวทย์เปลวเพลิง -F • เวทย์วารี - F
• เวทย์ลม - F
“เอ...ไนกีขอดูเื่พลังโจมตีด้วยได้รึเปล่า?”
> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: แน่นอนขณะนี้กำลังทำการประมวลผลจากสิ่งของที่ท่านใส่ และสภาพร่างกายของท่าน
> ผลการวิเคราะห์
• ATK : 150 • DEF : 200
•HIT: 100 • AGI : 300
> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: จากการวิเคราะห์ท่านนั้นเหมาะกับอาวุธที่ใช้ในสำหรับเวทย์มนตร์มากกว่าการโจมตีทางกายภาพหรือใช้อาวุธระยะประชิด
“อ่า...เอาตรงๆนะ ชั้นมึนกับค่าพลังจริงๆนั่นแหล่ะ มันเป็ตัวย่อเยอะแยกมากเลย”เธอได้หัวเราะแห้งๆ ถึงจะชอบเล่นเกมมากแค่ไหนก็ไม่ค่อยสนใจเื่ตัวย่ออย่าง ATKหรือ DEF มากนักแค่รู้ว่าอาวุธชิ้นไหนสามารถเพิ่มพลังให้ได้ก็พอ
แต่จากการต้องมาอยู่โลกนี้เธอคงต้องสนใจและเรียนรู้มันซะบ้างแล้ว
“แต่เอาเถอะนี่ก็เย็นแล้วด้วย ซึ่งนั่นหมายถึง...เวลาของการกิ---”
แซ่ก!ไม่ทันจะพูดจบกลับมีเสียงพุ่มไม้ขยับฝั่งตรงข้ามบึงด้านหลังต้นไม้ใหญ่ “คใครน่ะ...!?” รีบวิ่งไปหลบหลังโขดหันแถวนั้นด้วยความใใจเต้นตึกตักๆไม่เป็ส่ำกลัวว่าจะเป็ปีศาจแทนจะเป็คน อยู่ที่นี่มา 3วันไม่มีคนมาเยือนจนวันนี้เลยทำเอาระแวงพอควร
แซ่ก!แซ่ก! พุ่มไม้เริ่มสั่นไหวหนักขึ้นยิ่งส่งผลให้ใจเต้นแรงกว่าเดิมฝุ่บ!! ร่างที่โผล่ออกมาไม่ใช่ปีศาจแต่กลับเป็เด็กหนุ่มคนนึงวัยประมาณ 10ปี ผมแหวกกลางยาวประบ่า สีน้ำฟ้าตรงปลายเป็สีน้ำเงินเข้ม ผิวสีแทนไม่สวมเสื้อใส่แต่กางเกงที่ค่อนข้างเก่าและรองเท้าสีที่มีเชือกพันขาสิ่งที่สังเกตได้มีเพียงแค่นั้น เนื่องจากจากระยะห่างทำให้ไม่เห็นสีตาของอีกฝ่าย
สิ่งที่ทั้งคู่สามารถพูดได้ตอนนี้มีเพียงแค่ประโยคเดียวเท่านั้น...
“เ้า/นายเป็ใคร?”
9K
